Het olie(bollen)kartel......
De mannen in mijn huis zijn geïnteresseerd in techniek en hebben er ook verstand van. Computers, electronica, kortom spullen die veel geld kosten, ze hebben geen of weinig geheimen voor ze.Voor mij wel en als iets het doet en het ook blijft doen dan hoeft het voor mij niet te worden vervangen door iets dat weer meer kan. Dat is een vorm van ouderwetse zuinigheid, maar ook een aversie tegen verandering. Het manvolk heeft daar geen last van.

Als ik boven bezig ben en ik hoor ze beneden smoezen en smiespelen, dan denk ik alleen maar : "Wat zal dat weer gaan kosten?" Ze kennen me wel dus pas als de plannen gereed zijn en het geld ter sprake komt word ik ingewijd. Dan worden uitgebreid de voordelen van het nieuwe apparaat voorgelegd, het oude professioneel de deur uit gepraat ("Ik héb er al iemand voor!") en wie ben ik dan om de zegeningen van de moderne tijd te gaan ondermijnen door extreem moeilijk te gaan doen? Ze hebben geen slechte aan mij, vind ik zelf dus.

Met auto's gaat het exact zo. Eén keer herinner ik me nog heel goed, want daar heb ik helemaal geen zeggenschap in gehad, meestal doen ze net of ik dat wel heb. Mijn man vroeg: "Een rooie Opel station, hoe vind je die?" "Mooi!", zei ik, want ik hou wel van rood. "Nou, dat komt dan goed uit, want ik heb 'm al gekocht". We hebben er jarenlang een prima auto aan gehad met vier kinderen en een hond, hoor, maar toch: erg geëmancipeerd voelde ik me niet.

En nu Duisenberg heeft gezegd, dat geld moet rollen, hebben de heren helemaal een excuus om het uit te geven. Ik wil het ook niet weten, maar ben op m'n hoede! Om zelf ook maar wat mee te helpen de economie in stand te houden ben ik maar wat oudejaarsshopping gaan doen. Spullen om de oliebollen, waar onze dochter voor zal zorgen, en de champagne mee te begeleiden.

Op ons winkelcentrum staat sinds begin november een oliebollenkraam. We hadden alvast zin in een oliebol dus hebben we er wat gekocht. Als je het nou over prijsopdrijving hebt dan is het in de oliebollensector bij de wilde spinnen af. Vorig jaar: 11 oliebollen ( wat ik trouwens een raar aantal vind!) voor f.5,-- (ach, wat staat dat toch mooi....) en nu diezelfde 11 oliebollen (hoewel, laten we hopen dat het niet dezelfde zijn) voor € 5,--. De prijs meer dan verdubbeld: 11 gulden! Ik zag mijn echtgenoot verstrakken bij het noemen van die prijs bij het afrekenen. Die geeft, in opdracht van de grote grijze eurogeitenbreier, z'n geld liever uit aan iets dat meer geavanceerd is dan een oliebol!   

december 28, 2002

Op de pijnbank......
Het Centraal Bureau voor de Statistiek onderzoekt van alles. Ook dingen, waarvan ik denk: "Moet dat nou?" Want als je iets turft en aantallen weet is het een vaststaand feit geworden waar je, omdat je het weet, last van hebt.In het AD las ik de kop: "Bevolking lijdt aan pijntjes". Die het gevolg zijn van moeheid, problemen met spieren, gewrichten, hoofd en rug. En slapeloosheid doet dan wel geen zeer, maar is wel lastig, omdat je dan moet verzinnen hoe je je tijd anders dan slapend moet doorbrengen. Twee van de vijf Nederlanders hebben regelmatig met een of meer van bovengenoemde kwalen van doen.

Vrouwen klagen meer over hun gezondheid, zeggen ze bij het CBS. Het verschil in uiten van klachten zit 'm in biologische verschillen, logisch, maar ook in het anders beleven van pijn. Nou, dat verbaast me een beetje, want niet om het een of ander, maar mannen kunnen behoorlijk zaniken als ze wat mankeren. Misschien beginnen ze láter met zeuren dan vrouwen, die het maar liefst meteen willen laten weten, waarom ze chagrijnig zijn, dan kun je d'r rekening mee houden. Mannen laten je liever raden en als je het er dan uit hebt en ze aanraadt naar de dokter te gaan, dan gaat het zogenaamd " vanzelf wel weer over". En onderwijl wel pijntjes onder de bevolking, zo komt het CBS aan z'n cijfers.

Van slapeloosheid hebben mijn ega en ik wel eens last. Dagje ouder, dan krijg je dat je minder slaap nodig hebt, zeggen ze. Ik ga dan altijd lezen, heerlijk die stilte midden in de nacht en mijn echtvriend heeft een klein radiootje met oortelefoon in de aanslag. Hij zegt, dat de radio 's nachts erg gezellig is. We storen de ander niet als die eventueel wel slaapt. We zijn ook wel eens tegelijk slapeloos en dan zetten we een kopje thee en beginnen een uur later gewoon opnieuw. Geen centje pijn.

Een gek verhaal vind ik, dat rugpijn evenals spier- en gewrichtspijn meer voorkomt bij laagopgeleiden. Wat heeft dat ermee te maken, zou je denken. Meer couchpatatoes? Nou, ik ken hoogopgeleide bankzitters, hoor! En maar zappen, die lui, je zou er spier- en gewrichtspijn van krijgen. Pijn in je portemonnee, daar zou het CBS eens een staffeltje van moeten maken........!  

Vastgelogd op 16:55

december 27, 2002

Wacht nou maar tot ná de oliebollen......!
Met elkaar eten is een sociale bezigheid. Dat zie je in landen, waar hele families zich zelfs rond één pan scharen en zich gezamenlijk wijden aan het legen daarvan. Grote eters grote happen, kleine eters kleine happen. Moet er wel wat te happen zijn natuurlijk. Wat op veel plekken niet een vanzelfsprekendheid is. Het is treurig, dat je daar aan deze kant van de wereld weinig anders aan kunt doen dan zo nu en dan eens een bedrag overmaken en hopen, dat het komt waar het moet zijn. Maar als ik dan weer lees, dat regeringen aangevoerd voedsel in loodsen laat verschimmelen of dat er gewoon geen vervoer is naar de plaatsen waar het nodig is, dan word ik daar toch ook weer moedeloos van.

Ik heb me ondanks bovenstaande ellende toch met veel aardigheid gewijd aan het bereiden van onze gezamenlijke maaltijd met kerst. Iedereen was er en het was gezellig. Alles goed gelukt, niks aangebrand en voldoende voor iedereen. Wat wil een mens nog meer? Dat ze elders datzelfde konden zeggen, maar ja, daar hadden we 't al over. Wij zullen zelfs de eerste weken van het nieuwe jaar even rustig aan moeten doen om de overtollige rondingen weer kwijt te raken. Met behulp van Spa zonder calorieën. We hoorden in een programma van Paul van Vliet een mooie definitie van Spawater: het luie zweet van druipsteengrotten! Vermengd met je eigen luie zweet is de overmaat én de overdaad dan wel weer onder contrôle met een paar weken......   

Vastgelogd op 17:25

december 25, 2002

Breien of broddelen.....
Huisarts Sutorius is wel schuldig bevonden, maar krijgt geen straf voor het uit zíjn lijden helpen van een patiënt, die niet zo mocht heten, omdat hij "alleen maar" levensmoe was. Lichamelijk niet op instorten, geestelijk wel. Geen straf, omdat de arts integer heeft gehandeld. Volgens mij het enig juiste én mogelijke criterium waar een buitenstaander, en een rechter moet jaren uittrekken om dat niet te zijn, naar kan en mag oordelen. Het is een verhipt moeilijke materie. Je hebt niets te vertellen over het feit, dat je geboren wordt, mag je dan wel iets te vertellen hebben over het feit, dat je geen zin meer in dat niet zelf verkozen leven hebt? Moeilijk, moeilijk.

Laat ik voorop stellen, dat ik me (nu) niets, maar dan ook niets, kan voorstellen bij een euthanasie. Makkelijk gezegd, omdat ik lichamelijk en geestelijk (hoewel de meningen over dat laatste wellicht verdeeld zijn) nog in orde ben. Dat kan maar zo veranderen, maar daar wil ik me helemaal niet mee bezighouden. Memento mori, maar niet voor mij. Ik heb het teveel naar mijn zin op het moment!

Heel anders was het met een oude tante van ons. Negenennegentig was ze, ze zat in een verzorgingshuis met vier mensen op een zaal, ze was doof en ze zag niet veel meer dan zo nu en dan iets wits, dat haar voorbij stoof in grote vaart, dat praatte en dat bleek dan de zuster te zijn. Ze was zo oud, dat familie en bekenden om haar heen waren weggevallen. Het was een regionaal huis, dus veel bewoners uit andere dorpen, die ze niet van vroeger kende.

Als dagbesteding breide ze vierkante lappen, waar dekens van werden gemaakt voor een Oostblokland. Elke dag kwam er een vrijwilligster kijken of ze steken had laten vallen of fouten had gemaakt en als dat zo was, haalde ze alles weer uit. Tante zei tegen ons: "Ik hou d'r mee op, ik ben toch niet gek!" en toen had ze helemaal niks meer te doen. We hadden een druk gezin, maar gingen zo vaak we konden naar haar toe en als je dan vroeg: "Tante, hoe gaat het?" dan zei ze: "Ach kind, het gaat wel goed, alleen het leven nog....".

Toen ze overleed, vertelde de dominee, die haar laatste uren had begeleid, dat ze alleen de pest in had gehad, dat ze de honderd niet had gehaald. Dat had ze nou nog wel aardig gevonden en het scheelde maar twee maanden! Maar verder was haar lijden aan de tijd voorbij.

We hebben ook wel om haar gelachen. Dan vertelde ze:"Wat ik nou toch gehoord heb; Jan is van z'n fiets gevallen, zomaar dood! En hij was pas zesentachtig!" Ja, zij had de lagere school al achter zich toen hij nog geboren moest worden! Tijd is een raar iets als je er over nadenkt. Je kunt er maar last van hebben......  

Vastgelogd op 14:57

december 24, 2002

Glaasje op.....
We waren even bij de slijter. Nou komen we daar wel vaker, want iets gezelligs in huis is nooit weg, maar echte slempers kun je ons bij lange na niet noemen. We zijn onze vrijheid wel waard. Maar van matigheid merk je bij de slijterij niet zo bar veel in deze dagen. We hebben er zo ongeveer tien minuten gestaan, maar wat er dan aan procenten over de toonbank gaat is niet mis.

Er zijn ook veel cadeauflessen bij voor onder de kerstboom. Het personeel heeft ervaring met "mooi" inpakken van de meest uiteenlopende soorten alcoholica. Ze vragen: "Is het voor de kerst of voor een verjaardag?", want dan hebben ze nog verschillend papier ook. Een bijpassend krullintje om de hals van de fles, waar de ontvanger nog de nodige moeite mee gaat krijgen en het ziet er feestelijk uit.

Mensen lopen nu ook veel openlijker met flessen drank over straat. In "normale" tijden wikkelt de slijter er een neutraal papiertje omheen en verdwijnt de fles in de boodschappentas, net of je er liever niet mee gezien wilt worden. Het is al lastig genoeg, dat een krat bier zo opzichtig is. Maar in de donkere dagen voor Kerstmis heeft niemand er moeite mee, want dan straalt het iets uit van : "zo, die gaan het erg gezellig hebben!".

Vanmorgen was ik na een mevrouw, die een klein flesje Amaretto kocht. Voor zichzelf, omdat ze alleen is met de kerst? Ach, wat sneu nou.....Wat verzin ik nóu weer! Ze maakt een hartstikke lekker toetje voor haar familiediner met twaalf man en ze heeft gewoon een scheutje van dat spul nodig!

Het wordt tijd dat alles weer gewoon wordt, want zulke sentimentele gedachten passen niet bij mij. Nou ja, gelukkig gaat het niet sneeuwen......  

Vastgelogd op 14:47

december 22, 2002

Vooruit met de geit....
Een leugentje om bestwil mag best wel, is soms zelfs aan te bevelen, zolang het je liefde voor de échte waarheid niet aantast. Wij denken door de bank genomen wel oprecht door het leven te gaan hier in huis. Maar ook, dat er momenten zijn, dat je de waarheid een beetje geweld aandoet voor een beter doel.

Mijn ega heeft de gewoonte om, als hij iets nieuws wil aanschaffen, zich aan de telefoon te zetten en allerlei relevante firma's op te bellen om naar aanbiedingen, prijzen, service en garanties te informeren. En die met elkaar te vergelijken. De Consumentenbond is er niks bij. Die handelwijze scheelt een hoop winkel-in, winkel-uit en daardoor tijd en moeite. Ik ben d'r wel blij mee. Aan het eind van zo'n gesprek vraagt hij altijd:"...en tot hoe laat bent u open?" Een losse vraag, heeft niets met het gesprek op zich te maken, maar hij wekt daarmee wel de indruk, dat hij op tijd op de stoep wil staan om het gewenste te komen halen. Want hij vindt het zielig om als iemand zich heeft uitgeput om allerlei informatie te verstrekken, hem niet het uitzicht te bieden op een eventuele aankoop. Dat is een sociale gedachte, maar ja.....

Als we in een meubelzaak zijn en we worden erg op onze huid gezeten door een verkoper dan zeggen we altijd, dat we voor alle zekerheid toch nog even thuis de beschikbare ruimte willen opmeten. Dat is dan niet zo, maar we willen gewoon af van het gedram van die verkoper. En dan jok je zoiets.

Mijn man en ik zijn al zolang samen, dat we, ondanks dat we geen oogcontact kunnen hebben vanwege zijn blindheid, elkaar toch feilloos aanvoelen in situaties waarin "smoezen" dus "leugentjes om bestwil" nodig zijn om ergens onderuit te komen. Dat vergt jaren van training, neem dat maar van mij aan én creativiteit en die hebben we beiden. Het klinkt altijd plausibel en in onze ogen is het dat ook. Je wilt tenslotte niet voor niks ergens onderuit. We sparen gewoon de kool én de geit......Twijfelachtig, ik weet 't.  

Vastgelogd op 17:21

december 20, 2002

Gemak dient de mens....
Ze beginnen al aardig binnen te komen, de kerstkaarten. 'k Heb er zelf ook de nodige en niet nodige verstuurd. Ik heb zo'n adreslijstje, waar mensen opstaan, die dus eens per jaar merken dat we nog leven en dat is andersom ook zo. Teken van leven, mooie gedachte met de kerst.

Ik heb wegens tijdgebrek wel eens een jaar overgeslagen, dat kerstkaarten sturen, en dan krijg je op een gegeven moment zo'n mosterd-na-de-maaltijd-gevoel, dat je het ook niet meer doet. Met het schuldgevoel tegenover al die mensen op wier lijstje je nog stond. Gelukkig ebt dat snel weg met het verstrijken van de tijd, die alle wonden heelt. Bovendien: weet jij in januari nog wie jou een kaart heeft gestuurd en wie niet? Ik niet dus. Waar ik me trouwens wel over verbaas is, dat we eigenlijk nooit twee keer dezelfde kaart krijgen. Niet iedereen koopt ze bij het Kruidvat kennelijk.

Bij ons in de buurt gaat het exact zoals Cockie beschrijft: gesluip in het donker, klepperende brievenbus op een vreemd uur bij het droppen van een kaart bij buren waar je iets meer dan een knik- en zwaaicontact mee hebt.

Onze jongste dochter had een nieuwe dienst van TPGpost ontdekt. We kregen van haar een kaart, waar haar twee jongetjes met kerstmuts opstonden. Ze heeft het druk met haar jonge volk dus mailde ze een foto, haar tekst met goede wensen en een adreslijst naar TPG, die het allemaal in orde heeft gemaakt, verstuurd en wel. Mooi en makkelijk. Volgend jaar mag ze het wel weer anders doen.

Want ik vind het toch nog het aardigst om kaarten te krijgen waarbij je aan het handschrift op de envelop al probeert te raden van wie hij komt. Soms heb je dat mis, maar toch. Zoveel handgeschrevens ontvang je niet meer tegenwoordig. En de postzegels hoef je ook al niet meer te likken.......  

Vastgelogd op 13:58

december 19, 2002

Klokken, die uit de tijd zijn.....
We stonden samen met een oude mevrouw bij de kassa van een "kerstwinkel", die een warenhuis hier in Apeldoorn tijdelijk heeft ingericht in een leegstaand pand. Je zou denken, dat ze in zo'n specialiteitentent álles hebben. Nou, mooi niet. De oude mevrouw vroeg om kerstklokken. Ik wist meteen wat ze bedoelde: van die uitvouwbare klokvormige versiering van honingraatpapier, meestal rood ( na enkele jaren van gebruik zeer verbleekt!), maar ook in wit (na enkele jaren van gebruik zeer smoezelig!).

De gelgekuifde jongen achter de kassa had geen idee. "Dat vond ik nou altijd zó mooi!" zei ze. "Hebben we niet", zei de verkoper. Mevrouw moest er een beetje van mopperen. Ze keek mij aan, want eigenlijk voelde ze zich een beetje voor gek staan met haar vraag om iets dat niet bestond. Aan mijn reactie zag ze, dat ik wél wist waar ze het over had en dat gaf een beetje steun. Ik zei, dat het wel niet modern genoeg meer zou zijn. Het glimt niet. Je ziet inderdaad in zo'n winkel spullen waar je spontaan van over je nek gaat!

Mijn moeder hing die kerstklok altijd aan de lamp en als ie wat verkleurde boven de deur, zolang hij niet gescheurd was bleef hij in gebruik....ach.....nostalgia de luxe....Maar zeg, kom ik vanmorgen bij mijn dochter voor een kopje koffie: hangen daar vier van die kerstklokken aan het plafond! Twee rooie en twee groene (nieuwe kleur!) Gewoon gekocht bij een tuincentrum. Mevrouw, ze zijn d'r nog, hoor! Wist ik nou maar waar ze woonde.....  

Vastgelogd op 14:00

december 18, 2002

Italian connection....
In de Varagids van deze week stond een artikel met Antoine Bodar. Ik had wel eens van hem gehoord, maar kende eigenlijk alleen de naam. Hij is priester en plebaan. Nu zal dat geen toilettenschoonmaker zijn, zo slim ben ik wel, maar omdat ik niet van Roomsen huize ben heb ik het woord even opgezocht. Naweeën van het Dictee, zullen we maar zeggen. Ik weet het nu: als je plebaan bent dan ben je pastoor van een bisschoppelijke kerk. In zijn geval van de Sint Jan in Den Bosch.

Ik heb maar een eenvoudig Prismawoordenboekje bij de computer ( nog uit Lars z'n Havotijd) , de dikke Van Dale staat beneden duur te wezen in de kamer, maar het stond er toch maar mooi in, plebaan. Wel vlak onder het woord playboy, maar dat is toeval natuurlijk.

Antoine Bodar mocht zijn televisievoorkeuren kenbaar maken in de rubriek Buis en Haard. Het begon er al mee, dat hij naar eigen zeggen meer in Italië is dan in Nederland en dat zijn televisie hier te lande al maanden kapot is. Is het dan zo slim, denk ik dan, om zo'n iemand te vragen iets over zijn kijkgedrag te vertellen? Hij houdt van kunst en cultuur, is filosoof, heeft maar liefst negen boeken geschreven en hij kende het boekenprogramma van Zeeman, dat er al tijden niet meer is. Dat krijg je als je televisie kapot is.

Niettemin lijkt hij me een erudiete, aardige man en zijn foto in Vara's tv-magazine( laat ik geen "gids" meer zeggen) is goed gelukt. Die kan hij in Italië best laten zien.....  

Vastgelogd op 22:35

december 16, 2002

Taalvaardig......?
Elke keer denk ik: "Ik doe niet mee". Aan het Groot Dictee der Nederlandse Taal. Maar dan zit ik toch weer klaar met een kladbloc op schoot. Het is trouwens wel eens leuk om te horen, dat Philip Freriks als ie z'n bést doet, niet hakkelt. Hoewel ik ook fouten maak, doordat hij het in de herhaling net even anders zegt dan de eerste keer. Maar dat is flauw natuurlijk, want ik moet het gewoon uit mezelf weten hoe je iets schrijft. Ik had 19 fouten en dat is niet best als je het vergelijkt met de blije Vlaamse winnaar uit Turnhout, die voor het eerst in de geschiedenis van het Dictee 0 (nul!) fouten had. Dan moet je van goeden huize komen (let op de "n" van goeden!). Nou ja, hoewel er dus wéér een Belg heeft gewonnen, knap frustrerend, vind ik het toch wel leuk, dat ik weer heb meegedaan. Je wilt per slot van rekening wel weten hóe stom je precies bent.

Zoals Martijn en meerdere taalfreakende webloggers al schreven zijn we waarschijnlijk beter dan Katja Schuurman. Toch mooi dat ze meedoet aan zoiets, zelfs als je niet weet wat "gecapitonneerd" betekent. Je steekt er toch altijd wat van op, al is het maar je haar.

Ik had ook "nieuwe" woorden fout, zoals "geë-mailde" en sms'en. Als ze het gaan uitleggen dan is het wel weer logisch dat je het zo schrijft, maar bij zulke woorden dóe je maar wat. "Gedachtegoed" had ik natuurlijk goed. Het meest gebruikte woord sinds het verscheiden van Pim. In de pauze werden wat mensen geïnterviewd en Kees Prins zei, dat Amnesty maar iets moest komen doen, want hij vindt het Dictee een milde vorm van marteling. Ik denk niet dat ze er iets aan doen, ze hebben andere prioriteiten.

Ik zit wel weer met het probleem, dat ik woorden ga nakijken als ik een stukje tik. Negentien fouten...dan krijg je dat....Nou ja, dat is morgen wel weer over. Of ik ga gewoon verhuizen naar België.....  

Vastgelogd op 23:27

december 15, 2002

Essent-iële kerstverlichting....
Je hebt kerst en je hebt Christmas en dat is een wereld van verschil. Ik ben meer van de kerst, maar moet wel erg oppassen. Want als je je, zoals Charlotte geheel onvoorbereid laat overvallen door de kerstsfeer, nou, lees maar wat er dan van komt!

Ik vind de kersttijd gezellig, een woord, dat in welke taal dan ook niet te vertalen schijnt te zijn, maar voor veel mensen inherent is aan kneuterig, burgerlijk en vooral Hóllands. Nou, vooruit dan maar. Zolang je je niet al teveel laat beïnvloeden door Rob van Eigen Huis in Puin, Blokker, Intratuin en Ikea en er alleen uitpikt, wat bij jou en je huis past dan valt het allemaal wel mee.

Onze overburen waren gistermiddag met een grote ladder, want het huis is best hoog, bezig de dakrand van hun jaren-zeventig-huis te versieren met zo'n lichtslang. Toen dacht ik : "Doe nou niet al die moeite voor zoiets engs! Straks val je ook nog van die ladder en héb je helemaal niks meer te vieren met de kerst". Maar weet je: het staat hartstikke leuk! Zelf hebben we een lichtboompje ( ja, ja, van de Blokker!) in de voortuin en dat staat erg leuk als je in het donker onze hoek nadert. Dus het sluipt er wel in, hoor!

Binnen houd ik het wel aardig rustig. De kerstboom en 'n kaarsje zo hier en daar. Tot nu toe, want ik vind 't allemaal wel leuk, hoewel ik veel spullen dit jaar ook in de doos heb gelaten. We hebben die dakrand aan de overkant ook al. Het gaat allemaal pas aan als het donker is. Net als de tv. die gaat ook pas aan als het avond is. Dat is nog van vroeger, denk ik. Overdag doen we andere dingen.

Ik hoorde ook, dat Essent een wedstrijd heeft uitgeschreven voor het uitbundigst versierde huis met het meeste stroomverbruik. Ik heb net een formulier ingestuurd vanwege de aanschaf van een energiezuinig tft-scherm. Dan krijg ik € 50,- teruggestort. Nou, daar kan ik weer heel wat kerstlampjes van stoken.........of was het daar niet voor?

Update!
Het was niet Essent, maar Eneco! Verandert verder niets aan de laatste alinea!  

Vastgelogd op 15:16

december 12, 2002

Voeren.....
Je kunt je jas voeren, oorlog voeren, het woord voeren, iemand op stang jagen door hem te voeren, voeren hooi vervoeren, maar in de krant stond, dat je de vogels niet mag voeren. Ze moeten zelf hun kostje zien op te scharrelen met die kou. Ik vind dat zielig en met mij veel mensen, denk ik.Op dit moment zitten drie merels met opgezette veren op de rand van de schuur. Duidelijk te wachten. Op mij.Vogelvriendin of juist niet?

Onze tuin zit ( en niet alleen in de winter) altijd vol met vogels en ik verbeeld me, dat ze hier gewoon thuis zijn. Onze heg stikt van de mussen, we hebben elk jaar de koolmezen, die hun kroost hier grootbrengen, een merelfamilie dit voorjaar zelfs vlak onder onze neus bij de achterdeur. Eksters, houtduiven, Vlaamse gaaien, ze komen regelmatig langs. En deze bijna huisgenoten zou ik dus niet mogen voeren? Ook niet 'n klein beetje? Want ik overdrijf echt niet. 'n Mezenbolletje, wat pinda's, en 'n boterhammetje in stukjes geplukt, 'n oúd boterhammetje ook nog. Nou, daar doe ik mijn vogelbevolking toch geen schade mee? Ik leg het altijd in de namiddag neer, zodat ze met een gevuld buikje gaan slapen en misschien hebben ze hun buik dan al gevuld met zelf bij elkaar gescharreld voedsel en zorg ik voor het dessert. Dat kan toch ook?

Hier heb ik mijn geweten gesust, de man van de Dierenbescherming in de krant doet of je de vogelstand aan het uitroeien bent! Ik kan best maat houden en als het weer "warmer" wordt (zouden ze in Siberië vogels hebben?) hou ik er heus wel weer mee op, hoor, met voeren........  

Vastgelogd op 14:08

december 9, 2002

Willen degenen, die vóór zijn nu hun vinger opsteken.....?
Gisteravond zagen we bij VPRO's "Tegenlicht" de wetenschapper Lee Silver van de Princeton University over gentechnologie bij de mens. In principe kwam het erop neer, dat je "goede "genen kon bestellen om bij een te plannen zwangerschap je kind een voorsprong te geven op zijn soortgenoten. Ziekten konden worden uitgesloten, kortom: supermensjes. En waar heb ik dat nou toch meer gehoord?

Je moest er wel een zak geld voor meebrengen, maar dat is op zich al een selectiecriterium natuurlijk. Als pa het gemaakt heeft in de wereld zit dat gen d'r al in dus daar hoef je alvast niet voor te betalen!

Silver zei, dat het bij dieren al de gewoonste zaak van de wereld is, dat je uit zakelijk oogpunt aan rassenverbetering doet. Alleen "in het wild" vindt nog natuurlijke selectie plaats. Onze eigen poes deed daar al aan. Eén van haar jonkies was dood geboren en ze at het gewoon op, voordat we ook maar de kans hadden het weg te halen. Ik vond dat toen erg luguber, maar de kat keek ons na deze opruiming nog net zo lief aan als voor die tijd. En erg natuurlijk.

Die prachtige tomaten van tegenwoordig. Ze zien er goed uit en je kunt ze bewaren. Dat komt ook niet vanzelf, maar smaken doen ze niet meer echt. 's Zomers zaai ik wel eens tomaten in een pot en hoewel ze de helft kleiner zijn dan gekochte tomaten, vanwege niet optimale omstandigheden tijdens de groei (ik vergeet ze water te geven, er plegen diverse beesten uit de tuin terroristische aanslagen of het is gewoon rotweer) is de smaak fantastisch. Hoe er met het zakje zaad, dat ik in de supermarkt gekocht heb, gerommeld is, ja, dat weet je dan weer niet.

De ethische vragen rond genetische manipulatie brengen je wel in verwarring. Wie wil dat nou niet: geen kanker, geen hartproblemen, geen cystic fibrosis, enzovoort? Het is alleen vervelend, dat ik in de ogen van mensen als Silver alleen maar de opwinding zie van wat er allemaal kán. Hij heeft dan ook zijdelings wel verhalen over de ethische kant: er zou een tweedeling ontstaan in mensenrassen. Mensen, die doordat ze geld hebben, het allerbeste voor hun kind kunnen kiezen en mensen, die deze mogelijkheid niet hebben. Alsof dat nú al niet zo is!

Cockie had het ook nog over het weggeven van je organen. Die zijn in genetisch optimale staat natuurlijk wel veel waard. Nu trouwens ook al, hoor! Dus doe maar: invullen dat codicil. Ik heb bij m'n rijbewijs nog zo'n rood verfomfaaid formuliertje zitten, dus mijn familie weet er wel van, wat ik wil. Alleen ben ik nog niet geregistreerd en naar dat formulier zal ik moeten zoeken. Nou ja, ik leef nog, ongemanipuleerd....   

Vastgelogd op 14:24

december 8, 2002

Sinterklaas has left the building.....
Gisteravond vierden we ons ietwat verlaat Sinterklaasfeest met de familie. Het jongste lid daarvan zorgde voor wat onderbrekingen, maar dat mag als je zeven weken bent: de boel plat leggen. Nou, voordat we ons aan de kerst gaan wijden, nou ja...wijden...? nog even een laatste Sinterklaasverhaal.

Op ons werk hadden we altijd leuke Sintfeesten. Omdat het een intramurale instelling is met een blinde en slechtziende bevolking, werden er groepjes gevormd, aangevuld met wat medewerkers voor het betere zicht, lootjes getrokken en dan werd je geacht eendrachtig aan het werk te gaan. Teamgeest gewenst. Soms viel het mee, die geest, en soms viel het tegen. Als je allochtone cliënten in je groep had moest het begrip "sinterklaas" met alle tierelantijnen er omheen even worden uitgelegd.

Zo was ik eens gekoppeld aan Omayma, een blind meisje uit Libië. Had ook nog nooit van Sinterklaas gehoord. Eerst moesten we een cadeautje kopen voor Jan, haar brailleleraar. Dat kostte geld en daar had ze niet zoveel van, dus dat lag al moeilijk. Het werd een goedkope aftershave, want sokken had ie al. We maakten van een doos een surprise (verplicht!), een soort huis en het werd een groot pak. Toen een gedicht (verplicht!) en ik ben nog nooit zo blij geweest met de naam Jan, want daar kun je wat mee.En hoewel Omayma nog maar pas met Nederlandse les begonnen was, snapte ze uitstekend het principe van de rijmwoorden. Het werd dus: "Dag Jan, lieve man, die zo heel goed braille kan" en nog zo wat poëtische zinnen. Maar Omayma vond het prachtig.

Ik had haar verteld, dat ze niet tegen Jan moest zeggen, dat zij de geefster van zijn cadeau was, het kwam van Sinterklaas. Maar of ik het nou niet goed heb uitgelegd (en dat zal wel) of ze snapte er écht niks van: ze liep tegen iedereen in het gebouw te sissen, dat ze niks mocht zeggen en Jan? Die wist het tien minuten later, omdat ze hem enthousiast vertelde wat hem te wachten stond.

Later op de avond kwam ik haar tegen en ze was kwaad! Ze vond er niks aan: Sinterklaas.Zelf had ze een cassettebandje gekregen met draaiorgelmuziek! De gever had niet de moeite genomen er een surprise omheen te maken, dus het pakje was ook nog eens erg klein. Draaiorgel...leg maar eens uit aan een blinde buitenlander, die nog niet zoveel Nederlands snapt, hoe een draaiorgel eruit ziet! Een echt allochtonencadeau trouwens, zal wel weer zo'n domme Hollander geweest zijn, die dat bedacht heeft. Sinterklaas doet zoiets niet........  

Vastgelogd op 15:02

december 7, 2002

Langs het tuinpad van mijn vader.....
Ik heb een zwak voor krantenberichtjes, die onder de noemer "bie ons in 't darp" vallen. Zal de leeftijd wel wezen. Gelukkig is onze krant zo regionaal georiënteerd, dat er veel te genieten valt. Ze vallen administratief wel onder Apeldoorn vaak, maar dorpen zat in deze omgeving. En daar kom je niet zomaar in en zo hoort het ook. Dus ik lees graag over tuinkeuringen, de bijenhoudersvereniging, het schapenscheren, de aanverwante geitenfokvereniging, de oude ambachtenmarkt , meestal voor de toeristen, die mogen er 's zomers even in, graag zelfs.

Nu is het winter en weer stil. En dan lees je over de krantenbezorger van het dorp, die dat werk al 25 jaar doet, voordat ie aan zijn eigen werk gaat. Omdat onze krant sinds enkele maanden een ochtendkrant is geworden moet hij er nu vroeg zijn bed voor uit. En wat doen zijn dorpsgenoten om dat jubileum te vieren? Die staan nu eens zélf vroeg op en doen zijn krantenwijk voor 'm. Omdat hij dat 25 jaar zonder mankeren heeft gedaan. Een bord in zijn tuin met: "Deze ouwe zak zit al 25 jaar in 't krantenvak!" Het zal wel kneuterig zijn, maar dat vind ik nou leuk, zo'n bericht. Ikea, Nawijn, Bush en Irak, toe maar, hoor! Ik hou het even bij de folklore......  

Vastgelogd op 00:51

december 4, 2002

Drukwerk....
Bij Verbaljam las ik zijn kritische reactie op het jongste SIRE-spotje over de drukke kinderen. Hij heeft gelijk. Op wereldniveau zijn er kinderen, die werkdagen maken waar een volwassene hier al zeventig, tachtig jaar wettelijk van verlost is en van de arbo hebben ze elders ook niet zo gehoord. Dus waar hébben we het over?

Over die arme Annabel, die naar blokfluitles moet, terwijl ze blokfluit helemaal niet leuk vindt, want ze wou piano. Maar zo werkt het niet. Ze moet eerst bewijzen, dat ze muzikaal genoeg is om zo'n grote aanslag op pappa's portemonnee te rechtvaardigen. Twee jaar lang. En dan heeft ze ook haar dure paard nog, waar ze in weer en wind naar toe moet, omdat het beest bereden en verzorgd moet worden. Dat is goed voor haar, want dan leert ze verantwoordelijkheid te dragen voor een levend wezen. Geef het kind een hamster, denk ik dan.

Het aantal gepushte voetballertjes, dat op zaterdagmorgen bibberend in alle vroegte de voetbaldroom van vader waar moet zien te maken, zal ook groot zijn. Toegegeven: pa moet meestal zélf ook vroeg z'n nest uit voor zoiets!

Dit klinkt allemaal erg negatief, ik weet het. En dat komt ook wel een beetje voort uit het feit, dat wij vroeger gewoon niet het geld hadden om onze kinderen aan van alles en nog wat mee te laten doen. Daardoor hebben ze wellicht of zeker dingen gemist. Maar "gemist" op dat moment? Zeker niet. Ze hadden alle tijd om te spelen, terwijl ze niet eens overladen waren met speelgoed, zoals je dat nu bij de kinderen ziet.

Lars moppert nu wel eens, dat hij beter piano had willen leren spelen. Hij hád les kunnen krijgen van z'n moeder en als ie écht gewild had, was dat ook gebeurd. Maar ja, het huis van de schilder is meestal verveloos, zo gaat dat. En z'n moeder was te druk...ha, ha!  

Vastgelogd op 13:45

december 3, 2002

Sinterkerst.....
Hoewel het nog niet eens 5 december is geweest en ze in de winkels nog met de moed der commerciële wanhoop sinterklaasliedjes draaien, neemt de kerstsfeer langzaam maar zeker de stad over. De kerstkransjes in de supermarkt staan sinds vandaag in keurige slagorde opgesteld, terwijl het bij de speculaas- en chocoladeletterafdeling maar een rommeltje is. Mensen mopperen, dat bepaalde letters er niet meer zijn en er zijn al aanbiedingen van 3 halen en 2 betalen. Zo bang zijn ze, dat ze er mee blijven zitten.

En tot overmaat van ramp hebben wij vanmiddag een schattig kersttreintje gekocht. Hij rijdt een 8-je met wagentjes achter zich aan met de kerstman, kerstboompjes en een sneeuwmannetje over plastic rails. In één keer neerzetten en er verder afblijven, want het is uit een Verre Oostenland. Wat we niet gezien hadden was, dat er op de doos het woord "musical" stond. Dus als het treintje rijdt, (want we moesten het aan de grote tafel als een stel kleine kinderen natuurlijk wel even uitproberen! )dan brengt hij op de meest afschuwelijke manier allerlei kerstliedjes ten gehore!

We hebben zitten proberen of we het ding niet zo konden verbouwen, dat hij wel rondrijdt met z'n lampje aan, want dat is een erg leuk gezicht, maar dat ie verder z'n kop houdt. Nou, daar is in het Verre Oosten niet op gerekend, dat lukt niet. Ik heb nu maar bedacht, dat ik over de gaatjes van het luidsprekertje schuimplastic plak, dat ik in de kleur van het treintje verf. Dan hoor je het nauwelijks en dat is de bedoeling. Verder zullen de kleinkinderen het wel leuk vinden. We hebben een tafel met een doorzichtig glazen blad en daar kan het treintje in rijden. Dus daar mag je alleen maar naar kijken en aankomen niet.

Terwijl ik de cadeautjes voor de sint nog moet inpakken en rondloop met een hoofd vol rijmwoorden heeft Kerst dus al behoorlijk toegeslagen. Mijn man is al aan het zoeken geweest waar we de cd met het Weihnachtsoratorium ook alweer hadden....

O, dat doet me er aan denken, dat mijn moeder vroeger een kruidenier had, die in een koor zong en haar bij het bezorgen van de boodschappen in alle ernst vroeg of ze nog kaarten wou voor de uitvoering van het Weihnachtssanatorium.......!  

Vastgelogd op 01:27

december 1, 2002

Nieuwjaarsdag......
Mijn verjaardag gisteren was erg gezellig. De kleinkinderen waren in goede doen en diverse familieleden hebben elkaar weer eens gezien. Ik had leuke verjaarspost, e-mailtjes, telefoontjes, dus deze dame hoor je niet klagen over gebrek aan belangstelling! Erg leuke cadeaus gekregen ook.

Daarvan wil ik er één toch even noemen, want van L-rs kreeg ik het, door de schrijver zelf gesigneerde, boek van Midas Dekkers "De Larf". Ik ben dus blij, dat het vandaag zondag is en ik er alvast aan kan beginnen!

Maar je snapt zeker wel hoe ik Lars noemde bij het afscheid toen ik hem dropte bij het station....! :-)   

Vastgelogd op 13:03

( - - )