zaterdag, 31 maart 2007

Torrenbos......
Er woont een meneer in Stadskanaal, de penningmeester van de Stichting Papoea Insecten, die in de tropische wouden van het voormalig Nederlands Nieuw-Guinea de insectenwereld inventariseert. Er zijn daar nog vele onontdekte soorten die nog geen naam hebben. Volgens een persbericht kan die man zorgen, en dat kost je dan 1500 euro, dat een nieuw ontdekte tor of kever, een motje kan ook, dan jouw naam krijgt. Is dat mooi of niet?

Dus dat biologen op een gegeven moment tegen elkaar kunnen zeggen: "Kijk eens wat een mooi elsje ( met een kleine letter natuurlijk, want dan ben ik een 'soort') daar loopt!". Dat zullen mensen nú nooit zeggen en op mijn leeftijd komt dat er ook niet meer van.

Maar kunnen ze nou niet veel beter namen verzinnen die een beetje in die regio passen? Desnoods met iets Latijn-achtigs erbij, zodat ze weten wie 'm precies ontdekt heeft. Dat doen ze met planten en planeten toch ook? De penningmeester van de Stichting zal wel geld nodig hebben, maar hij kan beter wat anders bedenken. Straks loopt er daar een Frans Bauer-kever of een Moszkowitz-mier. Je kunt niet weten...

Ik doe trouwens geen moeite meer, hoor, want ik heb al een boom, die naar me genoemd is. Dat is meer dan genoeg. Bovendien wil ik eigenlijk alleen maar familie zijn van een lieveheersbeestje en daar zijn er alleen in Nederland al veertig verschillende van. En van die 1500 euro kunnen we mooi met vakantie. Naar de tropische wouden van Limburg of zo.....

Vastgelogd op 15:33

(2 reacties)

vrijdag, 30 maart 2007

Verkeersinzicht.....
Onze kleinzoon Koen weet best dat ie niet zomaar de straat mag oversteken. Al woont hij in een redelijk rustige straat het blijft erg gevaarlijk voor zo'n hummel als hij om zomaar van de stoep te stappen en dat is hem flink ingeprent.

Toen hij vanmiddag even bij me was begon ie er zelf over, dat hij toch wel eens alleen was overgestoken. "En dat mág niet!", zei hij. Ik dacht: "Kom, ik doe er nog een schepje reality bovenop" en ik zei: "Nee, want dan weet je wel wat er gebeurt, hè?". "Ja", zei Koen, "dan ben ik plát!".

Ik geef toe: het klinkt wat cru allemaal, maar zeg nou zelf: realistischer kun je het toch niet hebben over verkeersveiligheid.......?

(0 reacties)

donderdag, 29 maart 2007

Kindertelefoon.....
Bij de kapper was een moeder met een meisje van een jaar of drie. Alleen mama moest geknipt. Het dochtertje had twee staartjes met strikjes erin en dat wou ze zo houden, zei ze. Bij de kapsalon zijn ze voorbereid op meekomende kindertjes. Ze hebben bákken vol met speelgoed waar ze zich mee bezig kunnen houden, terwijl moeder onder de schaar of het mes is.

Het meisje had tussen het ruime aanbod een speelgoedtelefoontje gevonden, waarmee ze eens wat mensen ging bellen. Eerst oma en toen ging ze "ouwe papa" opbellen, zei ze. Toen nog even naar hun huis, waarop ze de kapster meldde, dat ze een beetje moest opschieten met mama, want dat papa Jaap al thuis was. Zo, toen wist iedereen zo'n beetje hoe de familie in elkaar zat.

Vervolgens belde ze met haar opa om belangstellend te vragen "hoe het met zijn billen ging". Iedereen schoot in de lach, waarop de moeder wel moest uitleggen, dat opa onderuit gegaan was en dramatisch op zijn zitvlak terecht was gekomen, waardoor hij dagen niet had kunnen zitten.

Het kind genoot uitgebreid van haar succes, ze bleef maar bellen. Na elk gesprek zei ze: "Doei! Lof joe!". Voorgeprogrammeerd is ze dus al.........

(1 reacties)

woensdag, 28 maart 2007

Ambassadepersoneel.....
Je kunt je als land in een ander land laten vertegenwoordigen door een ambassadeur. Dat is een diplomatiek hoogstaande functie en je wordt het niet zomaar. Je bent het visitekaartje van je land en als er wat aan de knikker is word je op het matje geroepen. Je wordt benoemd en beëdigd door de koningin, moet in het land waar je wordt benoemd ook je geloofsbrieven gaan overhandigen ten teken dat je de enig echte ambassadeur bent, aangesteld volgens alle regels. "Geloofsbrieven", dat vind ik trouwens een mooi woord, het is vast al een heel oud begrip.

Als je ambassadeur wordt voor een goed doel word je gewoon gevraagd, omdat je een bekende kop hebt. Ik twijfel heus niet aan de goede bedoelingen van al die BN-ers, maar het wordt zo modieus.Net als dat woord ambassadeur. Als je jezelf nou gewoon "vertegenwoordiger" noemt van dat goeie doel, dat zou toch ook kunnen? Er wordt nu wel erg veel gereisd met een cameraploeg om de "ambassadeur" goed uit te laten komen .

Ik kom er eigenlijk op doordat ik een pagina-grote advertentie zag van Joke Bruijs, ambassadrice voor de handelsfirma PractiComfort, die hulpmiddelen voor bejaarden levert. Zoals daar zijn: scootmobielen, trap-en badliften, stoelen die je lanceren zodat je daar makkelijker uit opstaat, badkuipen met 'n deurtje voor de makkelijke instap en nog veel meer. De uitspraak van deze "vertegenwoodigster", vermeld in de advertentie: "Pluk de dag, geniet van je leven, leef wat je kan".

Afgezien van het feit, dat ik het erg lelijk Nederlands vind, denk ik dat je voor deze raad niet per se op leeftijd zou hoeven zijn. Maar Joke moet het geld, dat ze verdient met dit reclame-"ambassadeurschap", waarvoor ze vast geen geloofsbrieven heeft overhandigd, maar overmaken naar een goed doel.........

(1 reacties)

maandag, 26 maart 2007

Oranjebitter......
'k Heb wel een beetje te doen gehad met onze kleinzoon. Hij is 7 en mocht met zijn vader en opa mee naar de wedstrijd Nederland-Roemenië in de Kuip. Dat lijkt me voor zo'n jochie (dat nota bene 's morgens met zijn eigen elftal Beekbergen f-4 met 7-4 gewonnen had van Klarenbeek!) een geweldige belevenis, zo'n immens stadion vol met verwachtingsvolle voetbalfans. Ik heb mijn kleinzoon voor vertrek niet gezien, maar hij was vast helemaal oranje, want hij is een fanatiek aanhanger van het Nederlands elftal. Hij heeft er zelfs het Wilhelmus voor uit z'n hoofd geleerd.

Dat klonk deze keer wel goed in het stadion, hoewel ik het nog steeds zonde vind, dat ze niet gewoon een stevige orkestopname op de speakers zetten bij de volksliederen. Zo'n schnabbelende solist zonder begeleiding klinkt zó ielig. Hoewel, ik vond die Roemeense volksliedzangeres, die aan het Rotterdams conservatorium studeert, een prachtige stem hebben. Veel te mooi voor een voetbalstadion.

Maar dat was dan ook het enige prachtige, want wát een wedstrijd, zeg! Mijn kleinzoon had toch minstens zeven doelpunten moeten zien! En dan aan de goeie kant graag. Ik begin ook een beetje de balen te krijgen van dat stoïcijnse gezicht van Van Basten als ie in beeld komt. Dat een coach rustig is komt misschien zijn team ten goede, maar zo'n karatetrap als die van Van Gaal is toch ook wel aardig op z'n tijd. En Hiddink kon zich ook wel eens leuk opwinden. Maar dat Van Basten ooit naar de tribune zal worden gestuurd door de scheidsrechter of de vierde official vanwege uitbundig gedrag lijkt me hoogst onwaarschijnlijk.

Ik had mijn kleinzoon, en de rest van het stadion trouwens ook, een betere wedstrijd gegund. De Roemenen deden of ze gewonnen hadden, zo blij waren ze. Maar ze kunnen alleen maar goed timmeren. Het doel dicht. Ik, die best een fanatiek meelevende kijker ben, heb zitten lezen en borduren gedurende de wedstrijd. En geen stéékje verkeerd, hoor! Kun je nagaan hoe spánnend 't was.........

(0 reacties)

zondag, 25 maart 2007

Enge man....
Iedereen weet, dat je goed moet opletten als je staat te pinnen. Dat doe ik ook wel, maar nou ook weer niet zo krampachtig voorzichtig. Maar gistermiddag stond ik mijn boodschappen af te rekenen bij de scanmachine van de supermarkt, toen er een man vlák achter me kwam staan. Het was wel druk, maar zo opdringerig was overdreven.

Gelukkig had ik mijn pincode al ingegeven dus die kon ie niet meer afkijken en de procedure was bijna afgerond. De kassabon was al bezig met afdrukken. Ik durfde me eigenlijk ook niet om te draaien, want ik had vanzelfsprekend gewoon tegen die man moeten zeggen: "Hé, zeg, ga es even 'n endje achteruit! ik heb ruimte nodig". Maar het voelde 'n beetje eng. Uit m'n ooghoek zag ik een zwarte jas en hij hijgde nog net niet in m'n nek, maar het was een nare gewaarwording dat ie zo akelig dicht achter me stond.

Toen ik me toch omdraaide om weg te lopen keek ik in de ogen van mijn bloedeigen jongste zoon die, toen hij op weg naar ons huis uit de bus stapte, bij het winkelcentrum onze auto had zien staan en concludeerde dat we wel boodschappen aan het doen zouden zijn. Wat eigenlijk heel slim van 'm was, maar zo is ie. Dat vond hij ook meteen een mooie gelegenheid om z'n moeder even kippenvel te bezorgen. Want dat had ik best wel 'n beetje. Van de tompoezen die ik had gekocht, omdat ik wist dat ie kwam, heeft hij er evengoed een gehad, want zo ben ík dan wel weer. Heel vergevensgezind.......

(3 reacties)

vrijdag, 23 maart 2007

Wie? Wat?Waar?Hoe?.......
Een woord, waarvan ik nog nooit gehoord had: keuzestress. Dat hebben wij namelijk met z'n allen, een enkeling daargelaten. Er is te veel aanbod in van alles. Te veel merken aardbeienjam, kattenvoer, mobiele telefoons, abonnementen, computers, auto's, vakanties, je kunt je gas, je stroom, je water afnemen van allerlei aanbieders en verzekeringen, financiële diensten met grote gevolgen kun je niet zomaar afsluiten voordat je je grondig hebt georiënteerd. Je wordt er gék van!

Je hebt mensen, die het léuk vinden om het goedkoopste alternatief uit te zoeken voor iets, maar daar moet je de tijd voor nemen en hebben. En heb je die niet, dan krijg je gewoon keuzestress. Bij het zorgstelsel dat vorig jaar werd ingevoerd, is maar 20% van de mensen daadwerkelijk overgestapt naar een andere verzekeraar. In veel gevallen heeft de rest dat niet gedaan. Niet omdat ze niet anders hadden gewild, maar omdat ze door de bomen het bos niet meer zagen en dus dachten:"Láát maar! Mij teveel rompslomp".

In het artikel dat ik las in de krant kwam een hoogleraar economische psychologie aan het woord. Dat zal wel zo'n man zijn, die o.a. alles weet van hoe je een supermarkt zo inricht, dat de mensen het dure merk nemen van iets dat op ooghoogte staat, terwijl je voor het goedkopere huismerk moet bukken. Ik buk heel wat af, zodat ik geen keuzestress hoef te hebben naar welke sportschool ik moet. Hoewel, die rugklachten laatst....?Nou ja, die hoogleraar had het erover dat keuzevrijheid een mooi begrip is, maar dat het keuzestress oplevert omdat mensen er niet mee om kunnen gaan.

Er zijn trouwens al winkels en restaurants die inspelen op keuzestress. Ze bieden gewoon minder aan. Wij eten wel eens in een restaurant dat een beperkte kaart heeft. Dat weet je dan. Er is altijd wel iets van je gading bij, hoor, het is lekker, niet al te duur en ze vernieuwen de kaart maandelijks. Daar krijg je dus geen keuzestress van. Bij de chinees neem ik vaak hetzelfde, omdat daar zo véél op de kaart staat en je de ober niet wilt laten wachten vanwege je getwijfel, want die heeft meestal meer te doen. Dus misschien is dat wel een ander soort stress.

Modeketens Zara en H&M houden hun aanbod ook opzettelijk beperkt, zeggen ze, maar wisselen de collecties wel vaak. Je ziet als klant dus niet al te veel tegelijk en dat schijnt succesvol te zijn. Dat helpt de consument, die dan niet te veel tijd kwijt is aan wat er niet hangt. Snap je 't nog? Kopen en wegwezen. Van het eerste zo veel mogelijk en het tweede zo snel mogelijk. Economische psychologie, je zou d'r stress van krijgen. Gisteren had ik trouwens bij het derde brilletje mijn keuze al gemaakt, ondanks die tientallen monturen en heel ontspannen, hoor!.......Mooi, hè?

(4 reacties)

donderdag, 22 maart 2007

Kijkcijfers.....
De brillenwinkel stuurde me een briefje, dat het drie jaar geleden was, dat ik 'n bril bij ze had gekocht en of het nou geen tijd werd om mijn ogen weer eens na te laten kijken. En 'n nieuwe bril aan te schaffen natuurlijk, maar dat zeiden ze er niet bij. Het leek me niet verkeerd om in ieder geval de opticien weer eens te laten meten dus gistermiddag waren we daar. Naar ik dacht om een afspraak te maken, maar het kon meteen.

Eerst heb ik achter allerlei machines gezeten, die bediend mochten worden door een minder gecertificeerde medewerkster en ben daarna onderzocht door een échte opticien. Er bleek niet zoveel veranderd te zijn. 'n Kwart puntje meer voor het leesgedeelte en ik heb een wegens veroudering wat verschoven cilinder, maar een en ander was nou niet zodanig dat ik een nieuwe bril moest.

Dat vond ik wel jammer, want eigenlijk wou ik best een nieuwe bril! Maar dat zou dan uitsluitend een modieuze gril zijn ten bedrage van een paar honderd euro, want ik wil altijd wel dubbelfocus, getint, gehard en ontspiegeld en zo, kortom het dure pakket. De opticien zag al gauw de commerciële mogelijkheden en zei: "Loopt u maar even mee, dan kijken we gewoon even".

En ja, hoor, ik héb me toch een leuke bril uitgezocht! Over veertien dagen is ie klaar. Met 'n kwartpuntje meer en een op z'n plaats gezette cilinder dan toch meteen maar. Dúúr vrouwtje, hoor, ik.....maar ik rook niet.....

(1 reacties)

Gedonder in de glazen....
Op haar school beleefde Cockie een incident, waarbij twee rivalen met een oogje op hetzelfde meisje, als ik 't goed begrepen heb, door een glazen ruit vielen. Zoiets is héél eng. Er is meestal veel bloed en je kunt vaak niet vaststellen wat er precies is geraakt door dat scherpe glas. Het viel gelukkig mee, las ik.

Wij maakten zoiets mee, toen onze twee dochters elkaar op een overigens vredige zondagochtend achterna zaten door 't huis en de oudste struikelend door de binnendeur van de keuken viel. Hun vader had nét z'n EHBO-diploma gehaald ( nota bene als eerste blinde in Nederland! Hij wilde dat diploma trouwens om begrijpelijke redenen niet halen om te weten wat hij moest doen in geval van paniek, maar meer om te weten wat ie moest láten) maar hij kon meteen aan de gang met stelpen en verbinden, voordat we naar het zondagspreekuur van de huisarts gingen.

Het slachtoffer maakte er geen paniektoestand van, wij hielden haar goed bij de les omdat ze toch wat neiging tot onderuitgaan had en bij de dokter voelde ze zich al beter, maar er moest wel het een en ander gehecht worden. Dat vond ze niet leuk. Maar onze dokter had zo zijn afleidingsmanoeuvres.

Ze was een jaar of veertien toen. Hij zei: "Hé, ik heb jou van de week nog gezien op de tennisclub!". "Dat kan niet", zei ons kind "want ik tennis niet". "Jawél!", zei de dokter "ik weet 't zeker: jij was op de tennisclub". "Nee, hoor, ik kom daar nooit", zei ze weer. "Kom zeg, ik zal toch zeker wel weten wie ik zie!", zei onze olijke geneesheer verontwaardigd. Mijn dochter raakte knap geïrriteerd en ze vond 'm duidelijk een oen. Met opgetrokken wenkbrauwen keek ze mij aan, zo van : "Nou, zeg jij eens wat!".

Maar het was de dokter die zei: "Zo, kláár, dame! En dan heb ik me zeker tóch vergist bij de tennisclub!". Het gevreesde hechtkarwei was onderwijl probleemloos geklaard zonder zenuwen voor de patiënt. Ze moest er wel om lachen, vond de dokter achteraf toch maar geen oen en vader kreeg een complimentje vanwege de professioneel gelegde verbanden......

Vastgelogd op 01:03

(2 reacties)

woensdag, 21 maart 2007

Taalgevoel.......
In de Quest van deze maand staat, dat ze hebben ontdekt, dat als mensen meerdere talen spreken, ze minder kans hebben om dement te worden . Er stond bij dat dat eigenlijk heel goed nieuws is voor allochtonen! Maar wat ik me nou afvraag, hè: zou dat nou ook gelden voor Friezen......?

(1 reacties)

dinsdag, 20 maart 2007

Dáárom breng ik bloemen voor je mee.....
Er is een reclamespotje (van Super de Boer, dacht ik) waarin een man zijn vrouw een doos perkplantjes aanbiedt omdat ie 'zoveel van haar houdt'. Ze is er erg blij mee, want zo te zien is het nou niet direct een man, die elke week 'n bloemetje voor haar meebrengt. Totdat zijn dochtertje zegt: "Ja, en ze waren ook nog gratis bij de boodschappen, hè, pap?". Ik vind het een vermakelijk filmpje, want ik herken er iets in.

Jaren geleden liepen de revalidanten van het centrum voor blinden en slechtzienden, waar mijn man en ik werkten, altijd mee met de Apeldoornse Avondvierdaagse. Op de laatste avond werden ze door personeel en mede-revalidanten hartelijk "ingehaald" met bossen bloemen. Ik had de kinderen thuis dus ik was daar nooit bij. Maar op een van de slotavonden kwam mijn man na zijn dienst thuis met een grote bos bloemen, die mij werd overhandigd met de woorden: "Alsjeblieft, schat, voor jou! Omdat je zo lief bent".

Ontróerd was ik door zoveel genegenheid en waardering. Totdat later bleek, dat één van de lopers helemaal geen zin had gehad in die bos bloemen, omdat ie nog met de trein naar huis moest, vrijgezel was en niks met bloemen had en ze alleen maar lastig vond. Hij had ze aan mijn man gegeven, die er wel raad mee zou weten.

Nou, inderdaad, hij wist er raad mee, de schooier. Goeie sier maken bij z'n vrouw, die er later pas achter kwam, hoe het écht zat. Want het overkwam me nooit! Zomaar een bos bloemen. Van hém dan. Maar dat ie 't me zelf verteld heeft later is dan toch wel weer netjes. En kom, zoiets moet je ook waarderen.......

(3 reacties)

maandag, 19 maart 2007

Pijnlijk...?
Knap onnadenkend om Koos Alberts een plaats te geven op "The Walk of Fame" in Rotterdam! Hoewel, hij zal er zelf niet mee zitten misschien, of nou ja, juist wél.........!

(3 reacties)

zondag, 18 maart 2007

Ondernemersleed......
's Zaterdags nemen we meestal 'n bloemetje mee bij de goedgesorteerde bloemenbalie van onze supermarkt. Er zijn kant-en-klare boeketten te koop, maar ik vind het leuker om zelf iets bij elkaar te zoeken. Ik zag bloemen, die ik alleen maar in het wit kende en wel onder de naam 'zuidenwindlelies' oftewel de 'ornithogalum thyrsoides' en vanwege dat 'ornitho' is de naam 'vogelmelk' ook niet zo gek. Je ziet, ik ken mijn flora met behulp van Google. Maar deze waren zacht-oranje en dan niet in kleur gespoten, zoals ze met deze bloemen wel eens doen en wat ik afschuwelijk vind, maar echt zo gekweekt. Ik vond ze lief.

Toen ik de bosjes bij elkaar deed kwam de bloemenmevrouw naast me staan en zei: "Zo, hebt u 'bloemistenverdriet' uitgezocht?". Daar had ik nou nog nooit van gehoord dus ik vroeg waarom ze zo genoemd werden. "Ze staan wel drié weken", zei ze. "En álle bloemetjes, die nu nog in de knop zitten, komen uit". Ja, dat is treurig voor de bloemenbalie van de C1000, maar deze tevreden consument gaat eens kijken of het waar is, dat van die drie weken! Lang leve de ornithogalis thyrsoides......!

(3 reacties)

Verdwenen...
Mijn hosting provider, die heel toevallig familie van me is, sterker nog: ik heb zelf gezorgd dat ie d'r kwam, had de laatste dagen wat troubles met zijn servers, die hij inmiddels heeft opgelost, maar waardoor het stukje, dat ik gisteren, of gezien het late uur eigenlijk éérgisteren, had geschreven over het opruimen van mijn boekenkasten, geheel en al in de krochten van het internet is verdwenen. Hij had het erover, dat het nog wel op te duikelen was, maar ach, de jongen heeft 't al druk genoeg en zo belangrijk was het niet. Wie het nog heeft gelezen voordat het verdween zal dat beamen. Ik weet, dat er ook reactie op was, maar ook die is dus foetsie. Sorry, zal ik maar zeggen! Zo gaan de dingen......

Vastgelogd op 01:57

(0 reacties)

dinsdag, 13 maart 2007

Ruggespraak.....
Een paar dagen al heb ik last van mijn rug. Dat heb ik wel vaker en ik weet dat het weer overgaat, maar het is behoorlijk pijnlijk en lastig. Ik word er ook kribbig en ongeduldig van. Hoe ik er aan kom weet ik niet en hoe ik moet voorkomen dat ik het krijg ook niet. Ik heb een heerlijk bed, draag geen stiletto's, ik til niet zwaar, spit geen tuinen om en dans geen tango's. Vroeger allemaal wel natuurlijk, maar voor alles is een tijd. Die rugsores is er zomaar ineens. Ik weet dat ik in beweging moet blijven en dat doe ik ook, maar toch.

Maar dan denk ik aan al die arme voetballers met hun gescheurde hamstrings ( een woord, dat je erg vaak hoort tegenwoordig en ik weet ze inmiddels ook te zitten!) en dat is veel erger dan wat ik heb natuurlijk. Veel duurder ook, want ze kunnen wéken hun werk niet doen. En dan ben ik eigenlijk heel tevreden met mijn blessure. Maar *&^%$#*, het moet niet al te lang duren, hoor, al kost ik niks......!

(1 reacties)

zondag, 11 maart 2007

Outfit....
Onze jongste kleinzoon, die ( zie vorige postje) 20 kilo weegt, vierde vandaag zijn verjaardag. Eigenlijk is ie woensdag pas jarig, maar het kwam beter uit dat het feest op deze mooie zonnige zaterdag was.

Hij heeft het namelijk nogal druk op z'n échte verjaardag. Hij neemt op die dag afscheid van de crèche, waar hij heel wat jaren een paar dagen in de week heeft doorgebracht. Hij gaat dan ook trakteren. Vanwege z'n verjaardag natuurlijk, maar ook om een goede herinnering achter te laten bij de leidsters, want dat is na al die tijd wel het minste. Al die luiers die ze verschoond hebben, al die keren neuzen snuiten en Koen heeft 't er erg leuk gehad.

Maar nu is hij groot. Vier jaar en dan ga je naar de basisschool. Meteen de dag na zijn verjaardag al dus dat is best vlug. Hij heeft al een paar keer mogen proefdraaien op school en hij vindt 't er gezellig.

Z'n moeder had hem vandaag een feestelijke witte bloes aangedaan en die stond 'm geweldig, vonden wij. Hij is nu groot dus heeft een mening over zijn kleren. Hij vond die witte bloes niet zo'n succes. "Ik lijk wel 'n tandarts". zei hij. Nou ja, tandartsen zijn ook wel eens jarig........

(2 reacties)

vrijdag, 9 maart 2007

Schrik......
We hebben een geavanceerde personenweegschaal. Hij slaat van alles op in z'n geheugen. Wie er op 'm staat, hoe het loopt met diens afvalpogingen en hij kan ook praten. Engels nog wel. Ik sta er slechts zo nu en dan op, want dat is beter voor de stemming in huis.

Gisteren was onze jongste kleinzoon bij mij, want als z'n broer naar zwemles moet met hun beider moeder, dan komt hij altijd even bij oma. En zo verzeilde hij gisteren in onze badkamer. Op de weegschaal moest natuurlijk even gestaan worden, omdat dat leuk is vanwege het gepraat.

Maar toen ik vandaag zelf weer eens op de weegschaal ging staan riep het ding, dat ik 59 kilo was aangekomen! "You gained fifty-nine kilograms. Goodbye!". Want hij is ook nog eens heel beleefd, onze weegschaal. Kom, ik moest maar weer eens aan de lijn........

(7 reacties)

woensdag, 7 maart 2007

Politiek bewust.....of toch gewoon te simpel.....?
'k Heb gestemd vanmiddag.Een daad die een politiek bewustzijn veronderstelt, anders doe je dat niet. Lijkt mij. Politiek is toch niet mijn ding. Je moet ervoor in de wieg gelegd zijn. Dat neemt niet weg, dat ik zo mijn opvattingen heb, die door mijn opvoeding en later door mijn werk meer links zijn dan rechts en groen voor zover ik dat redelijk en haalbaar vind. En verder denk ik dat ik iedereen in zijn waarde moet laten. Daardoor snap ik ook een paar zaken niet, waarover ophef wordt gemaakt, terwijl ik dacht, dat ze eenvoudig op te lossen zouden moeten zijn.

Bijvoorbeeld: stel, er zijn ambtenaren, die liever geen homostellen willen trouwen. Dat kan. Dan kunnen ándere ambtenaren, die géén bezwaar hebben tegen een dergelijke verbintenis, die mensen toch een leuke trouwerij bezorgen? De mogelijkheid bestaat toch om iemand "speciaal ambtenaar van de burgerlijke stand" te maken? Dat gebeurt wel vaker, heb ik me laten vertellen. Imca Marina heeft er zelfs een heel lucratieve trouwlocatie aan vast zitten, aan haar ambt. Iedereen gelukkig en de ambtenaar, die het niet kan aanzien gaat even lunchen of gaat dubbele paspoorten stempelen of zo. Het mág toch, dat iemand er anders over denkt? Dat vind ik nou juist zo mooi aan dit land.

Zoals er ook artsen zijn, die een euthanasie niet in overeenstemming kunnen brengen met hun geweten. Ze kunnen (dat) niet helpen. Er zijn dokters die zo sterk zijn dat ze het wel kunnen en daar heb ik diep respect voor, omdat het me zeer zwaar lijkt. Dat er een goede controle is ingebouwd, zodat zoiets niet van de ene op de andere dag en uit de losse pols gebeurt is zonder meer een vereiste en ook een zegen voor iedereen, die erbij betrokken is.

Als ik nou toch bezig ben: een abortus, waaromtrent de klok lijkt te worden teruggedraaid of op z'n minst te worden stilgezet, daarmee heb ik best moeite. Behalve als de zwangerschap een drama betekent voor de moeder en daarmee ook voor het kind. Maar ook een zwangerschapsonderbreking gebeurt in ons land niet zomaar en gaat met veel zorgvuldigheid gepaard. Daar ben ik zeker van. Artsen kunnen er soms niet aan meewerken, omdat hun geweten dat verbiedt en ook daar kun je ze niet op aankijken. Zoals je een arts, die er wel aan wil meehelpen, ook niet kunt veroordelen als hij bang is, dat de abortuspraktijk anders weer in een groezelig en griezelig circuit zal verdwijnen met alle gevolgen van dien.Moeilijke materie allemaal, maar ik ben blij te leven in een land als het onze. Zonder nou van die rood-wit-blauwe gevoelens te hebben, hoor! Ik vind de Hollandse vlag net zo mooi als...wat zal ik eens zeggen...de Luxemburgse.

Maar, méns, wat kunnen we ook mekkeren met z'n allen. Als we nou van alles zo goed en integer hebben geregeld, waar zeuren we dan nog over? Ach ja, hoe kón ik 't vergeten! Het dubbele paspoort natuurlijk. In plaats van dat je nou blij bent voor die mensen! Eentje voor 't verlies. Wat kóst 'n paspoort niet tegenwoordig? Drie keer naar de fotograaf voordat je pasfoto eindelijk is goedgekeurd en dan de gemeentelijke leges nog. Nee, volgens mij is die Wilders gewoon jaloers.......

(10 reacties)

dinsdag, 6 maart 2007

Daar is ie weer....!
Nóg iemand, die last heeft van het Heintje Davids-effect: Flipje, het Tielse fruitbaasje. Hij komt weer terug! Hero heeft ontdekt, dat het toch wel heel veel potten jam scheelt in de verkoop als ie niet meer op de etiketten staat. Dus komt hij daar weer op te staan. En ze dachten bij Hero in Breda: 'kom, dan maar weer helemáál terug naar de ouwe tijd' en er kunnen weer punten gespaard worden voor de boekjes met Flipjes avonturen ook. Ik krijg weer een jaren vijftig-gevoel. Punten uitknippen, zegeltjes plakken. Waar is de schaar en waar is de Gluton....?

(5 reacties)

Heintje-effect......
Weg is weg. Zo denkt Maartje van Weegen, die we vanavond zagen bij P&W, over het einde van haar dienstverband bij de televisie. Een heel gezond standpunt, lijkt me. Wie er héél anders over denkt is Catherine Keyl, die na een afscheid met taart, bloemen, zoenen, een lintje van de koningin (waar Maartje, die toch dicht bij het vuur zat, voorlopig naar kan fluiten!) en heel veel publiciteit, zonder een spoor van schaamte, rustig weer op de plaats van haar opvolgster is gaan zitten bij het programma van omroep Max.

Hoewel ik tot de doelgroep behoor, heb ik het dagelijkse programma nog nooit gezien, omdat we de televisie op dat tijdstip niet aan hebben vanwege belangrijker bezigheden, maar ik weet zeker dat Martine van Os, die opvolgster dus, het uitstekend gedaan zal hebben. Maar Catherine moest nodig haar gordijnen gaan ophangen in haar nieuwe huis, zei ze laatst, en dat was meteen een mooie gelegenheid om afscheid te nemen van haar televisieloopbaan.

Maar óf de gordijnen zijn toch een pietsie duurder uitgevallen dan de bedoeling was óf Katrien kan toch niet buiten alle aandacht van de bejaarden: ze is gewoon terug. En nou hoop ik maar dat Martine net zulke goeie relaties heeft. Ik vind trouwens de opvatting van Maartje heel wat symphatieker. Weg is weg.........

Vastgelogd op 02:00

(3 reacties)

zondag, 4 maart 2007

Wasdom......
Als ik de moeder van Yvon Jaspers was, hè, dan zou ik haar, zo groot als ze was, eens flink over de knie leggen! Zoals zij haar moeder in die witwasreclame voor gék zet, zeg, daar lusten de honden geen brood van. "Van de was had ons mam vroeger geen kaas gegeten", durft ze te zeggen, "dan liet ze een rooie of blauwe sok tussen de witte was zitten en liepen mijn broers en ik wekenlang rond in roze en blauwe kleren!".Ik vind 'm ook niet leuk, die reclame. Vanwege die moeder, ja. Je moet als moeders toch een beetje voor elkaar opkomen.

Yvon is verder best aardig, hoor, maar haar huis is véél te wit. En ze heeft wit beddengoed omdat dat zo lekker fris slaapt. Nou, ik kan je verzekeren, dat mijn roodgeruit ook heel fris slaapt. Ze houdt ook van witte kleren, dus als je alléén maar witte was hebt komt er natuurlijk nooit een rooie sok tussen. Da's dus geen kunst.

Maar dan die slotzin: "Kijk, mam, dit is nou stralend wit!" en dan houdt ze treiterig een of ander babyfrutseltje tegen het licht. En ik ben nog vergeten over wat voor wasmiddel het eigenlijk ging, dus dat gedoe over d'r moeder leidt alleen maar af van de boodschap ook. Dom kind......

(0 reacties)

zaterdag, 3 maart 2007

Beschermengelen.....
In onze krant stond vandaag een artikel over de 'Guardian Angels, Special Forces in Christ'. Bijgaande foto ernaast van vijf in het zwart geklede mannen, volgens mij type motorclub. Een busje als vervoermiddel met de naam, die verwijst naar hun engelenstatus, op de zijkant.

Je kunt ze inhuren als je van plan bent een christelijk getint evenement te houden. Zij zorgen er dan voor, dat Satan, die natuurlijk op de loer ligt om iets dergelijks te verstoren, geen kans krijgt. Niet door gewelddadig optreden, want hoewel ze er uitzien alsof er op dat gebied niet met hen te spotten valt, daar doen ze niet aan, zeggen ze. Ze práten met onruststokers en dat helpt, daar kom je verder mee. Het kwaad ebt dan weg. Ze baseren hun bestaansrecht op de bijbel. Jesaja zegt: 'Ga heen, zet een wachter uit, laat mij melden wat hij ziet'. Vandaar.

Hoe ontstaat zo'n club dan, vraag ik me af. Want het is me nogal niet wat: Guardian Angel. De heren op de foto zeggen, dat je stevig in je schoenen moet staan, de praise-liederen moet kunnen meezingen, moet kunnen bidden en je bewust zijn van de dreiging van het kwaad. Hun organisatie is groeiende, zeggen ze ook.

Maar waarom zijn ze nou zo uniform en macho gekleed? Wit was toch veel passender geweest? Engelachtiger ook. Je moet dan wel een engelengezicht en engelengeduld meebrengen natuurlijk en misschien verwachten ze er toch met praten alléén niet uit te komen en is er wat 'aardse' uitstraling nodig. Je weet het tenslotte maar nooit met Satan!

Ik gun iedereen z'n tijdverdrijf, hoor, maar ik vind het zó eng, dat soort ordediensten! En ik vind onze regering al zo eng worden met allerlei plots opkomende regels en verordeningen, die ons moeten behoeden voor allerlei kwaad, waarvan we allang geen idee meer hadden. Wát ik ook ga stemmen volgende week, en ik weet, dat dat geen landelijke verkiezing is, het lijkt wel één pot nat allemaal....brrrr......

(3 reacties)

donderdag, 1 maart 2007

Stralen.......
We zagen op de Belgische televisie brandweermannen een actie houden. In vol ornaat. Brandweerpakken aan, helmen op en ze hadden van die grote brandweerwagens bij zich van het formaat waar onze kleinzoons gék van zijn. Het feit, dat ik niet eens meer weet waarvoor ze dan demonstreerden, daaruit blijkt wel hoe gefascineerd ik aan het kijken was.

Ze kwamen op een gegeven moment tegenover een grote politiemacht te staan, waardoor ze niet verder konden. Dat zijn toch een soort collega's zou je zeggen, maar dat was even niet te zien. En waar hield de politie die brandweerjongens mee tegen? Met een waterkanon! En wat deden die brandweerjongens toen? Terugspuiten!

Het was erg vermakelijk om te zien, hoewel er aan weerszijden nog waterkrachtgewonden zijn gevallen ook. Maar twee groepen 'dienaren van de wet', van één en hetzelfde land, die elkaar te lijf gaan met water. Een jongensboek.De commandanten van de twee tegenover elkaar staande partijen moeten in hun handen hebben gewreven toen ze het bevel tot spuiten mochten geven. Dat kán niet anders.

En zo niet, dan zijn het wel droogstoppels, die de tijd, dat ze in de zomer met waterpistooltjes hun buurjongetjes nat spoten, helemaal zijn vergeten. Het was mooie televisie......!

(0 reacties)

( - - )