|
 |
|
 dinsdag, 30 oktober 2001
Verf en terpentijn In het huis rook het altijd naar verf en terpentijn en dat hoorde zo. Oom Jan maakte voor de commercie (er moest tenslotte ook gegeten worden!) Drentse heidelandschapjes met de nodige schapen en had in de voortuin een bord staan, waarop hij zijn activiteiten op dat gebied bekend maakte. Als er toeristen langsfietsten, Drenthe was ook toen al een echte fietsprovincie, en zij het bord zagen staan en afstapten, dan stond tante Cor verwachtingsvol te kijken of ze ook het pad opkwamen. Als dat zo was, werden de mensen hartelijk binnengenodigd, mochten rondkijken in de expositieruimte en als zíj met een schilderij vertrokken, vertrok mijn tante even later op de fiets naar het dorp om gauw boodschappen te doen, voordat mijn oom voor het geld weer verf of andere artikelen ging halen. Alles voor de kunst, nietwaar? Ik heb fantastische herinneringen aan de logeerpartijen bij mijn oom en tante. Alles kon er en hoewel mijn tante onderwijzeres was, merkte je daar helemaal niks van. En voor mijn gevoel was het altijd mooi weer. Vanuit het huis liep je zo het bos in met bramen, frambozen, kamperfoelie en rare geheimzinnige paadjes, die zomaar ineens uitkwamen in een korenveld. Tante kweekte aardbeien en die kreeg je elke morgen op je brood met een vers eitje van de kippen. Toch was het in die jaren ook oorlog. Mijn oom gaf ook lessen en het aantal "leerlingen" wisselde nogal. Veel jongens, die geen zin hadden in een verplicht baantje in Duitsland, kwamen in Rolde "schilderen" voordat ze verder trokken. Het was altijd druk in huis, dus dat viel niet op. Rolde was toen nog een echt dorp met een bakker, een slager, een groenteboer, die ook echt groente-bóer was, een kruidenier, een kapper (die wel coiffeur op z'n deur had staan) en een hoefsmid voor alle technische zaken. En rust, heel veel rust. Een paar jaar geleden moest ik voor m'n werk naar Rolde, waar het Hendrik Kokhuis staat, een woongemeenschap voor visueel gehandicapte bejaarden, en reed ik langs de plek, waar de villa van mijn oom en tante heeft gestaan. Daar staat nu een hele villawíjk! Oom Jan en tante Cor zijn na de oorlog naar Amsterdam getrokken, waar het volgens mijn oom allemaal gebeurde. Hij kwam daar in de BK-regeling terecht, want Drentse heidelandschapjes deden het daar niet zo en mijn arme tante Cor is bij het Victoriahotel tegen de tram gelopen met een noodlottige afloop. Ze wilde nog gauw een pak koffie halen......Maar mijn herinnering stáát gelukkig: hunebedden, aardbeien en de geur van verf en terpentijn.
 (6 reacties)
zondag, 28 oktober 2001
Uitstappen De opmerkelijkste en eigenlijk "leukste" begrafenis was die van mijn oudste broer, die bijna twee jaar geleden aan een hartstilstand overleed. Hij had al geruime tijd hartklachten en was zelf "klaar voor onderwater", zoals hij me wel eens heeft gezegd. Zijn vrouw wás al overleden en na haar dood heeft hij het niet echt meer kunnen vinden in het leven, ondanks zijn kinderen. Mijn broer is altijd een fervent motorrijder geweest, net als z'n vrouw. Bovendien was hij een enorme fan van de muziek van Django Reinhardt en de Hotclub de France en, wat recenter, het Rosenbergtrio. Hij werd begraven in Bergen N.H., op een natuurbegraafplaats, een prachtige plek, ook in februari. Hij had zelf bepaald hoe hij het allemaal geregeld wilde hebben. Toen we dus in de rouwkamer kwamen in Alkmaar, waar hij heeft gewoond, stond daar de kist. De familieleden, die elkaar soms ook tijden niet hadden gezien, verzamelden zich daaromheen, kregen, omdat de meesten van ver kwamen, éérst koffie en het werd een soort van gezellig! Er werden herinneringen opgehaald, leuke anekdotes verteld: mijn broer was n.l.technisch een soort Willy Wortel, die met wisselend succes van alles in elkaar knutselde. Onderwijl klonk de muziek van Django en onder die klanken gingen we op weg naar de begraafplaats. Na afloop van de teraardebestelling gingen we, op verzoek van mijn broer, naar "zijn" motorcafé in de Bergense duinen, waar we nog uren bij elkaar zijn geweest. Verwaterde contacten werden weer droog en zijn zoon zei na afloop:" Dit was nou precies, zoals ie het wou!" Prachtig, toch?
(0 reacties)
vrijdag, 26 oktober 2001
Buizenpost Er zijn ook wel eens mummie-vogels tevoorschijn gekomen, die waren dan minder fortuinlijk. Waarschijnlijk te weinig herrie gemaakt, zodat we ze niet hebben opgemerkt. We hebben nu zo'n geavanceerd model afzuigkap. dat er aan de reddingsoperatie meer techniek te pas komt. Het fornuis is verplaatst en staat niet meer recht onder het gat van de luchtkoker. Met een flexibele buis wordt de afstand tussen fornuis en gat overbrugd en die buis is weggewerkt achter een houten betimmering in de kleur van de keuken. Prachtig allemaal, maar niet om ongelukkige vogeltjes te helpen. We horen hem wanhopig fladderen en ik word er erg ongelukkig van. We hebben de kap uit elkaar gehaald voor zover we erbij kunnen, maar er zit een enorme motor in dat ding, die aansluit op de buis naar de luchtkoker. We hebben een technische schoonzoon, zo een, die zélf professioneel z'n badkamer en keuken plaatst, en die wil wel even komen kijken, maar kan voor een vogeltje moeilijk zijn werk onderbreken. Dus het duurt nog wel even. We broeden op een snellere oplossing, maar of het vogeltje ooit nog broeden zal? We zijn er nog niet uit en het vogeltje al helemaal niet!
(0 reacties)
dinsdag, 23 oktober 2001
Oranje....... En waar moeten Story en Privé hun sappige verhalen anders vandaan halen? Dat is, economisch gezien, óók 'n bedrijfstak, hoor, dat mogen we niet vergeten! Nu Máxima aan de gelederen is toegevoegd, een leuke tante, dat valt niet tegen, (ze zwááit alleen 'n beetje veel, dat wel....) is het imago van Willem A. toch mooi opgekrikt! Dat watergedoe en dat moeizaam verkregen lidmaatschap van het IOC was toch wat mager, een tegenstelling tot WA zelf. Het LooErf , waar ik heb gewerkt grenst, zoals de naam al aangeeft, aan de tuinen van Het Loo. Margriet is de buurvrouw daar. Ze is ook al eens op de thee geweest, heel informeel, en dat was best leuk, maar verder heb ik niet zo veel met de koninklijke- en aanverwante familie. Als ik de term "oranjegevoel" hoor, dan denk ik aan voetballen. Dat zegt genoeg. Toen ik van de week op de Loolaan bij de Grote Kerk stond te wachten voor het stoplicht, zag ik nog iets leuks. Vóór de Grote Kerk staat namelijk een bronzen beeld van Wilhelmina, vrouwshoog (en dat was in haar geval niet zo erg hoog) en het lijkt of ze net ter kerke is geweest. Als er wat te doen is in of bij de kerk, de Grote Pleinmarkt of zo, en ze staat in de weg, wordt ze door de koster even ingepakt en weggezet. Maar van de week stónd ze er dus. Er stonden twee Japanse toeristen met fototoestellen (bekend beeld, hè, zoals ze dat overal doen!) elkaar te fotograferen bij Wilhelmina. Eén van die lui sloeg gezellig zijn arm om haar bronzen schouder en legde zijn hoofd even tegen het hare. Leuk gezicht, ze waren even groot. Ik ben benieuwd naar twee dingen, ten eerste: zou Willemien in haar dagen ooit zo liefdevol zijn benaderd door een man? En ten tweede: zouden die Japanners, als ze thuis zijn, nog weten wie dat bronzen vrouwtje ook alweer was?
(0 reacties)
zondag, 21 oktober 2001
Verdachte post Ze deed er nogal lacherig over, want iedereen had het idee, dat het een geintje was van een leerling, die geen zin had in een tentamen. Die werden deze week n.l. gehouden. Ze vroeg mij of ik even naar haar huis wou gaan om schone kleren te halen, want ze moesten allemaal onder de douche en moesten hun gedragen kleding achterlaten. Die konden ze later weer ophalen als gebleken was, dat e.e.a. loos alarm was. Ik mocht bij de school door een zijdeur naar binnen en trof mijn dochter inderdaad "afgeschermd" door zo'n lintje in de hal van de school. Onder het lintje door heb ik haar de plastic tas met kleding aangereikt. Ik was lid van het Omo-crisisteam. Wat een gedoe, zeg! Toch moet deze z.g. flauwekul nog serieus genomen worden ook en dat is nog het ergste, want waar houdt het op? Dit kan nog wel jaren doorgaan zo, want wat zijn er niet allemaal voor poeders? Kalk, bloem, poedersuiker, basterdsuiker, pokon, babypoeder, ik hou op, voordat ik een malloot op 'n idee breng. Mijn dochter mailde me vanaf school, dat ze terwijl ze vast zat alvast even op internet ging kijken wat de symptomen van miltvuur waren. Ze zette er wel een :-) - symbooltje achter, dat wel .
(0 reacties)
vrijdag, 19 oktober 2001
Vogeltjes Mieke heeft echter 'n vriendin, die vindt dat ze, omdat ze alleen woont, iets te verzorgen moet hebben en schonk haar een gekooide "roommate". Leuk vogeltje, daar niet van en mijn zus had het hart niet om de lieve bedoeling achter de gift in twijfel te trekken, maar datzelfde hart zei haar ook, dat vogels niet in een kooitje horen, maar vrij op haar deck. Mieke aanvaardde het cadeau wel, omdat het zo lief bedoeld was, maar zon ondertussen op een manier om de vogel weer kwijt te raken zonder haar vriendin, een teerhartige Française, voor het hoofd te stoten. Een (nuchtere) Hollandse kennis zei:"Dan laat je 'm toch vliegen?", voegde de daad bij het woord, zette het kooitje met open deur op het balcon, waarop de vogel inderdaad op de wieken ging! Kooitje leeg, probleem opgelost, zou je denken, maar de Franse vriendin informeerde regelmatig naar het welzijn van de gevederde vriend en wou hem op een dag komen bezoeken in zijn cel. Mieke verzon een paar uitvluchten (!) om het bezoek uit te stellen en besloot tenslotte toch maar een toneelstukje op te voeren. Zogenaamd geheel ontdaan zocht ze haar vriendin op om haar te vertellen, dat het vogeltje haar ontvlogen was. Très triste, mais c'est la vie, nietwaar? Er werd een avondje getreurd en m'n zus dacht dat het leed geleden was. Tot ze een paar dagen later in het winkelcentrum haar vriendin in de "petshop" zag staan! "Het zal toch niet wáár zijn?", dacht ze nog. En ja, hoor, ze was bezig een nieuw vogeltje ( van 60 dollar!) voor Mieke te kopen. Ze heeft haar gesméékt om het vogeltje te laten waar het was, het hele Wereldnatuurfonds erbij gehaald met regenwouden en al, om haar te overtuigen van het feit, dat vogeltjes eigenlijk in de natuur horen en dat schijnt aardig gelukt te zijn. Alleen zit ze nu met angst en beven te wachten op een goudvis......
(0 reacties)
donderdag, 18 oktober 2001
Appeltaart Als mijn zus boodschappen met haar gaat doen in "het dorp" neemt oma voor de vastigheid haar rollator mee, die bovenop een bagagebakje heeft. Op een zaterdag stond er voor de vestiging van de Hema een student-zaterdagwerker appeltaarten te verkopen in een kraampje. Oma wou wel zo'n appeltaart voor bij de koffie en de doos ging in het bagagebakje van de rollator. Vervolgens gingen ze nog wat winkels langs en kwamen bij de meisjes van de cd-winkel. Oma kent die kinderen allemaal van dat ze zó waren, dus die meisjes riepen: "Ha, oma! Taart gekocht?" "Ja, "zei oma, "ik dacht, jullie staan hier maar zo de hele dag, jullie hebben wel wat bij de koffie verdiend!" "Nou, daar zeiden we het niet voor, hoor!" "Ja, ja, dat zal wel,"zei oma, "maar jullie eten 'm maar lekker op! Tot ziens!" En ze zette de doos op de toonbank. En toen stond ze weer buiten, zónder appeltaart. "Ik wil er toch nog wel een voor de zondag!", zei oma tegen m'n zus en ze liepen dus nog even terug naar de jongen van de appeltaarten. "Zo, bént u daar weer?", zei die. "Ja,"zei oma, "wat me nou toch gebeurd is! Komt er 'n knul langsfietsen en die pikt zo m'n appeltaart uit m'n karretje! Wat zeg je dáár van?" Er stonden diverse mensen bij het kraampje, die meteen zeer verontwaardigd reageerden, er werden zelfs portemonnees getrokken en het was, dat die verkoper meneer Hema zélf niet was, anders had ze gratis een nieuwe gekregen. Zo'n oud mens beroven! Mijn zus stond er bij, wist niet waar ze kijken moest en oma? Die genóót van de uitwerking van haar grap! Ze stond er op de nieuwe appeltaart zelf te betalen, stel je voor, nee....dat deed ze zelf, maar iedereen toch bedankt, hoor! De jongen achter de kraam had langer nodig om van zijn verbazing te bekomen, waarna hij hoofdschuddend zei: " Wie pikt er nou in godsnaam een appeltaart van de Héma?!"
(0 reacties)
woensdag, 17 oktober 2001
Griepprik Deze week was ik verkouden en dat is alweer over ook, dus dat was geen griep. Griep vind ik iets, waarbij je niet meer uit je ogen kunt kijken, nergens anders liever bent dan in je bed, iedereen je met rust moet laten en dat wel even duurt voor je er af bent. En zoiets heb ik al in geen jaren meer gehad. Mijn conditie is niet slecht, dus om kort te gaan: ik had helemaal geen zin in die prik! Het risico bestaat dus volgens mij alleen op papier, omdat ik een bepaalde leeftijd heb. De hele week heb ik er een beetje over lopen dubben. Iemand, die gezond is en behalve dat koutje( gek woord is dat!) weinig mankeert, moet die maar zo geprikt? Ik vond van niet en heb vanmiddag de dokter gebeld. Ik kreeg 'm zelf aan de lijn en hij was het met me eens. Ik voel me erg assertief. Gôh!
(0 reacties)
maandag, 15 oktober 2001
Snode plannen Zo nu en dan wordt het park gesnoeid, maar dat is hoofdzakelijk om het gespuis, dat zich aan het aangrenzende buurtwinkelcentrum vergrijpt, minder gelegenheid te geven zich te verschuilen voor oom agent. Er is laatst een dief, die in het park op verschillende plekken als een paashaas gejatte truien had verstopt en bij het pikken van de laatste trui op heterdaad werd betrapt, in het park achtervolgd en via de vijver, die niet erg diep bleek te zijn, in zijn natte kraag gevat. Daar is Disneyland Parijs niks bij, zeg nou zelf! Maar er is meer. Een leuk speelveld met attributen voor de kinderen, 'n ruim trapveld voor voetballer(tje)s, er kan getennist, gebasketbald, gevolleybald worden en we hebben onder leiding van Erik Hulzebosch de landelijke pers nog gehaald met onze evenwijdig aan het fietspad rond het park aangelegde skeelerbaan. Daar wordt door sportievelingen van alle leeftijden druk gebruik van gemaakt. Aan de honden is gedacht door ze, behalve gras ook struiken te bezorgen, waar ze onder mogen toiletteren op een speciaal uitlaatveld. Daarom blijft de rest van het park schoon en áls er ergens iets ligt, heeft z'n báás hem te laat uitgelaten en heeft Bello of Kazan het niet gehaald tot de uitlaatplek. Er liggen scholen om het park en de buitensportlessen worden in het park gegeven. Dat is een leuk gezicht en het scheelt de scholen, denk ik, de huur van een sportveld. Maar nu heeft de gemeente een wijkontwikkelingsplan opgezet. Er gaan grote flats van, voor Apeldoornse begrippen, Bijlmermeerformaat gesloopt worden, omdat daar leegstand dreigt. En dat is onvoordelig. Daar gaan dus laagbouwwoningen voor in de plaats komen en waar ondermeer? Juist. In het park.De gemeente houdt het nog heel globaal, want er zijn al veel protesten. Er wordt grenzend aan onze wijk een nieuwe wijk Zuidbroek gebouwd, waarbij het park deel zou gaan uitmaken van de nieuw aan te leggen groenstructuur daar. Een naam heeft dat deel van dat plan ook al: de Groene As. Ik voorzie een groenstrook met huizen er langs als niet iedereen heel alert is. En ik niet alleen, want er is een actiegroep gestart Behoud Mheenpark die een protestbrief online heeft gezet, die mensen kunnen uitprinten als voorbeeldbrief. 'k Ben niet zo'n protesttype, maar hier ga ik aan mee doen. Wat denken ze wel, ons park! Tot zover Apeldoorn, goedenavond.
(0 reacties)
Back to business Over winterjassen gesproken: gisteren zag ik een uitzending over "de drie dwaze dagen" van de Bijenkorf . Goed gekozen, die titel. Wat een dwazen! Twee, zo te zien tweeling-, zussen, die zich thuis op hun bank al zaten voor te bereiden op hun sprint naar de winterjassen. Ze zagen er niet naar uit, dat ze die werkelijk nodig hadden, omdat hun vorige tot op de draad versleten waren. En een meneer, die al vóór zevenen voor de deur van de Bijenkorf stond, om een voordelig Barbiepopje te bemachtigen. Hij was nog te laat ook. Ja, sorry, maar dat vind ik lachen, hoor! Het prachtigst vond ik nog de op directieniveau bijgehouden verkoopresultaten met behulp van grote computerschermen. Zolang er nog zulke kooplieden zijn in Nederland en genoeg dwazen aan een touwtje, die op hun acties inspringen, kan er toch helemaal niks misgaan hier? De winter in Afghanistan begint over zo'n drie weken.....
(0 reacties)
vrijdag, 12 oktober 2001
Virus
(0 reacties)
donderdag, 11 oktober 2001
Sport Ik moet zeggen, dat het ook niet meer is, wat het geweest is. Ze hebben het middenvak uit het spel gehaald, waardoor het wel sneller is geworden, maar juist in dat middenvak heb ik me een rotje gelopen. Je ziet het dus ook nooit op televisie, hoogstens bij een eindwedstrijd voor een kampioenschap. Mannen en vrouwen in één team, gemengd dus, dat was uit emancipatie-oogpunt misschien wel aardig bedacht, maar het werkte niet. De "dames" zoals het dan heette waren er alleen om de mannen een beetje aardig aan een schietkans te helpen. (Een behoorlijk dubbelzinnige uitspraak, als ik het zo teruglees!) Nou ja, ik vond er op een gegeven moment geen moer meer aan en gelukkig gingen we toen net verhuizen naar Bussum en kon ik er elegant vanaf. We volgen dus veel sport, behalve voetbal : tennis, alle grote toernooien, de tour de France, zwemkampioenschappen ( de laatste wereldkampioenschappen in Japan waren qua tijd voor ons gemáákt! Precies onder de koffie!), schaatsen natuurlijk enz. Vraag mij maar welke voetballer bij welke club speelt en als ie niet net getransfereerd is: ik vertel het je zó! En dat allemaal omdat ik niet boven op m'n kamertje ben gaan zitten, maar de voorkeur heb gegeven aan de family quality time! Brrrr! Eng, hè?
(0 reacties)
woensdag, 10 oktober 2001
Natuurlijk De basis voor mijn natuurliefde is gelegd op het schooltuinencomplex aan de Kruislaan in Amsterdam, lang geleden. Ik ben daar laatst langsgereden en volgens mij is het er nog. Ik zat op de Montessorischool in de Watergraafsmeer en 's woensdagmiddags liepen we van school langs de Oosterbegraafplaats naar de tuintjes op de Kruislaan. Ruim een half uur lopen, maar dat had je er graag voor over, benieuwd als je was, wat er van je bezigheden van de week ervoor terecht gekomen was. Dat de mensen van het complex onze tuintjes vrij hielden van onkruid, tenminste voor een groot deel, is iets dat ik later pas heb begrepen. Het léék of alles er nog zo bij lag als je het had verlaten! Het eerste dat we zaaiden was sterrekers, tegenwoordig sterrenkers. Je mocht je naam zaaien. Els was goed te doen, maar Charlotte werd Lot, anders werd ze te duur. Het kwam heel snel op, dat spul, en het was erg lekker op je boterham. We leerden er als stadskinderen veel. We hadden de praktijk natuurlijk, maar ook theorie in het tuinhuis, dat ook op het terrein stond. De man, die ons van alles vertelde over de bloemetjes en de bijtjes (letterlijk, hoor!) zie ik nog zó voor me, al weet ik niet meer hoe hij heette. Als het regende werd het wat meer theorie dan praktijk in dat tuinhuis, maar ik kan me niet herinneren me ooit verveeld te hebben. Wat ik me wel goed kan herinneren is: hoe het er rook, een beetje gronderig en muf. Als het "oogsttijd" werd, was het feest! Je sjouwde trots je zelfgekweekte radijsjes, bietjes, kropjes sla en worteltjes, wát zeg ik: wórtels waren het (waarbij vreemdgevormde exemplaren altijd veel gegniffel opleverden!) mee naar huis. En dan de bloemen! Daarom hou ik zo van goudsbloemen. (Het bloemetje bovenaan deze site groeide echt in onze tuin deze zomer!). De cosmea's, viooltjes, lathyrus en als laatste in het seizoen de asters en dahlia's. Onderweg naar huis ruilden we bloemen, zodat iedereen een gevarieerd boeket aan z'n moeder kon geven. Elke keer als ik zit te rommelen in onze tuin, want "tuinieren" is voor mijn bezigheden een te riant woord, moet ik weer even denken aan dat schooltuintje aan de Kruislaan, twee smalle strookjes Amsterdamse grond, die heel belangrijk zijn geweest!
(0 reacties)
dinsdag, 9 oktober 2001
Groene waas Puck schreef ook al, dat ze er niks mee kan en gelijk heeft ze. Je wordt er alleen maar erg onrustig van. Eigenlijk heb ik al sinds ik 11 september, toevallig de t.v. aanzettend en vers van de lever die twee vliegtuigen het WTC in zag vliegen, een raar dof gevoel. Toen begon het grote onbegrip, dat er nog steeds is, óók nu het "de vergelding" betreft. En als ik Bush z'n verklaringen zie afleggen, koketterend met de "generosity" van Amerika (pindakaas droppen, je gelóóft 't toch niet!) dan heb ik even wat anders te doen. Meestal even naar het toilet, dat past nog het beste bij de stemming van dat ogenblik! Ik sprak mijn zus in Australië. Dat land zal zich op korte termijn militair aansluiten bij Amerika en zo wellicht een doelwit worden. Mijn zus woont in een voorstadje van Sydney, vlak aan zee. Zij zegt, dat ze bezig is, haar dagen zo prettig mogelijk in te richten en in ieder geval niet meer in het centrum van Sydney komt. Zo wordt het dus, nooit meer zo onbezorgd als het was. Later hebben we het over de periode vóór en de periode ná 11 september. Dat groene beeld is toch niet zo wazig als ik dacht.......Kom, ik ga maar eens bedenken wat we vanavond moeten eten. Geen pindakaas in ieder geval.
(0 reacties)
maandag, 8 oktober 2001
Kabouter Plop En wat heb ik toch een respect voor het geduld, de aandacht en de zorgvuldigheid, waarmee de jongelui bezig zijn met hun kroost! In zo'n weekend, zo dicht bij elkaar (jawel, in drie huizen....weet ik!) kom je tot de ontdekking, wat er ook alweer allemaal vastzat aan het hebben van kleine kinderen. Wij hebben er ook vier gehad, weliswaar met tussenpozen, maar we hebben dat destijds kennelijk zomaar over ons laten komen, al die drukte. En dat zonder Pampers en zonder televisie- en zelfs computerprogramma's, waar je je kind intelligent mee kunt maken. Wássen moesten we, al die luiers en er bijdehandjes van maken moesten we helemaal zelf doen! Maar....m'n dochters zingen wel met hun kinderen en ik maar denken, dat dat helemaal uit de mode was! Het gaat wel over kabouter Plop en de Teletubbies in plaats van schuitje varen-theetje drinken, maar dat doet oma dan wel, de historie in stand houden!
(0 reacties)
vrijdag, 5 oktober 2001
Effe weg Het zal wel als een cliché klinken, maar waar al die jaren gebleven zijn: ik heb geen idee. We zijn een beetje op herhaling nu er kleinkinderen zijn, maar het is natuurlijk toch anders. Niet meer echt verantwoordelijk zijn voelt leuk! Maar het is dus een beetje rustig dit weekend, waar het deze bladzij betreft (en L-rs gaat ook mee, dus...).
(0 reacties)
donderdag, 4 oktober 2001
Grensincidenten Maar Lars vond het leuk, als ik iets zou gaan doen en heeft me daar zelfs ontzettend bij geholpen! Ik zit dus wel goed, wat dat betreft. Toch kan ik me de opmerking goed voorstellen. Ik kan me herinneren, dat ik op de lagere school (zo heette dat in mijn tijd) een onderwijzer had, die goed piano speelde. Bij ons thuis werd ook veel muziek gemaakt. Mijn vader was een gevorderd violist en na, naar ik aanneem, een ouderavond op school hadden mijn vader en mijn onderwijzer het plan opgevat om een duo te vormen. Niks mis mee, maar er werd geoefend bij ons thuis! En dat hóórde niet: je onderwijzer bij jou thuis, op jouw pianokruk, terwijl jij naar bed moest. Die man hoorde bij school en nergens anders. 's Morgens kwam je hem weer tegen en ik wist nooit hoe ik kijken moest. Met een blik van verstandhouding? Ik vond het maar niks, hoewel ze mooi speelden en ik er lekker op in slaap viel. Maar hij kwam op mijn terrein: thuis! Toen ik later zelf kinderen had, vonden die het ook maar zo-zo, als ik op het schoolplein verscheen. Het tijdperk van de voorlees-, knutsel-, overblijf-, en weet-ik-wat-nog-meer-moeders was er nog niet zo.Buiten het hek: prima, maar verder moest ze maar blijven waar ze was. Wat ben ik toch blij met mijn moderne kinders, die een webloggende moeder gelukkig wel zien zitten en haar zelfs bijstaan in haar startproblemen op toch voornamelijk: hún terrein!
(0 reacties)
woensdag, 3 oktober 2001
Bûter, brea en griene tsiis.... De voogdijvereniging, waar de kinderen onder ressorteerden, heeft wel moeite gedaan om het contact tussen hen in stand te houden, maar dat is niet altijd gelukt. Toen het oudste meisje ging trouwen wilde ze echter de broers en haar zusje bij de bruiloft hebben en zijn de banden weer aangetrokken. Vanaf dat moment is het contact gebleven. Iedereen trouwde, kreeg kinderen en we werden samen ouder. En werden, ondanks het gemis aan een gezamenlijke achtergrond, toch een echte familie! Ik vind dat heel apart. Voor hetzelfde geld was dat helemaal misgegaan en hadden we een groot gat gehad, waar je zo'n eng Spoorloos-programma voor nodig had gehad om elkaar te vinden. Als je dat al had gedaan, elkaar opsporen. Nu hebben we neven, nichten, die ook weer kinderen hebben. Niet, dat je daar nou dagelijks contact mee hebt of wilt, maar het is er allemaal en dat is leuk. Famylje!
(0 reacties)
dinsdag, 2 oktober 2001
Madelief
(0 reacties)
Kijken en zien, horen en luisteren. Misschien heb ik het helemaal mis, maar ik denk dat jongeren minder naar de radio luisteren op de manier zoals wij dat doen. Hebben daar ook geen ervaring mee, zoals wij. Ik heb de tijd gekend, dat er gewoon geen televisie wás! Of het was er wel, maar we hadden het niet thuis. Per straat was er misschien één familie zo voorlijk of kapitaalkrachtig misschien wel, dat er een televisie in huis was en daar trokken op woensdagmiddag de buurtkinderen heen voor het kinderprogramma. En verder deden we het met Paulus de Boskabouter en Ome Keesje. Dat waren nog eens tijden!:-) Maar er werd geluisterd! Nu horen ze de radio en dat is het dan. Logisch, hoor, er valt buiten de radio zo verschrikkelijk veel te horen, maar jammer is het wel. Met de televisie gaat het al aardig dezelfde kant op. Ik ken mensen, die het absoluut niet kunnen: een heel programma afkijken of die een film met moeite uitzitten. Er zijn op die ontelbare andere zenders misschien wel interessantere dingen te zien. Dus ze zien, maar kijken niet. Wat een verhaal, zeg! De ouderdom zeker. Het zij zo.
(0 reacties)
maandag, 1 oktober 2001
Duistere praktijken Mijn broer en schoonzus huldigen het standpunt, dat ze niet "entertainen". Iedereen treft elkaar bij de maaltijden, die als het even kan (en het kan váák!) in de openlucht worden genuttigd, wat al iets heel gezelligs heeft. Verder gaat iedereen z'n eigen gang en dat is prima geregeld. Er zijn delen van het huis, die nog moeten worden aangepakt, gróte ruimten soms, waar een projectontwikkelaar wel raad mee zou weten voor een appartementje, maar waarmee mijn broer en z'n vrouw helemaal geen haast hebben. De deur dicht en je ziet er niks van. Die ruimten hebben nog de geheimzinnigheid van vroeger tijden. Prachtig! Ik was in het huis wel eens de weg kwijt. Sloeg links af als het rechts moest zijn en kwam ergens anders terecht dan ik dacht. Zo ook op een avond laat, toen iedereen al naar bed was, ik nog even een toiletbezoekje bracht en tot de ontdekking kwam, dat mijn broer, denkend dat híj de laatste was, ál het licht had uitgedaan. Nou, dan is het donker, ontzéttend donker! In huis, maar ook buiten, zodat noch een raam noch een deur ook maar enige indicatie gaf waar ik me bevond. Want dat ik me weer eens vergist had in de richting was al snel duidelijk. Ik heb tientallen jaren gewerkt met blinde mensen en dacht me aardig te kunnen voorstellen, wat zo iemand meemaakt. Ben zelfs met een blinde getrouwd! Als dát geen liefde voor je werk is! Grapje, want hem kende ik eerder dan mijn werkgever. Ik heb heel wat keren mensen, die tijdens hun revalidatie bij mobiliteitstraining het terrein moesten verkennen, uit de struiken geplukt met de opmerking "dat de tuinman al geweest was". Die mensen waren dan soms volledig in paniek, omdat ze echt niet meer wisten hoe ze daar terecht waren gekomen. Iets van die paniek maakte zich van mij meester in dat donkere huis! Schuifelend kwam ik een stoel tegen, die zacht aanvoelde. Er stonden meer van dergelijke stoelen, dus welke wás het nou? Wel woonkamerstoelen, zover was ik al. Maar die kamer is, pak 'm beet, 8 x 8 meter, misschien nog wel meer! Opeens: de digitale cijfers van de radio! Daarnaast zat de deur naar de gang en in de gang zat het reddende lichtknopje, wist ik. Ik schrijf het nu even gauw op, maar dit hele gedoe heeft zo'n twintig minuten geduurd! Békaf was ik. En wat een léérmoment! Hád ik nou nog maar gewerkt, wat hádden al die revalidanten het dan goed gehad bij mij, zonder "grapjes" over de tuinman en zo. Nu heb ik één blinde, die profijt kan hebben van mijn belevenis, maar ja, die kent mij te goed en wordt vast erg achterdochtig als ik ineens soft ga doen over z'n handicap!
(0 reacties)
 -
-  )
|