|
 |
|
 dinsdag, april 27 2004
Noten-en huilebalk...... We bereiden altijd een programma voor waarmee we alle kanten op kunnen, want je weet van tevoren niet wat er in huis is aan talenten. Dat is het aardige er ook van. Klassiek ingestelde mensen, die zich ook eens aan wat lichtvoetigers wagen en andersom. Kortom een verrassingspakket! Toen ik op zoek was naar wat teksten, die ik kwijt was, kwam ik op een pagina met oude liedjes de woorden tegen, waarmee mijn moeder mij als kind steevast hevig aan het janken kreeg. Ik vond het zó'n zielig liedje! Ik zal een jaar of vier geweest zijn, dat ze het altijd zong. "Lammetje, loop je zo eenzaam te dwalen, over de hei, over de hei? Hoe kom je hier, zo van allen verlaten, bleef je niet liever daarginds op de wei? Lammetje, hier groeien bloemen noch gras. Hier is geen watertje dat je zou lusten, hier is geen schaduw om onder te rusten. En als je dan nog zo klein maar niet was, en als je dan nog zo klein maar niet was!". En dan die laatste, meest zielige, regel dan ook twéé keer, hè! Wrijf het er maar in bij je kind. Ik kan nog steeds geen lamsvlees eten. Heeft niet eens schapenvlees mogen worden.....snif......
Te laat, jullie zitten er al. Ja ik herinner me dat je er vorig jaar over geschreven hebt. Waarom ik vandaag via Goggle op zoek ging naar het lied over het lammetje (waarvan ik mij nog slechts enkele regels herinnerde)? Wel, ik bezocht mijn stokoude tante het afgelopen weekend en ze vertelde mij dat mijn eigen vader als klein jochie geregeld in tranen was als zijn vader (mijn opa) het zong. "Hé" dacht ik, "dat heeft ie mij nooit verteld!" Zelf overkwam mij als kind keer op keer hetzelfde, het "tranen maken" ging dus van vader op zoon. Hallo Els,
Commentaar achterlaten
|
