Liberty..... Gisteravond zag ik op tv een reportage, die gemaakt was op een wapenbeurs in Amerika. Vaders liepen daar met hun zoontjes revolvers en geweren te bekijken en op te pakken, zoals ze hier over een Dinkytoys-verzamelbeurs lopen. Met dezelfde hebberige blik in hun ogen.
Er werden ook mensen geïnterviewd over wat ze van wapenbezit vonden. Nou, die was onontbeerlijk, zei iedereen, want hoe kon je anders de hooggeprezen Amerikaanse vrijheid behouden en huis en haard verdedigen? Nee, dat moest die domme Europese reporter goed begrijpen. Dat was een civil right.
En dan vinden ze het vreemd, dat er zo'n 29.000 mensen per jaar omkomen door ongelukken met wapens. Bijvoorbeeld doordat een vierjarige kleuter met de revolver van opa zijn broertje omlegt of omdat mensen vanwege een "conflict" elkaar overhoop schieten. Iemand komt te laat voor een examen, mag er niet meer in en schiet drie docenten dood! Op de gemiddelde highschool moet er ook niet een knulletje rondlopen, dat een onvoldoende heeft gehaald voor z'n tentamen, want hij komt het wel even regelen.
Als je dan ziet, wat een trammelant ze maken als je ergens rookt, terwijl je daar in eigen verantwoordelijkheid alleen jezelf schade mee toebrengt en je omgeving in ieder geval de vrijheid heeft om je te mijden of je een asshole te vinden. Een schutter ontloop je niet zo makkelijk. Beetje scheefgezakt, dat vrijheidsbeeld.......
Vastgelogd op 12:48
oktober 26, 2002
Stekker d'r uit......... Weet je, dat ik eigenlijk geen radio of televisie zou willen horen of zien dezer dagen? Wat in onze eigen omgeving gebeurt is al hoofd- en hartvullend genoeg. Wat er in de wereld overal aan de hand is past op geen enkele manier bij dat kleine kereltje daar in het ziekenhuis, dat naar alle waarschijnlijkheid maandag of dinsdag naar zijn thuis keurig opgemaakt klaarstaande wiegje mag.
Een mens is selectief in zijn gedachten- en gevoelsleven blijkbaar. Want vreselijk vind ik het, wat er in Venlo is gebeurd, even vreselijk als die gijzeling in Moskou of dat geschiet in Washington van die zieke geesten, die in alle rust een auto in gereedheid brachten om hun acties te kunnen uitvoeren op volkomen onschuldige mensen. Hoe werkt zo'n brein, dat plannen bedenkt om andere mensen te beschadigen of dat nou in een oorlog is of in een ander conflict.....Ik word er erg droevig van en dat wil ik helemaal niet. Ik beschouw mezelf als een positief ingesteld mens, maar het wordt je wel erg moeilijk gemaakt om dat zonder meer te blijven.
Ben ik dan erg egoïstisch als ik geniet van ons nieuwe kleinkind, waar het nu zo goed mee gaat en van de andere kleinkinderen en van onze nieuwe auto, hoewel dat absoluut geen vergelijk is natuurlijk. En van het feit, dat er nooit ruzie is in onze familie, dat iedereen goed met elkaar kan opschieten en blij is elkaar te zien al hoeft dat niet drie keer in de week? Ja, nu even wat vaker dan.....maar dat komt door Joost!
Vastgelogd op 12:24
oktober 24, 2002
Verstand van kinderen.... Veel gependel deze dagen: tussen huis, ziekenhuis en oppashuis. Het gaat steeds beter met kleinzoon Joost en onze Ingrid heeft na de operatie, die een keizersnee toch is, nog de nodige startproblemen, maar ze is geen piepkuiken en houdt zich flink.
Voor broer Stijn zijn het verwarrende dagen, waar hij zich prima doorheen slaat. Toen hij z'n broertje voor het eerst zag werd ie d'r een beetje stil van, maar zolang die thuis nog geen plaats inneemt is dat van later zorg, dat is duidelijk. De tantes, de ooms en de opa's en oma's, hij heeft ze nog nooit zo vaak en zo lang bij mekaar gezien en dat vindt hij wel gezellig. Zijn vader is net een postduif ( of een postdoffer, liever gezegd). Die vliegt af en aan van en naar het ziekenhuis, maar brengt zo nu en dan leuke kleine cadeautjes voor hem mee en dat vindt Stijn best aardig. Er gaat veel veranderen voor hem met de komst van z'n nieuwe broer. De aandacht van je ouders moeten delen is een heel nieuwe fase in z'n leven. Maar die ouders hebben er dikke boeken over gelezen en zijn op alles voorbereid.
Hoe deden wij dat toch vroeger? We hadden dr.Benjamin Spock, maar ik weet wel, dat ik het lang niet altijd met die man eens was. En toch had ik niet het idee "dat we maar wat deden". Ik weet er niks meer van. We hebben van alle vier de kinderen geluidsbandjes en ja, het is waar : op die van onze oudste dochter staat meer en overzichtelijker materiaal dan op die van de anderen. Over haar eerste jaar heb ik zelfs een compleet boek bijgehouden. De rest heeft het met aanmerkelijk minder moeten doen, vooral L-rs. Alsnog sorry, jongens! Moeder had 't een beetje druk toen en we waren écht met jullie allemaal even blij, maar als je ergens mee zit: we kunnen er altijd nog over praten, hoor.....!
Vastgelogd op 16:17
oktober 22, 2002
l33t h4x0r
Zo, even de hacker spelen en een postje plaatsen bij m'n moeder. Omdat ik - afvallige zoon - hier nog altijd geen Movable Type heb geïnstalleerd, heeft Elswhere geen reactieformulier. Daarom maar even de felicitaties met de nieuwbakken kleinzoon bij mijn weblog neerzetten, als u wilt. En dan moet ik echt binnenkort hier de boel eens ombouwen naar MT. And now back to your regular viewing schedule.
Vastgelogd op 22:22
The day after the day before..... Vanmorgen zijn we naar het ziekenhuis geweest om eens even te kijken hoe moeder en kind de nacht waren doorgekomen. Onze dochter had aardig goed geslapen en hoewel Joost een beetje onrustig was geweest vannacht gaat zijn toestand goed vooruit. Niet snel, maar hij zit in de lift. We hebben hem nu ook gezien in de warme couveusekamer. Hij was aan het huilen toen we binnenkwamen. Niet omdat hij ons zag, maar hij was z'n speentje kwijt en dat liet ie even horen. Hoe meer hij zijn longen gebruikt des te beter, maar zijn moeder vond het maar niks, dat hij huilde.Maar ik dacht:"Mooi zo, jongen, laat je maar horen!"
Ze hadden moeder Ingrid er met bed en al naar toe gereden en ze kon haar kind nu behalve zien, ook aanraken al is dat door een patrijspoortje. Vanmiddag mag ze hem zelfs al even vasthouden en daar verheugt ze zich erg op. Kortom: het gaat gewoon goed. En dat is voor de omstanders-en-verder-niks-kunnen-doeners een erg prettig idee.
Na alle ellende van gisteren is het nu tijd voor teddyberen, bloemen, beschuiten, cadeautjes, piepkleine kleertjes, kaartjes, brieven, e-mails en gezellig gedoseerd bezoek. Heerlijk, hoor!
Ik ontdekte trouwens op Knagende Vragen
de oorsprong van het gebruik van beschuiten met muisjes eten als een kind geboren is. "Het gebruik is ontstaan in de vijftiende eeuw. Muisjes zijn gemaakt van anijs met een suikerlaagje. De anijs was vooral bedoeld voor de vrouw. Men dacht dat anijs goed zou zijn voor haar melkproductie. De naam "muisjes" komt voort uit de vorm: muisjes lijken op muizenkeutels."
Weten we dat ook weer als we staan te smeren en bestrooien met muizenkeutels!
Vastgelogd op 15:49
Joost Na een enerverende dag wachten, want we waren best ongerust over het verloop van de bevalling, is onze derde kleinzoon Joost gearriveerd. Hij ligt in de couveuse met luchtwegproblemen, omdat hij bij z'n eindspurt, om op de wereld te komen, in de knel heeft gezeten. Hij krijgt dus zuurstof, maar ik vertrouw er zonder meer op, dat het helemaal goed komt met 'm.
Ik heb alleen nog maar een polaroidfoto van hem gezien. Volgens zijn vader past ie maar net in de couveuse met zijn negen pond en tweehonderd gram! Een heel verschil met de te vroeg geboren kindjes, die er ook liggen. We hebben nog nooit zo'n beer in de familie gehad en dat gewicht geeft me ook vertrouwen, dat hij zich wel zal weren.
Onze dochter heeft, na een dag van veel en zwaar werken, toch nog een keizersnee moeten ondergaan en da's eigenlijk wel zonde van al dat werk. En Joost had ook niet zo in de kreukels hoeven zitten als je het achteraf bekijkt. Maar weet dat maar es van tevoren.
We gaan in ieder geval allemaal lekker slapen nu: moeder, kind, vader (niet te vergeten na deze zenuwendag!) en de oma's, opa's en wie zich verder tot de familie mag rekenen van Joost. Zoals zijn broer Stijn, die nog niet weet, dat ie z'n speelgoed voortaan moet delen!
Vastgelogd op 01:32
oktober 19, 2002
Pepernoten...... Gistermorgen om 11 uur hadden we een afspraak bij de garage om onze gebruikte Citroën om te ruilen voor een nieuwe Ford Focus. We waren netjes op tijd, want een nieuwe auto ophalen doe je niet elke dag. We kregen vast koffie, maar moesten even wachten op de medewerker die gewapend met mijn rijbewijs naar het postkantoor was om de auto op mijn naam te laten zetten. Hij kwam terug met de boodschap dat het rijbewijs bij de Rijksdienst voor het Wegverkeer in Veendam geblokkeerd was en de overschrijving dus niet kon plaatsvinden. Een reden konden ze niet geven.
Nou, dan zit je raar te kijken, hoor! Het rijbewijs was geldig tot 2006, dat kon het niet zijn. Volgens de verkoper blokkeren ze rijbewijzen alleen als er boetes openstaan of bij andere onregelmatigheden. Ik was me van geen kwaad bewust, maar voelde me aardig crimineel worden. In ieder geval kregen we de auto, hoewel al betaald, niet mee.
We moesten naar het Apeldoornse stadhuis. Bij de balie had de ambtenares al snel door wat het probleem was. Er stond in Veendam een ander nummer geregistreerd dan op mijn rijbewijs. "Ja, ze liggen dan allemaal op een stapel, die rijbewijzen, en dan blijft er wel es eentje plakken!"zei ze. "Onze fout. U krijgt een nieuwe rijbewijs van me. Maar dan moet ik even naar het archief om uw kaart te halen. Een ogenblikje!" Ze belde naar het archief dat ze er aan kwam en dat ze mijn kaart vast moesten klaarleggen. Op haar bureau lag een grote zak met pepernoten. Daar haalde ze een handvol uit :"Voor onderweg!"zei ze.
Toen ze terugkwam knipte ze mijn foto uit mijn rijbewijs, deed die op de archiefkaart en knutselde met de foto die met een plakbandje op de kaart zat, neuriënd een nieuw rijbewijs in elkaar. Het had allemaal iets heel genoeglijks. Mijn dag kon niet meer stuk: we hebben een heel gezellige ambtenaar ontmoet, die gek is op pepernoten, die bovendien toegaf dat haar afdeling een fout had gemaakt, mij binnen twintig minuten van mijn criminele imago afhielp en tenslotte kregen we een bos bloemen bij de garage en nog een nieuwe auto op de koop toe. Wat wil een mens nog meer? Hij rijdt trouwens erg lekker, ons Fordje.
Vastgelogd op 18:49
oktober 17, 2002
Beroemdheid..... Leuk, dat Merel in de krant staat. Dat doet me denken aan die keer dat Jouke, mijn man de krant zou halen. Hij moest invallen voor een ziek geworden muzikant in een fluitkwartet. Het was in een kerkconcert. Hij hoorde het op zaterdagochtend en de uitvoering was 's zondags. Omdat hij blind is moet hij partijen uit z'n hoofd leren, want hij kan niet even de muziek voor z'n snufferd zetten. Daar is niks mis mee, maar het kost natuurlijk wel meer tijd aan studeren.
Hij heeft zich de hele zaterdag te pletter geblazen om alles er in te krijgen en aan het eind van de dag zat het gebeiteld. Op zondag ging alles vlekkeloos dank zij zijn onvermoeibare ijver. En wat stond er 's maandags in de krant? Dat Kees Huppeldepup ( ik weet geen naam meer) de zieke muzikant dus, zo gevoelig had gespeeld! Of die journalist er so wie so wel was geweest is zeer de vraag. Nou ja....dat was het dan.
Bij een tweede kans om beroemd te worden, namelijk bij een oudejaarsavonduitzending van de NCRV, waarin hij meespeelde, werd zijn naam (hij heet op z'n Fries: Jouke) door de omroepster uitgesproken als Sjoukje! Het heeft dus niet zo mogen zijn. Ik vond het destijds knap lullig, dat weet ik nog wel. Nou ja, dan maar niet beroemd, hij kan altijd nog gaan popquizzen!
Vastgelogd op 20:52
oktober 16, 2002
Glijbaan..... Je kunt niet zeggen, dat het kabinet als een donderslag bij heldere hemel is gevallen. Het is gewoon afgegleden, je kon d'r op wachten. Terwijl ik dit zit te typen luister ik naar de radio, waar de mannen en de enkele vrouw, (want Jeltje was ook weer lekker bezig! Ik moet altijd aan de Plattelandsvrouwen denken als ik haar hoor praten....) hun zegje doen.
En ik hoorde net een reclameboodschap van de PVDA:"Hallo, ik ben Wouter Bos!" En dan vertelt ie, dat hij graag wil, dat je lid wordt van zijn partij en dan eindigt hij met : "Juist nu!" Dat spotje lag dus vast al klaar.
Maar hoewel ik op 'm gestemd heb met een voorkeursstem vind ik dit toch wel erg opportunistisch, hoor! Het lijk is net koud.En vandaag bedoel ik dan het kabinet......
Vastgelogd op 16:13
oktober 15, 2002
Ach ja, zo is het leven... Omdat Prins Claus vandaag ten grave wordt gedragen,( nou ja, veel gegraaf komt er niet aan te pas, dacht ik, gedraag des te meer) hebben mensen in de straat de vlaggen halfstok uitgestoken. Tussen al dit rouwbeklag springt één huis er tussenuit, want daar is vannacht een kind geboren en de blije familie heeft Jip en Janneke in de voortuin gezet met een Swiebertjesachtige stok over de schouder met gevouwen doek eraan met een babypop erin.Ballonnen,slingers en een waslijntje met babykleertjes. Heel vrolijk allemaal, zoals het hoort bij zo'n heuglijke gebeurtenis. Een duidelijk beeld van hoe het leven gewoon doorgaat al houdt het voor iemand anders net zo gewoon op.
Wij hebben ook meegemaakt dat in dezelfde nacht dat mijn oma dood ging onze tweede dochter werd geboren, terwijl mijn man, weliswaar noodgedwongen in z'n eentje, de volgende dag de trouwerij van zijn broer bezocht. Dat kwam toen ook allemaal zo vreemd bij elkaar. Je had er zo een smartlap over kunnen schrijven......
Vastgelogd op 11:48
oktober 13, 2002
Het uur van de waarheid..... Mijn computertje is stuk.En het is net als met de riolering vorige week: je denkt er niet over na, zolang alles het doet en jij kunt doen wat je moet ( wat een vergelijking trouwens), totdat er iets mis is. Dan heb ik dus hulp nodig om de diagnose te laten stellen en het is iets ernstigs heb ik me laten vertellen.Daarom zit ik nu op een van de andere drie computers die in huis zijn dit stukje te typen. Ik hoef er niet voor naar een internetcafé, maar ik mis mijn eigen kamertje. En een laptop typt anders dan mijn eigen toetsenbord.
Ik weet dat ik zeur, want technisch is er niks te klagen natuurlijk als je maar een kamertje verder hoeft om iets te kunnen doen. Maar ik ben wel een beetje van slag.Het komt wel goed, zegt mijn techneut, maar ik ben dus best wel een beetje zielig.En ik heb de pest in omdat levensgroot mijn gebrekkige kennis aan het licht komt. Dat vind ik geloof ik het ergste.......stom mens dat ik ben.
Vastgelogd op 23:16
oktober 10, 2002
Naam-val..... Je hebt als ouders best een verantwoordelijke taak als je een naam moet uitzoeken voor je op stapel staande kind. Vroeger was het makkelijk: de oudste jongen kreeg de naam van opa aan vaders kant en het oudste meisje die van oma aan moederszijde. Niks aan de hand, vaste prik, maar wel ruzie in de familie als het anders gebeurde, ontervingen zelfs.
Ik had Neeltje Tannetje moeten heten als mijn ouders de traditie hadden gevolgd. Vond mijn moeder niet zo geweldig en dus werd het Else. Vier letters waar ik wel dankbaar voor ben. Vooral Tannetje geeft me bezemsteelvisioenen en te erven viel er toch niks. Maar wrijving met oma heeft het destijds wel gegeven. Later weer bijgedraaid, maar toch.
Dat probleem hebben de meeste ouders niet meer tegenwoordig. Kinderen krijgen de prachtigste namen, waar je zonder meer beroemd mee kunt worden. Grappig is als namen, b.v. Engelse namen fonetisch worden: Maikel, Sjonnie, maar dat was vroeger ook al zo getuige Sjors en Sjimmie en hun rebellenclub, beroemdheden in hun tijd. Je zult trouwens Ratelband als vader hebben, zeg! Dan word je Tsjakkaalotte genoemd! Of dat moet niet waar zijn en weer eens een stunt van deze overspannen man, die ook nogal wat te stellen had met zoon Rolls, deze week.
Maar met dat al ben ik zeer benieuwd wat mijn dochter en schoonzoon hebben bedacht voor hun zoon, van wie ze dus al weten dat het een zoon wórdt. Hij kan letterlijk vandaag (moet ze wel een beetje opschieten trouwens dus dat zal wel niet!) of morgen worden geboren. Of overmorgen....of over-overmorgen...of....poeh! Spannend!
Vastgelogd op 22:14
oktober 9, 2002
Uitstraling is in..... Als er één woord in de mode is tegenwoordig is het wel "uitstraling". Je zou eens moeten turven bij een woonprogramma op tv hoe vaak ze het woord uitstraling gebruiken. Je hebt nogal wat uitstralingen: rustiek, landelijk , dat is hetzelfde, geloof ik, modern, hightech, en niet te vergeten Toscaans, antiek ook. Daartoe moet je een kastje tot op de nerf kaalschuren, behandelen met verf, die er vervolgens weer afschuren, maar weer niet helemaal en dan krijgt het een antieke uitstraling.
Je moet je houten tuinmeubelen ook vooral niet in de teakolie zetten, want anders missen ze, verwaarloosd en wel, de "verweerde" vergrijsde uitstraling! Wie verzint zoiets? 't Is wel makkelijk natuurlijk, je gaat het vanzelf wel mooi vinden als je d'r niks aan hoeft te doen en anders jammer dan. Ben je dus niet in de mode en ongevoelig voor uitstraling.
Volgende week kunnen we onze nieuwe auto ophalen en hier in huis hebben de mannen het er al over hoe ze het voertuig een sportieve uitstraling kunnen geven. Velgen, lampen, weet ik veel. Als de wielen maar rond zijn, denk ik dan.
Voor mij heeft uitstraling toch meer met mensen te maken. Levende materie, dat iets uitstraalt. Charisma noemden ze dat vroeger. Katten hebben dat ook: uitstraling en daarom hou ik van ze. Ze zijn soms státisch van de uitstraling! En verder: ik vind het ergens gezellig of niet, straal bezopen, dat gedoe met "uitstraling".......
Vastgelogd op 12:52
oktober 8, 2002
Garantie..... Dierendag was het vorige week al, maar ik vond bij het opruimen van een la een diploma, gedateerd op 8 oktober 1977. Het is van onze jongste dochter, die dat diploma verdiende door onze hond Goochem ter beoordeling aan te bieden bij een huisdierenkeuring op een Jeugddierendag. De keuring werd verricht door de VPKV, hetgeen Vaassense Pluimvee-en KonijnenfokVereniging betekent. Dacht ik, pin me d'r niet op vast, want zeker weet ik dat niet.Vaassen klopt wel, want daar woonden we toen.
De hond (of eigenlijk wij met z'n allen, want wij gaven hem tenslotte te eten en onderdak) behaalde het predikaat ZG oftewel Zeer Goed. Uitmuntend had ook nog gekund, maar een mens (dus ook zijn hond) kan niet alles hebben. Bovendien waren we import in Vaassen en niet van agrarische afkomst en zo'n keurmeester ziet dat, reken maar.
Ik denk, dat ik het diploma maar aan mijn schoonzoon ter hand stel. Dan heeft hij tenminste op schrift, dat zijn vrouw goed voor dieren zorgt, dus dat het met zijn kinderen ook wel snor zal zitten. Een soort garantiebewijs.....Waar een mens(je) al geen diploma's voor kan halen, zeg! Maar ze zal er best trots op zijn geweest als 10-jarige dierenvriendin!
Vastgelogd op 13:17
oktober 7, 2002
Vlaggen..... Het zal niemand zijn ontgaan, dat prins Claus is overleden. En onverwacht was het ook niet na al het gesleutel aan de arme man. Het gedoe met al de nieuwsfeiten, die in al die jaren over hem zijn verzameld en die al keurig gerangschikt klaar lagen om gelanceerd te worden bij zijn overlijden: de persoon, die dat allemaal nogal overtrokken zou vinden, ja, toevallig is die nu dood. Het zegt me allemaal niet zoveel, de herhalingen van de herhalingen, je wordt er moe van. Nu al.
Wat me veel meer doet zijn de halfstok uitgestoken vlaggen aan de overkant van de straat, van gewone mensen, die altijd vlaggen bij alle gebeurtenissen binnen het koninklijk huis. Bij vreugde én verdriet.
Wij hebben wel een vlag, maar geen vlaggenstokhouder. En geklemd tussen het badkamerraam vlaggen kan wel als je kind geslaagd is voor z'n eindexamen, maar voor een dode prins, nee. Hij zou het niet gewild hebben. Dan maar niet.
Vastgelogd op 14:32
oktober 6, 2002
Een beschermengeltje voor Opa..... Zo, Opa is weer vertrokken, hoor ik. Opa is de zeer oude vader van één van onze buren. Hij rijdt in een eveneens zeer oude auto, ongewassen, roestig, ooit wit geweest en hij heeft hem waarschijnlijk vele jaren geleden voor het laatst voor een APKeuring aangeboden. Want dat hij er in zijn huidige staat doorheen zou komen lijkt me op z'n minst twijfelachtig.
Opa woont alleen, maar nog wel zelfstandig en rijdt elke dag 's morgens van zijn woning naar het huis van zijn dochter, waar hij tot klokslag 4 uur 's middags verblijft. Op zondagen, zoals vandaag, is de dienstregeling anders, waarschijnlijk omdat hij dan thuis de sport volgt op de televisie. Opa houdt van sport. Dat is te zien aan het feit, dat hij op Nike's loopt en altijd een baseballpet opheeft en in zijn auto liggen vlaggen en kussentjes van Feijenoord.
Zijn bewegingstempo, zowel lopend als rijdend is niet meer sportief te noemen. Als hij uit de auto komt ontvouwt hij zijn ledematen totdat alles naar buiten steekt en hij zich kan optrekken aan de deur. Daarna schuifelt hij langzaam naar het huis van z'n dochter. Zowel bij aankomen als hij de auto parkeert als bij zijn vertrek geeft hij zo ontzettend veel gas, dat je zou denken dat ie probeert op te stijgen. Gelukkig hebben we veel parkeerruimte op ons plein en dus heeft Opa veel gelegenheid om te keren en terug in te steken en te keren en weer terug in te steken en uiteindelijk loeiend weg te rijden.
Iedereen in de buurt staat zijn manoeuvres hoofdschuddend aan te zien, maar er is geen mens, die zal zeggen, dat het onverantwoord is en dat ie maar niet meer moet rijden. Al zou dat misschien wel verstandig zijn. Men houdt rekening met 'm door zijn plek ruim vrij te houden (liefde voor het eigen vervoermiddel zal daar niet vreemd aan zijn, laten we wel wezen!) maar ook omdat iedereen weet, dat als hij zijn eigen vervoer niet meer zou hebben, hij geen deur meer uit zou komen. En hij hoeft maar een paar straten ver.
We vertrouwen op z'n beschermengeltje en hopen dat er niks gebeurt, waar iemand, die niet bekend is met Opa z'n rijstijl, schade van krijgt. De auto kan het natuurlijk ook nog begeven, maar gek, dat lijkt me net zo'n taaie rakker als Opa!
Vastgelogd op 15:05
oktober 4, 2002
Woongenot.... Oktober is woonmaand, zeggen ze. Wat je dan de rest van het jaar doet? Nou....huizen, hokken, kamperen, weet ik veel....Maar het is beslist waar, dat je na de zomer aangestoken wordt door een "gezelligmaakvirus". Ik tenminste wel. Dan besef je ineens dat je, de komende zes maanden zeker, weer veel binnenshuis zult zijn en dat er aan dat binnenhuis best wel wat kan gebeuren.
En dan zijn er woonbeurzen, woonmagazines en woonprogramma's op tv, die je daar tegen een redelijke vergoeding wel in willen sterken, in dat idee. Vooruit, dan doen we maar weer mee. Ik doe net of ik dat vreselijk vind, maar daar is niks van waar! Toen ik jonger was en daar niemand voor nodig had, om te sjouwen bijvoorbeeld, veranderde ik in één dag mijn hele huis. Wegens geldgebrek met steeds dezelfde spullen, maar een paar planten of een bos bloemen konden er wel af voor de finishing touch. Afgepeigerd, maar zeer voldaan, genoot ik van het resultaat. Technisch gezien had ik nog wel eens een mannelijk persoon nodig als ik weer eens met mijn vingers aan de geluidsapparatuur of een lamp had gezeten, maar verder vermaakte ik me uitstekend met mijn metamorfose.
Gisteren hebben we andere gordijnen gekocht, heerlijk van die kant-en-klare, waar ik alleen de houten ringen maar aan hoef te maken en mijn winterlook is klaar. Of we nog meubels gaan verzetten....ik dacht het niet, maar je weet het nooit. Van het één komt vaak het ander. Ik ga ook nog een muurtje verven boven de trap en daar wat andere schilderijtjes ophangen.
Ik moet zeggen, dat ik ook wel geïnspireerd ben geraakt doordat de riolering weer gerepareerd is en door het besef, dat al je vloeibare afval weer probleemloos je huis verlaat. Je denkt daar nooit over na tot het moment, dat er iets mis mee is! Dus ons huis is weer een toonbeeld van woongenot. Zo noemen ze dat in oktober......
Vastgelogd op 12:29
oktober 2, 2002
Je moet me maar op m'n woord geloven! Soms is het zo ontzéttend jammer, dat je niet constant een fototoestel om je nek hebt hangen, want dan kon ik laten zien dat ik niet lieg, als ik zeg, dat ik gisteravond op weg naar een eetafspraak iemand zo'n
varken als dit heb zien uitlaten op een buurtgrasveldje! Je weet niet wat je ziet.....en waar zouden ze zo'n beest bergen? In de schuur bij de fietsen? In de hondenmand? Het zijn heel gewone huizen daar in die buurt.....!
Vastgelogd op 15:58
In geuren en kleuren... We hebben een probleem waar een luchtje aan zit. Er is namelijk geconstateerd, dat de rioleringsbuis naar de straat ( gelukkig buitenshuis!) een gapend gat vertoont. Er is nu een stuk van de tuin, dat bijzonder goed gemest is. Ik ben aan het bedenken wat ik daar eens zal gaan planten. Een geldboompje lijkt me wel wat.
We hadden al gemerkt, dat in huis diverse afvoergebonden plekken niet zo spontaan meer doorliepen als eigenlijk de bedoeling was en het gebruik van de wasmachine bijvoorbeeld in de keukengootsteen een vrolijk geplop opleverde. Tevens een luchtje, dat echt niet aan het merk waspoeder kon liggen.
We hebben dus maar even een riooldeskundige gebeld ( nee, de firma deed niet aan journalistiek, zeiden ze), die de schop ter hand nam, ging graven en een groot geurend gat blootlegde.
Wij gingen er bijna van over onze nek, maar deze man vond het prima ruiken. Maakte, toen wij onze afkeer lieten blijken van deze nota bene zelfveroorzaakte geuren, je staat je ter plekke dood te schamen, zelfs zo'n wuivend gebaartje richting zijn neus, dat je een chef de cuisine wel eens ziet maken als hij het aroma van zijn soepje keurt. Hij was wel wat gewend, zei hij.
Ook de regenpijp, hij had het over de pijp van het hemelwater, eigenlijk veel mooier gezegd, bleek bij deze ondergrondse controle niet meer in goede staat. Dus dezer dagen worden de buizen vervangen. De rioleur heeft het gat liefdevol toegedekt met een vuilniszak, er schuin twee stoeptegels overheen gezet, zodat er geen zand in de opening kan komen en ons afvalwater met inhoud (!) probleemloos het gemeentelijk geregeld afvoersysteem kan bereiken.
En nu maar kijken of we die geldboom erg nodig gaan hebben, Geld stinkt niét, zeggen ze!
Vastgelogd op 14:50
oktober 1, 2002
Over weggaan in de herfst..... Toen we twee jaar geleden afscheid namen van ons werk kregen we van een collega een gedicht mee over weggaan. Nou moet ik eerlijk toegeven, dat ik weinig met gedichten heb. Wel geprobeerd en ik doe nog steeds oprechte pogingen, maar ik ben, denk ik, meer een rijmelaar. Als het niet rijmt vind ik het so wie so al moeilijk, hoewel ik het prachtig vind als iemand in een paar woorden een hele gemoedstoestand uit de doeken kan doen. Annie M.G. en Sinterklaas, dat is mijn niveau, ga daar maar van uit.
Maar nu is het october, de herfst zit in de lucht, vooral tegen de avond en toen kwam ineens dat gedicht van onze collega, nou ja, niet van haar, want het is gemaakt door de Belgisch-Marokkaanse dichteres Fatima Ualgasi, bovendrijven. "Weggaan" heet het en het gaat zo:" Weggaan maakt niet veel geluid - niet meer dan herfstbladeren - die opstuiven in de wind - de boom blijft verweesd achter - nu zijn stem op het tuinpad ligt - en geluiden dempt - haast onhoorbaar - je voetstappen - die zich verwijderen - alleen wie achterblijft - weet hoe afscheid klinkt." Mooi, hè? Vooral die stem op het tuinpad. En het rijmt niet eens, dus ik leer het nog wel eens.
Vastgelogd op 16:20
Reünie.... Lars schreef over de reünie van zijn middelbare school, de KSA in Apeldoorn. Hij vertelde, dat hij verwacht had meer mensen van zijn jaar te zien. Dat viel dus wat tegen, maar hij noemde namen, die mij ook nog wel wat zeiden.
En hij zei ook, dat hem de vraag gesteld was : "Leven jouw ouders nog?" en dan niet van "Hoe gaat 't met ze?", maar "Zijn ze nog in leven?" Daar moest ik toch wel even over nadenken! Zo oud is Lars toch nog helemaal niet!
Gôh, nou Memento Mori dan maar.....Op je ( onze) gezondheid!
-
)
