dinsdag, 28 november 2006

Oudheidkundige......
Als gevolg van een interview, dat we vanmorgen hoorden, met Cri Stellweg, jarenlang bekend als columniste Saartje Burgerhart in de Volkskrant, ben ik een beetje aangeslagen. Zo erg is het nou ook weer niet, maar toch: een beetje. Cri Stellweg is namelijk zondag overleden op 84-jarige leeftijd. Dan mag je op zich niet mopperen.

Ze schreef verschillende boeken over ouder worden o.a. "Ik maak je een graf van letters" , "Deze aarde verlaten", "Ontbijten in je eentje" en "Iedereen is tegenwoordig jonger dan ik". Inspirerende titels. Maar haar directe, open manier van schrijven spreekt me wel aan. En vanmorgen hoorden we in die radiouitzending dat dat ook haar manier van spreken was. Iemand met wie je rekening moet houden. Lekker eigenwijs en op haar strepen staand.

Tegen de interviewer zei ze: "Ik zeg 'jij' tegen jou en jij zegt 'u' tegen mij. Zo'n afspraak is tegenwoordig nodig, want iedereen 'jijt'en 'jout' maar raak, ongeacht je leeftijd". De vragensteller had geen moeite met haar decreet en vond het zelfs logisch. Normen en waarden dus, die man.

Het interview was al van een paar jaar geleden toen ze 'pas' 81 was. Ze hadden het over ouder worden, afhankelijk zijn, zelfstandig willen blijven, terwijl dat eigenlijk niet (meer) kan en de last die je je kinderen bezorgt als je hulp nodig hebt. Als je, zoals ik, over een paar dagen jarig bent en er weer een jaar bijkrijgt, een kroonjaar nog wel, dan gaat dat soort onderwerpen toch kriebelen. Net als Cri wensen wij lang gezond en actief te blijven en voor alles zelfstandig.

Iedereen krijgt een keer te maken met het regelen van dingen voor z'n ouders. Mijn vader is vrij jong overleden en dus was mijn moeder ook redelijk jong weduwe. Toen zij meer ging sukkelen met haar gezondheid moest er ook van alles gebeuren. Geschikte woonruimte, hulp (die ze niet wilde), op mijn zusje, die het dichtst bij woonde, kwam dus veel neer, terwijl mijn moeder, niet gelukkig met haar situatie, ook nogal eens iets op haar afreageerde. Dat was allemaal niet leuk en zo wil ik het dus niet!

Nou ja, Cri heeft geen zorgen meer en is in haar eigen huis gestorven. En ik maak me op voorhand veel te druk, dat weet ik ook wel. Ik zie zoveel mensen, die veel ouder zijn dan wij en die het nog bijzonder gezellig hebben met elkaar. Ik ga dan ook donderdag bijzonder gezellig jarig zijn! Maar ondertussen ben ik toch blij, dat ik dat programma vanmórgen heb gehoord, anders had ik vast de hele nacht wakker gelegen........

Vastgelogd op 12:15

(4 reacties)

maandag, 27 november 2006

Scheidslijn.......
Hoe komt een mens er toe om voetbalscheidsrechter te willen worden? Als een wedstrijd niet loopt krijg jij er bijna altijd de schuld van, als je je een keer vergist en een zich in een fractie van een seconde afspelende situatie verkeerd beoordeelt, weet de hele tribune plus heel televisiekijkend Nederland het beter en heb je het altijd gedaan. Kun je in een praatje na de wedstrijd, met een verslaggever die je het vuur na aan de schenen legt, je beslissing gaan staan verdedigen of gaan toegeven, dat gebeurt gelukkig ook, dat je je hebt vergist. Ondanks grensrechters die het dan kennelijk ook mis hadden. Die pakken ze nooit. Eigenlijk zouden ze dan de hele arbitrageploeg voor de camera moeten halen, toch? Je moet om scheidsrechter te willen worden een bepaald karakter hebben, denk ik, en veel eelt op je ziel.

Van de zomer had ik een stukje geschreven over die kopstoot van Zidane, die reageerde op de opmerking van een andere speler die hem in het verkeerde keelgat schoot. Die opmerking dus. Toen had ik het over het verbale geweld in het veld, dat je in tegenstelling tot het fysieke, niet kunt zien, laat staan horen. Naar aanleiding daarvan kreeg ik een reactie van John Blankenstein, internationaal scheidsrechter en helaas kort nadien overleden. Hij vertelde, dat hij vijfentwintig jaar wedstrijden had gefloten en heel wat over zijn kant had moeten laten gaan. Hij vond het gedrag van Zidane onprofessioneel, hij had zich moeten beheersen, zoals hij zich al die vijfentwintig jaar ook had moeten beheersen.

Dat gedoe met Perez en Sneijder schijnt dus niks bijzonders te zijn en van alle tijden. Alleen het taalgebruik, breed uitgemeten in de media, schijnt veranderd te zijn. Er worden ernstige ziektes bijgehaald en mijn man voelt zich aangesproken, omdat men zich van zijn handicap bedient."Iedereen wordt maar blind genoemd, de exclusiviteit gaat er zo helemaal af", zegt hij. Grof taalgebruik kan ik niet waarderen, laat ik dat voorop stellen. Het is nergens voor nodig en er mag iets van gezegd worden. Gele kaart, oké, je mag je shirtje tenslotte ook niet meer uittrekken als je gescoord hebt en daar enthousiast over bent, in die orde van grootte moet je verbaal 'enthousiasme' dan ook maar zien, vind ik. In het veld. Spreekkoren op de tribune zijn georganiseerd verbaal geweld, dat vind ik weer heel iets anders. Kwestie van mentaliteit van je supporters en daar mag een club best wat aan doen.

Maar de 'rel' die de media nu weer heerlijk opblazen ten aanzien van een paar kwaaie Ajax-spelers slaat nergens op. Ze lieten gisteren in dat voetbalpraatprogramma van Jack v.Gelder een filmpje zien van Rinus Israëls, destijds trainer van Feijenoord, die een totaal kale scheidsrechter vanaf de kant toeriep: "Hé, krullebol, ben je wel helemaal lekker?". Hij zal er niet voor naar de tribune zijn verwezen. Maar zeg nou zelf: zoiets klinkt toch leuker dan 'kanker' en 'tyfus'. Humor om te lachen........

(0 reacties)

vrijdag, 24 november 2006

Verhuizing.....
****Vanavond en vannacht is mijn gastheer druk bezig met servers verhuizen. Dus dat kan wat onbereikbaarheid geven, maar 'wat moet, dat moet'.(oud Apeldoorns gezegde...). Het ligt dus niet aan u.....

(3 reacties)

Stemming......
Naar aanleiding van de afgelopen verkiezingen zegt De Razende Bol: "Nee, dan had u toch beter de piano kunnen laten stemmen"......Leuk gevonden en daar ben ik 't wel mee eens als je de gecompliceerde uitslag bekijkt. Maar wij hebben een beetje 'n aparte piano.

Het stemmen van de piano was bij ons thuis vroeger een happening. Niets meer en niets minder. Als de pianostemmer kwam was hij er om te beginnen nooit onverwacht, maar volgens afspraak op tijd, zodat mijn moeder de richeltjes van de piano waar ze niet dagelijks kwam van tevoren nog kon afstoffen. Vervolgens haalde hij alle kleppen er af waarna het instrument in z'n blote nakie stond. Als kind vond ik dat een beetje zielig, maar ik wilde wel altijd kijken.

Onze stemmer was geen pianist maar een pianeur. Als zijn stemkarwei, dat toch wel gauw anderhalf uur duurde, er op zat, controleerde hij z'n werk door een serie indrukwekkende gebroken akkoorden te produceren en nog 'n stukje te spelen waaraan je kon horen dat hij een pianeur was. Maar ik vond het gewéldig!

Dan zette hij het onttakelde instrument weer in elkaar en vertelde mijn ouders wat er eventueel in de toekomst misschien, maar nog niet direct noodzakelijk vervangen dan wel gerepareerd moest worden. Waarop zij geschrokken vroegen wat dat dan moest kosten, waarop de stemmer altijd zei, dat het geen haast had.

En inderdaad: het had geen haast. Ik heb de piano meegekregen toen ik trouwde, inmiddels 45 jaar geleden en we hebben hem, meestal wegens financiële prioriteiten, zeker niet regelmatig laten stemmen en er is bovendien nooit iets aan gerepareerd hoeven worden. En hij stamt uit 1928!

Zo'n jaar of wat geleden hebben we hem eens helemaal laten nakijken door een pianohandel en behalve een pedaal dat piepte mankeerde er praktisch niks aan. Van de vilten zijn er twee vervangen en dat was het. De klank is nog steeds geweldig. In de zomer ontstemt de diskant, de hoge-tonen-kant dus, een beetje, maar zodra de kachel aangaat trekt dat vanzelf weer bij. Voor de Sinterklaasliedjes is hij weer keurig op toon. Omdat we dat weten, laten we 'm dus niet stemmen. Niet nodig, het is een doe-het-zelver, die piano van ons. Ideaal, zulk stemgedrag.......

Vastgelogd op 13:12

(0 reacties)

woensdag, 22 november 2006

Verrassing!
Dat Hans Teeuwen gestopt is met cabaretprogramma's maken, omdat hem dat volgens eigen zeggen te veel uitput, daar kan ik eerlijk gezegd niet zo rouwig om zijn. Het was niet helemaal mijn stijl wat ie deed. Dat die jongen supermuzikaal is liet hij wel horen als hij de vleugel bespeelde. Hij kan d'r een houtje van.

Maar dat hij zo goed zingt! Verdorie, dat maakte al dat gepraat rond die lijsttrekkers bij Pauw & Witteman helemaal goed, zeg! Wat een timing, wat een uitspraak en ook wat een combo als begeleiding! Ik hoop dat ie dit blijft doen of dat ie in ieder geval een cd'tje maakt. Wil ik wel voor m'n verjaardag dan of voor moederdag of zo maar, kan ook. Gôh, die Hans.....

(1 reacties)

dinsdag, 21 november 2006

Weekendje in de bak.....
Zo hé, 't is waar, hoor, van die nachten in Brabant. Lang. Hoe ze het volhouden, die Brabanders! Dat moet training vereisen. Het was er erg gezellig. We waren in "Den Beerschen Bak", een klein bungalowpark in Westelbeers. Leuk huis, waar iedereen goed de ruimte had. 'n Pietsie gedateerd: bedden met lakens en donkerbruine dekens, zodat wie in dienst is geweest een déjà vu moet hebben gehad.

Verder was er op het park een leuke speeltuin voor de kinderen, geen autoverkeer en het was er erg rustig. We hoefden dan ook niet naar een tropisch zwemparadijs. Bij de receptie waren alleen wc-rollen en vuilniszakken te koop en dat getuigt ook van een praktische aanpak: boodschappen doe je maar ergens anders.

Er was een flinke open haard in het huis en die hebben we gestookt dat het een lieve lust was. En wat waar is, is waar: die kinderschoentjes, neergezet voor Sinterklaas, komen toch leuker uit bij zo'n haard dan bij de centrale verwarming thuis. En laat die ouwe Sint nou ook de weg weten in Brabant, zeg! De Pieten hadden er evengoed een rotzooitje van gemaakt, omgevallen stoelen, modder bij de deur en zo. Ouderwets door de schoorsteen, zoals het hoort, is er niet meer bij tegenwoordig. Zal de Arbo wel weer wezen. Maar...de schoentjes waren gevuld en daar ging het om!

Verder hebben we gewandeld, spelletjes gedaan, tv gekeken ,(de X-factor wil je toch niet missen, nietwaar?) goed gegeten, nog beter gedronken en het weekend was zó maar om. Ook in Brabant kent gezelligheid dus geen tijd. Vandaar die doorgehaalde lange nachten natuurlijk......

(2 reacties)

vrijdag, 17 november 2006

Effe weg.....
We gaan even een paar Brabantse nachten beleven. Die zijn lang, zeggen ze. Tot later dus.........

(2 reacties)

Schaars.....
Vanavond zat VVD-er Gerrit Zalm bij Pauw & Witteman. Op de vraag waarom hij niet wat vaker in beeld kwam om campagne te voeren voor zijn partij zei hij: "Je moet jezelf een beetje schaars houden". Dat vind ik een fraaie uitspraak van iemand tegen wie iedereen kennelijk "u" zegt.

Want laten we wel wezen: de overkill aan lijsttrekkers op de televisie maakt dat je, elke keer als je die aanzet en je ziét er weer een, denkt: "Néé, hè, niet wéér die verkiezingen!". Je zapt snel verder naar zinloos vertier, terwijl je diep zou moeten nadenken over wat je aanmoet met je kiesrecht.

Dit negatieve effect van hun gejakker van hot naar her, van programma naar programma, van debat naar debat kan toch de bedoeling niet zijn van de partijleiders. En ze worden moe, hoor, een campagnestrateeg die ook bij P&W in het programma zat, zei het zelf. Alleen Marijnissen is verstandig, denkt om z'n hart, en neemt een dag rust.

Wij hoeven alleen maar om onze stem te denken en dat is verdorie al moeilijk genoeg, zeg.....

Vastgelogd op 01:06

(0 reacties)

woensdag, 15 november 2006

Heilige ernst.....
De krant had het vandaag over de Sinterklaasgekte, die nú al toeslaat, terwijl de man nog helemaal niet in Nederland is. Dat is ie nooit, maar dat weten wij alleen. Onze oudste kleinzoon heeft 'geruchten' gehoord op school. Dat ie niet bestaat. Zijn moeder heeft hem gerustgesteld, want ze wil 'm nog niet kwijt als gelovige. Dat kan ze nou wel willen, maar de twijfel is gezaaid. Maar het is 'n slim jongetje, die zoon van haar, dus die houdt op zijn beurt z'n moeder nog wel een poosje in de waan.

Maar het grote toneelspel rond Sinterklaas is dus begonnen. Vanavond beginnen ze op de televisie met het Sinterklaasjournaal en dat vind ik ook redelijk vroeg trouwens. Zolang Sinterklaas er nog niet is gaat dat over feiten zoals: 'Zijn de bruggen wel hoog genoeg om de boot door te laten? Waar moet Sinterklaas straks slapen? Is het Grote Boek eigenlijk wel correct bijgewerkt?' en meer van dat soort prangende vragen.

Onze kleinzoons weten dat Sint a.s. zaterdag aankomt, maar wij zijn dan met de hele familie van alles aan 't vieren in Brabant en "hoe moet dat dan met onze schoen?", vroegen de mannetjes zich af. Mama moet maar even bellen naar het Sinterklaasjournaal, dan kunnen ze even doorgeven waar Sinterklaas moet zijn. Zou ze doen. En met de moderne communicatiemiddelen van tegenwoordig moet dat goed komen.

Ik las in dat Sintartikel in de krant over een moeder die haar kinderen rustig hun schoen liet zetten en die vervolgens leeg liet. Om ze te leren dat er ook wel eens niks in komt. Dat vind ik wel stoer. De prinsjes en prinsesjes zijn zó verwend, dat ze dat niet verwachten. En verwende kinderen kennen geen grenzen, zei een pedagogische mevrouw in dat krantenverhaal dus ook niet de grenzen van de portemonnee van Sinterklaas. Lijkt me wel handig om kinderen zich daar bewust van te maken. Daar hebben we met z'n allen nog een week of drie de tijd voor. Dat moet lukken en het is goed voor de mystiek rond 5 december, want die mystiek moeten we in stand zien te houden. Hoewel onze oudste kleinzoon wellicht zijn laatste jaar als volbloed-gelovige beleeft, hoe jammer z'n moeder dat ook vindt.

Die lege schoen lijkt trouwens verhipte veel op de 'boterham met tevredenheid' die mijn moeder ons vroeger regelmatig voorzette. Pedagoogje, hè......?

(1 reacties)

dinsdag, 14 november 2006

Kunststuk......
Toen onze kleinzoon van vijf met een op school vervaardigd schilderachtig kunstwerk thuiskwam en zijn moeder, geïnteresseerd in schildertechnieken, vroeg of hij dat met 'ecoline' had gedaan, zei hij: "Nee, met juf Heleen"........

(3 reacties)

maandag, 13 november 2006

Juffrouw Kikkerbil tegen wil en dank.......
Kijk, als ik er van uit ga, dat we nu aardig wat jonge gezinnen in de buurt hebben wonen, zodat ik minstens een optochtje had verwacht van kinderen met lampionnetjes en daar dus van alles voor in huis heb gehaald, want ik vind dat leuk en er kómt dan niemand, tja dan is het over, hoor! Dan maak ik het volgende jaar zelf wel een snoepreisje naar Sint Maarten!

Dat houdt voor dit jaar wel in, dat we dertig pakjes tattoo-kauwgom over hebben. Wat moeten we dáár nou mee? Er liggen ook nog doosjes rozijntjes. Ik moet maar eens overleggen met de moeders in mijn familie. Ik heb geen verstand van tattoo-kauwgom, maar vond het wel prettig, dat het iets "ingepakts" was. Ik vond vroeger, toen mijn jeugdige volkje langs de deuren ging, niets zo erg als al die aan mekaar geplakte snoeptroep, die ze dan ook nog eens gingen zitten tellen en ruilen en waar iedereen dus al met z'n handen aan had gezeten. Ze zijn er nooit ziek van geworden dus waar zeurde ik over.

Een vader elders in het land vertrouwde zaterdag trouwens een in plastic ingepakt stukje snoep niet, likte er aan en dacht dat het een blokje vaatwasmiddel was. Hij sloeg alarm en de politie onderzocht e.e.a., maar het bleek toch gewoon snoep te zijn. Wel afkomstig uit Duitsland en over het algemeen maken ze daar toch nette spullen, maar misschien smaken ze Duits. Boven het berichtje stond: smaken verschillen en zo is het dus.

En daarom zit ik waarschijnlijk op Sint Maarten op 11 november 2007. Dan hadden ze maar langs moeten komen, de lampionnetjes........

(2 reacties)

zondag, 12 november 2006

Briefje......
Er is net een schrijven de deur uitgegaan aan de personeelsvereniging van onze oude werkgever. Mijn man, die nog geholpen heeft die personeelsvereniging op te richten, en ik werkten tientallen jaren voor dezelfde baas, een revalidatiecentrum voor visueel beperkten hier in Apeldoorn. Leuk werk, leuke collega's, tenminste de meeste, leuke werkomgeving zowel binnen als buiten, we hadden niks te mopperen.

Van de personeelsvereniging zijn we lid gebleven, want dat kon, ook toen we al gestopt waren met werken. Gewoon om niet alle banden te verbreken met collega's met wie we een goede tijd hadden gehad. En in het begin hebben we nog diverse activiteiten bezocht.

Maar er werd gefuseerd, gereorganiseerd, verbouwd, directies wisselden, er kwamen collega's bij en er gingen collega's weg en als we, sporadisch, eens op de oude vernieuwde werklocatie rondliepen, kenden we van de tien mensen, die we tegenkwamen er zeker acht niet meer. En dan moesten de wel bekenden gaan uitleggen wie we waren en zo. Dat was niet erg, zo gaat dat nou eenmaal en beweging in een organisatie is niet verkeerd. Dat gebeurde in onze tijd misschien wel te weinig. Andere tijden.

Maar terug in de onze zijn we tot de conclusie gekomen, dat we ons lidmaatschap gaan opzeggen van de personeelsvereniging. We waren laatst bij de begrafenis van een oud-collega en de "reunie" die toen onstond was eigenlijk veel te gezellig. Er is de vereniging wel eens voorgesteld een sectie op te richten voor de letterlijk oud-collega's, maar dat kwam niet van de grond. Wij doen het dan maar met begrafenissen.

Bovendien zijn de activiteiten, die de jonkies van tegenwoordig organiseren ook niet altijd geschikt voor ons, hoor, dat is het ook natuurlijk. Een "ijs"-feest op een indoorskibaan, wadlopen, survivaltochten al dan niet op de fiets, een banketbakker, die een workshop "chocola" komt geven. Dat is allemaal niks voor ietwat gezette oma's die op de lijn moeten letten en zich niet meer op glad ijs wagen.

Hetgeen niet wil zeggen, dat ik achter de geraniums zit, hoor! Ik zit alleen even in een ander circuit met de kleinkindertjes en 'n andere tijdsindeling in huis. Maar 'k ben ook gemakzuchtiger geworden, dat geef ik ruiterlijk toe. Als iets verder dan een paar kilometer weg is neem je al gauw de auto. En vanwege de tijd zou dat niet hoeven. Want dat is het ook: we hoeven niet meer zo nodig en dat is toch ook wel heel erg lekker.......

(2 reacties)

donderdag, 9 november 2006

Spreuk......
We hadden 't laatst over tegelwijsheden. 't Is gelukkig uit de mode nu, maar er was een tijd dat mensen hun toilet volhingen met van die tegeltjes met wijze spreuken er op. Dat gaf wel wat te lezen als je daar toch zat, maar wijzer werd je er niet van. En je kreeg er een stijve nek van als ze áchter je hingen. Bovendien was de humor plaatsgebonden en van minder allooi. Het ging over 'heren, die de bril omhoog moesten doen, omdat de dames droog wilden zitten' of 'dat je alle hoop moest laten varen' en zo meer. Behalve die bril die omhoog moest, weinig verheffend.

Dan is : 'niet klagen, maar dragen en bidden om kracht' wel andere koek. Die spreuk hing geborduurd in de kamer van iemands christelijke tante. Die persoon vertelde over een andere christelijke familie, waar de zoon des huizes weinig uitvoerde, waarop zijn vader hem de spreuk toevoegde: 'aan het werk en naar de kerk, godverdomme!'. Beide spreuken dus van christelijke oorsprong.

Nee, dan mijn oma! Niet christelijk. Zij had in de hal van haar huis de spreuk hangen: 'Wie niet als vriend hier binnenhuppelt, wordt er onverwijld weer uitgeknuppeld'. Kijk, dat is duidelijk. Evengoed had ze véél aanloop......

(0 reacties)

maandag, 6 november 2006

Bosbrand......
We hebben hier al veel bos rond Apeldoorn, maar zaterdag hadden we even er nog een Bos bij. Al campagnevoerend voor zijn Partij verzamelde hij het zaterdagse boodschappenpubliek rond zich op ons Raadhuisplein. Veel mensen namen even 'n fotootje van hem met hun mobieltje want je komt tenslotte niet elke dag zo'n beroemdheid tegen in deze provinciestad.

In de krant stond: " Even 'n oneliner, een glimlach en wèg was ie weer!". En zo was het. Hij had nog veel te doen. Ik vraag me dan af of dat gejakker nou veel kiezers oplevert. Als Balkenende even op 'n verhoginkje op het Raadhuisplein komt staan heeft ie net zoveel belangstelling van diezelfde shoppers, want Apeldoorners zijn nieuwsgierig naar bekende koppen. Wat daaruit komt zien of horen ze wel op de televisie of lezen ze in de krant. De aanhang van Rutte komt liever naar Orpheus met 'n hapje en 'n drankje erbij, vooral als het regent.

Het bliksembezoek van Wouter heeft me nog steeds niet overtuigd. Ooit, alweer lang geleden, heeft ie een voorkeursstem van me gekregen, maar nu weet ik het zo net nog niet. Ik vind het stemmen een zeer moeilijke zaak deze keer. De Partij voor (of van?)de Dieren vind ik sympathiek, maar als Wim T.Schippers met z'n gejeuzel begint zetten we de radio even op 'mute'. Verder denk ik: kijk, er moet veel geregeld worden voor het welzijn van dieren, daar ben ik het helemaal mee eens. Maar een kamerlid beslist toch over wel méér dan dat? Of je moet mensen ook beesten vinden, dan is er nog wel wat te doen natuurlijk.

Over dieren gesproken: wat een prachtige reddingsactie, hè, met die Marrumse paarden! Ik vond het zo'n schitterend gezicht. Ik las dat zes ruiters er voor hadden gezorgd, dat de kudde aan land werd gebracht. Maar hé, dat waren toevallig wél amazones, hè? Zes stoere Friese meiden! Ze hebben een bloemetje gekregen en hun actie is de hele wereld overgegaan, maar van mij mogen ze zó de Kamer in voor de PvdD!

Over de PvdA moet ik nog even nadenken. Tja, als Bos nou te páárd naar Apeldoorn was gekomen.......

****Ik had hier een best wel leuk bewegend plaatje van een dravend paard staan. Ik werd zelf zó moe van dat beest dat ik 't heb weggehaald. Hij staat weer op stal. Wel zo rustig.....

(3 reacties)

zaterdag, 4 november 2006

Sport....
Onze oudste kleinzoon is helemaal gék van voetballen. Hij is net verhuisd en heeft in zijn nieuwe huis een echte voetbalkamer gekregen. Zodra hij uit school is gaat ie buiten "trainen" en of het dan regent, nou, dat maakt hem toevallig niks uit. Hij wil een bikkel worden. Hij kent de clubs, de voetballers, de landen die "goed"zijn en van de zomer met het WK was hij in tranen toen Nederland verloor.

Hij is ook op judo en heeft pas een periode afgesloten waarin hij zijn zwemdiploma's a en b heeft gehaald. Zijn moeder vond dat hij wel even genoeg sportieve bezigheden had gehad voor een jochie van zes en heeft dus het lidmaatschap van óók nog de plaatselijke voetbalclub even kunnen afhouden. Maar binnenkort gaat het dan toch gebeuren. Hij dacht zelf aan het begin van een glansrijke voetbalcarrière te staan.

Daarom heeft zijn moeder dan ook het eerste couplet van het Wilhelmus voor hem moeten uitprinten. Want dat moet je toch wel kennen als je in het Nederlands elftal komt te spelen, vindt ie.

Hij loopt het dan ook de hele dag te zingen en goed ook. Daar kunnen die voetballers, die maar een beetje staan te mummelen als ons volkslied klinkt voor een interland, nog een voorbeeld aan nemen. Maar hij vertelde mij wel: "Oma, er staat "doet", maar dat betekent gewoon "dood", hoor! Maar anders rijmt het niet op "bloed". Hij heeft die Marnix van Sint Aldegonde al helemaal door met zijn gerijmel. Waar je je als aankomend voetballertje al niet mee bezig moet houden, hè?

Nou ja, als ze hem op die club ook maar leren, dat het een leuk spélletje is, dat voetbal.......

(0 reacties)

vrijdag, 3 november 2006

Lego.....
'k Heb een middagje nostalgie achter de rug. Bij het opruimen op zolder kwamen we een, met een hip jaren-zeventig behangetje beplakte, wasmiddelton tegen vol met Lego en ook nog blokken van een ander bouwsysteem. Die laatste blokken zijn niet zo klein, maar dat Lego-spul, daar zit heel wat tussen waarvan het een wonder is dat het niet is weggeraakt. Zo klein is het.

Ik ben trouwens ook nog 6 playmobil-mannetjes tegengekomen, drie smurfen en een smurfin. De wasmiddeltonnen uit de jaren zeventig zijn dus van een uitstekende kwaliteit en zeer geschikt om dertig jaar lang Lego in te bewaren. Ik heb het voor de dag gehaald omdat onze kleinzoons er wel zo'n beetje aan toe zijn. Ik heb de gootsteen vol gedaan met warm sop en alles is ook weer schoon. Jaren stof er van af gespoeld.

Terug in die ton gaat het niet, want die moet nu maar weg. Hij heeft z'n werk gedaan. Er heeft Omo in gezeten. Zuinig als ik was toen, bewaarde ik die lege grootverpakkingen om er van alles in te doen. In gedachten hoor ik nog het wild geraas waarmee onze jongens die ton omkieperden.

Ik ga het nu maar in een plastic doos doen, denk ik. Dan kunnen ze zien wat er in zit. Want daarom moest die ton ook om vroeger. Als een blokje dat je nodig had helemaal onderin zat was dat lastig. Nou, een nieuwe generatie gebruikers dus! Weer prutsers en knutselaars in opleiding. Leuk spul, Lego, tijdloos ook......

*****Ik las, dat een van de presentatoren van Top Gear, Richard Hammond, die 'n zwaar auto-ongeluk kreeg toen ie zo'n raketauto aan het testen was, het ziekenhuis weer heeft verlaten. Hij had een hersenbeschadiging, maar heeft die helpen herstellen door heel veel met Lego te spelen! Waar dat dus al niet goed voor is! Amazing!

(3 reacties)

woensdag, 1 november 2006

Ontbijtshow......
Ben ik nou erg gek als ik vind, dat een kind gewoon thuis moet ontbijten 's morgens, voor dat ie naar school gaat? Dat heeft toch niks met mijn ouderwetsigheid te maken? Dat is toch een kwestie van eventueel 'n half uurtje eerder op?

Het zag er heel gezellig uit, hoor, daar niet van: al die kinderen samen aan het ontbijten op school, georganiseerd door de broodsector, die hun product moet promoten. Maar hemel, als dat nou óók al op school moet! Scholen worden letterlijk kostscholen. De kinderen slápen er nog niet en als ze dat wel doen dan is er iets mis met hun bedtijd.

Ze halen nogal wat verantwoordelijkheden weg bij ouders, vind ik. Er zijn, als er weinig tijd is 's morgens (en daar ben ik dan met m'n half uurtje eerder op!)trouwens genoeg ontbijtdingen die hartstikke makkelijk zijn. Hoeven ze niet met een lege maag de deur uit, zelfs als het moelijke ontbijters zijn, want die heb je ook natuurlijk.

De scholen krijgen wel heel veel op hun bord tegenwoordig. Dingen, die volgens mij heel gewoon thuis thuishoren, waarom heet 't anders zo, worden elders ondergebracht. En dan liefst op school. Er zijn zelfs scholen waar warm gegeten wordt, waar ze 'meester'-koks hebben rondlopen. Ik weet, dat 't soms nodig is zo, omdat er anders kinderen zijn die niet eens een warme maaltijd binnen krijgen.

Maar zou er dan eigenlijk niet iets aan de verantwoordelijkheid van ouders gedaan moeten worden? Cursusje "Wat betekent het om een kind te hebben?" en dat dan verplicht, hè met een certificaat. Lang niet voor alle ouders nodig, dat weet ik ook wel, maar soms zeer in het belang van een kind.

Om het dan maar es even materialistisch te vergelijken: 'n kind is net 'n auto. De beslissing: we nemen d'r een is een emotioneel moment, de rest is een kwestie van onderhoud. Ze mankeren wel eens wat, het kost tijd, moeite en aandacht en nogal wat geld. Alleen inruilen is er niet bij. Als ik lees wat mensen met kinderen uithalen soms, kom ik tot hele cynische gedachten. Dan is zonder ontbijt naar school nog niks eigenlijk.......

(3 reacties)

( - - )