zaterdag, 29 maart 2003

Park-koers......
Dit wordt wel een beetje 'n Apeldoorns praatje, bij voorbaat excuses dan maar. We hebben vlak bij een prachtig park, waar ik 't wel eens over gehad heb toen ze daar hele enge dingen mee van plan waren. Volzetten met huizen bijvoorbeeld. Daar is de gemeente van teruggekomen na protesten.

Nu hebben we huis aan huis een folder gekregen, waarin plannen uiteengezet worden voor de herinrichting van het park. Je mag in een enquête je mening geven over wat je mist in het park, wat je er niet aan bevalt en zo. Ik ben bang, dat het een verkapte manier is om een vorm van zogenaamde inspraak te regelen, zo van "Kijk eens hoe we de buurt erbij betrekken!". Misschien, en eigenlijk is dat wel zeker, ben ik een negatieveling. Dat komt omdat ik het graag wil houden zoals het nu is! Het "open plan-proces"heet "The making of Mheenpark". Het park hééft zichzelf al gemaakt.

Ze hebben een man aangetrokken, die "Kunst en Openbare Ruimte" heeft gestudeerd en die heeft een bureau, dat Engelse kreten verzint en een spel heeft bedacht, dat vijf voorronden heeft en een finale. Het lijkt Idols wel! Er mogen 50 uitgelote buurtbewoners aan mee doen, die de enquête hebben ingevuld.

In de verspreide folder staan foto's van een kale vlakte met uitgezette paadjes, gefotoshopt natuurlijk, want zo ziet het park er helemaal niet uit. Maar ik vind het er zo erg eng uitzien. Stel, dat die kunstvogel het hele park leeghaalt om opnieuw te kunnen beginnen met een schone lei, want die uitdrukking staat ook in de tekst! De protesterende werkgroep van de vorige actie heet "Behoud Mheenpark" en dat vind ik nog steeds een betere benaming dan "The Making of Mheenpark".

Afgelopen woensdagmiddag waren we even met mijn jongste dochter en haar kinderen mee naar het park, want er was een kind, dat nodig moest laten zien hoe hóóg hij al durft te schommelen en van de glijbaan gaat. Er waren veel mensen met kinderen, want het was heerlijk weer.

Er werd druk geskeelerd, want we hebben een prachtige skeelerbaan rond en door het park. Zonen, die wedstrijdjes hielden met pa, een dochter, die het haar moeder leerde."Je moet niet zo báng zijn, mam! Ik ben toch bij je!".

Er kwam een hele deftige mevrouw, die haar golden retriever op een dekentje op 'n bankje zette en hem begon te borstelen. Het was vast een mannetjeshond, want hij vond het erg prettig en liet zich graag verwennen. De golden haartjes van de borstelbeurt legde de mevrouw netjes tussen de struiken en de vogeltjes die daar een nestje mee bouwen hebben een héle sjieke vloerbedekking. Die mevrouw waarschijnlijk ook, anders zou ze haar hond niet in het park borstelen. Het was een leuk gezicht en ze was omringd door kinderen.

Een bankje verder zat een kleine allochtone man te roken. Hij had z'n fiets tegen de achterkant van de bank geparkeerd en zat , weliswaar wat te warm gekleed met muts en dikke winterjas in dit lentedecor, te genieten van de zon. Er is een asielzoekerscentrum in de buurt en dat was ie waarschijnlijk even ontvlucht voor wat privacy. Als ik zo'n iemand zie verzin ik er altijd van alles omheen, want we hebben er in ons werk heel veel als cliënt gezien. Vandaar.

Om mijn kleinkind weer mee te krijgen moet je van goeden huize komen. Nog één keertje op de glijbaan, nog één keertje schommelen, nog één keertje op de wipwap."Láátste keer!", zegt hij dan. Er zijn veel laatste keren......"The making of Mheenpark". Nergens voor nodig, 't is al prachtig!

Vastgelogd op 18:31

(2 reacties)

donderdag, 27 maart 2003

Ludieke kunst.....
Mijn kleinzoon van drie kan een kunstje. Hij doet zijn wijsvinger aan de binnenkant van zijn mond en laat dan zijn wang "ploppen", tenminste: dat is de bedoeling. Hij vindt zelf, dat het niet voldoende geluid maakt dus versterkt hij het effect door ook nog eens met z'n tong te klakken. Hij nodigt iedereen die hij tegenkomt uit om het hem na te doen. Opa is een topper, die kan het heel goed: het knált er uit! Oom Niels is ook niet slecht, maar Stijn wenst het niet binnen de familie te houden, zijn kunst.

Dus vertelde zijn moeder, die zich heus maar een heel klein beetje loopt te schamen, dat er toch wel erg veel leuke mensen zijn. De caissière van de supermarkt kan het en die van de Intratuin ook. En de man van de Formido, waar ze vanmiddag even waren om speelzand voor zijn zandbak te halen. Allemaal zwaar getalenteerde ploppers. Alleen oma kan d'r echt niks van, maar die vindt het dan ook geen gehoor en al helemaal geen gezicht.....!

(1 reacties)

woensdag, 26 maart 2003

Origamivoetbal.....
Hier las ik over "hikikomori", een Japans woord, dat aangeeft dat Japanse jongeren zich soms afsluiten van de wereld en in een isolement raken, doordat ze een druk ervaren om te moeten presteren. In sommige gevallen kan dat fataal aflopen.

Wij hebben op het ogenblik in Apeldoorn 11 Japanse jongens op bezoek. Ze zijn te gast bij AGOVV en worden begeleid door een Japanse professor. Ze worden getraind door twee jeugdtrainers van de Apeldoornse club, omdat ze in Japan vinden, dat de voetballers, die allemaal zo rond de 16 jaar zijn, dus redelijk in de gevaarlijke hikikomori-leeftijd, best aardig kunnen voetballen, maar hier wel wat kunnen leren op het gebied van tactiek. Ze vinden daar, dat het Hollandse gevoetbal 't geschikst is om iets te kunnen opsteken.

Vanmorgen stond er een foto van die jongens in de krant. Een rijtje sporters met uitdrukkingsloze gezichten, maskers bijna, er kon geen lachje af. En dat terwijl de trainers zich vreselijk uitsloven! Aan de inzet en het uithoudingsvermogen mankeert ook niks bij die knapen, zeggen die, maar de lol van het voetballen straalt er nou niet direct vanaf.

De trainer vroeg aan de professor:"Wie is jullie topscorer?". Er werd er een aangewezen. "Kan ie aardig penalties nemen?". Ja, dat kon ie wel. "Nou, deze niet!", zei de coach.Het was namelijk de bedoeling, dat hij met zijn hand op de op de grond liggende bal, gebukt tien keer rond de bal zou lopen en dan meteen op het doel zou schieten. Geintje. Nou, hij schoot de bal zowat het stadion uit. En ze láchten, de Japanners!

Na elke training krijgen de coaches een hand en wordt er voor ze gebogen. 's Lands wijs, 's lands eer, maar toch hoop ik, dat de trainers nog een paar leuke geintjes voor ze hebben de komende dagen, want daar gaan ze vast beter van voetballen.

Hollandse voetballers schieten trouwens al strafschoppen naast zónder tien rondjes om de bal.....Geintje.

(0 reacties)

O, zit dat zo!
In de krant vanmorgen: "Zandstormen spelbreker bij verovering Irak". Nou snap ik het! Het is een spél......!

Vastgelogd op 12:14

(0 reacties)

dinsdag, 25 maart 2003

Waar het leven goed is......
Vanmorgen waren we even in het paradijs. We moesten in een naburig dorp iets electronica-achtigs ophalen en omdat het zulk zalig weer was en we in de buurt waren zijn we even gaan kijken bij een ex-collega, die al jaren in hart en nieren hobby-boer is. Hij is inmiddels, net als wij, uit het arbeidsproces.

We gingen op de bonnefooi en het was dus de vraag of ie thuis zou zijn. Dat was zo. Hij was groengelaarsd buiten bezig met het verticuteren van zijn vele gras. Z'n hond Fokke, een Friese Stabij, blafte ons zowat de oprit af, maar had gelukkig gauw door dat we goed volk waren. Op dat geblaf is ie trouwens aangenomen en hij voldoet uitstekend.

Cees had een nieuw paard, dat vrolijk met ons meedraafde langs het hek. De schapen waren in blijde verwachting en Cees dus ook. De kippetjes liepen keurig opgeborgen rond, want dat mocht niet anders vanwege de vogelpest.

Hij had de moestuin al helemaal klaar voor het inzaaien, de aardbeien stonden er mooi bij en de bakken met viooltjes overal ook. Hij wees ons, wat hij nog allemaal ging veranderen aan de tuin en het zwembad moest ook nog in orde gemaakt voor gebruik.

We spraken met een volmaakt gelukkig man. Maar het is behoorlijk hard werken in het paradijs.....!

(0 reacties)

maandag, 24 maart 2003

Erfgoed......
Molukkers hebben hier heel lang gewoond in behuizingen, waar de gemiddelde Nederlander zijn neus voor ophaalt. Wij hebben in Vaassen gewoond vlakbij een, zoals het in het dorp genoemd werd, "Ambonnezenkamp". Toen er plannen waren helft zeventiger jaren om van het kamp een "normale" woonwijk te maken, stuitte dat op veel verzet van de bewoners van het kamp. Ze zouden veel meer huur moeten gaan betalen, hoewel er wel een huuraanpassingsprogramma was, dat een paar jaar zou beslaan en de angst voor verlies van de beslotenheid van de gemeenschap was er ook.

De onafhankelijkheidsstrijd van de RMS voor de Molukken speelde natuurlijk ook een grote rol bij de onrust. We hebben heel wat van die vrijheidsstrijders, vaak jongens van de tweede en derde generatie door de buurt zien sjouwen en die deden niet hun best om er vredelievend uit te zien.

Toen de dag aanbrak, dat het kamp "plat" moest en dat zou in gedeelten gebeuren, was er zoveel verzet, dat het leger er aan te pas moest komen. Wij mochten ons huis niet meer uit en we moesten de kinderen binnenhouden. Dat was niet leuk en best eng.

Onze zoons, zo'n 6 en 4 jaar, vonden het best spannend allemaal: tanks en soldaten met een bajonet op het geweer, dat zie je niet iedere dag. Dus stond op een bepaald moment de achterdeur open en waren ze verdwenen. Moeder d'r achteraan natuurlijk en daar zaten ze, hoor, de heren: eerste rang, op de rand van de stoep! De sensatiekickers!

Gelukkig was na een dag alles voorbij en nu staat die woonwijk er op de plaats van het voormalige kamp. Nederlanders, die daar een huis toegewezen kregen, want ook dat was de bedoeling: uit elkaar trekken die groep, integratie, gezellig door mekaar wonen, werden in het begin gezien als helden als ze de woning accepteerden. Alsof je in een oorlogsgebied ging wonen! Maar veel jongelui voetbalden of werkten al met Molukkers en wilden gewoon graag een huis. Hoe het daarna is gegaan, weet ik eigenlijk niet, want we zijn verhuisd kort daarna. Misschien is het toch een Molukse wijk gebleven. Er staat een Molukse Kerk en een Moluks bejaardenhuis, dat weet ik wel.

En nu las ik, dat een Molukse mevrouw samen met een gedeputeerde van provinciale staten een eerste steen heeft gelegd in het Openluchtmuseum in Arnhem voor de herbouw van een barak, die uit het kamp Lunetten bij Vught komt en waarin meer dan vijftig jaar heel veel mensen hebben gewoond onder nou niet zulke geweldige omstandigheden.

In het Openluchtmuseum kun je historische erfenissen zien, waar de Molukse "erfenis" er nu een van wordt, zichtbaar voor iedereen. Ik vind het een erkenning en laten we maar zeggen: beter laat dan nooit........

(1 reacties)

zaterdag, 22 maart 2003

Dier-baar....
Bij de post zat het blad van de Dierenbescherming, een vereniging die we van harte steunen. Er stond deze keer een gloedvol betoog in over het feit, dat iemand in Breda zijn hond had doodgeschopt, omdat het beest "iets" gedaan had in huis.

Voor die hond, die heette naar een beruchte Newyorkse buurt, Bronx en dat zegt wellicht iets over z'n baas, is een stille tocht gehouden. En de discussie was nu of dat overdreven was. Op radio 2 had de schrijver van het stuk gehoord, dat er geopperd was nu ook maar een tocht te gaan houden voor alle begonia's, die bij de watersnood in '53 het leven hadden gelaten. Kortom, het werd belachelijk gemaakt.

Nu wil ik voorop stellen, dat ik niet meegedaan zou hebben aan zo'n happening, omdat daar sentimenten bij komen kijken van een soort die mij niet ligt. Fortuynerig, zal ik maar zeggen. En je zou trouwens een tocht moeten houden voor de báás van de hond, want die is er erger aan toe en er moeten beslist wetten en mogelijkheden komen om dergelijke figuren aan te pakken.

Zoals je een winkelverbod hebt bij winkeldiefstal, een verbod om ooit nog een huisdier te mogen houden. Als je je kind niet goed verzorgt word je ook de ouderlijke macht ontnomen. Zoiets dus.

Vanmiddag in Amsterdam bij de demonstratie zal het er niet stil aan toegaan, maar net als Lcs van Chchchanges heb ik hevige twijfels. Wel voor, niet voor, ik weet het niet. Er lopen teveel dingen door elkaar. En waren die Amerikanen nou maar niet zo arrogant! Ik kan dat hoofd van Bush niet meer zién! Bij Saddam denk je nog:"Zou ie 't wel echt zijn?"Maar bij Bush weet je het verdorie zéker!

Om de indruk van een "ontspannen" sfeer te scheppen is hij gistermiddag naar z'n buitenverblijf gevlogen om weekend te houden, zei Charles Groenhuysen in zijn commentaar. Daar kan hij zijn haar lekker in de war laten zitten en gaan wandelen met z'n hond. En zondag naar de kerk, want dat moet ook gebeuren. Bidden voor de vrede en zijn fellow-Americans......

(0 reacties)

vrijdag, 21 maart 2003

Dief van ándermans portemonnee!
Gelatenheid, dat is het woord, dat het eerst bij mij opkomt als ik lees, dat er rugzakken, fietsen en tassen worden gejat bij diverse webloggers, die daarover berichten op hun sites. Ik heb bewondering voor hun motto:"Pick yourself up, dust yourself off, start all over again!". Knap, hoor! Ik zou verschrikkelijk van slag zijn als het mij overkwam, dat weet ik wel.

Maar Merel haalt een ander paspoort, blokkeert haar bankpassen en gaat tóch op vakantie zoals ze van plan was. Luna koopt een nieuwe fiets van een andere kleur, zet nieuwe sloten in haar huis en het leven gaat weer verder. Wellicht de enige manier om het hoofd te bieden aan dergelijke gebeurtenissen.

Maar ik wil toch niet leven alsof de aantasting van je privacy, want dat is het toch als er iets van je gepikt wordt, ze hebben met hun fikken van je spullen af te blijven, een soort natuurverschijnsel is. Net zo onvoorspelbaar en niet te beïnvloeden als de eerste de beste regenbui. Daar kun je je nog tegen indekken door een paraplu mee te nemen.

Maar helaas, het is vervelend en noodzakelijk om maatregelen te nemen als je zelfs maar even de stad in wilt. Geld en passen op je lijf dragen, geen tas mee en zoals in mijn geval een stevige man naast je, die, zoals hij zelf zegt, wel zo blind is als een bezem, maar daar zie je niks van zo gezellig verstrengeld als wij er altijd bijlopen. Met áls er al een tas mee moet die tussen ons in.

Er is ons dus, even afkloppen, eigenlijk nog nooit iets onoverkomelijks overkomen. Dan moet je die vijf fietsen, die gestolen zijn gedurende de middelbare schooltijd van ons vee, effe niet meerekenen natuurlijk en o ja, die autoradio! Daar hebben we nog een halve ochtend "gelaten" voor op het politiebureau gezeten om aangifte te doen. Nog een brief van slachtofferhulp gekregen ook achteraf of we er trauma's aan hadden overgehouden. Nee, hoor, we waren nog wel een stuk jonger toen. Dan kun je, hoewel je minder hebt, meer hebben. Dát zal het zijn......

(4 reacties)

Trefwoord.....
Net hoorde ik op tv de popzanger Neil Young,( die helemaal zo young niet meer is, zag ik! ) zeggen, dat ie het gevoel had in een volgetankte truck te zitten met een stomdronken chauffeur aan het stuur. Dronken van macht, wel te verstaan. Inderdaad, hij is tegen Bush en wat ie allemaal aan het doen is.........

Vastgelogd op 01:44

(0 reacties)

donderdag, 20 maart 2003

Oorlog en vrede....
Hoewel iedereen de mond vol heeft van de oorlog maak ik eigenlijk alleen maar heel erg vredige momenten mee. Zoals vanmorgen, toen ik even een beschuitje met muizen ging halen bij onze dochter, die weer thuis is met haar nieuwe kind.

Hij lag zo vredig te slapen toen ik hem even vast mocht houden, dat je je ogen er bijna niet van af kunt houden. Er hangt zoiets sereens om zo'n kind, het is nog niet van deze wereld. En dat moet nog maar eventjes zo blijven.

Hij kan trouwens heel erg on-sereen blèren ook. Maar daar heeft zijn boezemvriendin dan weer een zeer adequaat antwoord op en dat geeft dan alweer zo'n vredig plaatje. Dat is van alle tijden en puur natuur.......oorlog? Ach.....

(1 reacties)

maandag, 17 maart 2003

Sister-act....
Op 'n dag weet je het: je wordt parttime-non. Een religieuze orde in Brabant heeft bedacht, dat dit de oplossing is voor de leegloop en vergrijzing. Er is al een mevrouw aan begonnen. Ze is getrouwd, oma en werkt zelfs nog als doktersassistente. En nu gaat ze drie hele dagen per maand in het klooster.

Alleen vraag ik me wel af: waar blijft de opoffering? Dat kenmerkte de nonnen toch altijd. Ze gaven toch heel wat op om non te mogen zijn, een werelds leven, moederschap, het was een roeping. Ik ben niet katholiek en het zou mijn pakkie-an niet zijn, maar toch heb ik altijd veel waardering gehad voor de zusters. En dat kwam niet door The Sound of Music.

Van ingewijden heb ik wel eens gehoord, dat er ook krengen bij zaten, maar ja, vrouwen onder mekaar wórden misschien wel krengerig, weet je veel.

Maar er zijn er toch veel geweest, die uit pure overtuiging hun leven hebben gewijd aan het onderwijzen van kinderen, het verbeteren van leefomstandigheden in verre oorden en o ja, bekeerd werd er ook natuurlijk, maar ik vond zo'n leven met 'n missie wel mooi.

Deze mevrouw gaat een beetje hobby-en, vind ik. Ze eet van meerdere walletjes. Ja, zo'n paar dagen weg van de wereld lijkt mij ook wel lekker. En hoe haar man over haar late roeping denkt? Dat blijkt uit zijn commentaar:" Ik heb voetballen, zij haar klooster!". Ordelijk geregeld.

(0 reacties)

zondag, 16 maart 2003

Naoberplicht.....
Lente, lente,lente! Heerlijk buiten gezeten de hele middag. De vogeltjes zijn druk met elkaar in gesprek. Ik neem aan, dat het over samenwonen gaat. We hebben twee mezenkastjes achter het huis en er zijn al kijkers geweest, die ook het interieur al hebben bekeken. Alles zonder makelaar, dat scheelt weer.

Bij ons op de hoek staat een mensenkastje te koop. Geen kast van een huis, maar toch van een gewild soort. Daar zijn ook al diverse "omheenlopers" geweest. Als we dat zien, groeten we maar heel vriendelijk. Ten eerste om onze buurvrouw een beetje te helpen, want die heeft een nieuwe vriend mét huis dus ze wil het hare kwijt en ten tweede willen we even laten zien wat een áárdige buurt dit is.

De mensen groeten elkaar hier. Niet iedereen en ook niet altijd, ja kom zeg, we zijn geen dórp! Maar toch, vooral met mooi weer, is er gezellige buurpraat en gaan mensen met elkaar fietsen. Daar wil je dus best wonen, denken wij.

Bovendien is de buurt van begin zeventiger jaren , nog nét in de goeie tijd gebouwd, waarin nog niet op een vierkante centimeter werd gekeken. We zitten goed in de parkeerruimte en dat is ook niet overal.

We zijn dus heel benieuwd wie al deze voordelen opmerkt en onze nieuwe buren worden. We gunnen de buurvrouw ook haar nieuwe geluk en het is mooi weer om te verhuizen. Nieuwe lente en zo.......

(2 reacties)

zaterdag, 15 maart 2003

De jeugd van tegenwoordig....
Het was druk in de supermarkt toen we daar vanmorgen onze boodschappen deden. Maar toch zag ik zo iets schattigs! Een vakkenvullertje van een jaar of vijftien en wat kunnen dat toch nog 'n scharminkeltjes zijn op die leeftijd, ondanks de stoere, door de C1000 verschafte werkoutfit, was bezig een oude dame te helpen bij de reformafdeling.

Voor haar waren de lettertjes op de verpakkingen veel te klein en hij had eigenlijk helemaal geen verstand van al die theetjes en vitamientjes en andere spullen, die haar in conditie moeten houden. Maar hij wilde haar zo aandoenlijk graag van dienst zijn, ik werd er helemaal warm van. Ze zullen er samen wel uitgekomen zijn.

En ik weet wel, ze worden getraind op klantvriendelijk zijn en zo en de ene caissière wenst je iets meer gemeend: "En een prettige dag verder!" dan de andere, maar toch: het trof me gewoon dit tafereel.

Het zal wel door mijn nieuwe kleinkind komen of zo. Het is zo'n droppie en het gaat zo goed met hem en mijn kind, z'n moeder. Zouden vrouwen speciale sentimentele hormonen aanmaken naarmate ze vaker oma worden? Nou, dan heb ik er daar nu wel even genoeg van......

(1 reacties)

vrijdag, 14 maart 2003

Alles goed....
We zijn een kleinzoon rijker! Koen heet ie, is gezond, ruim 3600 gram zwaar en 51 cm lang. Hij is om 10 over 11 geboren en we gaan zo naar het ziekenhuis om hem te bewonderen en te kijken hoe het met z'n moeder is. Toen zijn vader belde was ze nog aan het verkoeveren. Blij, dat alles goedgegaan is, dát ben ik! Tot later!

(3 reacties)

donderdag, 13 maart 2003

Het lieve leven.....
We worden even doodgegooid met de dood. Thema van de Boekenweek dus thema in radio-en televisieprogramma's. Gisteravond had Sacha de Boer in "Met het oog op morgen" twee necrologieschrijvers aan de lijn.( Mijn ellende is, dat ik dan niet onthoud wie dat waren, maar dat doet er nu even niet toe). Ze hadden een boekje gemaakt met necrologiën. Het schrijven daarvan vonden ze een kunstvorm. Dat mag natuurlijk, maar ze zeiden ook, dat 2002 zo'n prachtig "dodenjaar" was geweest. Het had ze geïnspireerd tot het maken van dat boek.

Freddy Heineken, Paul Huf, Pim Fortuyn, Joseph Luns, Conny van den Bosch, Prins Claus, Poncke Princen en vele anderen, want er waren er nogal wat ontslapen met interessante levens. Het is dankbaar werk, want zo'n leven is dan zo mooi afgerond en klaar, daar kun je wat mee.

In onze krant lieten ze nog zeer levende schrijvers hun eigen grafrede maken. Te beginnen met Marjan Berk, die na haar crematie in een door haarzelf uitgezochte Art-Deco-vaas wil rouleren door de familie. 'n Poosje bij de één op de schoorsteenmantel, dan naar de volgende, 's zomers liefst op het balkon en ze wil ook mee op vakantie. Lijkt me gevaarlijk. Stel, dat je door de douane aangezien wordt voor coke!

De Iraanse schrijver Kader Abdolah wil terug naar Teheran, omdat hij niet begraven wil worden in natte klei. En in een kist vindt hij het te benauwd. Maar hij dénkt wel aan Nederland als ie dood is. Hopen dat dat dan nog kan.

De dichter Lenze L.Bouwers bedankt zijn uitgevers, omdat ze niet veel aan hem hebben verdiend. Hij spoort de rouwenden aan om nog even een dichtbundel van hem te kopen om 't een beetje goed te maken. Maar "de tijd heeft het laatste woord", zegt hij.

Hanz Mirck, die qua leeftijd nog het verst van zijn grafschrift verwijderd is, menselijkerwijs gezien, roept daarin: "Jongen, o jongen, daar lig je nou, je had nog zoveel te doen!". Hij vraagt zich af of een grafrede ooit áf is en hij wil een "deadline". Leuk gevonden. Rond de boekwinkels zal het de komende weken een dooie boel zijn en een levendige handel.

Wij houden ons in dit huis maar eerst eens bezig met een "birthline", want morgen krijgen we er een kleinkind bij. Via een "geplande" bevalling van onze oudste dochter. Spannend, maar ze is rustig en goed voorbereid op de dingen die komen gaan. Morgen mooi weer voor een lentekind!

(1 reacties)

woensdag, 12 maart 2003

Niet nodig, toch leuk!
Lief. De assistente van de dokter belde net om haar excuses aan te bieden. Ze had mijn afspraak op vandaag gezet in plaats van op gisteren. Blaadje omgeslagen in de agenda. Voordeel: we hebben er samen voor gezorgd, dat het spreekuur een beetje minder uitloopt vandaag. Bekorting van de wachttijden. Mooi, toch?

(0 reacties)

dinsdag, 11 maart 2003

Uitsluitend op afspraak....
Vanmorgen vroeg maakte ik via de assistente een afspraak met onze huisarts voor wat controlewerk. Ik kon vanmiddag om tien over drie terecht. Ik heb niks te klagen over de medische zorg, want als ik bel kan ik altijd dezelfde dag terecht en de dokter woont twee blokken verder in dezelfde straat.

Mijn ega liep even mee voor de gezelligheid en toen we kwamen zat de wachtkamer redelijk vol, maar gelukkig met meer mensen die familiegewijs bij mekaar hoorden. Dat schiet lekker op natuurlijk. De dokter roept zijn patiënten altijd zelf op vanuit de deuropening van zijn spreekkamer. Er zit een muurtje tussen dus je hóórt 'm wel, maar je ziet 'm niet.

De assistentes waren al naar huis en de wachtkamer werd steeds leger en tenslotte zaten alleen wij er nog met z'n tweeën. Ik had de medische videofilmpjes inmiddels al zo'n keer of drie voorbij zien komen en nou wist ik het wel, dat ik door m'n knieën moet bij het tillen en de trap moet nemen in plaats van de lift. Het werd steeds later en we hoorden de dokter wel telefoneren na het vertrek van de laatste patiënt, maar verder gebeurde er niks.

Hij moest waarschijnlijk naar het toilet, want hij liep langs de wachtkamer, keek over het muurtje en zag ons zitten. "Krijg nóu wat!", zei hij. Als een dokter dat tegen je zegt is het twijfelachtig hoe hij dat bedoelt, maar nou ja.

Hij wist niks van een afspraak, keek de lijsten van de assistentes na en ik kwam er niet op voor. Hij moest eigenlijk weg, maar kennelijk lag er niemand op sterven, want hij wilde me nog wel even helpen. Het is gewoon een aardige man.

Het resultaat van mijn controle was bevredigend en hij zou de assistente niet ontslaan, zei hij. En toen kon hij éindelijk naar het toilet. Weet hij ook eens van nijpende wachttijden!

(0 reacties)

maandag, 10 maart 2003

Be-moeilijk.....?
Ouders on line is een website, waar deskundigen, vaak zélf ouders, adviezen en meningen geven over onderwerpen die te maken hebben met het hebben van kinderen. Forums zijn er ook en het lijkt me prettig om te merken, dat je niet de enige bent die z'n kind niet zindelijk kan krijgen of dat er meer kinderen zijn die om de haverklap hun bed uitkomen. Goeie site.

Een leuke tip vond ik bij de rubriek voor moeders die kinderen combineren met een baan. Dan moet je een goedgeorganiseerd huishouden zien te krijgen. Er stond:"Laat je schoonmoeder eens een paar uur oppassen. Geheid, dat ze zich gaat ergeren aan de rondslingerende was en die gaat opvouwen. Vergeet niet extreem dankbaar te zijn, want dan doet ze het vaker". Of iets van gelijke strekking.

Moeilijk onderwerp. Ik ben zo'n (schoon)moeder en ik mág niet eens wat doen. Ik zie van alles te doen, maar mijn dochter wordt er kriebelig van. En heus waar, ik denk écht: "het is hún huis, zij leven er in, bemoei je er niet mee!" En het is ook geen kritiek, want ze hebben het beredruk met dat kleine volk. Maar ik ruim in een kwartier een kamer op, gegarandeerd. Soppen is een ander verhaal. Ik ben meer van het optische: ziet het 't er een beetje gezellig uit.

Je moet dus leren er een middenweg in te vinden. Stiekem opruimen is verhipte moeilijk, want niet teveel, want dan valt het weer op. Ach, het zou niet zo gevoelig moeten liggen.

Nou ja, oma kan geweldig voorlezen, weet alles van Dikkie Dik, Nijntje, Kabouter Plop, kan puzzelen en Bob de Bouwer-kleurplaten uitprinten en kleuren...En eerlijk is eerlijk, dat is wel leuker dan opruimen!

(1 reacties)

zaterdag, 8 maart 2003

Het stoplicht springt op rood, het stoplicht springt op groen, in Apeldoorn is altijd wat te doen......
Vanmiddag in de stad wemelde het van de overvalwagens, politieagenten en dan niet van die gewone, nee, échte ME-ers! Wat wij van ze gezien hebben was, dat ze gein stonden te maken, sigaretjes te roken en wat te drinken hadden. Geen actie dus, want dat hebben we net gemist.

Het verkeer was nog wel een zooitje, maar gelukkig mochten we van een gestresste verkeersregelaarster wel de parkeergarage in. Wat was er nou allemaal aan de hand in Apeldoorn?

Nou, vorige week kreeg op democratische wijze de Nederlandse Volks Unie, een extreem-rechtse club, toestemming van de gemeente voor een demonstratie tegen teveel islam in Nederland. Lieden, die tegen die demonstratie waren en die ook wilden voorkomen waren "Dwars!", een jongerenafdeling van Groen Links en de "Anti Fascistische Aktie". Groen Links had wel toestemming om te demonstreren en de AFA niet, hoewel ze allebei hetzelfde wilden.

De burgemeester en de hoofdcommissaris van politie vonden dat ze niet konden instaan voor de veiligheid van het volkomen óngeïnteresseerde Apeldoornse winkelpubliek en een uur voor de demonstratie kreeg de NVU te horen, dat het feest niet doorging. Ja, en hoor es, iedereen had erop gerekend van beide kanten dus dat kon natuurlijk niet goedkomen! Rellen bij het station, tien arrestaties (een te behappen aantal), er werd wat met stenen gegooid en over de rails gelopen. kortom, dat was nog eens wat anders dan het Prijzencircus van V&D!

Een eenzame wel-geïnteresseerde Apeldoorner had nog een spandoek gemaakt tegen die rechtse jongens: "Het zal je kind maar wezen: geen geheugen en blind". Daar is over nagedacht.

Aan het eind van de middag werd er omgeroepen dat er soep was bij het station voor de liefhebbers. Kijk, en dat vind ik dan weer zo gezellig, hè? Dan valt het allemaal toch nog mee. De politiepaarden ( wel zes) zijn er weer eens even uitgeweest, ook niet meer gebeurd sinds Sinterklaas. De helicopter boven het centrum, het leek verdorie net echt allemaal.

De NVU zegt, dat ze over twee weken terugkomen. We zullen de hekken van de Apenheul vast voor ze openzetten......

(4 reacties)

vrijdag, 7 maart 2003

Briljant....
Als je als kind een bril moest dragen had je het op school niet zo makkelijk. Vaak was die bril een reden om je te pesten. Net als rood haar. Brillejood en vuurtoren waren zo'n beetje de aanspreektitels als ze het daarbij lieten, de klasgenoten.

De tijden zijn veranderd. Sinds Harry Potter en Jamai is een bril een pluspunt. Zij dragen geen bril, maar een BRIL. Duidelijk aanwezig. En rood haar wil iedereen tegenwoordig. Pippie Langkous was wat dat betreft de baanbreekster.

Toen ik een jaar of dertien was moest ik een bril en dat vond ik niet leuk. Ik vond mezelf al niet zo geweldig en dan ook nog eens een bril. Ik heb er erg mee gesjoemeld. Zodra ik er zelf iets over te vertellen had droeg ik geen bril meer.

Op een gegeven moment moest ik aan een leesbril, die ik constant kwijt was en aan een touwtje om m'n nek....sommige mensen kunnen dat: chic kettinkje er aan en dan met de bril zo op het puntje van hun neus even een prijsje bekijken in een winkel. De Gretta Duisenberg-style, zal ik maar zeggen. Ik heb dat niet . Dus altijd zoeken naar mijn bril.

Toen bleek, dat ik vooral bij het autorijden, ook voor in de verte een bril nodig had, heb ik er maar een dubbelfocusje van laten maken en ben 'm permanent gaan dragen. Een hele rust moet ik zeggen. Gewoon een mens met een bril.

Er zijn mensen die er mét bril nou eenmaal beter uitzien dan zonder. Catherine Keyl heeft haar ogen laten laseren met de Q-Sight lasertechniek , samen met Linda de Mol, Patrick Pauwe, Jack van Gelder, André van Duin en Jan Lammers om maar eens een paar kapitaalkrachtigen te noemen, want dat moet je wel zijn. Maar gek, met name Catherine vond ik mét bril veel pittiger, niet zo'n blotebillengezicht. En ze heeft niets meer te verbergen, ook haar rimpeltjes niet. Ik wel.

(3 reacties)

woensdag, 5 maart 2003

Communicatie.....
Een meisje zit op een balcon, zelfs op de rand van het balcon, waardoor ik denk:"Mens, duvel niet naar beneden!". Goed, dan verschikt ze iets aan d'r haar, het lijkt of ze daarbij in een spiegeltje kijkt, maar nee: ze fluistert in een mobieltje "I love you!". Volgende plaatje. Een man staat in een overvolle tram en ontvangt op zijn telefoon die zicht- en hoorbare liefdesverklaring, waar hij zo te zien behoorlijk verguld mee is, want hij laat de hele tram meegenieten en maakt zo voyeurs van de omstanders. Dat is toch niet leuk al is het mooi dat het kan.

Het zou wel wat geweest zijn voor mijn opa en oma, die communicatie op afstand met beeld erbij. Mijn opa was hofmeester op de "grote vaart", zoals dat heette. Dat hield in, dat hij een half jaar van huis was en daarna drie maanden verlof had. Ze hielden contact via brieven, die mijn oma stuurde naar de eerstvolgende haven, die mijn opa aandeed. Deed ze de brief niet tijdig op de bus dan duurde het weken voordat hij was nagestuurd, áls ie 'm al kreeg.

Nieuws werd op die manier oud nieuws. Overleggen over huishoudelijke zaken, scholen van de kinderen en voorkomende ziektes had weinig zin, want in het laatste geval liep het desbetreffende kind allang weer gezond rond te springen voordat pa er van wist. Mijn oma was dus een zeer zelfstandige vrouw.

Zoals die keer, dat ze met alle zeven kinderen verhuisde. Verhuizen was in die tijd, eind jaren dertig , goedkoper dan een nieuw behangetje. Ze had dat waarschijnlijk wel geschreven aan opa, maar ja, die brief...? In ieder geval stond hij bij thuiskomst voor een leeg huis en vroeg zich af waar zijn gezin gebleven was. Navraag op het stadhuis van Amsterdam leerde hem dat de familie zich in Weesp had gevestigd.

Oma was zo gewend alles in haar eentje te beslissen, dat ze na zo'n dag of tien wel uitgecommuniceerd waren en opa al gauw in de weg zat. Hij sprak z'n talen en had steeds snel tijdelijk werk bij Americain of het Amstelhotel. Ik zie nog voor me hoe hij zijn pak met slippenjas aandeed. Omdat hij op de fiets naar z'n werk ging, knoopte hij die slippen om z'n middel, deed z'n overjas er overheen en ging. "So long!", zei hij altijd, want zoals gezegd: hij sprak z'n talen. Verder weinig spraakzaam. Dat krijg je op zee. Ik had een goeie opa, leuke man.

(0 reacties)

zondag, 2 maart 2003

Lost Luca
Het gaat alweer wat beter, maar ik ben een beetje grieperig de laatste dagen. Ik heb in het najaar een griepprik gehad dus ik ga er nu maar van uit, dat, als ik die niét had gehad, ik nu voor Pampus had gelegen in plaats van "alleen maar" koppijn te hebben en verkouden te zijn. De klassieke vogelpest is erger.

Vanwege mijn hangerige status hebben we gisteravond een deel van het Nationale Songfestival gevolgd. Wat een opgeklopte ellende is dat! We waren het wel aardig eens met wie er won, als het dan toch iemand moet zijn, maar Loes Luca is voor mij echt afgegaan als een gieter. Waarom moest die presentatie zo raar franserig? Ze kan veel, maar ik vond dit een belediging voor de Fransen. En een cabaretliedje leuk brengen kan ze, maar zingen moet ze verder laten. Nou ja, de tijd moest opgevuld worden, zodat iedereen z'n telefoonrekening kon opjagen met bellen en sms-en om te stemmen.

Ik vond destijds die presentatie in de Arena met WA en Máxima ook al zo erg en deze keer was het minstens zo vreselijk. Laat ze het maar klein houden. Dus: Ja zuster? Néé zuster! Bovendien heeft deze toestand uitgesmeerd over al die zaterdagen waarschijnlijk meer gekost dan dat ze er internationaal in Riga aan zullen kunnen uitgeven!

Je lekker ergeren is kennelijk goed voor de gezondheid. Ik heb daarna lekker geslapen en voelde me vanmorgen al beter. Verschillende technische mannen hebben er trouwens voor gezorgd, dat deze pagina er ook weer wat beter uitziet! Ik kan vanaf nu reacties verwachten op mijn geschrijf en dat vind ik wel leuk. Vooropgesteld, dát er iemand reageert dan. Movable Type in plaats van Blogger is volgens de kenners ook een verbetering. Ik ben dus blij én dankbaar voor de hulp, mannen! Neem er een op mijn gezondheid (de kosten daarvan verrekenen we later!) want dat is nog wel een beetje nodig......

(7 reacties)

( - - )