|
 |
|
 dinsdag, oktober 30 2001
Verf en terpentijn In het huis rook het altijd naar verf en terpentijn en dat hoorde zo. Oom Jan maakte voor de commercie (er moest tenslotte ook gegeten worden!) Drentse heidelandschapjes met de nodige schapen en had in de voortuin een bord staan, waarop hij zijn activiteiten op dat gebied bekend maakte. Als er toeristen langsfietsten, Drenthe was ook toen al een echte fietsprovincie, en zij het bord zagen staan en afstapten, dan stond tante Cor verwachtingsvol te kijken of ze ook het pad opkwamen. Als dat zo was, werden de mensen hartelijk binnengenodigd, mochten rondkijken in de expositieruimte en als zíj met een schilderij vertrokken, vertrok mijn tante even later op de fiets naar het dorp om gauw boodschappen te doen, voordat mijn oom voor het geld weer verf of andere artikelen ging halen. Alles voor de kunst, nietwaar? Ik heb fantastische herinneringen aan de logeerpartijen bij mijn oom en tante. Alles kon er en hoewel mijn tante onderwijzeres was, merkte je daar helemaal niks van. En voor mijn gevoel was het altijd mooi weer. Vanuit het huis liep je zo het bos in met bramen, frambozen, kamperfoelie en rare geheimzinnige paadjes, die zomaar ineens uitkwamen in een korenveld. Tante kweekte aardbeien en die kreeg je elke morgen op je brood met een vers eitje van de kippen. Toch was het in die jaren ook oorlog. Mijn oom gaf ook lessen en het aantal "leerlingen" wisselde nogal. Veel jongens, die geen zin hadden in een verplicht baantje in Duitsland, kwamen in Rolde "schilderen" voordat ze verder trokken. Het was altijd druk in huis, dus dat viel niet op. Rolde was toen nog een echt dorp met een bakker, een slager, een groenteboer, die ook echt groente-bóer was, een kruidenier, een kapper (die wel coiffeur op z'n deur had staan) en een hoefsmid voor alle technische zaken. En rust, heel veel rust. Een paar jaar geleden moest ik voor m'n werk naar Rolde, waar het Hendrik Kokhuis staat, een woongemeenschap voor visueel gehandicapte bejaarden, en reed ik langs de plek, waar de villa van mijn oom en tante heeft gestaan. Daar staat nu een hele villawíjk! Oom Jan en tante Cor zijn na de oorlog naar Amsterdam getrokken, waar het volgens mijn oom allemaal gebeurde. Hij kwam daar in de BK-regeling terecht, want Drentse heidelandschapjes deden het daar niet zo en mijn arme tante Cor is bij het Victoriahotel tegen de tram gelopen met een noodlottige afloop. Ze wilde nog gauw een pak koffie halen......Maar mijn herinnering stáát gelukkig: hunebedden, aardbeien en de geur van verf en terpentijn.
is er ooit een monografie over jan kagie verschenen, of zijn er catalogi van tentoonstellingen waarin werk van hem voorkomt ? Jan Kagie was ook mijn oom. Als baby heb ik bij hem in Rolde gelogeerd. Mijn tante Cor maakte een bedje voor mij in de wasteil. Daar kan ik me allemaal niets meer van herinneren. Ik "ken" Jan Kagie jr. uit de verhalen van m'n vader. Jan K. heeft gitaar leren spelen van mijn grootvader, in ruil daarvoor heeft hij hem daarvoor twee aquarellen geschonken, die nu in mijn bezit zijn. Mijn vader ging in die tijd vanuit Den Haag op de motorfiets naar Drenthe, ze maakten dan samen muziek, het was een gezellig zootje. Tegen etenstijd werd er een kip van het erf geplukt die binnen niet al te lange tijd tot een heerlijk maal werd bereid. De aquarellen, één grote van een duinlandschap met veel zandkleuren en natuurlijk groen, de kleinere van een dorpsvergezicht aan het water heel mooi grijsblauw. Ze zijn nog steeds prachtig om te zien. hallo Over het leven van Jan sr. is nog niets te vinden, kan iemand hier eens aandacht aan schenken? en is er misschien een foto van Jan jr. beschikbaar, het maakt het beeld van hem kompleter. Ja wij(fam. van Drunen) zijn vaak in kontakt geweest met Jan en Margriet kagie,vakantie Texel en andere gelegenheden bezitten enkele werken van Jan ,waaronder portreten van Margriet en olieverfen ,Jan heeft ook in Zeeland geschildert,aquarelen .
Commentaar achterlaten
|
