zondag, 31 oktober 2004

Kwis......
Gisteravond heb ik mijn echtgenoot de kamer uitgejaagd, want hij wou naar "Opgelicht" kijken en ik wilde de bijbelquizz zien. De Bijbel heeft gewonnen, want hij ging opgelicht naar boven om op het slaapkamertoestelletje te gaan kijken. Ik heb met enige verbazing zitten kijken hoe Philip Freriks en Mieke v.d.Weij jolig omgingen met de heilige schrift. Dat alles met de goedkeuring van de EO kennelijk, want Knevel himself deed ook mee aan het programma.

Er zat van alles aan deelnemers: heilssoldaten, hoeren, deurwaarders, Volendammers, een gospelkoor, het nodige aan BN-ers en vertegenwoordigers van wereldreligies. Zij allen werden getest op hun bijbelkennis. Ik heb de uitslag van de quizz niet gezien, want op een gegeven moment begon de sport en mijn man is wel goed, maar niet gek. Zijn tolerantie kent grenzen en het was koud op de slaapkamer.

Maar ik weet het niet, hoor, met de bijbel. Ik ben helemaal niet christelijk of zo, maar ik miste toch respect. Het ging me allemaal iets teveel op de Hollandse tolerantietoer. Zo van: "kijk eens, wat er allemaal kan bij ons, populair vertalinkje, populair kwisje, sms-je d'r bij, gezellig, gezellig!". Ik vraag me af of ze zoiets met de Koran zouden kunnen uithalen.

Vorige week strandde er een jongen in "Per seconde wijzer" op een vraag over allerlei islamitische woorden en begrippen. Hij wist er echt helemaal niks van. Het scheelde hem ook een heleboel geld, want het was al in de derde ronde en hij stond er verder goed voor. Een rotvraag dus. Misschien was het met een bijbelvraag wel beter gegaan. Dom, verkeerde kwis.......

Vastgelogd op 16:24

(0 reacties)

zaterdag, 30 oktober 2004

't Leven is geen spelletje......
Toen we gistermiddag in de stad langs de etalage van een winkel met computergames liepen zag ik daar een poster waarop met grote letters stond:"Je wordt geboren, je gaat dood en daartussenin zoek je het maar uit!". Die botte uitspraak liet me niet meer los. Waar kwam dat vandaan en vooral: waar sloeg het op?

Na enig speurwerk thuis kwam ik er achter, dat het over een computerspel ging. Was wel logisch eigenlijk als je langs een computerspellenwinkel komt. Het spel heet "The Sims" en bestaat waarschijnlijk al langer, maar de uitbreiding Sims2 is nieuw. Wat is het geval: je kunt voor een koppeltje virtuele personen behalve hun woon-, school-, werkomgeving ook hun "levensloop" bepalen! De genetische eigenschappen, hun ontwikkeling, hun uiterlijke veranderingen, de beslissingen die ze nemen en de gevolgen daarvan, je kunt het allemaal bedenken. Hun leven uitstippelen van de wieg tot het graf.

Toen ik er op de website over las vond ik het fascinerend en eng tegelijk. Tieners, die het spel spelen hebben naast hun real life ook een virtueel leven waarover ze kunnen beslissen. Als ze het maar niet door mekaar gaan halen, denk ik dan. Ik vond dat jaren geleden met die Japanse Tamagotchibeestjes, die je moest voeren en aaien, anders gingen ze dood, al zo griezelig!

Eigenlijk zou het best handig zijn, zo'n spel om je eigen leven even te kunnen proefbeleven. Als je voor wat dilemma's staat bijvoorbeeld: moet ik die opleiding nou wel gaan doen? Neem ik die baan of toch maar een kind? Maak ik die wereldreis of wacht ik die promotie af? Is trouwen nou wel zo'n goed idee? Wil ik wel naar die serviceflat? Even spelen en je weet wat je te doen staat!

Beter van niet, denk ik. Een miskleun zo nu en dan maakt het wat onaangenaam, maar houdt de spanning d'r in. Een goeie beslissing op het juiste moment geeft, als het een beetje klopt allemaal, toch ook een goed gevoel. Dat je achteraf kunt zeggen:"Toch aardig, zoals het gelopen is!".

Van twee dingen ben je zeker: je bestaat dus ben je geboren en je gaat 'n keer het hoekje om. Daartussenin zul je het inderdaad zelf moeten uitzoeken en dat heeft ook wel wat. De mens en zijn vrije wil en zo.......!

(0 reacties)

donderdag, 28 oktober 2004

Karweien......
We gaan aan het rommelen in huis, want je hebt mensen, die gaan verhuizen als het niet meer bevalt, maar wij gaan maar aan het opknappen. Dat is nodig ook. We láten alles doen, hoor, want de tijd van zelfdoen is helaas qua leeftijd een beetje voorbij.

Niet voor iedereen, want ik heb een zwager die, nadat hij gepensioneerd is, zijn prachtige huis met alles d'r op en d'r aan heeft verkocht, omdat hij vond dat ie te weinig te doen had. Niks meer te verbouwen. Nu heeft hij een oud huis gekocht, waar nog van alles aan moet gebeuren en hij is weer helemaal in z'n element. En ik heb me toch een respect voor z'n vrouw, die weer hartstikke in de rotzooi komt te zitten en het haar man toch van harte gunt. Stoer, toch?

Nou ja, bij ons komt een nieuwe verwarmingsketel, want de oude is al twintig jaar, nog wel goed, maar ja, niet zo zuinig en dat moet wel. Vandaar. Volgende week komt de installateur. Verder hebben we de komende weken een ploeg schilders/witters/behangers over de vloer. Het moet allemaal maar in één keer. Ik zorg wel voor de koffie en hoop niet in de weg te lopen. Mijn computerkamertje blijft buiten schot. Gelukkig!

We krijgen er op zolder een nieuw raam bij, want het is daar nu een duistere toestand en dan wordt er ook geïsoleerd. Dan zouden we er warmpjes bij moeten zitten. Als alle rekeningen betaald zijn zal dat niet het geval zijn, ben ik bang. Maar het huis is wel weer een kwartje meer waard. Dat zei mijn moeder altijd als je naar de kapper was geweest: "Zo, jij bent weer een kwartje meer waard.....!". 'n Kwartje, dat bestaat niet eens meer.....

(0 reacties)

woensdag, 27 oktober 2004

Boekbespreking.....
Die nieuwste bijbelvertaling levert wel een boel gedoe op, zeg! Proberen ze er een toegankelijk boek van te maken, tién jaar over gedaan, en dan is het weer te populair van taalgebruik. Populair betekent toch zoiets als "voor het volk" of zo? Alleen moet het dat volk wel aanspreken natuurlijk en in deze tijd van nostalgische trends, de hang naar vroeger, lijkt het niet het juiste moment om die "vertaling" naar buiten te brengen.

Alles wat ik weet aan bijbelverhalen heb ik uit een oude kinderbijbel, die ik nog van thuis heb. Het zijn eigenlijk twee boeken, omdat het ene het Oude Testament bevat en het andere het Nieuwe. Mooie platen staan er ook in. Mozes, dat ie van die berg afkomt en zo. Van de taal moet je het in die kinderbijbel ook niet hebben eigenlijk. Ten eerste is het nog in de oude spelling met "tusschen" in plaats van "tussen" en "de mensch" als ze het over Adam hebben. De zinnen zijn ouderwetsch maar het verhaal is prima te volgen. Omdat ze al zo oud zijn zouden de boeken eens opnieuw moeten worden ingebonden. Dat hebben we met de sprookjes van Andersen ook gedaan.

In de items die ze op de televisie over de nieuwe bijbelvertaling hadden zag ik, naast vele andere commentaargevers, ook Driek van Wissen, die ik me herinner uit een programma van jaren geleden, dat ging ook over taal, geloof ik, waarin hij altijd zei:"De taal is de kruiwagen van de geest". Dat vond ik altijd mooi gezegd. Zou dat nou ook gelden voor de Heilige Geest, vraag ik me af.....?

(0 reacties)

dinsdag, 26 oktober 2004

Effe checken.....
Dat je zo nu en dan merkt, dat je een dagje ouder wordt, nou ja, daar valt mee te leven, maar vandaag gebeurde me toch iets, dat me qua verstandelijke vermogens zorgen baart. Zo begint de aftakeling dus, hè? Ik leg het even uit. Ons huis wordt beveiligd. Door een alarmsysteem met letterlijk toeters en bellen en ook verbonden met een meldkamer, je komt er bij ons niet zomaar ongemerkt in als we d'r niet zijn. Toen dat allemaal werd geïnstalleerd een paar jaar geleden vond ik het eigenlijk maar onzin en eng ook nog, maar alles went, zelfs voor mij. Als we weg gaan is het een kwestie van een knopje op de afstandbediening als je buiten staat, je hoort wat piepjes en je weet dat er op je huis wordt gelet.

Dat namen we tenminste altijd maar aan, want de afschrijvingen voor deze dienstverlening zijn ook altijd netjes op tijd dus dan lijkt de boel wel in orde. Maar dan moet je bij terugkomst niet proberen of je het alarm weer kunt afzetten met de afstandbediening van de auto, want dat blijkt niet te werken.

Voordat ik in de gaten had, wat ik precies fout stond te doen, kun je nagaan wat een automatismen een mens in zich heeft, was er inmiddels zoveel tijd verstreken, dat het alarm luidkeels in werking ging. Weten we ook eens hoe dat klinkt. Als ik een dief was zou ik me wezenloos zijn geschrokken en gemaakt hebben dat ik weg kwam. Wat een keet!

Ik zette het alarm uit en op hetzelfde moment ging de telefoon. Een mevrouw vroeg, of er iets en zo ja, wat er aan de hand was. Mijn man vertelde, dat het loos alarm was en dat de melding onze fout was. Dat ie niet zoiets zei als: "mijn vrouw heeft haar dag niet" daaruit blijkt hoeveel hij van me houdt. En het alarm werkt dus! Toch een geruststellende gedachte dat we niet voor nop betalen......!

(2 reacties)

zaterdag, 23 oktober 2004

Halen en blazen.....
Op Concertradio (!) hadden ze vanmorgen een heel programma over de mondharmonica. Zoals tegenwoordig veel kinderen hun muzikale carrière beginnen op de blokfluit was dat vroeger gebruikelijk op het mondorgel, een goedkoop instrumentje, waar je al snel wat uithaalde. De blokfluit mét en de mondharmonica zonder didactische begeleiding.

Er was altijd wel een buurman of een oom, die een aardig eindje wegblies. In mijn geval mijn oom Gijs, een broer van mijn moeder. Ik zie hem nog zitten met z'n ogen dicht de mooiste melodiëen blazend. "Droomland" en zo. Hij kon er echt wel wat van. Met zijn handen om het instrument, het gevoelvol langs zijn mond schuivend, ging hij er helemaal in op. Hij had toen nog geen verkering, dat scheelde wellicht in de passie. Maar ik vond het als kind erg mooi. Mijn moeder, die zelf een mooie altstem had, kwam ook uit een muzikale familie. Al mijn ooms en mijn opa hadden stemmen als klokken en menige Parelvisser klonk op zondagmiddag door het pand. Ze speelden gitaar en oom Gijs dus mondharmonica.

Ze hebben dit weekend in Rotterdam een mondorgelfestival. Bas van Toor ( Bassie de clown, ja) is de promotor ervan en is volgens de commerciële zender Concertradio 's lands bekendste mondorgelspeler. Dat was mij niet bekend, maar ik heb 'm gehoord en mijn oom Gijs was beter. Die had er ook geen groot orkest en een achtergrondkoor bij nodig. En geen manager. Nu de clownsbusiness wat minder gaat voor Bassie blaast hij kennelijk een andere kant van zijn persoonlijkheid een carrière en nieuw leven in!

Eén mondaccordeonist kan ik zeer waarderen en dat is de inmiddels bejaarde Belg Toots Thielemans. Samengespeeld met de grootste jazzmusici en dat swingt vaak de pan uit. En wie naar Baantjer kijkt hoort 'm ook elke week in de herkenningsmuziek. Verder kan ik me voorstellen, dat het een jongere generatie voor geen meter aanspreekt, mondharmonicamuziek. Niet meer van deze tijd, net als oom Gijs, voor wie ik hoop, dat ze in de hemel nog ergens een Hohnertje hadden liggen......

(2 reacties)

donderdag, 21 oktober 2004

Vrij op naam......
We hoorden, dat een mevrouw Tokkie hier te lande altijd heel trots op haar naam was geweest. Zó trots, dat ze haar kinderen bij de geboorte háár achternaam had laten geven en niet die van papa, zoals dat tegenwoordig mogelijk is. Ze is nu bezig naamsverandering aan te vragen. Haar kinderen worden op school gepest en zij zelf kreeg bij het aanvragen van een lening bij de bank nul op het request. Ik ben benieuwd of het haar lukt op grond van de televisiebekendheid van één a-sociale familie.

Ik weet van vroeger nog, dat er een familie Den Blote woonde bij ons in het dorp. Voordat hun kinderen de schoolleeftijd hadden hebben zij hun naam laten veranderen in De Blonet. Toen waren ze plots van Franse komaf.

Ik heb het altijd een daad van ware liefde gevonden als een meisje in het huwelijk trad met een man, die een naam had, die gevoelig was voor grappen. Toen het nog niet gebruikelijk was om je eigen naam te blijven voeren en je stapte in de boot met Jan Pik, dan werd je gewoon Annie Pik. Punt uit.

In Hilversum was een viswinkel die Poepjes heette en een garage Sukkel. Bij mijn weten heeft dat nooit invloed gehad op de zakelijke successen. Mijn man zat op een muziekopleiding samen met een meisje dat ook Sukkel heette, maar dat werd een paar jaar later toch Suchel. Dat was beter voor de klassieke zangcarrière, zo'n naam , hoewel je daar als artiest natuurlijk makkelijker aan kunt komen. Je zaakwaarnemer verzint er wel een die lekker bekt en het internationaal goed doet.

Met voornamen is het ook sukkelen soms. We hadden een meisje in de klas op de middelbare school, dat Mieke heette. Hadden we een keer klasseavond bij haar thuis en toen vroeg haar moeder:"Jullie hebben het aldoor over Mieke. Wie van jullie heet er dan zo?". Toen bleek, dat haar dochter Annemarie heette, daar geen zin meer in had omdat ze het een tuttige naam vond en zichzelf zonder dat thuis te zeggen bij het begin van haar middelbare schoolopleiding een andere naam had aangemeten! Haar moeder was geschokt.

Een collega van een kantoor waar ik werkte, die gevraagd was als getuige bij het huwelijk van een andere collega, bleek geen Pia maar Pietje te heten, hetgeen uitkwam bij het voorlezen van de akte. Ze kwam van Terschelling en het huwelijk was in Amsterdam. Dat ze nadien nooit meer Pia werd genoemd laat zich raden. Het was Pietje voor en Pietje na. Kanarie, Luisje, Amsterdammers kunnen er wat van. En Shakespeare maar roepen: "What's in a name?". Leed, kommer en kwel, dat is 't.......

(0 reacties)

Wachten op de beurt.....
Onze auto moest naar de garage voor 'n kleine beurt. Vanwege dat kleine konden we er op wachten, zeiden ze. Het bedrijf zit ook op een plek waar je niet zomaar weg kunt als je je auto niet hebt. Dus ze hebben er een riante wachtmogelijkheid met lectuur, koffie én uitzicht op de nieuwste Ford-modellen. We gaan dan ook altijd even "droogzwemmen", waarop er strijk en zet een verkoper komt vragen of hij ons van dienst kan zijn. Hij weet natuurlijk niet hoe weinig kilometers we nog maar op de teller hebben staan. Als we uitgezwommen zijn lezen we even de krant en maken we nog een cryptogrammetje. We komen de tijd wel door.

Of we raken, zoals vanmorgen, aan de praat met een medeklant. En dan verbaast het me vaak hoe mensen in korte tijd hun hele hebben en houden aan je vertellen. Zo wisten we van deze mevrouw binnen vijf minuten: dat haar man met hartklachten in het ziekenhuis lag, best wel ernstig, want hij moest naar Utrecht voor nieuwe kleppen waarschijnlijk, hartkleppen dus, dat zij nu de auto voor de winterbeurt moest brengen , terwijl ze vrijwel nóóit reed, maar nu haar man er niet bij was het eigenlijk beter ging dan als hij er wel bij was, dat ze de snelweg meed, want ze kon niet goed invoegen, dat ze nogal afgelegen buiten Apeldoorn woonde, want ze had geen buren, vertelde ze. Nou, dan woon je ruim, denk ik. Maar ze maakte toch ook een wat ontheemde indruk en ik had wel met haar te doen. Zo helemaal alleen van alles te regelen.

Maar iemand van de garage (de verkoper, want die had ons toch niks te verkopen) bracht haar even naar het centrum, zodat ze vanmiddag bij haar man op bezoek kon en dan haalden ze haar vanmiddag als de auto klaar was ook weer op uit het ziekenhuis. Dat vind ik een geweldige service. En wij hadden een rammeltje in de auto, vreselijk irritant en dat is er ook uit. Fordgarage Gerritsen, Apeldoorn. Onthoud die naam..........

Vastgelogd op 01:45

(2 reacties)

dinsdag, 19 oktober 2004

This is radio, man....!
In ons huis wordt veel naar klassieke muziek geluisterd, maar zo nu en dan staat er een zender op, waar jongelui het programma presenteren. En nou wil ik niet vervelend doen, hoor, maar ik heb soms het idee, dat die zichzélf zo graag horen! De grappen en grollen zijn niet van de lucht en het lijkt erg ontspannen allemaal. Ze hebben de toekomst natuurlijk, dat scheelt.

Vanmiddag hoorde ik een meisje zwijmelen over een videoclip, die ze had gezien, al even geleden, zei ze, en waar ze helemaal wég van was! Je moet mij niet vragen welke, want ten eerste heb ik er geen verstand van en ten tweede hoor ik zo'n zender wel, maar ik luister niet echt.

Wat ik wel hoorde was, dat ze zei:"Kom, jullie weten vast wel, welke clip ik bedoel! Als iedereen in de auto nou even z'n ogen dichtdoet en naar de muziek luistert, dan zie je 'm zó voor je!".

( O, er gaat net een vrachtwagen naar links? Hè, da's nou vervelend..........!)

(1 reacties)

maandag, 18 oktober 2004

Leesvoer.......
In de wachtkamer van de tandarts liggen redelijk recente tijdschriften. Leuke tijdschriften ook en een beetje van niveau. ( Dat is zijn rekening ook, maar dat terzijde). Anders dan bij de Chinees, waar de blaadjes voor de grootste gemene deler van de bevolking liggen: Story, Weekend en de Panorama. Bij de kapper hebben ze de leesmap, dus voor iedereen wat en onze dokter legt de krant van die dag, medische folders, tijdschriften van patiëntenverenigingen en zo nu en dan de Margriet van zijn vrouw in de wachtkamer.

Wachten bij de tandarts vind ik dus het leukst en veel te kort, want hij heeft ook mooie woonbladen liggen. Vanmiddag zag ik daarin de aanprijzing van een keukenschort. Het was verpakt als magnetronmaaltijd met de aanduiding: houdbaar tot 2021. Op het schort stond een tekst.

" Het huwelijk. Ik heb je alles gegeven: een gedicht, mijn maandsalaris, een kind. Kun je nu even kijken of het eten klaar is?". Vroeger noemden ze een schort ook wel eens een sloof. Maar dat is ouderwets overdreven in dit geval. Als het zo netjes gevraagd wordt....?

(1 reacties)

zaterdag, 16 oktober 2004

Wacht u voor de hond.....
Vorige week in het nieuws: In Engeland merkten de medewerkers van een dierenopvang, dat de honden, die ze de avond tevoren netjes in hun hokken hadden gedaan, als ze 's morgens kwamen allemaal los rondliepen! Ze dachten aan een actiegroep. Omdat ze toch wel wilden weten hoe een en ander in z'n werk ging werden er camera's opgehangen en wat bleek?

Er was één slimme hond, die zijn hok wist open te maken, naar de keuken ging om zich te goed te doen aan het klaarstaande hondenvoer ( hoé slim was hij om dat eerst te doen!) en daarna al zijn medegevangenen uit hun hokken bevrijdde. Hij was erg populair onder zijn soortgenoten, dat was de medewerkers al opgevallen. Een soort Hondenkoning eigenlijk.

Er stond niet bij wat voor merk hond het was, maar ongetwijfeld zal hij het formaat hebben gehad van Vasco de visitehond van Misdruk over wie ze dezer dagen schrijft en van wie ze mooie foto's maakt!

En als we nou toch in de hondenhoek bezig zijn: ik las een verhaal over mensen van wie hun hond thuiskwam met het buurkonijn. Het beest zat onder de modder en was helaas al overleden. De buren waren een weekendje weg en de bazen van de hond zaten erg in hun maag met de hele toestand en de hond kreeg op z'n falie. Ze besloten het konijn maar te wassen met shampoo, het droog te föhnen en netjes terug te leggen in zijn hokje, zodat het leek of het een natuurlijke dood was gestorven.

Bij thuiskomst van de buren hoorden ze de schrikreactie in hun tuin. "Logisch, als je je konijn dood in z'n hok vindt", dachten ze nog. Maar het dier had al vóór het weekend het loodje gelegd en was al met veel égards begraven geweest! De buren dachten aan een wonderbare opstanding, hoewel het beest wel erg dood bleef. Er viel een deurtje verder het een en ander uit te leggen. Die hond heeft een goeie neus, dat is zeker.....

(0 reacties)

donderdag, 14 oktober 2004

Normvervaging......
Er is vorige week een 11-jarige jongen met fatale afloop onder een trein gekomen. Dat was in een plaats hier niet zo ver vandaan. Vréselijk uiteraard. Ritsen advertenties in de krant van familie, schoolvriendjes, buurtgenoten, de voetbalclub en andere contacten die een elfjarige jongen doorgaans heeft. In iedere annonce stond: "we missen je".

In het krantenbericht over het voorval stond, dat de politie had gemeld, dat het om een zelfdoding ging. Toen ik het las dacht ik:" Waarom moet dat bekend worden?". Afgezien van het feit of het werkelijk zo is krijgt het tragische gebeuren een sensationele nadruk. Waar ongetwijfeld veel mensen van zullen smullen, dat staat wel vast.

Onwillekeurig ga je er toch over nadenken hoe het kan, dat een kind van die leeftijd tot zo'n daad komt. Zat het thuis niet goed? Werd ie gepest op school? Dat bleek uit al die advertenties niet. Hoe stellen ze trouwens vast, dat het zijn eigen keus was om op zo'n manier de dood te zoeken? En wat heeft de rest van de wereld daar überhaupt mee te maken? Dat het joch niet meer leeft is al erg genoeg.

Er was een tijd dat, als iemand van een flat sprong (en dan moet je Herman Brood even niet meerekenen), een bericht daarover niet in de krant kwam. Piëteit noemden ze dat. Bij de melding over dat jochie hadden ze die ook wel even mogen betrachten, maar ja, dat vind ik dan.....

(2 reacties)

zondag, 10 oktober 2004

Zakken......
Bij Renesmurf las ik over de perikelen, die mensen hebben of hebben gehad bij het behalen van hun rijbewijs. De gigantische bedragen, die er mee gemoeid zijn en de verhalen over de machthebbers, de examinatoren. Met je instructeur moet je ook boffen natuurlijk, maar dat heb je nog enigszins in eigen hand: als ie niet bevalt ga je naar een ander. Lijkt mij.

Ik was twintig toen ik rijles had en dat was ook nog in een tijd, dat je als vrouw meewarig werd aangekeken, zo van :"Ach gossie, meisje, ga je het ook eens proberen. Nou, veel succes hoor. Dat is de rem en daar zit het gas". Ik reed in Hilversum, want daar werkte ik toen. Ik had les in mijn middagpauze, die toen nog een uur duurde. Ik werkte bij een zuivelfabriek, waar ik receptioniste was. De instructeur haalde mij dus voor de deur op en dat liep in de gaten. De chauffeurs van de melkauto's zorgden er als het even kon voor dat ze net een ritje hadden rond die tijd en reden dan achter me aan.

En dan kreeg ik commentaar."Dat was weer niks, hè? Nog nooit van voorsorteren gehoord zeker? Je moet ook es een beetje doorrijden, dat gesukkel!". En mijn bochtenwerk was ook matig. Nee, échte supporters had ik. Als ik door de fabriek liep zeiden ze: "Kijk uit, daar komt het racemonster! Heb je je Eend al besteld? Wij zullen 'm wel voeren!" en meer van dat flauws.

Ik leste in een Opel Rekord met stuurschakeling. De instructeur was best een aardige man, een beetje zijig. Een uur samen in één auto was net voldoende. De theorie kreeg je in de auto, drie kwartier rijden en een kwartier op een parkeerplaats theorie.Omdat ik thuis braaf leerde ben ik daar ook in één keer voor geslaagd. Dat examen was op dezelfde dag dat je afreed, in een bovenzaaltje van een café. Maar het praktijkexamen moest nog een keer over.

In die tijd was ook het korps examinatoren niet zo groot, zodat je van te voren ook hoorde: "Nou, als je díe krijgt, maak dan je borst maar nat!". De eerste keer had ik dan ook een "gevreesde" man. Hij zat onderweg ongeïnteresseerd te fluiten en daar werd ik zeer zenuwachtig van. Hij vond ook duidelijk dat autorijdende vrouwen een slechte ontwikkeling waren. Ik was zó blij van hem af te zijn, dat ik bij terugkomst op de parkeerplaats zonder in de spiegels te kijken uitstapte, waarop hij zei: "Zo. En als er nu eens iemand naast de auto was geweest? U bent gezakt, juffrouw!". Dat zeiden ze toen nog tegen je, hè, juffrouw.

Mijn instructeur vond het zielig voor mij, maar niet voor zijn business. Ik betaalde tenslotte zés gulden per uur, gouden handel. De tweede keer, een paar weken later, trof ik een examinator van het vaderlijke type met pijp. Ik moest de drukke 'sGravelandseweg oversteken en dat duurde maar en dat duurde maar. Mijn knie begon te trillen van de zenuwen en het ingedrukt houden van de koppeling. Hij zei: "Kom, we gaan even doordrukken. Rij maar op, ik zeg wel of het kan". Door die liefdevolle benadering van mijn examenstress slaagde ik verder met glans. En ik kan nog steeds goed "doordrukken"als het een beetje lang duurt, wel netjes, hoor, maar toch. Ik kijk wel zélf of het kan........

(0 reacties)

zaterdag, 9 oktober 2004

Spaart u ook zegeltjes....?
Als vervolg op mijn eerdere verhaal kan ik nu verslag doen van hoe het is om met een vólle boodschappenwagen gebruik te maken van de caissièreloze betaalmogelijkheid bij onze super. Nou, het was een zóótje!! En dat is nog mild uitgedrukt.

Ten eerste wilde iedereen wel eens meemaken hoe dat nou ging met zo'n apparaat. Vooral de mannen! "Laat mij maar", zeiden ze dan tegen hun vrouw. En "hoe scan je een krat bier?", belangrijke vraag met een voetbalavond in het vooruitzicht. Al met al waren de rijen dubbel zo lang als die bij de meisjes.

Als je de kar leeggescand hebt sta jij met je kar aan de ene kant van het apparaat, terwijl je betaalde boodschappen verweesd aan het eind van de band liggen. Er was maar één doorgang. Dus de hele rij moest achteruit en jij door al die mensen heen om verenigd te worden met je koopwaar.

"Uw boodschappen bevinden zich op band 4c" stond er op de kassabon. Voor het geval je ze niet meer herkent of erg kort van memorie bent."Hé, had ik tompoezen? Lekker!". Er zit geen afscheiding tussen de diverse banden dus als je tijdelijke buurman zin in tompoezen heeft kan ie ze zó meenemen. "Daar gaan we nog iets aan doen". zei de nog niet ontslagen medewerkster, die even meehielp. Er komen schotjes tussen of zo.

C1000 heeft een actie lopen, waarbij je zegeltjes moet sparen voor een doos boodschappen. Maar die zegeltjes moet je aan een aparte balie halen en als je prijs stelt op je statiegeld moet je dat ook daar regelen. Boodschappen doen wordt dus hard werken voortaan.

Ik moest trouwens wel erg lachen om een meneer, die zijn spullen had gescand, routineus met zijn kassabon voor de scanner had gezwaaid om het hekje te openen en die vervolgens met z'n lege kar buiten stond. Hij was z'n boodschappen vergeten!

Een mevrouw, die met een rood bezweet hoofd de hele procedure had gevolgd, riep: "Dat was eens, maar nóóit weer!". Ik ben bang, dat ze ongelijk krijgt. De eigenaar van deze winkel was ooit ook de eerste met een volautomatische retourette. Daar heeft ie zelfs een prijs voor gekregen. Zo'n ondernemer is het. Maar de rijen bij de caissières schoven vandaag probleemloos door, statiegeld keurig verrekend en mét zegeltjes.......

(1 reacties)

donderdag, 7 oktober 2004

Apeldoorn vooruit......
Ze kunnen van mij niet zeggen, dat ik niet met m'n tijd meega. Zeg nou zelf: ik heb vanmiddag mijn boodschappen gescand in de supermarkt zonder caissière. De eigenaar van onze buurtsuper C1000 heeft twee van dergelijke kassa's aangeschaft. Inderdaad gaat het lekker snel.

Nou had ik vanmiddag ook niet zoveel: een zak boerenkool, twee rookworsten en een paar Monatoetjes dus hoe het zaterdag gaat met een volle kar dat moeten we nog maar es zien. Om het "scangebied" te verlaten moet je met je kassabon langs een apparaat wapperen en dan gaat het hek voor je open. Er schijnt absoluut op geen enkele manier mee te sjoemelen te zijn. Dat lazen we al in de krant.

Dus als je spruitjes afweegt kun je er niet na het bonnetje opplakken nog gauw een handje bijdoen, want dat merkt de kassa aan het gewicht. Elk artikel moet je apart op de band leggen en dan is het net de bagagescanner op Schiphol. Je ziet je boodschappen pas aan het eind van de band weer terug. Er zit een zogeheten servicemedewerkster, die de boel in de gaten houdt en van haar kreeg ik vanmiddag een bos bloemen omdat ik op deze nieuwe manier mijn boodschappen had afgerekend.

De caissières die er (nu nog) zitten en van wie we de meesten kennen, omdat er in al die jaren haast geen personeelsverloop is geweest, zullen weinig aanspraak hebben aan hun nieuwe collega's. Maar hun baas zal die niet hebben aangeschaft vanwege de hondentrouw van zijn personeel. Mooi hoor, die nieuwe ontwikkelingen, maar gezellig? Ik heb nog even gezwaaid naar de kassameisjes, nu kan het nog..........

(2 reacties)

woensdag, 6 oktober 2004

The winner is......
Het kan aan mij liggen, maar we hangen tegenwoordig wel van "awards" aan elkaar, zeg! 'k Vind het er wel een beetje véél worden. De gouden en zilveren beelden, griffels en harpen vliegen je om de oren. Filmprijzen, televisieprijzen, beste acteur, beste regie, beste dit, beste dat.

Kijk, als een schrijver of een ander kunstzinnig persoon al een hele poos bewezen heeft van een constante kwaliteit te zijn, nou, dan mag hij of zij best eens merken, dat dat gewaardeerd wordt. Als ze d'r tegen kunnen en niet aan het eind van hun feestje naar het ziekenhuis hoeven, prima. Maar dat is dan een oeuvreprijs. Daar heeft zo'n iemand lang over gedaan om 'm te verdienen.

En met aanmoedigingsprijzen heb ik ook helemaal geen moeite, want het geldbedrag, dat daar aan vast zit kan de aangemoedigde in de meeste gevallen zeer goed gebruiken.

Het is het gevoel van "als jij mij kietelt, dan kietel ik jou!"dat aan veel van die awards kleeft, dát zit me 'n beetje dwars. Daar mogen ze op bezuinigen. Ik kijk waarschijnlijk te veel naar Boulevard, dat zal het ook zijn........

(1 reacties)

maandag, 4 oktober 2004

Goodbugs.....
Gisteren zag ik Tineke Verburg weer eens ouderwets in haar rol als World Trade Center-babe. Ze ondervroeg allerlei slimme mannen over hun succesvolle handel. Het ging deze keer over groenten en fruit. Daar moeten wij allemaal respectievelijk 200 gram en 2 stuks dagelijks van nuttigen om gezond van lijf en leden te blijven. Dan storten wij niet in en de handel ook niet. Dat je het maar weet.

Omdat het vandaag Dierendag is vond ik het wel toepasselijk om te horen, dat ze hier te lande allerlei diertjes kweken om te exporteren. En dan geen koeien en varkens, maar hele kleine beestjes die moeten helpen om plagen in gewassen te bestrijden. Sluipwespen en lieveheersbeestjes en zo. En dan kweken ze ze ook nog zo, dat een diertje geschikt is voor het land waar hij wordt ingezet. Dus een Hollands lieveheersbeestje kun je geen Japanse bladluis voorzetten, want dat werkt niet. Dat luistert heel nauw.

Ik vond het fascinerend. Er gaan miljoenen om in dat bedrijf. En het was natuurlijk weer een Hollandse opa-tuinder, die dat heeft ontdekt. Had geen zin in chemische bestrijdingsmiddelen op z'n tomaten en dacht na. Je moet er waarschijnlijk wel een mierenneuker voor zijn, excusez le mot.Waar een klein land groot in kan zijn! Groot in kleine beestjes. Ik krijg er wel jeuk van........

(2 reacties)

zondag, 3 oktober 2004

Wrede op aarde......
Wij waren als jaren-zeventig-ouders best wel principieel. We gaven onze toen nog onbedorven kindertjes absoluut geen oorlogsspeelgoed, dat in die jaren in soorten en maten voorhanden was. Het was de tijd van "Ban de bom"-posters en zo. Ik was laatst in een speelgoedwinkel en, hoewel niet in grote hoeveelheden en niet prominent, het militair getinte spul ligt er nog.

Maar de tendens is wat gruwel betreft aan het verschuiven. Ik zag gisteren in een programma op de tv, dat ze in Amerika poppetjes verkopen, die seriemoordenaars voorstellen, die ook echt bestaan (hebben)! "Killerdolls" heten ze. Hoe ziek moet je zijn om zoiets te verzinnen en hoeveel zieker om het te kopen?

Maar in Amsterdam hebben ze ook iets leuk nieuws verzonnen op toeristisch gebied: de liquidatietour! Een route langs de plekken waar mensen zijn geliquideerd. De deelnemers krijgen ook een echt kogelbestendig vest aan ter verhoging van de criminele beleving. Ik denk, dat je over een poosje wel zult kunnen kiezen of je de 5-. 10- of 15-kilometerroute wilt. Zoiets als bij de avondvierdaagse.........

(2 reacties)

vrijdag, 1 oktober 2004

Vis-à-vis........
Mijn zus uit Australië had een visrecept nodig, want ze had van een buurman, die een enorme visschotel gewonnen had bij een loterij, terwijl zijn vrouw op familiebezoek was en er dus geen maal van kon maken, het verzoek gekregen om hem van zijn prijs te verlossen. Hij had namelijk ook al een vleesschotel gewonnen en zijn koelkast was vol. Zijn geluk in de liefde was duidelijk de hort op. Aan een recept kon ik haar niet helpen, want onze visconsumptie gaat niet verder dan de vissticks van Iglo. En voor mij een harinkje zo nu en dan. Mijn huisgenoten doe ik daar geen plezier mee.

Mijn zus vertelde, dat het een gevarieerde schotel was met garnalen, viskoekjes, kreeft en veel vissen van diverse soorten. De garnalen en de viskoekjes leverden geen problemen op, de vissen en de kreeft waren hartstikke dood maar verder onbewerkt. De beesten lagen haar vanaf de schaal aan te kijken, zei ze, en ze vond het zielig. Waarom doen die beesten hun ogen niet dicht? Ze had associaties met de twee reebruine ogen van de Selvera's ( ze is al twintig jaar weg, hè!) die de jager aankeken. En wat ze met die kreeft moest wist ze eigenlijk ook niet goed.

Ze heeft mensen uitgenodigd voor het eten en er een doe-het-zelf-party van gemaakt. Ze is goed in sausjes, kruidenboter en stokbrood en een paar blaadjes sla en wat bieslook doen wonderen. Mannen hebben trouwens iets met vis, vooral als ze die zelf gevangen hebben en de maat is dan belangrijk en wordt Latijns overdreven. Dus die hebben de kreeft gekookt en de vissen geslacht en gebakken. Ze heeft nog wel gedroomd van de vissenoogjes.

Dat mensen vissen kan ik begrijpen als het gaat om het lekker zitten langs de waterkant, die rust lijkt me fijn, zelfs als het regent, onder zo'n enorme paraplu, maar ik vind het verder niks. Een vis ziet een lekker wormpje, hapt en wordt opgehesen. Geen schijn van kans, zo'n beest. Misschien zijn ze ook wel dom. Als je ze in de viswinkel of op de markt ziet liggen met die bekjes en oogjes open ziet het er ook niet erg intelligent uit. Maar ja, dat vind ik vissen en jagen eigenlijk ook niet.

Wat ik wel een grappig verhaal vind als we het toch over vis hebben: de ouders van een vriend van één van onze zoons hadden ooit achter op hun auto een visje geplakt en dat was om te voorkomen, dat hij de auto ongevraagd meenam. Hij had iets tegen dat visje en wou daar liever niet mee gezien worden!

Ondertussen ben ik blij, dat de visstiscks van Iglo geen oogjes hebben........

(2 reacties)

( - - )