zaterdag, 31 juli 2004

Typen op de piano.....
Gisteravond zagen we in "Het uur van de wolf" een documentaire, uit 1999, over Frieda Belinfante. Een in 1904 in Amsterdam geboren celliste, die later dirigent werd. Een heel bijzondere positie voor een vrouw in een ongeëmancipeerde tijd. Als je leider bent van een orkest als vrouw moet een heel stel mánnen doen wat jij wilt! Nu was ze, zoals uit de film bleek, gezegend met een groot aantal mannelijke hormonen, zodat ze , na een huwelijk geprobeerd te hebben zoals gebruikelijk, verder alleen maar relaties heeft gehad met vrouwen.

Omdat ze half-joods was heeft ze in de tweede wereldoorlog behoorlijk wat meegemaakt. Ze hief haar orkest op omdat ze weigerde lid te worden van de Kulturkammer en werd actief in het verzet. Ze vluchtte na veel omzwervingen in haar eentje naar Zwitserland, waar ze in een vluchtelingenkamp terechtkwam. Na de oorlog en na een weinig enthousiaste "ontvangst" terug in Holland emigreerde ze in 1947 naar Amerika. Daar zijn haar in haar culturele loopbaan door haar vrouwzijn én haar geaardheid flink wat (mannen-)voeten dwars gezet. De vrouwenbeweging hield haar overeind. Ze is 91 geworden en in 1995 overleden. Een boeiend verhaal over een boeiende vrouw, die zich niet liet onderschoffelen!

De naam Belinfante is mij zeer bekend, want mijn eerste pianolessen kreeg ik op de muziekschool van Martha Belinfante in de Watergraafsmeer. Volgens mij waren ze geen familie. Maar éigenlijk kreeg ik de allereerste lessen van Tootje Jansen, een op het accountantskantoor van mijn vader werkend meisje. Zij speelde tussen de middag ( het kantoor was bij ons aan huis gevestigd) altijd zo prachtig op onze piano, dat ik als tienjarige niet bij haar was weg te slaan.

Mijn vader vond, dat ze voor mijn muzikale educatie de typemachine wel even kon verruilen voor de piano en zo kreeg ik twee keer in de week, als het werk het toeliet natuurlijk, 's middags na school een uurtje les. Totdat Tootje zei, dat ik nu maar écht les moest krijgen en toen ging ik naar de Belinfante-muziekschool. Maar zo gezellig les als bij Tootje heb ik nooit meer gehad.......!

Vastgelogd op 15:57

(3 reacties)

vrijdag, 30 juli 2004

Hou je in......
Mijn echtvriend is een spontane man. Dat is een leuke eigenschap, maar soms ook ergerlijk. Het is als vrouw van een dergelijk spontaan figuur moeilijk om hem in bedwang te houden als hij midden in de Apeldoornse Hoofdstraat zegt: "Zullen we even huppelen?". Dan heeft hij het naar z'n zin en dat moet er dan even uit. Ik vind dan dat hij dat maar anders moet uiten en in ieder geval niet mij er bij moet betrekken. Ik ben daar te oud voor. Hij ook, maar hem kan 't niet schelen.

Bij concerten is hij na afloop soms zo enthousiast over de uitvoering, dat hij zijn applaus het liefst zou begeleiden met een krachtig "bravo!" of zoiets. Dat hoor je via de radio nog wel eens als ze iets uitzenden vanuit zuidelijke regio's, omdat het daar heel gewoon is. Vooral bij opera's! Hij weet van mij, dat ik dat niet zo leuk vind dus heeft hij zijn reactie al wat teruggedraaid, maar eigenlijk is dat zot. Van mij dan. Dat ik hem daartoe aanzet, omdat ik het te opvallend vind.

We waren in de jaren zeventig eens bij een optreden van Miel Cools. In die tijd een populaire luisterliedjeszanger. Hij is nog ouder dan wij dus het is "ouwe hap", hoor! Wie kent hem nog? Niet veel mensen, denk ik. Maar enfin, we zaten op de voorste rij van de Groningse Schouwburg. We hadden in die dagen weinig geld dus Miel zal het wel waard geweest zijn. Mijn man vond het een geweldige voorstelling en applaudisseerde na elk nummer erg enthousiast. Miel had dat snel in de gaten en "speelde" een beetje op hem. Liep steeds zijn kant op en keek dan naar 'm. Dat mijn man hém niet zag vanwege zijn blindheid viel niet op, het was gewoon erg leuk, die interactie. Als ik hem toen meteen had verteld over dat "oogcontact" had ie zich misschien ingehouden en dat was niet leuk geweest. Dat vertellen deed ik dus pas na afloop van de voorstelling! Ik hield me bij die gelegenheid dus in.

Spontane opwellingen zijn leuk. Niet altijd en zeker niet bij iedereen, want ze pakken wel eens verkeerd uit. Maar meisje Webkim moet vooral onder die spetterende fontein doorlopen, net als haar buurkinderen. Tuttige vrouwen, die niet willen huppelen, dat zijn de enigen die dat niet doen........

(7 reacties)

donderdag, 29 juli 2004

Gevorderden.....
Er is weer veel te doen over de bejaarde automobilist. Ik moet eerlijk toegeven niet ten onrechte. Ze doen soms rare dingen. En beperkten ze zich nou maar tot racen op Zandvoort in een scootmobiel, zoals ik gisteren op het Journaal zag. Een beetje slalommen om oranje pilonnen, bejaardenhuizen tegen elkaar strijdend om het kampioenschap van Nederland. Dan kan het allemaal geen kwaad.

Maar er gebeuren teveel ongelukken, waarbij je leest, dat er bestuurders van vergevorderde leeftijd bij betrokken zijn. Als slachtoffer, maar ook als veroorzaker.

Of ze rijden het huis van de overbuurman binnen, omdat de rem ineens op de plaats van het gaspedaal lijkt te zitten. Hoewel, op ons pleintje vond vorig jaar een van onze buren een, nét z'n rijbewijs behaald hebbende, buurjongen met auto en al in de schuur. Had ook wat moeite met gas en rem. "Ach", zei de buurvrouw, "dan ruim je weer es op".

In Friesland had een bejaarde man, die al drie maal voor zijn verplichte herexamen was gezakt, eigenhandig het geldigheids-jaartal van zijn rijbewijs veranderd. Hij dacht het wel tot 2006 te kunnen volhouden. Maar hij viel op door zijn ruime bochtenwerk en het niet kunnen volgen van de rechte lijn op de snelweg. Toen was ie z'n rijbewijs én z'n auto kwijt en zijn familie mocht 'm komen halen op het politiebureau.

Nederland vergrijst en grijs Nederland hecht aan zijn mobiliteit, net als iedereen. En aan zijn zelfstandigheid en onafhankelijkheid en dat kun je ze niet kwalijk nemen. Ik ben ook op leeftijd en zal over een jaar of wat ook moeten bewijzen, dat ik nog meekan in het verkeer en geen gevaar ben op de weg. De auto is voor ons vrijheid en die opgeven zal niet meevallen. Toch hoop ik voldoende gezond verstand te hebben tegen de tijd, dat ik dat moet gebruiken.

Maar ze zeggen, dat de oplossing voor het probleem zal liggen in het uitdenken van veilige, slimme auto's! Die je waarschuwen voor van alles en nog wat en dan liefst tijdig dus. Daar kunnen al die krasse heren en dames hun voordeel mee doen dan. En zij niet alleen, dacht ik zo. Nou, kom maar op met die toeters en bellen.....!

(2 reacties)

woensdag, 28 juli 2004

Het grijze circuit....
Vanmiddag was mijn ega weer een paar uur fietsen met een voorrijder, die zo'n vijfentwintig jaar jonger is dan hij. Dat is een feit, maar hij doet qua uithoudingsvermogen beslist niet voor 'm onder, dat moet gezegd. De conditie valt lang niet tegen! Transpireren en verlangen naar een verkoelend drankje doen ze allebei na zo'n rit en ik zorg dan ook snel voor de ravitaillering. Dat heet zo bij wielrenners, toch?

Ze kwamen vanmiddag op de terugweg ter hoogte van het woonwagencentrum De Haere tussen Vaassen en Apeldoorn langs een man, die met een fles drank naast zich aan de kant van de weg zat. Die man riep tegen mijn echtgenoot: "Hé, val d'r niet af, opa!". Nou had mijn man vandaag een grijs shirtje aan en dat bij een grijze baard, ja, dan krijg je dat. Ik zal er op letten de volgende keer, want hij heeft best wel rooie en blauwe shirts dus dat kleurt wat beter. Een oranje zelfs, maar daar staat "Hup Holland" op en dat klopt niet meer zo.

Hij vertelde het voorval vanmiddag als een grapje en ik moest er erg om lachen, maar de boer met kiespijn was niet ver bij 'm uit de buurt! Maar verder moet dat drankorgel daar langs de weg maar naar zichzelf kijken. Waar bemoeit ie zich mee? Laat ie gaan fietsen........

(2 reacties)

maandag, 26 juli 2004

Wat is er dan, schatje....?
Terwijl wij vanmiddag even lekker achter het huis in het zonnetje zaten, vond een naburig kleuterkind het nodig om langdurig te drenzen. We zijn lang genoeg ouders en grootouders om het gehuil te herkennen van een kind, dat écht iets mankeert of van één dat z'n zin niet krijgt. En dan zijn toevlucht neemt tot de tactiek van de langste adem. Die van hun moeder of die van henzelf. Ik had vanmorgen de vader al horen roepen: "En nú hou je op!!!". 't Kind had dus duidelijk zijn dag niet.

Ik kan me van vroeger niet zo goed herinneren of wij met onze kinderen dergelijke krachtmetingen hadden. Verdrongen misschien, weet je veel. We hádden d'r eentje, die altijd zei, dat ze "baas van zichzelf" was. Dat heb ik op zich altijd een uitstekende gedachte gevonden: iedereen baas van zichzelf. Dat had ze zelf zo verzonnen.

Onze andere dochter deed het weer anders. Toen die een jaar of drie was had ze ook eens zo'n dag, dat er geen land met haar te bezeilen was. Blèren om niks! Urenlang, echt om niks. Tot ze ineens ophield en met van die traanoogjes zei: "Wat doe ik gék, hè?". Ze moest vréselijk lachen, rolde om van de pret en het was over. En toen zijn we maar samen boodschapjes gaan doen.

Ik heb er nog wel eens aan moeten denken als ik zelf wel eens zo'n dag had. Stampij maken om...ja, wát eigenlijk? "Wat doe ik gék, hè?". Want ik heb ook nog eens 'n man, die nou nooit es zal roepen: "En nú hou je op!". Tsja, baas van mezelf, dan moet je het ook helemaal zelf doen........

(2 reacties)

zaterdag, 24 juli 2004

Op een klein stationnetje......
Op het Apeldoornse station is geen reizigersloket meer. Als je een kaartje wilt kopen, zonder tussenkomst van een kaartjesautomaat, moet je aansluiten bij de rij mensen, die in de hal van het station bij de kiosk een bekertje koffie of een snackje koopt. Als bijproduct hebben ze daar dan ook spoorkaartjes. Dan moet je bestemming niet al te moeilijk zijn, want ze hebben meer verstand van koffie.

Het blijkt nog niet zo best te lopen met de vernieuwde vorm van dienstverlening van de NS, las ik in de krant. Zo was er een oude mevrouw uit Zoetermeer, die niet zo best met de kaartjesautomaat overweg kon en daarom aan het loket een kaartje wilde kopen, zoals ze dat altijd deed in het rustieke Apeldoorn. En die haar trein miste, omdat de koffie voorging. Er wordt dus gemord door de reizigers.

Er was ook een opgewonden verhaal van een man uit Epe, die met zeven man een evangelisatiereis ging maken naar Marokko. Ze wilden kaartjes vanaf de grens naar Brussel, want vanaf daar gingen ze vliegen. Tót de grens hadden ze al vervoersbewijzen. Bovendien wilden ze retourtjes, die bij terugkomst ook nog geldig zouden zijn. Een ingewikkelde bestelling, waar de kaartjesautomaat dan ook moeite mee had.

Dus óp naar de koffiedames. Die wisten het ook even niet en het evangelisatieclubje dreigde behalve de trein ook het vliegtuig te missen in Brussel. Dat is vervelend natuurlijk, maar hallo! Dat regel je toch van tevoren? Je reist niet naar Staphorst, maar naar Marokko! Daar ga je het evangelie brengen, nota bene! Dat is toch wel een beetje erg veel vertrouwen op de Heer, hoor! En op de service van de Nederlandse Spoorwegen.........!

(4 reacties)

vrijdag, 23 juli 2004

Zinvolle tijdsbesteding......
Als je iets nieuws aanschaft in je huis, zoals wij laatst die linnenkast, dan komt van het één het ander. Zo hebben we vervolgens er nog een paar kleine kastjes bijgeknutseld voor aan weerszijden van het bed. En we hebben een klein slaapkamerteeveetje gekocht en een beugel om hem aan de muur te kunnen bevestigen. Het wordt wel wat.

We zijn ook aan het opruimen en weggooien. De grofvuilwagen is al langs geweest tot vreugde van buren, die er ongevraagd ook maar het een en ander bij hadden gezet. Zelf zijn we naar de Kringloop geweest met bejaarde electronica. Het deed het allemaal nog, maar ja, ze zijn graag up to date in dit huis.

Nouja, het is toch een beetje een prutzomer en dan kun je maar beter je tijd goed besteden. Met vakantie gaan doen we toch niet en als je maar vaak genoeg tegen jezelf zegt, dat je van kasten en laden uitmesten de rest van het jaar meer plezier hebt dan van niksdoen op vakantie, dan is dat ook zo. Vanmiddag heb ik administratieve opruiming gehouden en o.a. jaargangen oude giroafschrijvingen weggegooid. Nog wel eens even gekeken en wat geeft een mens een géld uit in een jaar, zeg!

Ik heb ook een niks-nada-niente opleverende loterij opgezegd, want we zijn gelukkiger in de liefde blijkbaar. En zo rommelen we maar wat aan, 't is net onweer........

(2 reacties)

donderdag, 22 juli 2004

Kinderhand.....
Wat een schuit, hè, die "Queen Mary 2"! Ik kreeg wel een beetje 'n "Titanic" déjà vu, toen ik 'm zag op het Journaal. Ook bij deze boot moet je goed in je slappe was zitten als je mee wilt, bejaard zijn en liefst Amerikaan van beroep en dan hopen dat het beter met je afloopt. Een weekje meevaren kost maar liefst € 6.000,- per persoon en daar kun je een aardige badkamerrenovatie van bekostigen, van zo'n bedrag. Maar, eerlijk is eerlijk, ze is mooi om te zien.

Voor het Jeugdjournaal interviewden ze een paar jeugdige Rotterdammertjes, die het schip vanachter een hek stonden te bekijken. Of ze wel eens mee wilden met zo'n boot. Daar hadden ze wel zin in! "Wat zou je dan allemaal gaan doen tijdens de reis?". "Nou, misschien hebben ze wel een tafelvoetbalspel!", zei één van de jongetjes.

Vast wel, hoor, knul! In een hoekje van één van de casino's.........!

(1 reacties)

dinsdag, 20 juli 2004

And the winner is......
Kent iemand het woord tombola nog? Vroeger hield mijn korfbalclub eens in het jaar een feestavond met "bal na". De kans om een nieuwe jurk te krijgen en je op dansles geleerde kunsten te vertonen met jongens, die beter korfbalden dan dansten. Tussen dat toneelstuk en het dansgebeuren was er altijd de tombola, waarvoor de jeugdleden altijd de lootjes moesten verkopen in de zaal. E.e.a. ten bate van de clubkas.

Mijn ouders waren de beroerdsten niet en kochten er minstens tien en als ik aan het eind van de rit niet alles kwijt was, nam mijn vader het restant. Dat hield wel in, dat mijn moeder altijd van alles won. Een vergiet of een vaas, ze heeft zelfs wel eens het hele bal met een schemerlamp op schoot gezeten, terwijl ook de taart en het fruitmandje haar ten deel waren gevallen, want de club werd gesteund door de middenstand uit de buurt.

Tombola, ik vind het een echt jaren-50-woord. Het hoort bij petticoats en queenies. (Die schoentjes zie ik trouwens weer in de winkels! Leuk, hoor!). De sportclubs zullen tegenwoordig wel een andere manier van fundraising hebben. Ik heb laatst tenminste rondjes gesponsord voor een club, die een letterlijke veldloop hield ten bate van de club. Dus die doen er wel wat voor!

Over lootjes gesproken: bij het postagentschap in ons winkelcentrum, waar ze ook tijdschriften, boeken, verslavende rookwaar en alle soorten (wellicht ook verslavende) loterij-briefjes verkopen, stond vanmiddag een bordje voor de deur, waarop geschreven stond: "Tulin had hier vandaag €500,--op haar kraslot!Ze gaat een tv'tje kopen!". Nou, leuk toch, voor Tulin? Even krassen en tv-kijken is gelukkig ook niet zo vermoeiend......

(2 reacties)

zondag, 18 juli 2004

Inburgeren op kleuterniveau........
Gistermorgen deden we de wekelijkse supermarktboodschappen en toen was er een prachtig geklede Somalische mevrouw in de winkel. Ik vind dat zulke mooie mensen en daarom was het heel vervelend voor die mooie mevrouw dat ze een, om te zien, schattig jongetje van een jaar of vier bij zich had, dat op z'n Hollands gezegd strontvervelend was. Hij liep door de winkel te rennen, te schreeuwen, te klieren en zijn moeder was ten einde raad.

Ze liep nog net niet te huilen, maar holde achter het kind aan tussen de schappen door, in het Somalisch roepend, waarschijnlijk dat ie op moest houden met z'n getreiter. Het was een hele drukte. Hij liep ook te schreeuwen in het Somalisch tót......hij bij de schap met speelgoed Bob de Bouwer ontdekte. "Mama, Bob de Bouwer! Bob de Bouwer!", riep hij. Dat klonk érg Nederlands. We hebben 'm daarna niet meer gehoord, dus zal hij dat speelgoed wel gekregen hebben. Hollandse moeders lossen dat ook vaak zo op met strontvervelende kinderen. Dat joch komt er wel qua inburgering......

(6 reacties)

vrijdag, 16 juli 2004

Wraakneming.......
Je hebt hondenmensen en je hebt kattenmensen. En als je een hekel hebt aan katten is dat vaak niet 'n béétje hekel, maar een grote. Ik had een collega, die ook zo bang was voor ze , dat ze verstijfd op visite zat ergens als ze wist, dat zich in dat huis een kat bevond, ook al was hij helemaal niet in de kamer. Ik vind katten geweldig en val als een blok voor ze. Dat onberekenbare, eigenwijze, onafhankelijke in hun karakter spreekt me erg aan. Het onafhankelijke laten ze net zo makkelijk even varen tegen etenstijd, want als het kon maakten ze het liefst zelf de blikjes open, maar kom, je moet het personeel te vriend houden dus spinnen en kopjes geven tegen de benen van de voedselverschaffer dat moet dan maar even. En wat willen we graag te vriend gehouden worden, ongelooflijk!

Er zijn veel webloggers met katten en die schrijven er ook over, want ze zijn niet alleen foto-maar ook verhalengeniek. Dat kunnen mensen, die niks hebben met katten niet begrijpen. Maar lees het stukje van Puck van gisteren er maar op na. Zij beschrijft perfect hoe het werkt met katten en hoe je op een gegeven moment toch plat kunt gaan voor ze. Terwijl je zelf niet snapt hoe dat kan.

In onze Apeldoornse krant schrijven ze ook over katten. Hoe mensen in een buurt ze afschieten met een buks. Omdat ze een hekel hebben aan het gedrag van een kat. Hij loopt los rond en komt dan in je tuin, terwijl je dat niet wilt. Want hij dóet wel eens wat en begraaft dat heel netjes. Dat heb ik overigens een hond nog nooit zien doen en z'n baas nog minder. Maar als je net nieuwe bloemetjes in je tuin hebt gezet dan vind je dat niet leuk. Dat kan ik heel goed begrijpen, maar een paar keer een plens water over z'n harige bast en dan ben je écht wel een boze buurman, hoor! Dan mijdt hij je tuin heus wel. Geregeld zonder buks.

De allernieuwste uiting van kattenhaat las ik vanmorgen. Iemand had een pvc-buis schuin in de grond gegraven met een lekker kattenhapje onderin. Daar was een kat op af gekomen en die was fataal klem komen te zitten. Na een ongetwijfeld afschuwelijke strijd om los te komen was het beest dood. De eigenaar van de kat had de dader aangesproken op zijn handelen en die had zijn excuus aangeboden. Alsof zoiets te verontschuldigen is! Hij vertelde, dat het ook nog de verkéérde kat was, die hij te grazen had genomen! Hij moest een andere buurkat hebben, want die maakte altijd "vieze pootjes"op zijn auto!

Er is gelukkig aangifte gedaan bij de politie. Ik wou, dat ik een straf mocht verzinnen. PVC-buis om armen en benen voor, wat zullen we zeggen?....een weekje of vier.....?

(6 reacties)

woensdag, 14 juli 2004

Radioactief.......
Neneh raakt, zo vertelt ze, per auto rijdend van afspraak naar afspraak voor haar werk, gemixt met de fietsers van de Drentse Rijwielvierdaagse. Een evenement, dat al heel lang bestaat. In de tijd, dat wij in Groningen woonden, had ik een echtgenoot (ja, dezelfde als vandaag) die allerlei sporten beoefende. Aan het "uitproberen" was eigenlijk, want behept met een visuele beperking, wilde hij wel eens weten wat er ondanks dat nog mogelijk was.

Dus heeft hij een poosje geroeid, een tijdje paard gereden, een blauwe maandag hard gelopen en dus samen met een náást hem rijdende maat, die hem soms even aan zijn schouder bijstuurde of waarschuwde voor de scherpe bochten, gefietst op een racefiets. En zo deden ze ook mee aan, jawel, de Drentse Rijwielvierdaagse!

We hadden toen vier kinderen in jeugdige leeftijden dus moeder bleef thuis. Ik vind dat nu 'n beetje lijdzaam klinken, maar zo was het nu eenmaal geregeld in die tijd en het handigst. Ik vond het niet erg, want ik gunde 'm zijn sportieve plezier. Terzijde: 'k ben wel eens jaloers geweest op de leuke studie, die hij deed naast z'n volledige baan en dat voor ons aller toekomst, hoor, laten we wel wezen! Maar dat kriebelde weleens, mag je best weten!

Maar...de Drentse Rijwielvierdaagse kwam op de radio! Een reportage! Mijn man belde op: "Zet de radio aan! Ik ben geïnterviewd! Het wordt zo uitgezonden!". En ja, hoor! Zo'n keurig sprekende reporter: "Ik ben thans in gesprek met een visueel gehandicapte deelnemer uit Groningen. En meneer, vindt u dit een geschikt evenement voor andere blinden om aan mee te doen?". Want daar ging het natuurlijk om, hè, fietsers genoeg daar, maar een blinde in het wild, dat was iets bijzonders.

En daar klonk pappie door de ether, heel ontspannen en losjes, maar toch zenuwachtig, maar dat hoorden alleen wij natuurlijk: "Jazeker, zonder meer!". Die uitdrukking gebruikte hij nóóit: "zonder meer"! Nou, verder bla, bla, bla, wat hij nog meer zei weet ik niet meer en het duurde natuurlijk ook maar een halve minuut, maar toch. De Drentse Rijwielvierdaagse zal voor altijd verbonden blijven met het radio-optreden van ons vader........

(3 reacties)

zondag, 11 juli 2004

Lekker weg in eigen land.....
We zapten net langs de Postcode-loterij en zagen hoe een ouder echtpaar een prijs won. Martijn Krabbé kwam 'm brengen en hij zei, dat meneer en mevrouw maar eens even op de bank moesten gaan zitten. Hij begon met te vragen hoelang ze al meededen. Nou, dat was al vanaf het begin. Niet om te winnen, maar omdat er veel zielige kinderen waren die geholpen moesten worden. En dat méénde die man, dat zag je. Ze hadden dan ook zeven loten.

Op elk van die loten was zoiets als tweehonderd-drie-en-twintigduizend euro gevallen en op één ervan ook nog eens de jackpot! Ze wonnen bij elkaar opgeteld een bedrag van ruim drie-en-een-half miljoen. Ze waren er stil van en mevrouw keek eigenlijk alleen maar ongerust naar haar man om te zien of hij die mededeling wel aankon. Voor Martijn kon er nog wel een kusje af als dank, maar daar moest hij wel om vragen! Hij vroeg ook nog of ze wisten wat ze gingen doen. Meneer leefde helemaal op en zei, dat het goed uitkwam allemaal, want ze hadden net een reis geboekt! "Waar naar toe?", vroeg Martijn. "Naar Appelscha!", zei de multimiljonair............Ach, lief, hè?

(8 reacties)

zaterdag, 10 juli 2004

Kast van een huis....
Nu moet ik toch éven melden dat de linnenkast staat! Na veel geheister, maar toch. Onze oudste zoon heeft wel even laten zien, dat hij, behalve van computers, ook erg veel verstand van zelfbouwmeubelen heeft. Hij kan namelijk van die tekeningen lezen en snapt ze dan ook. Daar heb ik drie volledige studiedagen voor nodig. Dan kom ik er ook best wel uit, het duurt alleen wat langer.

De moeilijkheden begonnen echter toen we moesten vaststellen, dat onze slaapkamer te klein is om "ter plekke" een zelfbouwkast in elkaar te zetten, want hij bleek uit erg veel gróte onderdelen te bestaan. Uiteraard hadden we onze oude kasten verwijderd om plaats te maken voor dit nieuwe exemplaar, maar dat bleek niet voldoende. Er was te weinig vloerruimte eigenlijk en de wastafel zat in de weg, maar toen na passen, meten en in elkaar schroeven het ding rechtop gezet moest worden was het plafond te laag om te kunnen manoeuvreren.

Ons bed moest uit elkaar en gedeeltelijk de kamer uit! We hebben namelijk een groot bed. Qua bed horen we eigenlijk in een kasteel te wonen, maar ja, dat is er nooit van gekomen en het was dus even behelpen. Maar toen de kast eenmaal langs de muur stond: geweldig! Wat er niet allemaal in kan! Misschien kunnen we nu nóóit meer verhuizen, maar dat is van later zorg.

Morgen moeten we nog even de laden van de kast in elkaar deuvelen en lijmen, maar voor vandaag was het even genoeg zo. We hadden tenslotte ook nog een bed in elkaar te zetten. In alle knutseldrukte hadden we ook gemist wie de Tour-etappe had gewonnen vandaag, kun je nagaan. Maar we zijn weer bij en zullen straks lekker slapen.

Trouwens, alle schroeven, handgreepjes, glijders en deuveltjes waren er en alle voorgeboorde gaatjes zaten op de juiste plaats en we hebben maar één verkeerd gemonteerde plank hoeven losschroeven, goeie score, toch? En we mogen elkaar ook nog steeds......

(3 reacties)

vrijdag, 9 juli 2004

Liefde......
Onze jongste dochter kwam vanmiddag met haar jongens even een kopje koffie halen. Toen ze de dozen van het linnenkast-bouwpakket zag en hoorde van onze plannen om het e.e.a. in elkaar te gaan zetten, zei ze bij het weggaan: "En dénk erom, hè? Jullie houden héél veel van mekaar!". Nu maar hopen, dat de handleiding klopt en alle schroefjes aanwezig zijn......

(2 reacties)

Vroege vogels.....
Het feit, dat wij ons niet meer elke morgen naar een werkkring hoeven spoeden maakt dat we, en ik zeker, er soms een rare dagindeling van maken. Ik kan laat naar bed en hoef ook niet vroeg op. Laat wordt het eigenlijk elke avond wel. Dat is niks nieuws, want dat heb ik m'n hele leven al gehad. Gewoon een nachtbraker. Toen de kinderen nog klein waren was ik er 'smorgens ook nog eens vroeg uit en heb daar nooit last mee gehad. Veel uren slaap waren kennelijk niet nodig.

Vanmorgen echter werd er om even over achten gebeld. En nog eens gebeld. Pratende mannen voor de deur. Vraagtekens in ons nog wazige hoofd. "Wie is daar zo vroeg?". Nou, ze kwamen een zelfbouwlinnenkast brengen. Ja, zélf besteld, ook bericht van gehad, maar totaal vergeten. We hebben een kaartje gekregen waarop stond, dat we vanaf 8 uur konden bellen om te vragen hoe laat we in de rit zaten. Dat bellen hoefde dus niet meer, want dat stonden ze zelf al te doen.

Het waren vrolijke en vooral wákkere jongens, die bezorgers, die onze slaperige koppen wel geinig vonden. "Wat zijn jullie vróeg!", zei mijn man. "Ja, meneer, we moeten érgens beginnen! Wilt u hier even tekenen? Veel plezier d'r mee! Goeiemorgen!". En weg waren ze.

In onze gang staan drie grote en vooral zware pakken en dat moet dus een linnenkast worden. D'r kan geen mens meer in of uit bij de voordeur, maar dat is niet erg. We hebben nog een achterdeur. En dan moet die kast in elkaar gezet. Maar daar gaan we eerst even een nachtje over slapen......

Vastgelogd op 01:11

(1 reacties)

woensdag, 7 juli 2004

Jarig......
Onze kleinzoon nummer twee wordt drie jaar vandaag. Het is toevallig ook één van z'n crèchedagen, maar in principe kan een kind niet jariger zijn dan daar! Er wordt altijd veel werk gemaakt van een jarig kind. In het middelpunt van de belangstelling, zingen, tractaties (waar zijn moeder zich voor heeft uitgesloofd!) en ( tot nu toe) heeft ie erg lekker weer dus fijn buiten spelen zit er vandaag ook helemaal in.

Wij gaan om een uur of half zes naar zijn ouderlijk huis. Met de cadeautjes natuurlijk en met een grote stapel pannenkoeken, die ik straks hier thuis ga bakken. Ik houd ze warm in de oven en tegen de afgesproken tijd sjezen we als een pizzakoerier, maar dan op vier wielen en niet door het rode licht of over het fietspad, naar hun huis. Dan hoeven zij niet voor het eten te zorgen en alle visite is ook om die tijd besteld. Het wordt vast gezellig.

Vanmorgen hebben we de ingrediënten voor de bakkerij gehaald bij de supermarkt waar de caissière zei: "Nou, ú gaat pannenkoeken bakken!". Dat zit er wel in als je vier pakken pannenkoekenmeel, 3 liter melk en een fles stroop op de band zet. En een paar ons bacon, want er zitten liefhebbers van spekpannekoeken bij!

Ik ga dus zo maar eens even beslag maken, eieren er bij. Ik bak wel eens meer pannenkoeken, maar voor vanmiddag moeten het er wel erg veel zijn. Ik heb er zin in! Of ik dat straks ook nog heb in pannenkoeken is de vraag, maar voor een jarige kleinzoon....daar doe je je best voor.....!

(4 reacties)

dinsdag, 6 juli 2004

Le Tour de Panne.....
De Tour de France is weer begonnen en dat inspireert. Dus mijn echtgenoot ging vanmiddag met één van zijn onmisbare voorrijders een eind de weg op met de racetandem. Hij heeft voor zijn verjaardag een zwarte fietshelm gekregen, een keurig kleurtje voor een vijfenzestigplusser, en omdat zijn metgezel er ook een draagt, een blauwe, zien ze er als koppel best wel professioneel uit. Dat rondje Frankrijk is er niks bij. Ze laten zich niet weerhouden door een dreigend buitje en trappen lekker door. Ze zijn zo maar een eind weg.

Het was daarom érg handig, dat mijn man een mobieltje in de zak van zijn regenjack had gestopt, want ze kregen een niet te repareren klapband! Het was een big bang! Onze auto werd op slag gepromoveerd tot bezemwagen en ik voelde me net een ploegleider. En het klinkt ook zo lekker "rescue-achtig" als je zegt: "Oké, ik kom er aan!".

Ze waren gestrand langs het Apeldoorns Kanaal ter hoogte van Vaassen. Waar verschrikkelijk hard wordt gereden, door de auto's dan. Dat merk je pas als je een tweepersoonsfiets achterin een auto staat te schuiven. Ze zóéven langs je heen. De achterklep kon niet helemaal dicht en moeders was bovendien effe een touwtje vergeten om 'm dicht te binden. Ja, weet ik veel, ik ben Jan Raas niet! Dus ging de voorrijder áchterin de bak zitten om de klep dicht te houden en de fiets vast. Gelukkig is het een lenige jongen. We reden in gematigd tempo, maar in ieder geval harder dan een fiets, naar huis.

Wij hebben tegenwoordig contact met een "rijdende fietsenmaker", die hier in Apeldoorn behalve een gat in de band ook een gat in de markt heeft ontdekt. Hij werkt óf aan huis of hij neemt in zijn vrachtwagentje je fiets mee en brengt hem gerepareerd weer keurig thuis. Ideaal! Hij is ook (nog) niet eens duur. In ieder geval scheelt het gezeul met een kapotte fiets naar een fietsenwinkel, waar je hem bij de verzamelde reparatiegevallen mag zetten en vaak maar es moet bellen of ie al klaar is. Goed geregeld voor de mini-equipe........

(1 reacties)

maandag, 5 juli 2004

Er staat een paard in de gang....
Herhalingen waren er altijd al in de zomer op de televisie, maar dit jaar maken ze er gewoon programma's van. Met presentatie door mensen, die ook op herhaling zijn. Toen de dienstplicht nog bestond moesten er militairen op herhaling en die bleken wel eens niet meer in hun uniform te passen. Omdat ze in hun burgerbestaan teveel waren uitgedijd. Datzelfde gevoel krijg ik bij die "nostalgische" programma's ook. Het past niet meer.

We zagen zaterdagavond het door Jos Brink gepresenteerde programma, dat het "zaterdagavondgevoel" weer zou moeten terugbrengen. Ze zonden o.a. een sketch van Toon Hermans uit. "Geweldig!", vond gast André van Duin. Ik vond het langdradig, traag en eigenlijk niet zo erg leuk. Terwijl het dat in de oorspronkelijke uitvoering in negentienzoveel waarschijnlijk wél was!

Het was trouwens helemaal onvoorstelbaar waar de mensen om láchten vroeger. Ja, ik ook, denk ik, hoewel....Van Duin was aan mij nooit besteed, hoor! Gekke bekken, rare typetjes, valpartijen, lachen, gieren, brullen was het. En dat op zaterdagavond.

Ik voel me een beetje ontheemd, hoor, want lang niet alle moderne cabaretiers en theatermakers spreken me aan, maar de ouwe hap óók niet! Het past niet. Ik ga maar een boek lezen.......

(1 reacties)

zaterdag, 3 juli 2004

Europa United......
Nou, alle ouders die een dvd-speler hebben aangeschaft voor achterin de auto, zodat het kroost zich zou vermaken op weg naar het warme zuiden, hebben zeker de scoubidou-rage gemist. Een baal van die plastic touwtjes en je hebt geen kind aan ze! Goedkoper ook. En in de krant stond een foto van een hele schoolklas, die onder leiding van een 14-jarige met handelsgeest, want haar moeder heeft een winkel in hobby-artikelen, een mini-workshop volgde. Die zijn alvast voorbereid op lange ritten.

Er zijn trouwens in heel Apeldoorn geen touwtjes meer te krijgen en menig speelgoedhandelaar slaat zich voor z'n kop, dat hij de rage niet heeft zien aankomen! Het schijnt trouwens in Frankrijk begonnen te zijn met kinderen, die het koperdraad uit elektriciteitsdraad trokken, de holle plastic touwtjes overhielden van die actie en daarmee aan het knopen sloegen. Met bovengenoemd resultaat. Het breidt zich als een olievlek uit over Europa! Misschien verbroedert het wel! Zijn die kinderen in hun vakantie bezig om landen aan elkaar te knopen!

Nederland is voorzitter van de Europese Unie en zou deze hobby zonder meer moeten promoten. Jan Peter is er priegelig genoeg voor. Zo raakt ie de draad niet kwijt, moet met goeie voorstellen voor de draad komen, landen genoeg die tegen de draad in zullen zijn, maar als hij de draad goed opneemt, zullen ze niet aan een zijden draad hangen met het hele parlement, maar aan een stevige scoubidouknoop, want die krijg je maar niet zo los!

Wat me wel opviel in mijn Prisma-woordenboek uit 1982, dat ik nog gebruik omdat het handzamer is dan de dikke Van Dale, maar waarover ik uiteraard zelf mijn kennis uit het groene boekje moet heenhalen, is, dat het woord "scoubidou"daar al in staat! "Knoopwerk van plastic draden" staat er. Wát nou: nieuwe rage......?

(0 reacties)

( - - )