elswhere.org

maandag, januari 23 2006

Twijfels......

Dichtbij, in onze naaste familiekring, is iemand veel te jong overleden aan een strijd, die niet was te winnen. Dan weten tegenwoordig heel veel mensen waar je het over hebt. Voor ons was het nog nooit zó dichtbij. Ondanks dat ik wist, dat die strijd ging eindigen in verlies, vind ik het zo moeilijk te begrijpen en heb ik er eigenlijk alleen vrede mee, omdat óverlijden een eind maakt aan lijden.

Maar wat gebeurt er nou verder? Met de ongelooflijke geestelijke rijkdom, de kennis, de liefde en de ervaring van iemand, die je zo nastaat? Dat kan toch allemaal niet zomaar wég zijn? En ik dacht altijd, dat ik daar wel een gezond idee over had opgebouwd, maar nu........

Vastgelogd op 15:57

Reacties

Sterkte Els.

cockie - 23/01/2006 om 18:31:55

Ieder mens laat een spoor achter van zijn of haar leven. Niet iedereen weet gelijk waar ik het dan over heb. Maar toch is het zo. Immers nu is er al een spoor bij jou aangekomen. Je schrijft er over.

Sterkte.

Brillie - 23/01/2006 om 23:59:47

Heel veel sterkte!

smile - 25/01/2006 om 14:23:24

Sterkte.
In de VPRO-serie 'Een schitterend ongeluk' hoorde ik ooit een theorie over een 'gemeenschappelijk bewustzijn' - een onzichtbare, ontastbare 'plaats' in het grote geheel waar alle gedachten en ideeën samenkwamen en zich verzamelden als een gemeenschappelijk bron waaruit nieuwe generaties putten. Eindeloos gevoed door onze voorgangers, onszelf en onze nakomelingen - en eindeloos voedend.
Dat vond ik een heel troostrijke gedachte.

Hansje - 25/01/2006 om 21:04:45

Ik begrijp volkomen wat je voelt. Ik heb zelf mijn man verloren (op 47-jarige leeftijd)nu 10 jaar geleden. Een troost is er voor mij steeds geweest, ik voel nog steeds zijn aanwezigheid om mij heen. Dat vinden sommige mensen wazig gepraat, maar ik heb er veel baat bij. Niet alles verdwijnt na het overlijden van een dierbaar iemand. Anders kan ik het niet verwoorden.

Sophie - 26/01/2006 om 12:42:05

De tastbare dingen verdwijnen maar de geliefde persoon blijft in hart en herinneringen. Ik verloor vorig jaar een schoondochter. De grootste waarde die ze voor me had was dat ik haar mocht kennen.
Heel veel sterkte.

elisa - 26/01/2006 om 22:20:26

Commentaar achterlaten