vrijdag, 29 november 2002

Jaartelling......
Vandaag heb ik het wat drukker dan anders, meer boodschappen en zo, want morgen ben ik jarig. Gelukkig op een zaterdag, want met al dat kleine volk in de familie, dat op tijd moet slapen, is het wel handig, dat oma de hele dag te bezichtigen is. Hoewel ik het echt heel leuk vind als mensen aan me denken op zo'n dag, moet ik zelf toch ook altijd denken aan de familie Doorsnee ( mens, wat een oúwe taart word ik toch!) waarin Sophie Steijn alias moeder Doorsnee het schone lied zong:" Als moeder jarig is, dan is het toch zo'n feest....maar voor mij hoeft het niet: ik ben al geweest!".

Nou, zo erg is het met mij niet, hoor! Maar slingers door de kamer, zoals bij mijn vandaag jarig zijnde overbuurvrouw ( en die is ook al aardig wat keertjes jarig geweest, hoor!) dat hoeft niet. We zijn nooit zo "slingerachtig" geweest. De kinderen vonden het na hun twaalfde erg kinderachtig, de slingers verkleurden trouwens en nieuwe zijn er nooit meer gekomen.

Vroeger zóngen we ook altijd 's morgens voor de jarige bij zijn of haar bed. Dat gaat ook over. Het werd niet meer op prijs gesteld. Zowel de jarige als de zangers zien er op de vroege morgen niet op hun voordeligst uit en als jarige weet je ook niet hoe of waar je kijken moet, je slapend houden is ook ongeloofwaardig met al die keet, kortom: erg ongemakkelijk allemaal.

We hebben ooit van iemand eens een verjaarskaart gekregen, waar zo'n "happy birthday"- muziekje in zat. Die hebben we jarenlang gebruikt om, als we dan toch niet mochten zingen, om de hoek van de kamerdeur te houden bij het feestvarken. En je hebt echt geen idee hoe láng zo'n batterijtje meegaat! Jaren en jaren en jaren........

Vastgelogd op 14:37

(0 reacties)

woensdag, 27 november 2002

Ze bestaan nog, van die mannen.....!
We zijn nog wat sinterklazerig bezig en zo stonden we in een rij te wachten voor de kassa van een winkel waar het druk was. Aan het begin van de rij stond een meneer, die wel érg veel tijd nodig had om af te rekenen, want hij wou het persé "gepast"doen. Niks mis mee, maar wel als er tien mensen achter je staan. Dan is het wat hinderlijk.

Hij was eindelijk klaar en een vrouw, die twee plaatsen achter hem stond wou haar spullen gaan betalen. Een mevrouw, die vóór haar stond, zei: "Ho, ho, ik was eerst!" "Oh, ik dacht dat u bij elkaar hoorde! Sorry!", zei de voordringster. De man draaide zich om en zei: : "Mevrouw, ik wou dat dat zo was, zo'n mooie vrouw!"

De mevrouw om wie het ging, van middelbare leeftijd, al grijzend, de sokjes voor haar kleinkinderen ter afrekening in haar hand, kreeg warempel een kleur en begon een beetje te giechelen. Iedereen lachen natuurlijk, gewoon erg leuk! Zomaar een complimentje krijgen in een drukke winkel op een woensdagmiddag in november, wie weet hoe lang dat geleden was........

(0 reacties)

Liefde in de Himalaya......
Wil je dat nou echt? Met je hele kleine kind naar de bioscoop? Fles mee, koekjes mee, speeltjes mee, luiers en schoonmaakdoekjes mee (waar laat je de vuile luiers trouwens op een ordentelijke geurvrije manier?), slabbetjes, spuugdoekjes....Wat een overdreven gedoe, zeg! Een gat in de markt? Laat me niet lachen: dit doe je één keer en daarna nóóit meer!

Ze hadden in de bioscoop in Utrecht, waar ze die moeders- met- kinderenvoorstelling hadden georganiseerd dertig moeders met veertig kinderen tussen de 0 en 3 jaar. Ze draaiden een rustige film over een liefde in de Himalaya. Ja, logisch, Rambo kun je d'r niet bij hebben in zo'n situatie! In het nieuws zag ik, dat de moeders een beetje zielig verspreid over de zaal zaten, want je hebt veel ruimte nodig met al de troep die je bij je hebt. Ontspannend kan het m.i. in geen geval geweest zijn. Ze interviewden een moeder aan het begin van de voorstelling, die het vermoeden had, dat haar kind het ongeveer twintig minuten zou uithouden voordat het in de zaal zou gaan rondrennen. Neem het ze eens kwalijk, zoveel ruimte heb je thuis nooit! Het licht in de zaal moest ook aanblijven om voedende en verschonende moeders bij te lichten. Kortom, wat een ellende!

Het publiek 's avonds zal wel hebben moeten uitkijken, dat ze niet op een Nijntje-koekje (ja, die bestaan!) gingen zitten of met een melkvlek in hun kleren naar huis moesten. Maar er zijn toch wel leukere uitjes te bedenken? Voor de kinderen dan.......

Vastgelogd op 12:37

(0 reacties)

dinsdag, 26 november 2002

Pavlov.....
Onze middelste kleinzoon, die nu 17 maanden is, heeft soms wat last van z'n luchtwegen en moet daarom 's avonds voor hij gaat slapen even "gepuft" worden. En dat vindt hij niet leuk. Het was altijd een partijtje vrij worstelen, want hij liet het maar niet zo gebeuren. Een hoop kabaal en het mislukte dan ook wel eens en moesten z'n ouders het er maar bij laten. Tot ze ontdekten, dat een snoepje achteraf de zaak zeer vereenvoudigt. Het gaat nu probleemloos.

Zaterdagavond zijn we aan het fonduen geweest bij onze dochter en schoonzoon en konden we het hele pufgebeuren eens meemaken. Schitterend! Hij laat zich in de juiste houding zetten, het pufapparaatje even over z'n gezichtje, hij weet precies dat ie dan even moet zuchten en hoesten en klaar is Niek.

Ik moest erg lachen om het gebaar waarmee zijn moeder hem dan het snoepje geeft: klontje voor het paard . Circus Boltini dankt zijn succes aan dat gebaar. Maar...het helpt! En tandenpoetsen vindt ie ook niet altijd leuk, maar ja, daar zijn snoepjes dan weer niet zo handig bij.......

(0 reacties)

zaterdag, 23 november 2002

Een lach en een traan...en nog een...en nog een....
Er verhangt zich een man aan de balustrade van het Haarlemse stadhuis. Het lukt niet helemaal zoals hij bedoeld had, want het touw breekt. Doordat de man 3 meter naar beneden valt en zijn nek breekt bereikt hij toch nog zijn uiteindelijke doel: hij overlijdt. Beroemd wordt hij niet met deze daad, want de politie heeft of geeft geen naam. Er zijn wat ambtenaren overstuur doordat ze gezien hebben wat er gebeurde en die hebben ongetwijfeld een vervelend weekend.

Omstanders zeggen, dat het een "zwerverachtig"type was. Maakt dat het minder dramatisch, dit zelfverkozen zinloos geweld? Geen uitkering, geen huis, niemand die zich om hem bekommerde, wie zal het zeggen. Hij kan het niet meer vertellen, dus weet niemand hoe zinloos het was.

Even later, nadat de man was weggehaald, stonden er mensen met spandoeken op datzelfde bordes te protesteren tegen veranderende werkomstandigheden in hun fabriek en liep er een bruidspaar over de uitgelegde rode loper het stadhuis binnen. Life goes on.

Het zal toch niet zo zijn, dat de man gehoord had, dat ER de politiek in wil? ER....Emergency Room, een goeie naam voor de Tweede Kamer....

(0 reacties)

donderdag, 21 november 2002

....Komt 'n vrouw bij de dokter....
Er zijn veel puzzelaars in ons land. Er is voor mij maar één soort puzzel, die ik echt de moeite waard vind en dat zijn cryptogrammen. Kruiswoordpuzzels, doorlopers, woordzoekers, Zweedse puzzels en wat er allemaal nog meer is: ik ben er óf nooit aan begonnen, zodat ik niet weet of en hoe leuk ze zijn, óf ik vind er gewoon niks aan.

Jaren geleden lag ik voor allerlei onderzoeken zo'n dag of 10 in het ziekenhuis. Tussendoor had ik alle tijd voor cryptogrammen. Het boekje lag dus op mijn nachtkastje. De neuroloog onder wiens hoede ik daar lag was een steile, statige, afstandelijke man. Verder wel aardig, maar warm contact met zijn klanten was niet zijn sterkste zijde.

Op een dag kwam hij langs, zag mijn boekje liggen en zei: "Mevrouw! U wilt me toch niet vertellen, dat u dat kúnt, cryptogrammen oplossen?" Heel schuchter, respect voor de wetenschap, hè, dat had je toen nog als patiënt, zei ik: "Ja hoor, dokter, ik vind ze leuk". "Ik heb daar nooit iets van begrepen!", zei hij.

Dat studeert dus 12 jaar om te kunnen doen wat hij doet, weet alles van hersenen en snapt niks van cryptogrammen.... Daar snap ik dan weer niets van. We hadden daarna wel een betere band en toen hij via een verpleegster hoorde, dat ik piano kon spelen had ik het helemaal gemaakt bij de man, want dat had hij altijd al gewild: piano kunnen spelen! Wat een leed, waar je geen weet van hebt....

Hij is inmiddels met pensioen, heb ik gehoord. Wellicht brengt hij nu zijn dagen cryptogrammen oplossend door of is ie op pianoles gegaan. Of hij cruist met z'n boot over de Middellandse Zee, dát kan natuurlijk ook. Je moet je ergens overheen kunnen zetten.

(0 reacties)

woensdag, 20 november 2002

Bijbaantjes......
Sinterklaas vieren wordt ieder jaar een beetje moeilijker. Er zijn mensen binnen de familie, die eigenlijk geen tijd hebben. Wel om het te vieren, daar zoeken we altijd wel een geschikte tijd en plaats voor uit, maar niet om cadeautjes te kopen en gedichten te verzinnen, hoewel je dat lekker tussen je werk door kunt doen, hoor! Maar ik denk, dat ik een hulpdienst moet oprichten. Oma's kunnen toch ook wel hulppiet worden, zolang ze het dak niet op hoeven of aan een trapeze hangen?Of op hun handen lopen door een winkelcentrum? Welja, er is nog meer te doen zonder al die fratsen.

Volgende week bijvoorbeeld ben ik voor de kindertjes van onze ex-collega's als ze Sinterklaasfeest vieren de piano-oma die ze begeleidt bij het zingen voor de Sint. Dat doe ik elk jaar en dat is erg leuk, omdat het daar nog het meest lijkt op het feest zoals het bedoeld is geweest. Ze stellen altijd een leeftijdsgrens, zodat er niet geklierd kan worden en het publiek van Sinterklaas bestaat uit gelovigen en wellicht enkele twijfelaars, die het op zo'n avond toch allemaal nog niet zo zeker meer weten.

Het feest duurt zo'n anderhalf uur, dan gaan de kleutertjes naar huis en naar bed, omdat ze uitgezongen zijn en een cadeautje hebben gekregen en dan kan oma ook weer naar huis. Ik krijg altijd een chocoladeletter of een flesje bisschopswijn voor mijn gepingel en daar doe je 't voor natuurlijk!

Nou, ik merk verder nog wel of mijn hulppietenbureautje nog klanten krijgt. (Ik wou het wel graag beperken tot de familie, als je 't niet erg vindt!) Maar bij deze maak ik er even reclame voor. En.....graag gedaan, Sinterklaas!

(0 reacties)

maandag, 18 november 2002

Tussen de schuifdeuren.....
Het winkelcentrum bij ons in de buurt kun je aan drie kanten binnenlopen. Het wordt afgesloten door automatische deuren. Toen ik vanmiddag even geld wilde pinnen waren aan de kant waar ik er in wilde, de automatische deuren niet meer automatisch. Tenminste....ze gingen niet verder van elkaar dan zo'n 30 centimeter.

Dan heb je 'n dilemma: wring ik mij er doorheen met de mogelijkheid het lachertje van de dag te worden, omdat je halverwege vast blijft zitten of maak ik de juiste inschatting betreffende mijn contouren en loop naar de volgende ingang? Voor mezelf had ik de keuze snel gemaakt. Ja, ik ben niet gek, zeg!

Maar ik ben toch stiekem even blijven kijken, zogenaamd de etalage van de bloemenwinkel op de hoek bekijkend. Want de triomfantelijke gezichten van de slanke tiepjes die er moeiteloos tussendoor wipten en de vertwijfelde hoofden van de mannen en vrouwen die zich weer eens van hun omvang bewust werden, die waren echt goud waard!

Dat er nou niemand op het idee kwam om er naast te gaan staan met een marktkraampje "Slimfast"! Ze hadden vast goeie zaken gedaan. Er zat wel een briefje op de kapotte deur, dat vrolijk dat kleine endje mee heen en weer schoof "Deur defect. Excuses voor het ongemak". Ja, zo kun je overgewicht ook noemen natuurlijk: ongemak......

(0 reacties)

zaterdag, 16 november 2002

Vergiffenis.....
In onze krant stond vandaag een verhaal, waar ik wel even stil van was. Voor de rechtbank in Zutphen diende namelijk een zaak tegen een 18-jarige, oorspronkelijk uit Bosnië afkomstige, jongen, die op 12 september in Lochem door roekeloos rijgedrag op de voor hem verkeerde weghelft een 10-jarige scholier doodreed. Heel Lochem was ondersteboven van deze gebeurtenis.

De ouders hebben op hun verzoek een gesprek gehad met de dader en willen niet, dat hij gestraft wordt. Zodat hij nog iets van zijn leven kan maken en kan uitgroeien tot een waardevol lid van de maatschappij. Ze hebben het hem vergeven, zeggen ze.

De officier van justitie ziet dat richting de maatschappij anders en wil wel een gevangenisstraf opgelegd zien van 18 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk. Een straf, die zo te zien, niet in verhouding staat tot het gebeurde. Maar de officier wil ook, dat de jongen vanwege traumatische oorlogservaringen begeleiding krijgt van de reclassering. Hij sprak zijn waardering uit voor de ouders van het slachtoffer, hij had een dergelijke vergevingsgezinde houding nog niet eerder meegemaakt.

Dat je dat kúnt! Iemand vergeven, die je kind doodrijdt! Ik vind het bijna bovenmenselijk. Tenslotte had de dader alles tegen: hij was nog erg jong, kennelijk onervaren, want hij hield er geen rekening mee, dat er meer mensen op de weg zijn, en hij was ook nog eens 'n buitenlander! Maar deze mensen keken daar allemaal doorheen en vergéven hem! Ik twijfel aan mezelf op dit moment, ja, over tien jaar misschien als de scherpe kanten er af zijn , maar twee maanden later? Poeh! Ik weet het niet, hoor!

Hij was er overigens helemaal kapot van en maakte daardoor zelf ook veel indruk in de rechtszaal, maar dat de krant het onder een grote kop bracht:"OUDERS VERGEVEN DOODRIJDER ZOONTJE" en dat ook nog eens op de voorpagina is m.i. volkomen terecht. Dit is nieuw(s).

(0 reacties)

donderdag, 14 november 2002

Hartkloppingen.....
Als Zantinge vorige week gewag mocht maken van een "luie baarmoeder"(zo leer je nog eens wat, hè mannen?) dan kan ik er nog wel een zwangerschapsverhaal tegenaan gooien. Ik was namelijk vanmiddag even met mijn oudste dochter mee naar haar zwangerschapscontrôle. Haar man had de auto mee en zo had ze vervoer, terwijl ik het erg leuk vond om het mee te maken.

De maatschap van de vier verloskundigen is gevestigd in een gezellig ex-woonhuis, lekker roezemoezig omdat er ook externe kindertjes met de zwangere moeders meekomen. Er is op ze gerekend, want er is veel speelgoed. En een wand vol geboortekaartjes. Reclame voor de zaak natuurlijk. Wat ik wel opmerkelijk vind is, dat in het buurhuis een uitvaartcentrum is gevestigd! Komen en gaan naast elkaar, kan het efficiënter?'n Deurtje verder.

Het wegen van de uitdijende moeders gebeurt trouwens ook heel efficiënt alvast bij de balie. Toen mijn dochter zich in de spreekkamer horizontaal in positie bevond werd het hartje van de baby opgezocht met een apparaatje en sjonge, wat klopt dat snel! Vroeger hoorde je dat als moeder niet. De verloskundige had een houten zandlopervorm, die ze op je buik plantte, ze luisterde even en zei, dat het goed was. En dat geloofde je gewoon en ging naar huis.

Zo het hartje te horen is erg leuk, ook als je oma bent, je kinds kind is het toch. Karins bloeddruk was prima en alle testen die ze verder extern had laten doen ook, dus nu is het wachten op de volgende kleinzoon of -dochter. De familie staat wel in bloei, hè?

(0 reacties)

woensdag, 13 november 2002

Vroeger kwam hij later....
Gôh, zaterdag staat ie alweer op de kade: Sinterklaas. Zijn route door Apeldoorn stond afgedrukt in de krant, want ze zijn hier zo aan de wegen aan het werk, dat hij, wil zijn paard niet verzanden in de opbrekingen, wel even moet weten waar hij langs moet, deze beschermheilige van de middenstand. Hij komt wel steeds vroeger aan om Nederland aan te zetten tot het kopen van cadeaus en snaaierij, dat trouwens al vanaf begin oktober in de winkels ligt.

Sint heeft zich in Amsterdam een nieuw kloffie laten aanmeten door Frans Molenaar. Het was zijn derde pak in 64 jaar dus het mocht wel eens. In Spanje verslijt hij natuurlijk alleen maar zwembroeken. Wij zullen de nieuwe outfit in Apeldoorn wel niet te zien krijgen, daar heeft hij z'n provinciepak aan. Vanwege de rommel hier vind ik dat trouwens wel verstandig, al dat zand....

Nou, en dan gaan we er maar weer aan geloven, samen met de kleuters. Tijd en plaats vaststellen voor de viering met de familie. Ik vind het een leuk feest, zonder meer, maar beklaag de juffen van speelzalen, crèches en kleuterscholen, die vanaf de volgende week de kindertjes moeten beschermen tegen teveel sinterklaasindrukken. Hopelijk samen met de ouders. Vanaf 1 december in de zenuwen is toch vroeg genoeg?

Weet je wanneer in Deventer Sinterklaas aankomt? Op 5 december! En dat staat nog in de gemeentewet ook, niet eerder!

(0 reacties)

maandag, 11 november 2002

Het rolletje drop van Jeroen......
Soms, als ik er op tijd aan denk, kijk ik op BNN naar "Storing", het praatprogramma van Jeroen Pauw, die ik een goede interviewer vind. Hij vraagt door en maakt het zijn gasten niet al te makkelijk. Gisteren had ik het idee, dat hij niet wist wat ie d'r mee aan moest. In de vooraankondiging leek het erop, dat hij Annemarie Jorritsma in de uitzending had en ik wou wel es horen wat die mevrouw te vertellen had. Maar hij bleek imam Haselhoef en Winnie de Jong aan de biljarttafel te hebben. Ik ben wel blijven kijken, maar interessant was het niet.

De imam kijkt broeierig voor zich uit en heeft rare ideetjes over het oplossen van het cellenprobleem. Stoute allochtonen moeten voor een poosje het land uit. "Waarheen?", vroeg Jeroen. "Mogen ze zelf kiezen", zei de imam "maar ik dacht aan de Kaaimaneilanden". Het verblijf moeten ze wel zelf betalen, maar het vervoer moet de overheid voor z'n rekening nemen. Over dat zelf mogen kiezen van hun verbanningsoord zei Jeroen, dat je door het jatten van een rolletje drop dan een aardige vakantie zou kunnen regelen!

Winnie was als van ouds een beetje manisch bezig en kreeg naar mate ze drukker ging praten meer last van haar accent. Wat die nou precies wil is mij niet duidelijk geworden. Ik vind het zonde van de zetel die ze bezet houdt in de kamer, maar dat is een kwestie van nog even, denk ik.

Vreselijk geërgerd heb ik me aan die blinde, Vincent Bijloo, die van zijn blindzijn z'n beroep heeft gemaakt. Hij had een verhaal over de Cliniclowns, voor wie de KRO zaterdagavond een actie heeft gevoerd. Over de kwaliteit van dat programma kun je je gedachten hebben, maar zoals hij de actie en de Cliniclowns tot aan de grond toe afbrak, dat was meer dan ergerlijk. Bot, grof en niét geestig, deze "cabaretier".( Of ie beledigd was dat hij niet gevraagd was? ) De Cliniclowns hebben hun nut bewezen bij de kinderen. Arjan Ederveen en Tosca Nifterink hebben ze trouwens wel eens wél geestig geparodieerd. Vincent Bijloo is een clown met een kunstje, dat we zo zoetjesaan wel kennen. Van mij mag ie naar de Kaaimaneilanden. Zélf betalen natuurlijk. Mama is boos.

(0 reacties)

zondag, 10 november 2002

De grote lijnen.....
Je hebt van die dagen, dat de grote lijnen in je bestaan helemaal zoek zijn. Niet zo erg, je vindt ze wel weer maar 't is lastig. Ik zou zo'n hut willen als die van Bieslog, waarin hij, zoals hij schrijft, regelmatig gaat zitten uitkijken over de natuur, waarvan hij geen verstand heeft. Hij weet niet, hoe het allemaal heet wat hij ziet. Volgens mij is dat de enig juiste manier om een groots gevoel te beleven in de natuur: er niet teveel verstand van hebben en je niet hoeven verliezen in details.

Met muziek kun je dat ook hebben. Ik weet er best veel van, maar toch niet genoeg om analytisch te moeten luisteren. Ik heb m'n man zijn hele conservatoriumopleiding geholpen door leerboeken voor te lezen als ze niet in braille beschikbaar waren of als het teveel tijd kostte om ze te laten overzetten. En het interesseerde me dus het was geen straf. Het analyseren van muziek deden ze lekker toch op school dus daar heb ik geen last van gehad. Daardoor kan ik ongehinderd door teveel kennis luisteren naar allerlei muziek. Componisten herken ik aan hun stijl en we maken er ook wel eens een spelletje van als we de aankondiging niet hebben gehoord. Als ze het dan niet áfkondigen. dan hebben we een probleem, want wie had er nou gelijk? (Verder gaat het wel goed met ons, hoor!)

Popmuziek vind ik leuk om te horen, maar ik herken geen popgroepen. Ja, de grote jongens natuurlijk wel, maar verder weet ik geen namen en dat vind ik helemaal niet erg. Ik kan er ongehinderd door enige kennis geen moer aan vinden.

Ik heb in een ver verleden eens een vriend gehad, die bij films als "De Tien Geboden", een in mijn tijd megaproductie van Cecil B. de Mille, uit ging zitten leggen hoe ze filmtechnisch die Rode Zee lieten splijten en zo. De film werd er minder mooi van. Ik wou dat helemaal niet weten! Ja, het was gedaan met de verkering. Details....je hebt er alleen maar last van.

(0 reacties)

zaterdag, 9 november 2002

Goed gedáán, jochie....!
Vissen naar complimentjes, sommige mensen kunnen dat, maar ik kan er slecht tegen. Vooral als het zo opvallend gebeurt, dat je er niet omheen kunt en gedwongen wordt te reageren op een manier, die je eigenlijk niet wilt. Dat alles in verhouding natuurlijk, want ik prijs mijn kleinzoon graag de hemel in als hij een tekening voor me heeft gemaakt waarvan niemand weet wat het voorstelt. Dat soort complimenten bedoel ik dan ook niet. Daar is het woord "eerlijk" helemaal niet van toepassing, je kunt ongebreideld jokken, want het is niet de tekening die je prachtig vindt, maar de prestatie. Die is prachtig!

Verbaljam, die ik altijd met veel plezier lees , bij deze 'n compliment dus....., schrijft, dat met name firma's het ook wel eens mogen horen als ze iets wél goed hebben gedaan in plaats van alleen maar klachten. Daar ben ik het helemaal mee eens. De Consumentengids publiceert ook van die kleine berichtjes met zo'n smiley er boven met positieve ervaringen van consumenten. Ik lees ze altijd het eerst, want dat vind ik leuk. De firma met naam en toenaam genoemd, omdat ze dat verdienen. De "Stekeligheden" op de achterkant van het blad: die berichten zijn altijd véél langer, maar daar zijn ze dan ook Consumentenbond voor natuurlijk. Het televisieprogramma van de Tros Radar deelt ook altijd warme en koude douches uit. Ik vind de warme áltijd leuker ( en in het echt ook veel aangenamer!) Het werken op een klachtenbureau moet trouwens deprimerend zijn.

Er zouden toch eigenlijk ook geen speciale "dagen" nodig moeten zijn voor secretaresses, mantelzorgers, vrijwilligers en voor weet ik wie nog meer, omdat ze genoeg belangstelling, schouderkloppen en bossen bloemen krijgen om het "gewoon" vol te houden. Voorlopig maar zoals VJ het zegt:"Niet alleen klagen, óók complimenteren. Dat zouden meer mensen moeten doen!"

(0 reacties)

donderdag, 7 november 2002

Vrij gebonden.....
Laten we voorop stellen, dat ik zeer veel van mijn familie hou. Van mijn man, de kinderen, de kleinkinderen, heerlijk vind ik het, dat ik ze allemaal heb. Mijn dochters hebben ook nog eens prima kerels uitgezocht, alles zeer goed geslaagd. Iedereen is altijd welkom, maar zo'n dagje als vandaag, helemaal alleen thuis, ik vind dat erg lekker. Mijn man is naar zijn muziekvriend en heeft het musicerend erg naar zijn zin en dat geeft mij een goed gevoel.

Want verder ben ik gesteld op mijn persoonlijke vrijheid. Als je je verbindt aan een partner geef je een stukje van die vrijheid op, maar dat doe je in de meeste gevallen uit eigen vrije wil en als dat niet zo is, denk er dan nog maar eens even heel diep over na of je dat wel wilt. De belofte: "Ja, ik wil" ( dat heb ik hier trouwens nog nooit iemand horen zeggen! Ze zeggen alleen maar "ja" of ze zeggen niks en gaan gewoon samenwonen) houdt in: ja, ik wil mijn huis delen, mijn deel van de huishouding doen (als je het met je partner een beetje getroffen hebt dan, hè?) mijn geld en mijn spullen zijn ook van jou tot op zekere hoogte, maar over de persoonlijke vrijheid in een relatie staat bij mijn weten niks op papier! Tijd en plek voor jezelf zou, als dat niet vanzelf gaat, net zo geregeld moeten worden als huwelijkse voorwaarden. Voor beide partijen.

Mijn ega vindt het net zo prima als ik een poosje opgehoepeld ben, zodat ie in huis kan rondklooien op zijn eigen manier, dan dat ik het vind dat hij een dag gaat toeteren bij zijn maat. Zoals vandaag. Lekker rustig, maar ja, nu ga ik toch wel even stofzuigen en de was regelen en de gangkast opruimen en....Maar dat heb ik in alle vrijheid besloten, want ik kan het ook laten! Lekker, hoor.......

(0 reacties)

maandag, 4 november 2002

Dwars door de geluidsbarrière.....
We waren asielzoekers vandaag. Bij onze buren is hun woningbouwvereniging een nieuwe keuken aan het plaatsen en dat gaat gepaard met groot lawaai van betonboren, sleuventrekkers en ook het verwijderen van de tegels maakt een enorme keet. We waren er wel voor gewaarschuwd, maar dat het zó erg zou zijn, hadden we niet gedacht. Er was geen gesprek meer te voeren en geen radio te horen. We zijn dus gevlucht, want er vielen kandelaars van de muur, die echt waar geplugd waren bevestigd en een schilderij waar we nogal op gesteld zijn, hebben we zelf maar verwijderd voordat het zichzelf zou lostrillen.

Toen zijn we maar even rust gaan zoeken bij onze nieuwbakken kleinzoon, die ook zijn draai niet kon vinden toevallig, maar toch wel een ander beter te verdragen geluid produceerde. Zijn broer kwam ook thuis van de peuterspeelzaal en die vindt het leuk als opa en oma d'r zijn, dus we waren zoals altijd welkom.

Vorige week moest opa veel saxofoon studeren vanwege dat concert van gisteren en toen werd er door diezelfde buren op de muur getikt, dat ze het wel genoeg vonden. We hebben er al over gepraat, want zoiets moet je niet laten "hangen", even uitleggen is dan beter. Maar sjonge, sjonge, na vandaag zijn we méér dan quitte, hoor! Daar kan minstens een half jaar saxofoongetoeter tegenaan!

(0 reacties)

Noten voor het goeie doel....
Mijn man vormt samen met een vriend een muzikaal duo. Saxofoon/klarinet en "toetsen". Het blazen gaat zonder meer ambachtelijk, het beroeren van de toetsen kan een piano betreffen, of zoals vandaag een vleugel, of een instrument dat electronisch zijn klanken voortbrengt. De heren kunnen alle genres aan. Vanmiddag werkten ze mee aan een charitatief concert in de Doopsgezinde Kerk in Zwolle ten bate van blindeninstelling Bartiméus. Die kerk ligt in een heel leuk historisch straatje, de Wolweverstraat, in het centrum van Zwolle. Je kunt er vanwege de vergunninghouders met geen mogelijkheid je auto kwijt, maar die is dan ook niet historisch. Eindje lopen dus, want het was ook nog eens koopzondag.

Het concert was leuk en afwisselend. Er deden veel (vaak blinde) amateurmuzikanten aan mee, maar ook beroepsmusici en zo liep het repertoire van Ravel, Honegger tot aan De Postkoets van de Selvera's op twee blokfluiten. Dat lijkt raar, maar het was gewoon erg aardig. Vonden die beroepslui ook.

Waar ik wat moeite mee heb, ondanks de perfecte organisatie door de Juniorkamer, een serviceclub van jonge ondernemers, en de NVBS (Ned.Ver.v.Blinden en Slechtzienden) is de bestemming van de opbrengst van het concert: Bartiméus, een grote landelijke instelling. Die zou dat toch niet nodig moeten hebben, zo'n druppeltje op een gloeiende plaat? Ja, de afgevaardigde van Bartiméus zei in een dankwoord, dat het geld een goede bestemming zou krijgen, het was zo'n vierduizend euro. Dat is ze geraden ook, zeg!

Het is belangeloos georganiseerd door de Junioren en de NVBS-mensen, is behoorlijk gesponsord door Zwolse bedrijven, de muziek werd gratis gemaakt en nog goed ook, de toegangskaarten waren m.i. behoorlijk aan de prijs dus ik heb er een beetje een "liefdadigheidsgevoel" bij, dat niet meer van deze tijd zou moeten zijn voor een instelling, die zich in Nederland bevindt. Ik gún het ze wel, hoor, maar ik weet andere doelen, die.....nou ja, de muziek was het meer dan waard, dat wel.

Vastgelogd op 00:20

(1 reacties)

vrijdag, 1 november 2002

Er zit nog muziek in....
We komen niet zo heel vaak in de binnenstad van Apeldoorn. Het weer nodigt ook niet zo erg uit op het ogenblik, maar de reden is ook, dat je er wat te zoeken moet hebben. 's Zomers ga je ook nog wel eens voor de gezelligheid, we hebben hier op de Veluwe veel vakantiegangers en die geven een gezellig sfeertje in de stad, volle terrasjes en drukte in de Hoofdstraat. Je waardeert na afloop de rust in je eigen achtertuin weer zoveel meer en alleen dat is al een reden om je zo nu en dan in het gewoel te storten. Maar meestal hebben we een doel.

Er staan vaak tussen het winkelend publiek van die hippe jonge meisjes of snelle jongens, die de mensen iets willen aansmeren of flyers uitdelen van uitgaansgelegenheden, kledingwinkels of uitzendbureaus. Nou, daar hebben wij geen last van, want wij vallen buiten de doelgroep. Eerst viel me dat niet zo op, maar als je er op gaat letten...Het een hele rust, hoewel ik het wel eens jammer vind als je een proefverpakking van het een of ander misloopt. Maar ze kijken in opdracht langs ons heen.

En ze moesten eens weten hoe interessánt we nog zijn als doelgroep! De orgelman, die voor de gezelligheid regelmatig met zijn mooie orgel in de Hoofdstraat staat, wil onze euro nog wel hebben. Gôh, een euro....best veel voor een mopje orgelmuziek (hij draait niet eens meer zelf, doet een motortje voor 'm, een Arbo-orgeldraaier zeker...)Nou ja, een interessante doelgroep moet dat wel kunnen missen natuurlijk.

(1 reacties)

( - - )