![]() |
|
maandag, augustus 30 2004
Zoetwaren...... In mijn tijd kwam zo'n beetje de schooltandarts in de mode en ik neem aan, dat die hard nodig zal zijn geweest. Vlak na de oorlog zeker. Mijn moeder kreeg overigens elke week "het snoepje van de week" bij de boodschappen, die ze bij De Gruijter deed. Mijn grootmoeder in Den Haag had ook een snoeptrommel. Van haar kregen we maar één snoepje, volgens de Haagse methode, en dat noemde ze dan "een zoet mondje". Dat kreeg je er ook van, je zoog er heel zuinig op, want je kreeg gewoon niet meer en was kennelijk tevreden. Een heel verschil met de mega-zakken snoep, die tegenwoordig in de schappen liggen. De gróótste mega-zak vind ik trouwens Peter Jan Rens, die eens moet ophouden met snoep te promoten voor Haribo op een Meneer Kaktus-manier, die niet meer bij zijn leeftijd past. Hoewel:" Haribo macht Kinder froh und Erwachsene ebenso!". Het zullen wel dure spotjes zijn geweest met die ouwe snoeper. En kan die "bijzonder" melige opa ook eens ophouden met dat gemekker tegen zijn kleinzoon over die Werther's Echte? Als er iets ónEcht is, is het die reclame wel.......!
Ja, blèèè, reden genoeg om die Werthers niet te kopen. Het snoepje van de week was niet altijd een snoepje maar ook wel eens een klein speelgoedje, dacht ik. Ik herinner me tenminste een blikken kikkertje waar je in kon knijpen en dan klonk er klikklikklik (ik ben kennelijk van dezelfde leeftijd als jij ;-)) Jaaaa, dat kikkertje ken ik ook nog wel! Volgens mij heeft snoep trouwens helemaal geen reclame nodig! die amandeldingen kun je volgens mij nog kopen als geboortesnoepjes in roze en blauw. Die snoepjes van vroeger die je opnoemt had mijn beppe ook altijd in de snoeppot zitten. Heel af en toe koop ik ze. Op de Albert Cuyp in A'dam bij de Peperbol, een theewinkel met ouderwetse snoepjes. Ze bestaan dus nog!
Commentaar achterlaten
|