Kooltjes......
Het zal jullie vast en zeker geen moer kunnen schelen, maar we eten vanavond voor de eerste keer weer eens spruitjes. In de aanbieding bij de supermarkt, vandaar. Want eigenlijk wil ik het eten van spruitjes altijd zo lang mogelijk uitstellen. Het is zo'n teken van : nou, jongens, de zomer is voorbij, óp naar de kerst. En ik vind de zomer nog allesbehalve voorbij! Ik moest vanmiddag echt even uit de zon omdat het me veel te warm was.

Spruitjes waren vroeger bij ons thuis "zondagseten". Tenminste, dat zei mijn moeder altijd, ik weet ook niet waarom, want zo wild op spruitjes waren we niet. Dat deerde haar niet: op zondag aten we spruitjes. Heel vaak.

Mijn kinderen waren ook niet zo gek op spruitjes, maar wij hadden de afspraak: zoveel jaar als je bent, zoveel spruitjes moet je eten. Tot een bepaald aantal jaren natuurlijk, anders zaten pa en moe wel érg lang aan tafel. Tegen de tijd dat het aantal jaren opliep lustten ze ze meestal wel of schepten zelf op, zodat we er geen zicht meer op hadden.

Spruitjes hebben een zielig imago, vind ik. Kneuterig, oer-Hollands en als mensen het in commentaren of zo hebben over "spruitjeslucht", meestal in combinatie met "hoekstenen van de maatschappij" en "de jaren vijftig", dan hebben ze het over bekrompenheid. Nou, dat vind ik niet leuk voor de spruitjes. Dat hebben ze niet verdiend.

Als ze in december weer een marathon-zesdaagse organiseren voor de schaatsers, dan strijden die om het "spruitenpak". Volwassen mannen in een spruitenpak. Het ziet er niet uit, maar ik vind het wel een hommage aan de spruit.

Zo, ik ga ze maar eens even snoeien, mijn spruitjes. En als je een paar leuke recepten wilt...........

Reacties

ik lust inderdaad tegenwoordig spruitjes, wat zeg ik, ik vind ze zelfs lekker! dit in tegenstelling tot de kinderen, waar ik (wat dit betreft) voor het gemak dan ook m'n man maar toe reken, dus ik koop enge spuitjes in een potje voor als ik echt trek heb in spruitjes.

Commentaar achterlaten