zondag, 27 juli 2003

Voorbereidingen.....
Aan het eind van deze week gaan we met vakantie, vrijdag om precies te zijn. We gaan een week, dus niet zo heel lang, maar toch moet er nog zo het een en ander gebeuren. Op de laatste dag snel iets in een koffer gooien dat is niks voor mij. Ik doe er dagen over om dingen bij elkaar te leggen, te wassen, te strijken. We gaan met onze eigen familie en die weten toch wel hoe je er normaal bijloopt dus een modeshow hoeft 't niet te worden, maar toch. Wat lekker zit moet lekker mee.

Vader zorgt voor de techniek. Radio-cd-speler, wat gezellige cd's, de mobiele telefoon, accu's, de video-en de fotocamera, hoewel de rest van de familie ook allemaal geavanceerd spul heeft op dat gebied, dus vereeuwigd zal deze vakantie wel worden. Er zal nog wel een laptopje meegaan, want zonder kunnen ze toch niet en dat is ook wel handig voor de foto's.

En dan moeten we het huis nog doen, want mijn buurvrouw komt de post en de plantjes doen en die is zeer netjes van aard. Voor haar speurend, alziend en niet luikend oog wil ik niet afgaan. Dat zou me helemaal niks moeten kunnen schelen, maar dat is nou eenmaal niet zo. Dat heb ik van mijn moeder. Die werkte zich elke week de dag voordat de werkster kwam te pletter, want "wat moet dat mens wel denken!". Daar was niet tegenop te redeneren en ik herken dat wel. Nou ja, dat moet deze week dus nog allemaal. De bandenspanning van de auto moet ook nog even geregeld, want ze zijn te zacht, die banden. Maar dat kan ik wel uitbesteden.

Ik maak in tijden als deze altijd lijstjes om niets te vergeten, want ik denk ook altijd, dat het mijn schuld is als er iets vergeten wordt. Ook als het mijn verantwoordelijkheid helemaal niet is. Knap stom, hè? Tsja.......

Vastgelogd op 14:01

(1 reacties)

donderdag, 24 juli 2003

'n Goede gedachte.......
Spaanse en Zwitserse techneuten hebben een rolstoel ontwikkeld, of zijn daar in ieder geval mee aan het experimenteren, die door middel van gedachten kan worden bestuurd. Het kost twee dagen trainen, zeggen ze, voordat je het, indien aanwezig, onder de knie hebt. Je krijgt een soort electrodenhelm op je hoofd, die registreert wat je hersenen bedacht hebben en die plannen doorgeeft aan een computertje.

Je moet geen warhoofd zijn, want dan wordt het niks. Naar de bakker? Dan ook naar de bakker en niet naar de kroeg. Je moet rechtlijnig kunnen denken, anders lig zo in de plomp. En bij ruzie met je schoonmoeder blijf je misschien wel rondjes rijden, want daar kom je natuurlijk nooit uit! Gevaarlijk ding, hoor, zo'n helm. Het staat allemaal te lezen in de New Scientist, die deze week verschijnt.

Ze hebben, vooral in Japan, ook nogal eens geëxperimenteerd met geleidehonden, die electronisch konden worden "bestuurd", maar dat is niet veel geworden, geloof ik. We hebben er tenminste nooit meer iets van gehoord. Een direct "lijntje" van baas naar hond, te koop in de dierenwinkel, werkt nog altijd het beste. "Ga je mee naar huis, Cesar?". Moet je kijken hoe goed ie de weg weet, vooral tegen etenstijd.......!

(0 reacties)

woensdag, 23 juli 2003

Jijen en jouen.....
Van de week zagen we op het Jeugdjournaal een onderwerp over een school, die na de vakantie gaat invoeren, dat de leerlingen hun juffen en meesters weer gaan aanspreken met "u" en niet langer bij de voornaam. Tussenoplossing om d'r aan te wennen was, dat de voornaam nog wel gebruikt mag worden, maar dan met de toevoeging van "juf" of "meneer". Dus Anneke wordt juf Anneke en Kees wordt meneer Kees. En "u". Ze deden er trouwens een beetje lacherig over, terwijl het best serieus bedoeld was.

Dit alles dan om weer respect te brengen in de verhouding tussen leerling en leerkracht. Iedereen eens even op de plaats te zetten waar hij hoort: de meerweter tegenover de minderweter. Het voorbeeld, dat genoemd werd, dat kinderen van een jaar of zes, zeven tegen de directeur van hun basisschool, die Cor heet, "há, Corretje!" roepen als ze 'm zien, vond ik wel tekenend. Ik vind het niet slecht, een beetje structuur om zoiets recht te zetten.

Hoewel ik nooit "u" heb hoeven zeggen tegen mijn ouders en onze kinderen ook niet tegen ons, heeft het ons nooit ontbroken aan respect, bij mijn weten. Maar dat was wederzijds. We hebben altijd geprobeerd om er vrije geesten van te maken, hoewel we het ook wel eens niet eens waren met die geesten, hoe geestig ze het ook brachten!

Gisteren waren we even bij mijn jarige zus. Heerlijk weer, gezellig buiten, hapje en drankje en binnendruppelende visite. Búitendruppelende visite. Een huisvriend van de familie, twintiger, gezellige prater, zei tegen ons: "Ik mag wel "u" zeggen, hè?". Ik weet niet of het een grapje was of dat ie even wou "plaatsbepalen", we kunnen zijn grootouders zijn tenslotte, maar ik vond het wel geinig klinken. Normen en waarden, net wat u zegt.....!

(0 reacties)

maandag, 21 juli 2003

Schone schijn......
Elke morgen lees ik mijn man de regionale krant voor. Kopje koffie erbij, gezellig. Het "grote" nieuws hoort ie wel op de radio of leest het op www.nu.nl ,dat zo perfect is vormgegeven voor iemand met een brailleleesregel, dat hij dat moeiteloos volgen kan.

Maar of het nou aan het weer ligt, aan de tijd van het jaar of gewoon aan de tijd van nu (zonder punt nl): ik vind vrijwel alleen ellende om voor te lezen. Berovingen, verdrinkingen, vechtpartijen, ongelukken, agressieve mensen, inbraken en zo maar voort. Weinig leuks eigenlijk, hoewel hij die ellende allemaal wel horen wil!

Als je braderieën, oude-ambachtenmarkten, klompendansen, wildspeurtochten, orgelconcerten, fietstochten, wandeltochten, openluchtconcerten van de harmonie en dat soort dingen leuk vindt, dan is er genoeg te doen hier. In Apeldoorn "Lumido" bijvoorbeeld, al voor de 50e keer in Berg en Bos. Een klank- en lichtspel en het schijnt dit jaar erg mooi te zijn.

Waar ik wel van opkeek: ze verspreiden in de "Laan der Verliefden", ja, ja het is superromantisch allemaal!, synthetische geuren van rozen en mint. Voor de juiste ambiance. Mensen, dat heb je toch niet nodig op een zwoele zomeravond! Rozengeur en manenschijn moet puur natuur zijn. Nou moet je dat maanlicht er even bijdenken, geloof ik, maar dat met die geuren vind ik een beetje teveel "schijn".

Maar liever dát nog, dan lezen over een huis, dat op klaarlichte dag wordt leeggehaald door mannen met een aanhanger, omdat de bewoners op vakantie zijn. Of jongens, die mekaar in elkaar slaan als weekendtijdverdrijf....maar, crimineel, wat is het héét!

(2 reacties)

zondag, 20 juli 2003

Kóffie, thee, limonade.....!
Vanmorgen, onder het genot van een kopje Senseo, vroegen we ons af of je ook thee zou kunnen zetten op de senseo-manier en kregen we het over het verschil tussen koffie- en theedrinkers. Want dat is er. Je hebt mensen, die alleen maar thee drinken en dózen vol verschillende theeën hebben, je hebt mensen, die zowel koffie als thee drinken en dat dan op verschillende uren van de dag en je hebt mensen, die alleen maar koffie drinken en nooit thee.

Ik ben zelf meer van de koffie dan van de thee. Die koffie mag stevig zijn, niet teveel melk en met suiker. Ik héb 't anders geprobeerd in tijden dat ik me nog iets aantrok van mijn contouren, maar daar werd ik alleen maar chagrijnig van en dat kan niet de bedoeling zijn van een gezellig kopje koffie. Ik kan en wil er niet aan wennen. Ik heb zwart drinkende mensen in mijn omgeving en die zijn verre van chagrijnig, dus het moet wel kunnen, maar niet voor mij. Bovendien vind ik het wel gezellig klinken: "Doe mij maar alles d'r op en d'r an!".

Thee drink ik zo nu en dan en ik vind het dan best lekker, maar ik kick er niet op en als ik de keus heb kies ik voor koffie. Terwijl ik óók die bakken vol theesoorten in huis heb, dus daar ligt het niet aan. Mensen die alleen maar thee drinken en geen koffie, hebben het geduld om te wachten, denk ik. Want thee moet trekken en daar moet je tijd voor uittrekken, voor dat trekken.Ik geloof niet, dat het iets zou worden met zo'n thee-Senseo, want de kracht van het apparaat is toch, dat je nauwelijks hoeft te wachten en dat past bij deze tijd. Het drinken van thee is in China, Japan en ook nog op andere plekken in de wereld niet voor niks een ritueel, een ceremonie zelfs. Dat is toch wat anders dan de koffie bij het tankstation of MacDonalds.

Theedrinkers calculeren de tijd die het wachten op de juiste sterkte kost in. Denk ik. Heb ik dat mis en zijn er ook óngeduldige darjeeling-, earl grey-, pekoe-, assam-, ceylon-, chinese-, breakfast-, afternoon-, rooibos-, lotus-, pepermunt-, groene-, rozebottel-, bosvruchten-, kaneel-, citroen-, zomer/herfst/winter/lente- theedrinkers? En waarom heet een theedoek een theedoek en geen koffiedoek? En is er eigenlijk thee na de dood.....?

(2 reacties)

zaterdag, 19 juli 2003

Melig...,
Een aardige bezigheid als het te warm is om echt actief te zijn, je eigenlijk niet zoveel te melden hebt, want er gebeurt niks, maar je wilt toch wat: het woordenboek openslaan en bij het woord, dat bovenaan de bladzijde staat, opschrijven wat het eerst bij je opkomt.

Het eerste woord: "brommer". Dan denk ik aan die jongen uit een Veluws dorp hier vlakbij, die zijn brommer zó kunstig had opgevoerd, dat het bij controle niet te zien was. Er was een erg technische agent voor nodig om de jongen en zijn brommer te ontmaskeren. En die rotscooters rijden inderdaad veel te hard en het is goed dat ze die opvoersetjes uit de handel nemen. Aan de andere kant vind ik het wel knap gedaan van die knul. Ze moeten mij maar geen kinderen meer laten opvoeden.

Mijn tweede woord: "denier". Gôh, is dat niet iets met nylonkousen? Even naar de betekenis kijken: "gewichtseenheid per bepaalde lengte van synthetische vezels'. Zie je wel, dat had met de doorzichtigheid van de kousen te maken. Ik heb meegemaakt, dat mijn opa vlak na de oorlog uit Amerika de eerste nylons meebracht en een kennis van ons had een reparatiebedrijfje voor het ophalen van de ladders, die er erg gauw in kwamen. Revolutionair toen, hoor, die nylons!

'n Ander woord: "inktlap". Há, dat is voorhistorisch, zeg! Dat deed je op de eerste handwerkles, een inktlap maken. Een stapel vierkante lapjes knippen en dan in het midden een knoop erop naaien. Kon je je kroontjespen eraan afvegen na het schoonschrijven. Een woord alleen nog voor in het woordenboek.

Nou, nog ééntje: "strekel". Nog nooit van gehoord. Wat betekent het? "Gereedschap om de zeis te scherpen". Het is lang geleden, dat ik iemand met een zeis heb zien werken. Vroeger maaiden ze de bermen altijd met een zeis. Ten eerste maaien ze tegenwoordig de bermen nog nauwelijks en dat vind ik vanwege de vele wilde bloemen een erg goed idee en, áls ze het doen, gaat dat meestal met zo'n zitmaaier, waar je je als automobilist een ongeluk van schrikt als zo'n maaivogel plotseling de rijweg dreigt op te komen en het dan nèt niet doet! Je moet trouwens wel Hein heten om een zeis te mogen hanteren.

Nou, ik hou op. Noemen ze dit nou een writersblock? Dat vind ik dan een knap stomme toestand........

(3 reacties)

donderdag, 17 juli 2003

Wonderlijk toeval.....
Op een kleine camping in Drenthe zijn een broer en een zus, die elkaar, wegens scheiding van hun ouders en gerommel in de familie, meer dan twintig jaar niet hadden gezien, elkaar tegengekomen. Ze hadden al vier dagen met hun tenten tegenover elkaar gestaan, elkaar iedere morgen op weg naar het washok vriendelijk gegroet zonder vleug van herkenning.

Doordat de "schoonzussen" met elkaar in gesprek raakten tijdens het wassen van de piepers en er wel erg veel gezamenlijke bekendheden waren, zei de vrouw van de broer:"Jij bent de zus van mijn man, dat kán niet anders!". Ze zijn elkaar niet in de armen gevlogen, de broer en de zus. Gelukkig een normale reactie, het wás tenslotte wel even wennen na twintig jaar. Dat zie je bij "vermist"of "spoorloos" wel even anders, maar daar moet het zo opgeklopt, liefst mét tranen, vanwege de regie. Maar ik vind het wel bijzonder, die ontmoeting, de zus woonde ook nog in het buitenland. Een kleine camping, bij Center Parcs was het niet gelukt zoiets. Op de foto in de krant lijken ze ook echt op elkaar, dat maakt het nog geloofwaardiger allemaal. Een wonder? Of gewoon toeval?

Bij de KRO zijn ze op zondagavond ook weer eens begonnen met een programma over wonderen. Je moet wát met het teruglopend kerkbezoek. Yvon Jaspers presenteert het. Zo'n vijftien jaar geleden hebben ze ook al eens zo'n "wonderen"programma gehad. Dat was toen met Paul Haenen, die altijd begon door met zo'n "neuzig" stemmetje te vragen: "....en hoe lang is het nou geleden?". En dan kwamen de meest wonderbaarlijke verhalen van allerlei mensen.

Ik heb er een onthouden van een electriciën, die in een hoge kerkzaal tl-buizen aan het installeren was. De vrouw van de koster kwam even kijken. Hij had de stellage om bij het plafond te kunnen komen nog niet gehaald en de vrouw vroeg: "Is dat nou niet vreselijk moeilijk, zo hoog met die buizen?". "Nee, hoor", zei de man, "dat doen we altijd zó!" en hij gooide er een richting plafond, precies in het armatuur en hij brandde ook nog. 'n Wonder dus en ook nog in een kerk.

Ik herinner me ook, dat er de nodige griezelige spookverhalen waren. Hersenspinsels of te verklaren natuurverschijnselen, toevalligheden, wonderlijkheden waren het allemaal. En veel mensen waren blij, dat ze dat sterke verhaal nou eindelijk eens kwijt konden. De familie kende het zo zoetjesaan wel.

Hè, ik beleef nou nooit zoiets. Ik trek geen wonderen aan, dat zal het zijn. Ben te nuchter, geen wonder dus.....

(0 reacties)

dinsdag, 15 juli 2003

Vakantiebaantje......
Van tijd tot tijd houd ik mijn vaardigheden op het gebied van vergaderingen op peil door eens per halfjaar de notulen te verzorgen voor een vereniging van eigenaren van een serviceflat. Zo'n achttien jaar geleden mee begonnen, toen ik wel meer van die los-vaste baantjes had, en ze zijn kennelijk nog steeds tevreden over hoe ik het doe.

Ik krijg op z'n ouderwets cassettebandjes aangeleverd van de vergadering en die werk ik thuis op de computer uit in bruikbare taal. Heel relaxed, want niemand heeft haast. De volgende vergadering is toch pas over een half jaar en de leden hoeven de notulen pas kort voor die vergadering in de bus te hebben.

Deze week vond ik, dat ik er wel eens een begin mee kon maken, met mijn vakantiebaantje. Toen bleek, dat op het beginbandje van de vergadering een volledige stilte heerst, op zowel a- als b-kant. En nu zijn de meeste bewoners van het appartementengebouw aardig op leeftijd, dus erg wild zijn de vergaderingen meestal niet, maar dit was wel érg rustig.

Ik ben maar eens even gaan bellen. Waarschijnlijk zijn er bandjes verwisseld, dacht men en degene bij wie dat gebeurd zou kunnen zijn was op vakantie. Ik moest maar uitwerken wat ik wél had. Geen paniek, rustig aan, 't komt wel goed en anders: jammer dan.

Zou dat nou komen door de leeftijd van de bewoners, zo'n reactie? Of worden mensen door het subtropische weer wat makkelijker? Misschien een halve ledenvergadering de mist in......so what? En het is niet mijn schuld, dat vind ik nog het meest relaxe.......

(0 reacties)

zondag, 13 juli 2003

Tour....
Mijn schoonzoon had vanmiddag een leuk grapje, toen hij zei, dat iemand van de patatgeneratie de etappe had gewonnen: Mayo......

(1 reacties)

zaterdag, 12 juli 2003

Karren maar ......
Er dreigt een sociaal element te verdwijnen uit onze samenleving. Als je in het pre-€urotijdperk na de boodschappen je winkelwagentje terugbracht naar de verzamelplaats bij de supermarkt dan kwam je "onderweg" altijd wel iemand tegen, die zei: "Zal ik 'm van u overnemen?". Daar had je allebei plezier van. Jij hoefde niet helemaal terug en de overnemer hoefde niet te sjouwen met z'n lege flessen op weg naar de retourette. Er werden behalve de kar ook wat vriendelijke woorden gewisseld, sociale interactie op de vierkante centimeter.

Nou, dat kan niet meer zo makkelijk. In de oude situatie zat er een gulden in die kar. Punt uit. Nu kan er een gulden inzitten van iemand met gevoel voor nostalgie, of een 50-centstuk, of een euromunt, terwijl er ook heel veel mensen zijn, die een speciaal winkelwagenmuntje hebben. Gekregen van de makelaar, de bank of van de kaasboer, 'n reclameding.

Je kunt er bij het willen wisselen van winkelwagen niet zonder meer van uitgaan, dát je kunt ruilen! Je moet allebei hetzelfde muntstuk gebruiken. Dat geeft een hoop gedoe en teleurstelling als het niet lukt om elkaar even leuk van dienst te zijn. Veel mensen denken dus op voorhand: laat maar en sjouwen door. Toch jammer, hè.....?

(6 reacties)

vrijdag, 11 juli 2003

Opvoeden is 'n eitje.......
Onze naaste buren zijn opa en oma van heel wat meer kleinkinderen dan wij. En die zijn ook aardig wat ouder dan die van ons, maar vandaag kregen ze er van een laatbloeiende dochter een kleindochter bij. Dat is ook het enige meisje, de rest is jongens.

De broer van de nieuwgeborene was bij zijn grootouders omdat zijn ouders dus even wat anders te doen hadden. Hij is al zes en heeft de zwangerschap van zijn moeder zeer bewust meebeleefd. Hij wist ook al, dat hij een zusje zou krijgen en heeft dat, een megaprestatie voor een zesjarige, voor iedereen geheim gehouden!

Zijn oma vertelde ons over de schutting over het blijde gebeuren en zei: "Nou, het kind is er, maar nu komt het moeilijkste: opvoeden!". Ach, dat zijn zo van die oma-wijsheden, die bij ons over en weer tussen de klimroosjes doorgaan.....

Rick, de broer van het nieuwe kind zei heel eigenwijs: "Daar is toch niks aan! Ze eet toch zélf!". Volgens hem is er weinig verschil tussen voeden en opvoeden. Je geeft het kind te eten en de rest gaat vanzelf........

(1 reacties)

donderdag, 10 juli 2003

Twijfels over......
Met het aan de deur kopen van dingen ben ik altijd voorzichtig. Snelle jongens met rappe praat vinden een afwijzend strak hoofd tegenover zich en gaan al gauw een deurtje verder. Ik heb ook nooit wat te slijpen, voor diepvriesaanbiedingen zijn mijn diepvriesladen te klein, kunstwerken van een arme academiestudent zouden vanwege de kwaliteit niet aan de deur moeten hoeven worden verkocht en Jehova's zijn altijd met z'n tweeën, daardoor als zodanig herkenbaar en zonder meer al kansloos.

Maar soms glipt er iemand tussendoor. Heb ik een softe dag of ben net wakker, zoiets dus. Er belde een meisje aan van een jaar of 18, leuk typje, dat kaarten verkocht ten bate van kindertjes met leukemie. Ze hield een legitimatie op, waarop een foto stond waardoor zij te herkennen was. De kaarten kostten € 2.95 en ik heb ze van haar gekocht. Haar nog vijf cent laten houden ook, want die had ze niet terug. Toen de deur weer dicht was heb ik haar door het raam even nagekeken om te zien of ze ook naar de buren ging. Je zou toch zeggen, dat zo'n actie van deur tot deur meer oplevert. Maar nee, ze was verdwenen. Toen sloeg de twijfel toe.

Het blanco envelopje zag er smoezelig uit, nergens staat vermeld om welke actie het gaat en de kaarten zijn best te gebruiken, hoor, maar tante Miep zal niet denken: "Gôh, wat heeft mijn nicht zich uitgesloofd om een mooie kaart voor me uit te zoeken!".

Dus nu denk ik, dat ik wel iets anders heb gesteund dan de leukemiekinderen en dat je voor een legitimatie best je busabonnement kunt gebruiken. Weet ik veel hoe dat eruit ziet! En achteraf bezien ging het heel snel allemaal.

Ik had er even een raar genept gevoel over. Je hoort wel eens, dat mensen hun hele tuin volgestort krijgen met grind of de schoorsteen wordt geveegd voor idiote bedragen. En dan roep ik, dat ik dat zó stom vind! Dat je daar in trapt! Nou ja, drie euro valt nog mee. Ik hoop dat het pilsje haar smaakt, dat is toch een euro of drie tegenwoordig..........?

(1 reacties)

dinsdag, 8 juli 2003

Plantaardig onderzoek.....
Op mijn rondje langs de weblogs kijk ik ook altijd even bij 2birds. Hij schrijft leuk en heeft een leeftijd, waarvan het voor 'n oma met vier kleinzoons aardig is om te volgen wat zo'n jongen allemaal beleeft. "Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid", zou je kunnen zeggen.

Hij heeft 't druk, die jongen. Met school, baantjes en nog zo het een en ander. Hij schreef, dat ie naar een Dollypopfestival was geweest, gehouden op een scoutingterrein met schone douches en bands, die binnen speelden, zodat je als publiek ook schoon en droog bleef. Die naam lijkt op lollypop en die padvinderijlokatie, bovendien al dat comfort, daar zou je je kind zelf nog heenbrengen. Tom nuttigde cola en chips, ook niks mis mee, en er was THC. En tóen dacht ik: wat is dat? Klinkt onheilspellend. Ik ben gaan googlen en vond de site www.THC.com en die zag er erg gezellig uit en globaal verbroederend, zelfs op religieus gebied. Ik ben falikant tegen drugs, laat ik dat voorop stellen en niemand hoeft er voor mij ook maar iets mee te doen, maar ik zou liegen als ik zei, dat die site er niet sfeerverhogend uitzag!

THC staat voor tetrahydrocannabiol, de werkzame stof van cannabis, dat trouwens ook door de dokter kan worden voorgeschreven tegenwoordig. Tegen glaucoom, waar wij in ons werk zo het een en ander van hebben gezien, de gevolgen van chemotherapie en bij de behandeling van AIDS. Het schijnt de eetlust te bevorderen! Vandaar die chips en die cola natuurlijk. Maar zo te zien komt er geen chemische rotzooi aan te pas. Als je ziet wat er een ellende voortkomt uit het gebruik van alcohol, zeker in het verkeer, dan weet ik niet wat slechter is. Het gevaar bestaat, dat ik nu een paar wietplanten voor m'n verjaardag krijg, maar die vind ik niet eens lelijk en durf ze nog wel voor het raam te zetten ook. Het achterraam dan.

Maar 2birds heeft al kaartjes voor Lowlands, een écht festival, waar ik een familielid van mij ook wel eens heen heb gebracht. Als ze daar slecht weer hebben dan drijf je ook echt je tent uit, modder hebben ze genoeg daar in de polder en als de zon schijnt brand je er weg. Maar...dát is het ware afzien, dat je nodig schijnt te hebben voor een echt festivalgevoel. Kom, ik zet nog maar es een cd'tje op en geef mijn plantjes even water.......

(2 reacties)

maandag, 7 juli 2003

Verjaard......
Onze tweede kleinzoon is jarig. Twee geworden met alle toeters en bellen die daar bij horen. Ook écht een toeter, waar hij, tot zegen van alle aanwezigen, nog geen blaaskracht genoeg voor heeft. Zijn vader wel.

Van zijn ouders heeft hij een tractor gekregen, die hij fietsend moet voortbewegen. Hoewel hij weet hoe dat moet lukt het hem nog niet, dus is het voorlopig een looptractor tot betere tijden. Hij rijdt door en achter het huis met zijn nieuwe bezit en valt er mee om. Dat is schrikken en doet zeer. Je moet als jarige huilen en dat staat raar met een feestmuts op. Je hoort alleen maar blij te kijken met zo'n hoofddeksel.

Maar geen mens heeft er 'n idee van hoe zwaar het is om jarig te zijn als je twee bent. Je hele dag ligt ondersteboven, want er komt visite. Je vader heeft 'n vrije dag. Leuk, maar in plaats van met jou te spelen loopt ie kopjes koffie in te schenken en helpt je moeder met het serveren van de hapjes. Je kleine broertje is er ook nog op joúw verjaardag. Die moet op tijd eten en heeft daar uitsluitend je moeder voor nodig.

Een neefje, dat ouder is dan jij, wil op je nieuwe tractor en hij kan wél fietsen! Je moet vaak huilen op je verjaardag. Het is zwaar werk. Gelukkig ben je morgen 'n dagje ouder. Jarig zijn, je moet er mee leren leven.......

(2 reacties)

zaterdag, 5 juli 2003

Verhip.....!
Bij de Apeldoornse kinderboerderij Laag Buurlo hebben ze deze zomer een educatief programma voor de kinderen. Het is bedoeld om ze respect te laten krijgen voor dieren in het algemeen en ze een inzicht te geven in het leven van de dieren die de boerderij bevolken.

Het programma heet "Verhip, ik ben een kip!". Door letterlijk en figuurlijk in de huid van een kip te kruipen en diverse opdrachten uit te voeren kunnen kinderen meemaken wat er omgaat in een kippenleven.

Ze zullen toch hopelijk het gedeelte "aan het spit" er wel uit hebben gelaten......?

(0 reacties)

vrijdag, 4 juli 2003

Verkeerd verbonden.....
Een in Apeldoorn echt gebeurd verhaal. Iemand komt thuis en luistert even zijn antwoordapparaat af. Daarop staat een boodschap in het Fries, dat de man wel als zodanig herkent, maar niet machtig is. Met behulp van een bevriende Friese relatie wordt de mededeling ontcijferd en blijkt het een aankondiging te zijn van een keukenfirma, die de man meedeelt, dat zijn keuken aanstaande maandag zal worden afgeleverd en dinsdag zal worden geïnstalleerd.

Een prettige mededeling, ware het niet, dat de man helemaal geen keuken heeft besteld, omdat hij nog zeer content is met zijn huidige exemplaar en zéker niet "Fier fan Hûs" helemaal in Friesland. De bellende Friese juffrouw ratelt voorts het eventueel terug te bellen nummer én de firmanaam zo snel en onduidelijk af, dat terugbellen niet eens een optie is.

Hij zal van deze actie verder weinig last hebben, denkt hij, want ze hebben de boodschap gewoon op het verkeerde antwoordapparaat achtergelaten, maar maandagochtend wordt een onwetende, ongetwijfeld Friese, familie "ergens" in Nederland overdonderd door een stel lawaaiige bezorgers, dat de keuken komt brengen. Meestal nog hartstikke vroeg ook en we weten uit ervaring, dat zo'n keuken in héél veel dozen en kisten zit en dat je daar vantevoren ruimte voor moet maken. Dat hebben zij niet gedaan, want ze weten van niks. Om nog maar te zwijgen van het feit of alle gas- en electrische aansluitingen al op de juiste plaats zitten en het verdere voorwerk is gedaan.

Ergens vind ik het zielig, maar enig leedvermaak kriebelt toch ook wel. En die Friese keukentroela mag blij zijn als ze maandag haar baantje nog heeft.....!

(3 reacties)

donderdag, 3 juli 2003

Circus.....
In het blad, dat wij ontvangen van onze pensioenverstrekker, de PGGM, stond een mooie tip. Als je partner geen zin heeft om met je mee te gaan naar dansles, of je hébt er geen, dan is er een andere mogelijkheid: doggy dancing. Dansen met je hond!

Vereiste is wel dat het beest goed luistert en gehoorzaam is, anders wordt het niks. Op de maat van vrolijke muziek kun je 'm dan van alles leren: de twist, achteruit lopen (een beetje hond kán dat toch al?), over je armen springen of over je voeten, terwijl je loopt , draaien, buigen en zo nog het een en ander. Of het dier dat allemaal leuk vindt vermeldt de historie niet, maar te proberen is het natuurlijk altijd. Op www.alerthonden.nl of www.hondenschooldelft.nl staat meer informatie voor mensen met een gewillige hond. Leuk ideetje misschien voor de 25-jarige bruiloft van tante Jo en oom Frits. Weer eens wat anders dan de polonaise.

Wij hadden vroeger een hele slimme hond, een zwarte labrador die Goochem heette en dat was niet voor niks. Of we hem zo gek hadden gekregen? Dacht 't niet dus.....gewoon te slim.

(1 reacties)

woensdag, 2 juli 2003

Herstellingsoord....
De diagnose was dus juist gesteld: het was de voeding, die mijn computer had geveld. Dat was ook te ruiken en ik vind dat altijd een beetje paniekerig. Dat zal wel komen doordat ik de laatste tijd nogal veel branden heb gezien op de televisie. Sporthallen, bejaardenhuizen, 'n schip, dat in een te droog dok lag. Nu we weer een beetje regen hebben zo nu en dan zal het wel wat minder snel fikken overal, maar je weet maar nooit.

Mijn zoon heeft de nieuwe voeding er, zittend aan de tafel, even ingezet. Verder moet hij zich bezig houden met zijn eigen herstel. De computer kan dus weer volop aan het werk, hij nog niet. Daar baalt ie behoorlijk van trouwens. Gebrek aan leuke verpleegsters, denk ik.....

(1 reacties)

dinsdag, 1 juli 2003

Poëzie zonder fratsen....
Wie is een dichter of wat is poëzie? Ik moet zeggen, dat ik niet veel met gedichten heb. Ik probeer 't wel, maar zodra ze wat vagelijk worden en ik ze vier keer moet overlezen om enigszins te snappen waar een en ander over gaat is zoiets niet aan mij besteed. In Vaassen woont een man, Martin Terwel, die gedichten maakt. Omdat het op geen andere manier lukte heeft hij zijn toevlucht moeten nemen tot het uitgeven in eigen beheer van zijn werk. Dat gaat wel eens zo, hij zal de tijd ook niet mee hebben. In het artikel, dat ik over hem las, zei hij ook: "Je meet je hoogtepunten af aan je dieptepunten, want hoe dieper je in de put hebt gezeten des te hoger zul je stijgen". Dat is een uitspraak die mij, ruimtelijk gezien, op z'n minst logisch lijkt.

Even een voorbeeld van een gedicht. "Teveel zon laat je verbranden, Teveel regen maakt je nat, 't Beste in het leven, Is van alles wat". Nou, daar is geen speld tussen te krijgen.

Nog een en die vond ik zelf wel geestig: "De dominee zag tijdens het zakken van de kist, Een handvat los zitten en keek alsof hij dat niet wist, Hij reageerde zeer alert en sprak leep:"God zegene de greep"."

Zulke gedichten begrijp ik, hoewel naar mijn gevoel er weinig klopt van het ritme, maar zoals gezegd: ik heb er geen verstand van. De bundel van Martin Terwel, die "Uit Zichzelf" heet is, behalve bij een paar boekwinkels in de regio ook te koop bij de C1000 in Vaassen, een kruidenier. Hij zal gedacht hebben: "Geen fratsen, dat scheelt....!"

(0 reacties)

( - - )