maandag, 30 augustus 2004

Zoetwaren......
Toen ik vorige week las, dat CSM zijn snoepdivisie in de verkoop doet, omdat die niet genoeg oplevert, bedacht ik me, dat het woord "snoep" in de loop van de jaren een ongunstige klank heeft gekregen. Zoals wij vroeger thuis een snoeptrommeltje in de kast hadden, zul je dat in veel moderne gezinnen in die vorm toch niet meer tegenkomen. Bij ons zaten er soms ulevellen, toffees, boterbabbelaars met van die ruitjes erop in of amandelbonen. Die laatste dingen waren best groot, glad en keihard en het mag een wonder heten, dat er nooit een kind in is gestikt. Van al die snoepjes weet ik niet eens of ze nog bestaan.

In mijn tijd kwam zo'n beetje de schooltandarts in de mode en ik neem aan, dat die hard nodig zal zijn geweest. Vlak na de oorlog zeker. Mijn moeder kreeg overigens elke week "het snoepje van de week" bij de boodschappen, die ze bij De Gruijter deed. Mijn grootmoeder in Den Haag had ook een snoeptrommel. Van haar kregen we maar één snoepje, volgens de Haagse methode, en dat noemde ze dan "een zoet mondje". Dat kreeg je er ook van, je zoog er heel zuinig op, want je kreeg gewoon niet meer en was kennelijk tevreden.

Een heel verschil met de mega-zakken snoep, die tegenwoordig in de schappen liggen. De gróótste mega-zak vind ik trouwens Peter Jan Rens, die eens moet ophouden met snoep te promoten voor Haribo op een Meneer Kaktus-manier, die niet meer bij zijn leeftijd past. Hoewel:" Haribo macht Kinder froh und Erwachsene ebenso!". Het zullen wel dure spotjes zijn geweest met die ouwe snoeper.

En kan die "bijzonder" melige opa ook eens ophouden met dat gemekker tegen zijn kleinzoon over die Werther's Echte? Als er iets ónEcht is, is het die reclame wel.......!

Vastgelogd op 17:18

(5 reacties)

Amy......
Een neef en nicht van ons hebben een zogeheten "groepsrestaurant" in Bennekom. Geen gewone horecagelegenheid, maar een die gespecialiseerd is in wat grotere gezelschappen, waar mensen die iets te vieren of te vergaderen hebben, de enige gasten zijn en die dan hun specifieke culinaire wensen vervuld kunnen krijgen.

Nu is deze maand hun eigen specifieke wens in vervulling gegaan: ze kregen een prachtige dochter, Amélie Henriëtte Louisa, kortweg Amy. Vanmiddag stond bij de ingang van het restaurant een groot bord met de tekst "Welkom op mijn feestje! Amy". En maakten we kennis met het, voor mij althans, nieuwe begrip "babyborrel". Familie, vrienden en kennissen waren uitgenodigd om het bor(r)elingske te komen bewonderen en op haar gezondheid het glas te heffen. Trotse vader en moeder natuurlijk en ook de opa's en oma's liepen te glimmen.

Heel veel mensen hebben aan de uitnodiging gehoor gegeven en het was ook best een leuk uitje voor de zondagmiddag! Zoveel is er in Bennekom niet te doen! De cadeautafel deed nauwelijks onder voor die van Máxima en Willem A. bij de presentatie van hún Amalia. Amy liet de drukte maar rustig over zich heen gaan. Ik ben blij voor haar, dat een kind op die leeftijd nog geen weet heeft van al die "oh"en "ah" roepende koppen boven haar wagen. Op een laptop lieten ze een slideshow draaien met de allereerste foto's dus aan alles was gedacht.

Het was erg gezellig. We hebben weer veel familieleden en bekenden gezien. Veel kinderen ook, die inmiddels de maat van Amy waren ontgroeid, maar van wie de moeders zich met weemoed de tijd herinnerden, dat ze niét liepen rond te rennen en zich ongevraagd aan de snaaierij liepen te vergrijpen! Voor alles is een tijd. Amy hield zich trouwens aan haar eigen babyborrel, van Nutricia of daaromtrent.......

Vastgelogd op 01:33

(1 reacties)

vrijdag, 27 augustus 2004

Singing the blues......
Apeldoorn heeft een Bluescafé , waar regelmatig live muziek te horen is. Omdat mijn dochter en schoonzoon elkaar daar hebben "ontdekt" is het voor hen wel een aparte plek en gaan ze, als er bijvoorbeeld op zaterdag- of zondagmiddag iets te doen is, met de kinderen wel eens even luisteren.

Onze kleinzoon houdt erg van muziek, maar zo'n live band vindt ie vaak wel een beetje teveel van het goede. Zijn moeder heeft dan ook altijd oordopjes paraat voor 'm. Toch vertelde hij vorige week, dat hij, "als hij net zo groot is als papa" gaat zingen in het Bluescafé.

Op de vraag wat hij dan dacht te gaan zingen tegen die tijd zei hij: "Olifantje in het bos", want dat is zijn tophit, stijgend met stip. Als ze het dan toch in hun hersens halen om hem uit te fluiten in dat Bluescafé, nou, dan krijgen ze met mij te doen.....!

(4 reacties)

Second best is ook best....
Mensen, IOC-lid zijn valt niet mee. Helemaal als je een man op leeftijd bent. Het kan dan zomaar gebeuren, dat je zo'n vijfenveertig jonge meiden moet zoenen, twee keer dan, hè, op elke wang één, nadat je ze een medaille hebt omgehangen. Daarna moet je ze een lauwerkransje opzetten en dat is ook een heel karwei, want die meiden hebben staartjes en knotjes in d'r haar, dus dat ding komt nooit goed terecht en daar heb je toch als oudere man helemaal geen verstánd van,zeg! Het was in ieder geval bij de uitreiking van de medailles aan de hockeydames een heel gedoe met al dat gezoen er bij.

Argentinië was heel blij met hun brons en Duitsland was al in de zevende hemel met dat goud, dus dat zoent wel gezellig. Maar de Nederlandse vrouwen hadden zo ongelooflijk de pest in, dat het "maar" zilver was geworden, dat ze een slap handje meer dan genoeg hadden gevonden en dat stond duidelijk op hun gezicht te lezen ook. De heren lieten zich echter niet ontmoedigen en zoenden er op los. Hoort bij het takenpakket. Vijftien vrouwen per ploeg, ga er maar aan staan! En dat op die leeftijd....

We zagen trouwens in een reportageflits wat Anton Geesink allemaal doet op een dag. Nou, dat is ook niet mis. Twee charmante helpsters tot zijn beschikking, die alles voor hem "uittypen" en zo. Van vergaderingen tot verstopte wc-potten, hij bemoeit zich naar eigen zeggen met alles. Olympische conditie, die man. En dat op die leeftijd....

Maar tot mijn grote genoegen zag ik later, dat de hockeydames zich in het Heineken House inmiddels hadden verzoend met hun zilveren plakken. Heeft dat zoenen toch effect gehad.....!

Vastgelogd op 01:59

(3 reacties)

dinsdag, 24 augustus 2004

Wat.... eh... wie heb ik nou aan mijn fiets hangen...?
Afgelopen weekend was er weer eens een verkrachter actief in Apeldoorn. Hij viel eerst een groepje meisjes lastig, maar die waren met z'n vieren en konden wegkomen. Later kwam er bij de politie nog een melding binnen van een meisje, dat van haar fiets was getrokken. Of er ook "daad"-werkelijk iets is gebeurd werd uit het bericht in de krant niet duidelijk, maar beide voorvallen vonden plaats tussen drie en vier uur 's nachts. Als ouderwetse moeder denk ik dan: "Wat doe je nog zo laat op straat?", maar daar kom ik niet meer mee weg . Het is belachelijk, dat meisjes, op welk uur dan ook, niet kunnen fietsen waar ze willen.

Toen onze dochters nog geen moeders waren, die óók in het weekend (!) netjes in hun bed liggen, hopend op een ongestoorde nachtrust als er weer eens een kind verkouden is of pijn in z'n buik heeft, fietsten ze ook door de nacht en door het bos ook nog. Dat was niet bevorderlijk voor de nachtrust van hún moeder, die achter elke boom wel een enge man vermoedde!

Dat het uitgaansgedrag van jongeren in de loop van de jaren drastisch is veranderd hebben hun vader en ik zeer bewust meegemaakt. Ik zal niet in details treden, maar het waren moeilijke tijden. Afspraken werden gemaakt, maar het nakomen daarvan viel niet altijd mee. "Zó vroeg?! Dan begint het net!". Ik herinner me ook, dat onze oudste zei: "Als het ergens gezellig is, dan dénk ik helemaal niet aan jullie!". Ook wel weer begrijpelijk, maar wij zaten d'r maar mee. We wisten wel waar ze waren, zo'n beetje dan, en ook wel met wie, maar verder hielden ze het graag vaag. Vooral bij de oudste was het voor ons ook wennen. Haar jongere zus heeft het eenvoudiger gehad, het pad was al geëffend!

Er is gelukkig nooit iets gebeurd en ze fietsten eigenlijk nooit alleen, altijd met een groepje, maar wel bij nacht en ontij. En vooral dat "ontij" vond ik maar niks. Dat meisjes voorzichtig moeten zijn vanwege de fysiek mindere condities, het zij zo, maar ze slaan hier tegenwoordig met hetzelfde gemak jongens in elkaar, hoor! Geen probleem. Uit....goed voor u!

(2 reacties)

maandag, 23 augustus 2004

Voet- en bitterballen.....
Utrecht heeft voor mij iets, omdat mijn kind er woont, maar de voétbalclub FC Utrecht ken ik alleen van de sportprogramma's op de televisie. Ik was van mijn leven nog nooit naar een voetbalwedstrijd in een echt stadion geweest en laat dat nou vandaag voor het eerst gebeurd zijn! Moeders naar de nieuwe Galgenwaard mét de hele familie!

Onze schoonzoon sponsort met zijn bedrijf de FC Utrecht en ze hebben boven in het stadion een zogeheten "skybox". Ik moet zeggen dat ze die kamer verhipte gezellig hebben ingericht als een soort bruin café met van alles d'r op en d'r aan en met een fantastisch uitzicht op het veld, waarvandaan je de verrichtingen van Utrecht uitstekend kunt volgen. Ook als je niet zoveel verstand van voetbal hebt. Dat geldt natuurlijk niet voor mij, want ik leef in een mannenhuishouding en dan krijg je zo het een en ander mee.

Er zijn dus slechtere omstandigheden denkbaar om een voetbalwedstrijd te volgen. Meestal wordt de lokatie gebruikt om zakenrelaties te entertainen, maar vandaag werd de familie in de watten gelegd met drankjes en hapjes en ook nog eens een hartstikke leuke wedstrijd! Ze speelden tegen RBC en wonnen met 5-1. Van de Haar was man van de wedstrijd en dat mocht ook wel, want hij maakte drie van de vijf doelpunten.

Het was heerlijk weer en wat is het leuk, zeg, in zo'n vol stadion! Negentien en een half duizend mensen waren d'r en er kan nog meer bij. Een enthousiaste "Bunnik-side", daar zit duidelijk de vaste supporterskern! Zouden ze die voetballiedjes met mekaar oefenen of zo? Dat gaat zo gedisciplineerd, geweldig! Het fluiten als men het niet met de scheidsrechter eens is óók, trouwens. Ik heb echt genoten, hoor!

Het lijkt me ook best leuk om gewoon op een plastic stoeltje tussen de supporters te zitten als het maar niet naast een trommelende FC-Utrechter hoeft, maar als beginner in een skybox....ach, da's ook niet verkeerd.....!

(6 reacties)

vrijdag, 20 augustus 2004

Olympische gedachte......
We volgen vanzelfsprekend de Olympische Spelen. Mooi om te zien hoe dromen werkelijkheid worden en hoe ze ook wel eens in gruzelementen vallen. Dat al die emoties tot in den treure uitgemolken worden, nou ja, dat moet omdat al die dure jongens, die daar in Athene verslag zitten te doen hun geld moeten opbrengen.

In de Varagids van deze week staan de herinneringen opgetekend van Frits de Ruijter. Hij was een atleet, die ooit aan de Spelen heeft meegedaan en daarna in de radioverslaggeving verzeild is geraakt, omdat hij er nou eenmaal verstand van had. Hij vertelt over de primitieve manier, waarop de reportages werden klaargemaakt voor uitzending.

Frits de Ruijter had ook een broodjeszaak in Amsterdam, want dat reporter zijn leverde niet veel op. En over die broodjeszaak heb ik nog een mooi verhaal. Ik was een jaar of achttien, woonde in Bussum en werkte in Amsterdam op het handelskantoor van een Zweedse firma op de Herengracht. Elke morgen ging ik met de trein naar het Centraal Station en sprintte dan via Damrak, Dam, Kalverstraat en Spui naar kantoor. Altijd in grote haast, want ik had een "streeftrein" en een trein, die ik ook werkelijk haalde.

Op dat kantoor werkte ook een man, die een soort chef was van de reclame-afdeling. Hij was een oud-marineman, die nog net te jong was om definitief met werken te stoppen, maar het begrip "werken" zeer creatief invulde. Hij hoefde het voor het geld eigenlijk helemaal niet te doen, zat er warmpjes bij en deed daar ook helemaal niet geheimzinnig over. Hij woonde in Den Haag, reisde ook per trein naar Amsterdam en ik trof 'm dus nogal eens op het station. "Waarom loop je zo hard?", vroeg hij dan. "Ik ben laat!", riep ik al hollend. "Ga toch weg! Je bent helemaal niet laat. De dag is net begonnen. We gaan koffie drinken bij Frits".

En dan moest ik mee naar de broodjeszaak van Frits de Ruijter op de Nieuwe Zijds. Niet, dat ik daar rustig zat natuurlijk! Want hij was dan wel chef, maar niet de mijne! Bovendien nog een "rare" chef ook. Als we dan een half uur later op kantoor kwamen, zei hij: "Ze moest eerst koffie, dat arme kind! Zo kan ze niet werken". Dan werd er een beetje gelachen, maar het werd nog gepikt ook! Ik heb er nooit iets over gehoord van mijn eigen chef. Terwijl ik me als "protégé" toch behoorlijk opgelaten voelde.

Ik heb nog een boek over het leven van Bach, waar hij voorin heeft geschreven : "Voor mijn confectiedochter". Tussen de middag gingen we naar concerten in de Engelse Kerk op het Begijnhof en hij heeft me eens voorgesteld aan de organist Simon C.Jansen in de Oude Kerk, terwijl die daar aan het studeren was. Een beroemdheid toen. Allemaal tussen de middag, dus ik was zelden op tijd op m'n werkplek!

De dagen, dat ik hem niet tegenkwam op het station en dus voor de verandering op tijd was, begroette hij het "slavenvolk", zoals hij de bureaubezetting noemde, met: "Goedemorgen dames, heren en Els". Een gekke, lieve, bijzondere, erudiete man, van wie ik veel geleerd heb. Hij was er bij toen ik trouwde en dat hoorde gewoon zo. De herinnering kwam weer boven toen ik de Varagids opensloeg en de naam Frits de Ruijter zag.

Een Zweedse firma, al onze kinderen Scandinavische namen en ik ben gek op Ikea, dat móet ergens vandaan komen, natuurlijk........!

(5 reacties)

dinsdag, 17 augustus 2004

Diepgang......
Zoals wel vaker, keken we maandagavond naar het RVU-programma "Stof", gepresenteerd door Bas Haring, die filosoof is. Ik heb diep respect voor mensen, die zich met filosofie bezighouden. Die nadenken over dingen en dat dan, zoals Haring, proberen uit te leggen aan mensen, die heus wel nadenken, alleen wat minder diep. Of tenminste niet altijd.

Deze keer was het onderwerp "Zijn wij de enigen met een geest?". Of heeft een hond bijvoorbeeld er ook een? Volgens een mevrouw met een soort kachelpookje, dat ze heen en weer kon laten gaan of rondjes laten draaien, hetgeen "Ja" dan wel "Nee" betekende, wel. Haar hond had verdriet, zei ze. Ze stelde hem een paar vragen en het pookje antwoordde. Ze streek het beest over z'n kop en blies vervolgens z'n sores de kamer uit. Het dier sprong daarna vrolijk op om met z'n bot te gaan spelen. Geestig natuurlijk, maar een hond is te dresseren dus ja, ik weet het niet hoor!

Vervolgens kwam de vraag naar voren waar onze geest huist. In ons lichaam of misschien daarbuiten, zo'n beetje om ons heen. In onze hersenpan, omdat we daarmee denken, maar voelen dan? Is dat hetzelfde of is het een combinatie van beide? In een scene uit de film "Ghost" zag je hoe de geest zich als een spook verwijderde uit een lichaam, waarmee de artsen en verpleegkundigen nou juist druk doende waren om het leven er in te houden. Dat bleek niet te lukken. Laken eroverheen, maar de geest was 'm wel gesmeerd, de ziel was er uit. Ook zo'n woord: ziel. Wat is dat dan? Niet hetzelfde, denk ik, want geestig is toch wat anders dan zielig.

Er was ook een mevrouw, die vertelde, dat ze, na drie hersenbloedingen, volkomen van karakter was veranderd. Van een lieve, sociaalvoelende, voor iedereen klaarstaande vrouw in een agressief op haar strepen staand mens, die je maar beter niet tegen de haren in kon strijken, want ze dééd je wat. Dus zou je denken, dat je karakter in ieder geval in je hersenen zit en als je daar ergens beschadigingen oploopt verander je. Ook wel andersom, heb ik wel eens gehoord, naar heel mild en meegaand. Je omgeving moet dus maar boffen.

Haring had het ook over het moment, dat de geest in het lichaam plaats neemt. Is dat direct bij de conceptie of later? Wat een moeilijke materie, zeg! Waar begin ik eigenlijk over. En dat programma duurt maar vijfentwintig minuten, veel te kort om het allemaal te begrijpen. Ik ga het niet proberen ook. Het interesseert me wel, hoor, maar mijn begrijpertje is gewoon te klein....zielig, hè?

(3 reacties)

zondag, 15 augustus 2004

Afvalrace.......
Onze buurvrouw is jarig vandaag. Of eigenlijk morgen, maar als ik morgen jarig zou zijn, zou ik het ook vandaag vieren. Buurvrouw is al over de zeventig, maar vond het toch nodig om aan de lijn te gaan doen. Dat doet ze bij een Chinees, die haar acupunctuurt. Die behandeling gaat gepaard met oefeningen, die ze moet doen. Dat kost haar, vertelde ze over de schutting, ruim een uur per dag en het is vermoeiend. Maar, alles voor het goeie doel en ze is in tien dagen al zeven kilo afgevallen, dus het helpt wel.

Ik had haar over de schutting gesproken en alleen haar hoofd gezien en niet de rest van haar lichaam. Waren we gisteren bij de supermarkt en toen stond ze een paar rijen verderop te wachten bij de kassa. Ze zag ons niet. Nu zien wachtende mensen in de rij van de supermarkt als ze verder niks te doen hebben er meestal niet zo vrolijk uit, maar onze buurvrouw keek ronduit chagrijnig.

En ze is zo vermagerd, vooral in haar gezicht en ze houdt zoveel vel over zo hier en daar, dat ze wel tien jaar ouder lijkt, terwijl ze er morgen echt maar één jaar bij krijgt! Het lijkt mij dus niet verstandig om zo rigoureus af te vallen, Chinees of geen Chinees, het doet je uiterlijk geen goed. Hoe het voelt weet ik natuurlijk niet, maar een vrolijke aangelegenheid lijkt het niet te zijn.

Zal ik haar een leuk kookboek geven morgen en zeggen, dat ze er maar mee op moet houden, want dat ik mijn vrolijke buurvrouw terug wil? Of mag ik me er niet mee bemoeien, omdat ik geen verstand van "lijnen" heb? Ik hoor namelijk bij die Nederlanders, hoeveel procent ook weer?, die wat te zwaar zijn en tóch niet lijnen. Maar die wél op hun voeding letten, hoor, maar dat is meer "de schijf van vijf"en zo, ouderwets dus. Maar ik ben me toch vrólijk, dat wil je niet weten! En bij de Chinees ben ik van de week nog geweest.....!

(7 reacties)

vrijdag, 13 augustus 2004

Profs en amateurs......
We waren gisteren voor een bezoekje naar Rotterdam. Daar kom ik vrijwel nooit dus weet ik er geen weg. Maar tegenwoordig hebben we een navigatie-Truus in de auto, zodat dat geen bezwaar is. Ik moest in het begin erg aan haar wennen, want ze weet álles beter. Ik doe dan op eigen initiatief andere dingen, soms zeer tot ongenoegen van mijn bijrijder, dan die Truus mij beveelt. Wat ze niet weet is, dat er in de zomer nogal eens aan de weg geknutseld wordt en dat de situatie ter plekke nogal eens anders is dan zij zegt. Maar gisteren waren we het aardig eens en waren we snel op de goeie plek zonder omrijden.

Wat ik van zo'n rit van een paar uur lekker vind is, dat je ontspannen radio kunt luisteren. Zo hoorden we op de terugweg een interview met Youri Mulder, zoon van de, wat mij betreft, irritantste man van Nederland. Hij vertelde, dat hij wel eens stukjes schreef voor bladen. Dat deed hij op uitnodiging en hij vond, dat hij dat niet zo goed kon. Hij had er nooit voor geleerd. Soms schreef hij twintig stukjes, waarvan hij er zelf maar één goed vond en soms dát niet eens.

Maar hij vond het leuk om te doen en dacht het, al doende, wel te leren. De man, die hem ondervroeg, zei:"Dus als ik het goed begrijp is het zoiets als een beginnende pianist, die alvast concerten gaat geven, terwijl hij op pianoles gaat om te kijken of het wat worden kan?". "Zoiets", zei Youri.

Zo'n man moet toch gewoon een weblog? Ja, echt geld levert dat natuurlijk niet op en die stukjes in bladen wel, naar ik aanneem. Maar als je er een reactiescript en een tellertje aanhangt, weet je hopelijk wel meteen waar je aan toe bent qua talent en dat houdt je bescheiden, weet ik.......

(5 reacties)

dinsdag, 10 augustus 2004

Elk huisje heeft zijn kruisje.....
Er zijn in de provincie Gelderland, en elders waarschijnlijk ook, grote problemen met de eigenaren van recreatiewoningen. Die huizen mogen niet permanent bewoond worden, maar dat gebeurde toch. Er is jarenlang gedoogd, gesjoemeld en er zijn vele oogjes toegeknepen. Met het gevolg, dat er mensen bestonden, die voor relatief weinig geld op een prachtige plek in de natuur fantastisch woonden. Ik heb wel eens een reportage gezien hoe mensen hun zogenaamde vakantiehuisje hadden ingericht! De hightech keuken, de jacuzzi in de badkamer, het antiek, de open haard, de prachtig aangelegde tuin op een ruimbemeten kavel, zo wil je d'r wel bij zitten.

Nu wil Den Haag die mensen verplichten hun woning beschikbaar te stellen voor waar ze oorspronkelijk voor bedoeld waren: de recreatie. Van anderen, wel te verstaan. Verhuren dus. Bij een dergelijke verzameling bungalows, het is tenslotte geen Center Parks, zijn geen voorzieningen. Het is een gewone woonwijk eigenlijk. Een mooie woonwijk, dat wel.

Nóg wel, want als mensen er zelf niet meer mogen wonen en ze geen huurders kunnen krijgen, omdat je er alleen maar kunt wandelen of fietsen en niet naar het tropisch zwembad kunt of naar de massageparlour, niet naar het restaurant of de indoor-tennisbaan, dan staan die huizen grotendeels leeg en zijn ook nog eens onttrokken aan het gewone woningbestand. Terwijl er woningtekort is in Nederland. Het schijnt wel zo te zijn, dat je je huis voor langere tijd mag verhuren dan een paar vakantieweken. Is dat geen soort van permanente bewoning dan? Dat snap ik dan weer niet.

Men vreest, in vele ingezonden stukken in de krant, dat de boel zal verslonzen en vervallen. Dat mensen in veel gevallen op 'n koopje en een makkelijke manier aan een fantastische woonplek gekomen zijn, en stiekem vraag ik me dan wel af hoeveel wethouders en andere "dicht-bij-het-vuur-zitters" daar dan tussen zitten, vind ik kwalijk, maar zoals de gemeente en provincie het nu moeten doen is het middel waarschijnlijk erger dan de kwaal.

Laat de betrokkenen dan dokken op een of andere manier, zou ik zeggen. De onroerendgoedbelasting ver(drie-vier-vijf-)dubbelen of zo, ik roep ook maar wat.Verklaar het tot "gewone" huizen. En vandaar dan een streep onder het beleid. De gemeente en provincie hebben deze toestand zelf laten ontstaan door zo laks te zijn in de regelgeving en de controle daarop. Geen nieuwe gevallen meer toestaan. Weet iedereen waar hij aan toe is. Dat zouden ze vaker moeten doen in dit land: een streep zetten onder fout beleid en zeggen:" we sjoemelen niet meer. O, u wist niet, dat we dat deden? Jammer voor u! Te laat.........!".

(2 reacties)

zaterdag, 7 augustus 2004

Cultuur.......
Omdat we niet van die richting zijn, qua kerken zijn we helemaal de koers kwijt eigenlijk, komen we nooit in een katholieke kerk. Zo was ik ook nog nooit in de Apeldoornse Mariakerk geweest.Een mooie kerk met prachtig gebrandschilderde ramen, hoge gewelven, pilaren, mooi orgel en hij is erg groot. De kerk staat vlak bij het station in het centrum en wordt omringd door gebouwen, die het zicht erop ontnemen en die weinig met historie van doen hebben. Kantoren en appartementen. Jammer.Wij zaten aan de binnenkant vanavond en hadden er geen last van.

In het kader van de Gelderse Muziek Zomer gaf het Kamerorkest van het Nationaal Jeugd Orkest een concert, dat onder leiding stond van de pianosolist van de avond Pierre-Laurent Aimard. Er studeren deze zomer zo'n 100 jeugdige musici, overal vandaan, aan de Summer Academy in Apeldoorn. Ze huizen in een voormalige jeugdherberg in de bossen.

Uit al die muzikanten worden ensembles en orkesten samengesteld, er worden masterclasses gehouden en van wat ik gelezen heb werken ze zich muzikaal letterllijk in het zweet om ervaring op te doen. Je moet van goeden huize komen om mee te mogen doen, want de docenten zijn dat ook!

Wij mochten vanavond dus komen beluisteren dat ze niet voor niks zo hard werken. Ze speelden van Haydn het pianoconcert nr.4, daarna een concertino van Janácek en het 19e pianoconcert van Mozart. Aimard als pianist en dirigent en hij sloeg ook nog zelf z'n blaadjes om! Wat ik erg knap vind.

Het was jammer, dat de kerk eigenlijk te groot was qua akoestiek. Het geluid waaierde alle kanten uit. Vooral de pianopartij werd daardoor erg ondoorzichtig. Die hoge gewelven, die deden het 'm. Je moest er erg aan wennen.Maar succes hadden ze en al die jonge mensen met hun vak, hun toekómstige vak, bezig te zien was prachtig.

In de pauze dromde het publiek naar buiten voor wat frisse lucht op het voorplein van de kerk en toen was het weer nét de foyer van Orpheus. "Halló, zeg! 'k Heb je gemist bij het mixed-dubbel vanmiddag!". "Wanneer vertrekken jullie nou naar Mexico?". Want er zit kak-publiek, hoor, in Apeldoorn! Niet iedereen natuurlijk, dat weet ik ook wel, maar het bla-bla-gehalte is hoog bij dit soort gelegenheden. Maar dat vind ik dan. Ik tennis niet.

Na afloop kreeg de pianist van een mevrouw een fles rosé. Wie geeft een Fránsman nou rosé? Hij liet 'm nog van de piano vallen ook! Maar...hij hád 'm nog! Dat krijg je van pianospelen, dirigeren en blaadjes omslaan en dat alles tegelijk, daar word je snel van........!

(3 reacties)

donderdag, 5 augustus 2004

Voetjevrijen......
Gelezen in de krant: Als je in een Rotterdams park vanwege het mooie weer op je buik in het gras heel onschuldig een boek ligt te lezen, maar dan moet je wel mooi en jong zijn, hoor, want hij zoekt ze wel uit!, dan loop je kans dat er een vent aan je tenen komt likken! Vindt ie fijn.

Wanneer je dan van schrik de boel bij elkaar gilt en de politie pakt die man op, dan staat hij binnen de kortste keren weer op straat, want hij heeft geen strafbaar feit gepleegd! Nergens in de wet staat namelijk, dat je niet aan iemands tenen mag zitten. Het op deze wijze schenden van iemands lichamelijke integriteit staat nergens als zodanig vermeld. Dat is toch gek." Blaif van me laif!", zou ik zeggen op z'n Rotterdams. Ja, maar het was geen verkrachting volgens de politie, dus moesten ze 'm weer laten gaan.

Maar misschien was het wel een tenenlezer ! Die heb je ook. En van hiélenlikkers heeft iederéén wel eens gehoord! Maar da's heel wat anders natuurlijk, hoewel ook daar niets wettelijk over is geregeld..........

(4 reacties)

woensdag, 4 augustus 2004

Zachtmoedig.....
Het volgen van het programma "Terug op de werkvloer", ook al zijn het herhalingen en hebben ze het nog over guldens als ze het over de investeringen hebben, is aardig. Deze week was er een directeur van een beveiligingsbedrijf, die eens aan den lijve ging ondervinden wat zijn ondergeschikten dagelijks aan hun lijven ondervinden.

Omdat de politie het parkeerbeheer in Amsterdam aan zijn bedrijf heeft overgedragen moest hij ook bonnen schrijven en wielklemmen aanbrengen. Daar was hij niet voor in de wieg gelegd. Te soft, te bang en te aardig. Bij elke bekeuring, die hij onder de ruitenwisser schoof, zei hij : "Sorry, meneer, mevrouw, het is niet anders!".

Hij liet zich geweldig in de luren leggen door een reus van een vlot pratende Antilliaan (denk ik) met een wel zo verschrikkelijk doorzichtige rotsmoes, hij kreeg zelfs een hand van de man, dat zijn "collega-voor-één-dag" er hoofdschuddend bijstond. Hij vond z'n baas maar een watje.

Die maakte de blits bij een paar buitenlanders, die úren te laat bij hun auto terugkwamen, omdat ze, dé smoes voor toeristen, de weg niet wisten in Amsterdam. "Have a nice holiday!", zei hij. "Van mij hadden ze 'n bon gekregen!", zei de collega. "Ach, ik heb wel een paar toeristen gelukkig gemaakt!", zei z'n directeur. De VVV is er blij mee en als directeur kun je dat doen.

Nee, dan die politie-agenten elders, die een quotum moeten halen van 300 bekeuringen per jaar, omdat het anders gevolgen voor ze heeft! Maar na afloop van zijn werkweek had de directeur wel veel respect voor zijn werknemers, vanwege de agressie en boze mensen die ze tegenkomen tijdens hun werk. "Ik ben een held op sokken", zei hij.

Mijn zus, die nu in Australië woont, is zo'n twintig jaar geleden parkeerwacht geweest in Utrecht voor een poosje. Na de gedegen opleiding uniformpje aan, een, volgens haar, belachelijk eivormig hoedje op en daar ging ze. Ze vond het maar niks, bonnen schrijven, maar daar was ze toevallig wel op aangenomen. Wat ze het engste vond waren grote Mercedessen, omdat daar ook grote mannen met grote vrienden bijhoorden. Dus "schrijven" en dan met grote spoed en stijve kuiten de hoek om. Dat was de strategie.

Bij deux-chevautjes en Morris-minortjes ging ze eerst nog even een blokje om en dan kijken of ze al weg waren, want die vond ze lief. Laten wegslepen moest ze ook doen en dat was ook eng, vanwege de agressie van de eigenaar. En dat zal er in die twintig jaar niet beter op geworden zijn. Maar daarvoor is ze niet geëmigreerd, hoor...........!

(2 reacties)

dinsdag, 3 augustus 2004

Moord.....
Toen ik vanmorgen de keukendeur openzette kwam ik tot de ontdekking, dat ik, toen ik 'm gisteravond dichttrok en op het nachtslot deed, een paar naaktslakken heb vermorzeld. Ze zaten, verworden tot een ondefinieerbare grijze slijmerige massa, tussen de drempel hun familienaam "weekdier" vreselijk eer aan te doen. Met keukenpapier heb ik ze verwijderd en ter groenbak besteld. Zijn ze toch nog een beetje waar ze horen en hij wordt morgen geleegd. Mijn slachtoffers waren als naaktslak toch al de daklozen van de slakkenwereld .

Ik heb een haat/liefdeverhouding met slakken. Ze vreten je hosta's en jonge plantjes op, maar hebben ook van die mooie huisjes. Er zijn zoveel verschillende ook en dan vooral in ónze tuin. Ik heb wel eens van die slakkenkorrels gestrooid, ecologisch zeggen ze, maar daar heb ik ondertussen ook alweer andere verhalen over gehoord. Slecht voor de vogels, die er ziek van worden of dood gaan. En van vogels houd ik nog net een ietsje meer dan van slakken. Dus ik strooi niet meer en daar varen ze allemaal wel bij als je de hosta's niet meerekent.

Fransen doen gekke dingen met slakken. Behalve dat ze ze eten, (daar hoef je trouwens geen Fransman voor te zijn en het woord escargots klinkt minder vies dan slakken, zolang ik maar niet hoef!) houden ze ook wedstrijden slakkenspugen! Alain Jourden, 43 jaar, heeft zondag in Bretagne het kampioenschap gewonnen. Daartoe nam hij een levende slak in zijn mond, nam een aanloop van 20 meter en spuugde zijn slak 9 meter en 38 centimeter ver. Het wereldrecord, ook op zijn naam, staat op 10 meter 40. Hij had dus zijn dag niet.

Er deden 110 deelnemers uit veertien landen aan mee. Beschaafde landen als België, Engeland en Duitsland o.a. Er waren 2000 toeschouwers uit alle windstreken. Het wordt nog wel wat met de wereld. Sport verbroedert..........

(2 reacties)

maandag, 2 augustus 2004

Krappe kraplap......
Bij Cockie las ik over haar avonturen op Marken. Nou, die heb ik ook beleefd, hoor! We hadden vroeger bij mijn ouders thuis een meisje, dat mijn moeder hielp in de huishouding. Ze heette Jannetje Uitdam en kwam van Marken. Ze reisde elke dag met een bootje, want er was nog geen dijk, van Marken naar een steiger bij het Centraal Station in Amsterdam en stapte dan op de tram naar ons in Oost.

Ze was helemaal in klederdracht en wij vonden dat wat onhandig, maar wel prachtig. Mijn jongste zusje was toen een jaar of drie en die heeft ze eens helemaal aangekleed met een meegebracht Marker costuumpje van háár zusje. Het leek wel een pop. Ergens moeten er nog foto's zijn.

's Winters, als de Gouwzee dicht lag, reed ze op de schaats naar Monnickendam en ging vandaar verder. Hartstikke stoer vonden we dat. Ik ben ook eens een weekend met haar mee geweest naar huis. Gelogeerd in zo'n huis op palen. Ze woonde op de Kerkbuurt. In dat weekend hebben ze mij ook in zo'n dracht gehesen. Er was echter een probleem: de kraplap. Marker klederdrachtmeisjes zijn plat van voren en Amsterdamse meisjes niet. Die kraplap moest over de borstpartij en er zijn heel wat spelden aan te pas gekomen en nog liep ik behoorlijk in de gaten.

Want het zondagse vertier was lopen langs de dijk, de jongens en meisjes loerend naar elkaar. Ik was 'n jaar of vijftien en ik vond het best eng. Er was een Hervormd looprondje en een Gereformeerd. Twee keer naar de kerk en verder was er niks te doen.

Sijtje Boes was in die tijd de koningin van het eiland met haar souvenirwinkel. Er werd over haar gesproken, want ze had centen en sprak Engels. De grootste wens van Jannetje was om "in burger" te mogen, maar in de tijd dat ze bij ons was mocht ze dat niet van thuis. Marken...'t kwam weer helemaal terug bij het zien van Cockie's foto's. Maar jeetje, er is wel meer te beleven zo te zien......!

(8 reacties)

zondag, 1 augustus 2004

Nul zes.......
We zijn met vakantie in ons eigen huis. In onze eigen tuin eigenlijk. Het is zó stil in de buurt vanwege het feit, dat iedereen vertrokken is, dat het zeer dorps aandoet. Onze naaste buren zijn er wel, maar dat zijn geen lawaaischoppers. Onze buurman kwam zich van de week zelfs even verontschuldigen omdat hij iets te zagen had en dus wat herrie ging maken! Hem valt de stilte in de buurt dus ook op en hij wil die niet verstoren.

Onze dochters zijn met hun gezinnen dit weekend op vakantie gegaan. In het drukste weekend met honderden kilometers file. Het weekend van "zwarte zaterdag" en dat vond ik érg naar klinken. Maar van allebei hebben we al een telefoontje gehad, dat ze goed zijn aangekomen en dat het erg was meegevallen. Met zulke kleine kinderen in de auto weet je het maar nooit. Heel erg ver weg zijn ze gelukkig niet gegaan, de één naar Duitsland ter hoogte van Luxemburg en de ander naar Bretagne. De vakantieplek was leuk en ze waren aan het genieten.

Ik vind het altijd fijn als ze even bellen. Dat kan zo makkelijk tegenwoordig, hoewel je de tarieven maar even bij je vakantiebudget moet optellen! Maar de oproepen van de ANWB-alarmcentrale hoor je al bijna niet meer. Dat waren altijd van die ellenlange opsommingen van familienamen, autonummers en vage omschrijvingen van waar mensen zich zouden moeten bevinden. "Maak van thuisblijvers geen spoorzoekers" kreeg je toen als slogan, want er waren hele volksstammen die vertrokken zonder ook maar iemand te laten weten welke kant ze opgingen. Misschien wel expres! Maar nu ben je meestal wel te traceren. Prettig geregeld voor de mensen in Achtertuinia, Balkonia en Terrassia..........

(4 reacties)

( - - )