Profs en amateurs......
We waren gisteren voor een bezoekje naar Rotterdam. Daar kom ik vrijwel nooit dus weet ik er geen weg. Maar tegenwoordig hebben we een navigatie-Truus in de auto, zodat dat geen bezwaar is. Ik moest in het begin erg aan haar wennen, want ze weet álles beter. Ik doe dan op eigen initiatief andere dingen, soms zeer tot ongenoegen van mijn bijrijder, dan die Truus mij beveelt. Wat ze niet weet is, dat er in de zomer nogal eens aan de weg geknutseld wordt en dat de situatie ter plekke nogal eens anders is dan zij zegt. Maar gisteren waren we het aardig eens en waren we snel op de goeie plek zonder omrijden.

Wat ik van zo'n rit van een paar uur lekker vind is, dat je ontspannen radio kunt luisteren. Zo hoorden we op de terugweg een interview met Youri Mulder, zoon van de, wat mij betreft, irritantste man van Nederland. Hij vertelde, dat hij wel eens stukjes schreef voor bladen. Dat deed hij op uitnodiging en hij vond, dat hij dat niet zo goed kon. Hij had er nooit voor geleerd. Soms schreef hij twintig stukjes, waarvan hij er zelf maar één goed vond en soms dát niet eens.

Maar hij vond het leuk om te doen en dacht het, al doende, wel te leren. De man, die hem ondervroeg, zei:"Dus als ik het goed begrijp is het zoiets als een beginnende pianist, die alvast concerten gaat geven, terwijl hij op pianoles gaat om te kijken of het wat worden kan?". "Zoiets", zei Youri.

Zo'n man moet toch gewoon een weblog? Ja, echt geld levert dat natuurlijk niet op en die stukjes in bladen wel, naar ik aanneem. Maar als je er een reactiescript en een tellertje aanhangt, weet je hopelijk wel meteen waar je aan toe bent qua talent en dat houdt je bescheiden, weet ik.......

Reacties

Mensen met bekende namen worden gevraagd om stukjes te schrijven vanwege hun naam, niet noodzakelijkerwijs vanwege hun talent. Zoals anderen worden gevraagd om te exposeren (bijna iedere BN-er schildert, wist je dat?) of om programma's te presenteren...
Zó oneerlijk!

Commentaar achterlaten