|
 |
|
 donderdag, 31 maart 2005
Koekje d'r bij....? Als het hem te lang duurde voor hij iets kreeg of ze hadden hem niet zo gauw in de gaten, dan riep hij : "Arno mág niet vragen!"en hij schudde daarbij braaf van "nee" en zette zijn meest onschuldige oogjes op. Het resultaat laat zich raden. Iedereen vond hem een uitzonderlijk net jongetje en dat straalde ook af op zijn moeder natuurlijk en hij kréég gewoon wat hij wilde. Met nog een aai over zijn keurige bolletje ook. Kijk, zo doe je dat. Als Boris Dittrich het zaterdag nou ook zo doet. "Boris mág niet vragen!". Hij heeft ook best onschuldige oogjes, weliswaar blauwe, maar dat moet kunnen in dit land. Komt het misschien toch nog goed allemaal. En een aai over zijn bol kan er ook nog wel af, hoewel het er wel aan ligt van wie, denk ik, want er lopen veel énge mannen rond, hoor Boris........!
 (3 reacties)
woensdag, 30 maart 2005
Vrienden...... Terwijl ik zat te wachten in de snackbar op mijn junkfood was er een jongen, die ook zat te wachten op z'n bestelling, zeer luidruchtig aan het bellen. Hij was aan het ronselen. "Raad eens?", zei hij, als hij weer een vriendje te pakken had, "ik ga verhuizen! Ja, man! Een zolderverdieping boven een makelaar. Ziet er goed uit, man, morgen teken ik het contract bij die makelaar. Zaterdag trek ik d'r in. Als jij nou effe komt helpen dan? Zaterdag, ja. Nou, dan zeg je dat toch af? Oké, bedankt man, zie je dan, spreek je nog!". En zo had ie binnen de kortste keren een verhuisploeg bij elkaar. Het was duidelijk, dat hij zijn ouderlijk huis verliet, want in de gesprekken kwam z'n vader nog ter sprake, die de "grote dingen" uit zijn kamer wel wou verkassen met 'n aanhanger. Hij had een E op z'n rijbewijs. En z'n moeder ging vrijdag schoonmaken. Hij had zin in z'n eerste eigen huis. Ik hoorde het aan en dacht aan de jaren, dat er bij ons volk vertrok en onze zolder vol stond met spullen, waarvan ik ooit dacht:"Dat is nog goed voor als ze op kamers gaan of zo". Nou, mooi niet, hè! Voor niks bewaard en we hebben al heel wat bij de Kringloop gedropt. Vaders sjouwen en moeders soppen, daar zijn ze voor. En vrienden zijn ook handig, je moet er even voor rondbellen, maar dan komen ze wel. Al was het maar voor de housewarming achteraf............
(1 reacties)
dinsdag, 29 maart 2005
Toevallig......
(1 reacties)
maandag, 28 maart 2005
Lieve jongens...... Ze had Johan van Oldebarneveldt persoonlijk gekend, zal ik maar zeggen. En ze had nog zó gezegd tegen Van Schaffelaar: "Jan, doe het niet!", maar het had niet geholpen. Aan haar is het te danken, dat ik nog aardig wat van geschiedenis weet, gebeurtenissen in ieder geval in de juiste tijd kan plaatsen, hoewel ik er best wel eens een jaartalletje naast kan zitten, hoor, want die exact onthouden is weer niet een van mijn sterkste kanten. Ja: 1600 -Slag bij Nieuwpoort, da's een makkie. Maar de rest zoeken we gewoon op. Het kan zijn, dat de kinderen van nu dat ook denken, maar ik heb begrepen, dat dit kabinet de wens heeft, dat de jongelui eens wat meer van de geschiedenis van dit land afweten. Kunnen ze zien dat er weinig nieuws onder de zon is waarschijnlijk. Maar eigenlijk zouden alle geschiedenisleraren, net als de mijne van vroeger, gewoon verhalenvertellers moeten zijn. Er zit genoeg horror, spanning en sensatie in onze geschiedenis en 'n Gouden Eeuwtje om het verhaal economisch wat op te leuken. Dat moet ze toch boeien, zou je zeggen. En "Floris" is toch niet voor niks een succes. Onze kleinzoon wordt door zijn ouders al vroeg ingewijd in de Gelderse geschiedenis, getuige bijgaande foto. Hij zit gezellig bij Maarten van Rossem op een bankje bij kasteel De Cannenburgh in Vaassen. Hij is zelf de lieve jongen van de twee, want opa Maarten was dat zéker niet! Maar in gietijzer kan ie weinig kwaad.......
(2 reacties)
zaterdag, 26 maart 2005
Paas...... Ze ging met haar vriend naar De Efteling. Op de motor. Nu hoopte ze maar, dat het mooi weer zou blijven, want het was best wel een koud eind rijden. Maar ze had er wel zin in en haar vriend ook want die wou zijn motor wel weer eens laten ronken na de winterslaap. Onderwijl, babbeldebabbel, had de motormuis me netjes geknipt en ik heb haar veel plezier gewenst. Gelukkig had haar kapsel zo'n "justoutofbed"-model en dat lijkt me heel handig als je een helm op moet met de Paas.......
(2 reacties)
woensdag, 23 maart 2005
Leven in de brouwerij..... Zo'n vijftig uit de Benelux afkomstige, merendeels kleine, brouwerijen komen dan hun bier presenteren. De vrijdag voor dat biergebeuren op zondag is er een smartlappenfestival. Vonden ze zeker een mooie combinatie: zat- en smartlappen. Hoewel, ze willen het wel chic houden, hoor! Het heet dan wel een bierfestival, maar het is een bierproeverij. En dat is wel wat anders dan ongeproefd naar binnen klokken, zeg nou zelf. Wij maken wel eens 'n wijnproeverij mee, zo eens in de tig jaar, en sorry, maar dan moet ik soms zo vréselijk lachen om de mensen, die zo verschrikkelijk serieus bezig zijn om hun bodempje wijn te laten "walsen" in het glas (ik heb goed opgelet, hè?), even met hun neus erboven, slokje laten rond gaan in de mond en dan vooral niet doorslikken, maar uitspugen! (Vind ik een goor gezicht trouwens! Maar weinigen doen dat echt netjes.) Daarna gaan ze ineens veel deftiger praten dan normaal en geven commentaar: "rond op de tong", "het hangt in de huig" en hebben ze het over de "afdronk". Ik wil dat niet belachelijk maken of zo, maar ik vind het wel cabaret, hoor! Omdat ik er geen verstand van heb en ik slik mijn bodempjes wijn ook dóór, daar komt het natuurlijk ook van. En of het nou van een kruidenier komt of van een duur château, aan mij heb je niks om dat uit te vinden. Ik herinner me trouwens wel, dat er eens een goedkoop supermarktwijntje als beste uit de test is gekomen en toen waren er heel wat kenners bij! Nou ja, ze gaan hier op 4 september aan het bier in Apeldoorn. En hoe was de uitdrukking ook al weer? "Wijn op bier geeft plezier" en "Bier op wijn geeft chagrijn". Dus als ze de goeie volgorde maar aanhouden, dan kan het nog gezellig worden......
(6 reacties)
dinsdag, 22 maart 2005
Lente in Drenthe...... En vandaag waren we in het Noorder Dierenpark in Emmen. Ook daar was het lente en druk met schoolklassen, Duitse toeristen en ouden van dagen in rolstoelen. Maar wij konden er nog wel bij. Veel stond in het teken van "het is vroeg in het jaar", nog gesloten dus en de mantelbavianen bijvoorbeeld zaten binnen, omdat hun eiland nieuw zand kreeg vandaag. Voor veel andere beesten was het toch nog te koud, maar we hebben ook veel dieren zien genieten van de zon. Het waren net mensen. Het park heeft veel leuke educatieve projecten, maar kleine jongens van 2 en 3 jaar vinden alleen de knopjes, waarop je kunt drukken om iets leerzaams te starten interessant. De vissen en vooral de grote haaien, die je achter glas kunt bewonderen vonden ze práchtig! Nemo, hè, dan krijg je dat!
(6 reacties)
donderdag, 17 maart 2005
De eerste viool...... Trouwens, de komende dagen is het hier een beetje stil, want we gaan een weekendje naar een huisje in Drenthe. "Het land van Bartje". We gaan ook naar het Noorder Dierenpark. Daar zijn we jaren niet geweest en ik heb er goede herinneringen aan. Als het wéér nou toch nog een beetje lenteachtig wil worden, ach toe.....al was het maar voor de viooltjes.......
(1 reacties)
Lente.....! Er zaten leuke liedjes in, die behoorlijk lang bekend zijn gebleven. Zoals "Alie Cyankali" (nee, die uit Irak kenden ze toen nog niet), dit ging over "de gevaarlijkste vrouw van Rotterdam". Moeder Doorsnee zong: "Als moeder jarig is, dan is het toch zo'n feest! Maar voor mij hoeft 't niet, ik ben al geweest". Maar een van de aardigste liedjes, die ik onthouden heb was er een van Lia Dorana, die Liesbeth, de dochter des huizes speelde. Ze moest als typiste op een kantoor saaie brieven tikken, terwijl het buiten lente was. Daar moest ik vandaag aan denken, omdat het zulk heerlijk weer was. Ze gaf haar eigen interpretatie aan de zakenbrieven: "Geachte cliënten, 't wordt lente! "Geachte cliënten, 't wordt lente! Ik ga morgen een paar bakken viooltjes halen. Voor niets zal ik ze niet krijgen, maar wat kan het mij schelen die centen! Ik heb zin in wat kleur in de tuin en viooltjes kunnen er tegen als het toch niet zo lenteachtig blijft als we hopen. Het moet er nu maar eens van komen. Ik ga me te buiten............
(1 reacties)
maandag, 14 maart 2005
Feestje...... Nou weet ik niet of jullie ooit geprobeerd hebben een hobbelpaard in te pakken? Dat is een heel karwei en kost een complete rol cadeaupapier. En veel plakband, je redding in een dergelijk geval. Maar een kind moet een cadeau krijgen dat in papier zit, vind ik. Hoe groot en hoe raar van vorm ook. Dat is een deel van de spanning: je moet niet meteen kunnen zien wat het is. Hij vond het leuk en steeg direct te paard. Moest eerst even geholpen worden om uit te vinden welk been het handigst was om er het eerst overheen te gooien, maar dat was een kwestie van oefening. De Bob de Bouwer-taart (ja, mensen, die bestaat!) was erg lekker. De jarige moest vanmiddag nog wel even een uiltje knappen en de talrijke visite moest zich even zelf zien te vermaken, maar dat lukte uitstekend. Het was een gezellige verjaardag en tja...we hebben geen babies meer in de familie......!
(6 reacties)
zaterdag, 12 maart 2005
Hoedje..... De groep, die maximaal 12 deelnemers mag tellen, komt elke derde vrijdag van de maand bij elkaar, gekleed in een paarse jurk en die rooie hoed, want dat vloekt lekker, zeggen ze. En wie mekkert moet een boete betalen. Die gaat in een pot, waar ze dan weer "leuke" dingen van gaan doen. Ze zijn maar met z'n twaalven dus de schade zal beperkt blijven, maar wat een ledigheid in die hoofden onder die hoed! En ik krijg de riebels van de zwart-wit foto, waarop de dames staan. Je moet dus ook maar aannemen, dat die hoeden róód zijn. Zal me worst wezen trouwens. Het Rode Krúis, dat lijkt me een aardiger bestemming voor het teveel aan tijd, dat de dames hebben. Ook leuk, maar daar zal wel teveel gemekker zijn......
(5 reacties)
donderdag, 10 maart 2005
Hospitalisering......... Er zijn medewerkers speciaal opgeleid voor deze vertroeteldienst. Ze zijn afkomstig uit de facilitaire dienst. Kwamen ze eerst alleen je nachtkastje afstoffen, nu kun je maaltijden, 'n glaasje (water of wie weet wat anders!) en zelfs snacks bij ze bestellen. Ze zorgen voor lectuur en ze zorgen voor je bloemen. Ook kun je aangeven of je wilt uitslapen en wat later aan het ontbijt wilt beginnen. Een hemelse toestand, want, hoewel ik niet zo erg vaak in een ziekenhuis heb gelegen, vond ik dat echt erg: dat ze zo vroeg begonnen. De nachtdienst wilde alvast de dagploeg wat werk uit handen nemen, aardig, daar niet van, maar als je net een slapeloze nacht achter de rug hebt vanwege een snurkende buurvrouw, valt dat niet mee. Als je een "room" hebt ligt dat anders. Het ziekenhuis wil een soort hotelfunctie in het leven roepen om "in te spelen op de flexibele behoeften van patiënten". Hoever zouden ze daar in gaan, zeg? Na het al bekende kraamzorghotel nu ook luxe in het ziekenhuis. Het wordt, aldus een woordvoerder, aangenamer voor de patiënt om er te "verpozen". Volgens mijn woordenboek betekent het woord "verpozen"...."ontspannen". Ik wil overal verpozen, maar niet in een ziekenhuis. Als je daar ontspant heb je meestal aardig wat pillen achter de kiezen. In principe wil je maar één ding: naar huis. We hebben trouwens in ons werk meerdere malen meegemaakt, dat mensen het bij onze instelling zo gezellig vonden, dat ze niet meer naar huis wilden. Maar dat kwam waarschijnlijk door het teveel aan roomservice.......
(3 reacties)
woensdag, 9 maart 2005
Kledij...... Zou het, zo tegen het toeristenseizoen, niet leuk zijn om ook in Nederland zo iets in te voeren? Het schijnt dat de nationale klederdrachten hier aan het verdwijnen zijn en die zouden best een oppeppertje kunnen gebruiken. Het zou er best gezellig gaan uitzien. We zouden al onze medelanders met hun lange jurken en hoofdbedekkingen eens kunnen laten zien, dat wij er qua lappenwinkel ook wat van kunnen! Of minstens gekund hebben. En met gratis openbaar vervoer voor niks naar de Keukenhof, dat is toch mooi. Leerzaam ook. Ik ga nog even een wasje draaien, mijn ochtendjas...eh....kimono moet even een sopje......
(3 reacties)
maandag, 7 maart 2005
Dit is een overval......! Ik werkte op de afdeling Textiele Werkvormen van Het LooErf in Apeldoorn, een revalidatiecentrum voor blinde en slechtziende mensen. Er zou toen een programma worden opgenomen van de Vara: "Sonja op Lokatie". Die Sonja was Sonja Barend, in die dagen een van de iconen van de Vara en maakster van goed bekeken programma's. Onze instelling was "de lokatie" en onze klanten de mensen over wie het programma zou gaan. Altijd interessant. Er werd een aantal representatief overkomende blinden geselecteerd en ook kwam er iemand kijken wat de geschikste plek was voor de opnamen. En laat dat nou mijn lokaal zijn! Al zeg ik het zelf: ik hád ook een leuk lokaal. Het was er licht, creatief, kleurig door de materialen die er werden gebruikt: wol, stoffen en natuurlijk door de werkstukken die we onderhanden hadden. Weefstukken, knoopwerk, pluchen beesten, poppen en nog veel meer. Kortom, ik vond het niet zo gek, dat ik de klos was. Want dat wás ik. Er werd mij en de collega's van de aangrenzende lokalen voor muziek en handenarbeid meegedeeld, dat er twee volle dagen geen les kon worden gegeven, we dienden het gebouw te verlaten en mochten zelfs niet meer in de buurt komen. Een volledige overname. Er kwamen grote vrachtwagens, die op ons vlekkeloze gazon werden geparkeerd, er kwam een crew van zo'n mannetje/vrouwtje of 30, ramen werden dichtgeplakt, het lokaal werd gestript en de kasten en tafels buiten gezet. Dit alles konden we vanaf de derde verdieping van het woongebouw bekijken, want ja, nieuwsgierig hoe dat allemaal gaat ben je wel natuurlijk en we hoopten vanzelfsprekend een glimp op te vangen van de beroemde Sonja. Niet gezien trouwens. Wel mochten we van de baas zonder inlevering van uren naar huis en dat was op zich aardig. Van het programma, dat een paar weken nadien werd uitgezonden, kan ik me niets meer herinneren, maar dat heb ik wel meer met praatprogramma's. Alleen de arrogantie van de televisiemensen, die, hoewel ze bij ons te gast waren, (onze directie vond het práchtig en betaald is er volgens mij helemaal niks voor onze gastvrijheid!) deden alsof de medewerkers niet bestónden, dat herinner ik me uitstekend. En mijn irritatie over wat dat allemaal wel niet gekost moet hebben aan algemene middelen. Maar niet getreurd na zoveel jaar: "....we hadden een rollade thuis en er waren blinden op de buis....." (vrij naar Don Quichocking) en dat was belangrijker..........
(9 reacties)
zaterdag, 5 maart 2005
IJsvogels...... Maar dan gaan die sportverslaggevers die lui interviewen en het liefst een paar minuten nadat ze een wedstrijd hebben verloren. Hoe gauwer hoe mooier. Emoties in de sport. Dan vragen ze zoiets als:"Hoe kwám dat nou?" of "Dat was niet best, hè?". Ja, verhip, dat weten die jongens zelf ook wel! Terwijl het soms helemaal niet zoveel scheelt met de winnaar. Net naast het podium of, ik zeg maar wat, achtste van de wereld of zo. Van de wéreld! Ze trainen zich drie keer in de rondte (dat moet ook bij schaatsen) om te winnen en dan gaat het "teleurstellend". Je verliest, maar dan heb je dat ge-eikel van die sportjournalisten, die met een dure wintertrui aan "op hun luie reet aan de kant zitten", zo zei onze boze vader het dus daarnet, er als sportman of -vrouw nog eens bovenop. Ik hoop, dat ze daar érg goed voor betaald krijgen,die schaatsers, want je zou er van gaan stamelen, zoals Wennemars, aan wie je ook nog eens kunt hóren hoe ie zich voelt. Het zal wel in hun contract staan, dat ze antwoord moeten geven op stomme vragen, maar een gevalletje zinvol geweld zou ik me zo nu en dan best kunnen voorstellen. Maar schaatsen blijft een mooie sport......om naar te kijken....... * Update: Bij de tien kilometer ging het uiteraard helemáál niet slecht met de Nederlanders! Bob de Jong wereldkampioen en Carl Verheijen tweede. En die tweede plaats van Jan Bos op de 1.000 meter was ook keurig. Waar zeuren ze over die verslaggevers....
(5 reacties)
vrijdag, 4 maart 2005
Down under..... Vanmorgen belde ze dat ze thuis was. Het vertrek om 12 uur 's middags was uiteindelijk half 6 's avonds geworden. Ze had in Kuala Lumpur de aansluiting gemist naar Brisbane, maar was erg netjes opgevangen door Malaysia Airlines, die een hotelkamer hadden geregeld om te slapen en te douchen en ze zal wel te eten hebben gekregen ook. In Brisbane stond de afgesproken shuttlebus er natuurlijk niet en dat was ook nog een heel gedoe om die te regelen. Het was een spannende en vooral lange reis, zei ze, maar ellende verbroedert. Ze had leuke mensen ontmoet in het vliegtuig Thuis in Queensland was het heerlijk weer, ze was nog een beetje wazig, maar ging haar koffer maar eens uitpakken. Ze heeft hiervandaan een Senseo-koffieapparaat meegenomen, gekregen van haar zoon. Hollandser kan het niet. Ik heb haar maar 'n zak padjes meegegeven, want daar moet ze nog even naar op zoek in haar supermarkt. En ook naar een stekker, want ze baalt er als een omdat dat deel van het apparaat natuurlijk niet klopt. Een wereldprobleempje dat nou eens makkelijk kan worden opgelost.......
(4 reacties)
donderdag, 3 maart 2005
Galant..... Al die ouderwetse nette regeltjes volgens welke je vrouwen in heur jas dient te helpen, de deur voor haar moet openhouden, haar vóór moet laten gaan, en dan weer niet op de trap vanwege eventuele in-of uitkijk , zijn niet meer zo in zwang, dacht ik. Dat hebben vrouwen zelf veroorzaakt door buschauffeur, timmermens of kraandrijver te worden. Dan krijg je dat en ik vind dat best, hoor! Mijn man helpt mij wel áltijd in mijn jas, omdat hij weet dat ik al een tijdje last van een arm heb. Ik kan die arm het beste als eerste in mijn jas steken om een vervelende pijnscheut te voorkomen, maar ik vergeet dat steeds, omdat ik verder weinig last van die arm heb, het is alleen die bepaalde beweging. Ik sta dan met een pijnlijk gezicht te hannesen met m'n jas. Dat moet er dus galant uitzien als hij dat doet. Hij doet dan in één moeite door mijn capuchon goed, die altijd als een prop achter mijn kraag zit, omdat ik daar door die arm ook niet goed bij kan. Lief bedacht van 'm en ik ga netjes gejast de deur uit. Deuren open houden moet je in ieder geval doen voor moeders met kinderwagens of rolstoelers en...nou vooruit: óók voor rollatorvrouwtjes als ze dat tenminste een beetje vriendelijk aanvaarden en het niet te gewoon vinden, anders laat je de deur maar schieten, hoor! Wat zeg ik nou weer....wie weet over een paar jaar..... Verder vind ik het altijd uitstekend geregeld als een man voor gaat ( ja, kom, niét bij de kassa natuurlijk!), vooral bij iets onbekends, ik sjouw er dan wel achteraan. Ja, reuze-geëmancipeerd, ik weet het. "'n Beetje aardig voor en tegen elkaar zijn" is toch eigenlijk wel voldoende als regeltje, heb je geen nieuwe auto of nieuwe vlam voor nodig. Nou, ik hou maar op....ik lijk de EO wel.......
(5 reacties)
woensdag, 2 maart 2005
IJs en weder dienende..... Ze heeft op Schiphol de van onze andere zus , die gelukkig haar maat had, geleende winterjas uitgedaan, want ze ging, zei ze, gelukkig de warme kant weer op. Toen ze kwam begin februari liep ze maar stoer te roepen, dat het helemaal niet koud was. "Nee hoor, last van de kou? Ik? Hoe kóm je d'r bij!". Ze is vandaag vertrokken met een flinke verkoudheid, een rochelende hoest (maar dat kan ook door het merk sigaretten komen, dat ze op de heenweg in Maleisië heeft gekocht!) en een hevig verlangen naar haar zonnige balkon. Ze wou onze winter, nou, die heeft ze gekregen! En ze heeft foto's om te laten zien hoe "bar" het hier was. Vanmorgen vroeg, toen we op weg waren naar Amsterdam, had ik het graag nog wat Siberischer gezien eigenlijk, maar dat moesten de noorderlingen weer zo nodig hebben, die dertig centimeter sneeuw! Voor ons onderweg wat natte vlokjes, het leek meer regen dan sneeuw en dat was jammer, hoewel schone wegen ook wel weer aardig zijn als je op tijd ergens moet zijn. We hebben het gezellig gehad. Zus heeft veel familie gezien, waaronder haar groter gegroeide kleinkinderen en zelfs twee nieuwe, plus de nodige kennissen . En daar kwam ze voor. In mijn computerkamertje, dat tevens onze logeerkamer is, hangt nog haar parfumluchtje vermengd met sigarettengeur, hoewel ze netjes buiten rookte, maar verder is mijn kamer weer mijn domein. Hoe leuk haar bezoek ook was, ik heb mijn eigen kamer wel gemist. Dat mag wel, denk ik. Zelfs als je weet dat we, toen we kinderen waren, jaren met z'n driéën een kamer moesten delen, maar dat waren andere tijden. We zijn weer terug naar de onze.......
(5 reacties)
 -
-  )
|
