vrijdag, 29 juni 2007

Was....
Het water op de Veluwe is van oudsher zacht en helder. Dat had tot gevolg, dat er veel wasserijen waren hier in de buurt. Daar zijn er inmiddels wel weer veel van verdwenen, omdat ze het water minder helder maakten en bovendien kregen de mensen zelf wasmachines thuis. Maar er zijn nog steeds relatief veel wasserijen in deze omgeving en een paar zijn echt al heel oud. Ze werken hoofdzakelijk voor de ziekenhuizen natuurlijk, voor hotels en instellingen, maar particulieren doen ook nog wel hun was de deur uit.

Ik kan me daar niks bij voorstellen eigenlijk. Ja, als ik sta te hannesen met van die grote dekbedhoezen denk ik wel eens: "Dat zou toch anders moeten kunnen" en hoeslakens vind ik handig, maar ook ondingen bij het 'opvouwen' (wat (ik) helemaal niet goed kán), maar verder hoeft er voor mij geen was de deur uit. Nog afgezien van de kosten.

Het was een reclameslogan vroeger: "Doe de was de deur uit!". En ik las in de krant, dat ze die kreet weer willen opgraven. Er moeten centrale wasserijen komen in de wijken, waar mensen gelijk met het droppen van de kids op school, hun was kunnen droppen bij de wasserij. Dé oplossing voor drukbezette werkmensen en ook de ouderen zouden zo van hun wasdag af zijn. Ik héb niet eens meer 'n wasdag!

Ik geloof er niks van dat 't gaat werken. Zoveel werk is de was toch niet meer? Wassen, drogen, vouwen en 'n beetje strijken, indien nodig. Er is veel dat zó de kast in kan. Ik heb trouwens eens gewerkt bij een oude mevrouw in de tijd dat ik bij een thuiszorgorganisatie zat. Ze woonde in een chique serviceflat en veel hoefde ik er niet te doen, want ze had huishoudelijke hulp van de flat. 'n Beetje praten, voorlezen, wandelingetje met haar maken in het bos, wat boodschapjes doen. Zij had ook de was buiten de deur. Behálve haar directoirtjes ( zo noemde ze haar onderbroeken) en d'r nachtponnen. Die moest ik een sopje geven, want dat was te privé, vond ze.

Kijk, dat heb ik nou met m'n héle was. Daar zitten soms dingen bij, die eigenlijk al afgedankt hadden moeten zijn misschien, maar ja, het zit lekker of ja, het is wat verkleurd of verbleekt, maar niet kapot of zo, dus ja....Nou, als mijn was "de deur uit" moest was dat 'n heel ander verhaal natuurlijk. Als mijn was door vreemde handen zou gaan en waarvan de mensen misschien wel tegen mekaar zouden zeggen: "Moet je nóu es kijken, wat ik hier heb! Tsjee zeg....". Nee, mij niet gezien. Alles binnen, lekker privé. Ik héb niet eens meer een waslijn......!

Vastgelogd op 13:54

(1 reacties)

donderdag, 28 juni 2007

Jaartelling......
Er was er een jarig gisteren, hoera, hoera, en dat kon je wel zien, dat was ik niet. Mijn geliefde heeft er weer een jaartje bijgesprokkeld. Daar heeft ie geen moeite voor hoeven doen, dat gaat vanzelf. En hoewel hij niets mankeert aan zijn geheugen, integendeel zelfs, moest hij gisteren toch even vragen hoe oud hij nou ook alweer werd. Dat komt doordat het 'm niet interesseert, 'n jaartje meer of minder. Dat vind ik eigenlijk heel grappig.

Want wat ben je eigenlijk je hele leven bezig met je leeftijd! Eerst moet je oud genoeg worden om naar school te mogen. Hè, hè, eindelijk groot. Dan krijg je gedurende je héle schooltijd die rare tegenstrijdige uitspraken van je ouders. Als je iets niet mág, ben je 'pas' zo en zo oud, en als je iets moét ben je 'al' zo en zo oud. Terwijl je leeftijd hetzelfde blijft. Raar.

En dan word je es 'n keer achttien, hetgeen heel wat lijkt, maar nog niet zoveel voorstelt, behalve dat je mag afrijden en stemmen. In mijn tijd was eenentwintig de leeftijd waarop je met je pink op tafel mocht slaan. Je werd volwassen geacht. Ik trouwde op m'n 24e. Maar ik had in die tijd nog zo'n kinderkoppie, dat winkeliers, als ik heel volwassen de boodschappen voor mijn heus wel echte huishouden deed, aan mij vroegen: "En zus, wat zal 't wezen?". Ik vond dat maar niks en telde het verschuldigde bedrag altijd zeer nadrukkelijk uit met de hand waaraan mijn trouwring zat. Nog 'n geluk dat ik rechts was en van protestantse oorsprong.

Nou, en dan gaat het hard. Je wordt dertig, veertig en ze gaan je afmeten aan de leeftijd van de kinderen. Vijftig is een halve eeuw en dat klinkt toch wel verhipte oud. Denk je. Maar dan ga je de voordelen zien van wat ouder zijn, maar recht van lijf en leden op 'n hoofdpijntje na. Hoewel ze je nog wel eens sporadisch om advies vragen, worden je kinderen zelfstandig. Je denkt wel eens: "Zou je dat nou wel doen?", maar zégt 't niet en dat is in de meeste gevallen erg verstandig.

Wij waren al in de zestig toen de kleinkinderen kwamen. Als je kinderen wat later aan de offspring beginnen heb je dat. Het voordeel daarvan is dat wij grootouders zijn op leeftijd, jong gehouden door het grut. Nou, en dan krijg je, dat je niet meer precies weet hoe oud je ook alweer was. Mooi, hoor........!

(0 reacties)

dinsdag, 26 juni 2007

Het einde der dagen.....
Ach, en nou zijn ze allebéi dood. Ik zag vanavond de Villa Felderhof-uitzending, die werd herhaald vanwege de dood van Majoor Bosshardt. Wéér herhaald, want dat gebeurde ook toen Herman van het Hilton was gesprongen.

En wéér trof het me, terwijl ik de uitzending nu toch al drie keer heb gezien, hoe ongelooflijk liéf die twee mensen voor elkaar waren. Zij stopte hem lekker in nadat ze 'm voor het slapen gaan nog even 'n stukje had voorgelezen en ze deed hem in bad alsof ie 'n kind was. En hij was zó voorzichtig met haar en begeleidde alle wankele stapjes die ze deed. Heel schattig.

Maar toch ben ik ervan overtuigd, als het allemaal zo uitgekomen is zoals ze het geloofde, dat ze dan, boven aangekomen, Herman bestraffend zal toespreken. : "Nee, jongen, dat had je zó niet mogen doen! Daar hebben te veel mensen verdriet van gehad. Je hebt weer eens alleen aan jezelf gedacht en dat is niet aardig". Waarop Herman misschien wel zal zeggen:"Ja maar, Alida, ik moest er toch zijn om voor jou de poort open te doen en je een beetje de trappen op te helpen?". Ja echt, ik hoop dat het zo gegaan is........

(5 reacties)

zaterdag, 23 juni 2007

Luxeprobleem.....
Door de Kruidvat-winkel liepen twee kleine meisjes. Zusjes, want, hoewel verschillend van formaat, ze leken enorm op elkaar. Tien en acht, schatte ik. Ze liepen alle gangpaden door, waren vreselijk op zoek naar iets en konden dat "iets" duidelijk niet vinden. Opeens riep de oudste vertwijfeld door de winkel: "Hallo! Wie weet er iets voor een vader.....?"......

(3 reacties)

Dakduif.....
Had ik al verteld dat ik 'n bewonderaar ben van Foppe de Haan? 'k Geloof van wel, hè, 't wordt vervelend. Maar voor bakvissengedoe ben ik al veel te oud, hoor, daar heeft het dus niks mee te maken. Voor Hiddink waren vorig jaar in Australië de T-shirts met "we love Guus" niet aan te slepen, maar Foppe zit op zoiets niet te wachten, denk ik. Wat is die man een verademing, zeg!

Maar er wordt zo hier en daar wel denigrerend over 'm gedaan, hoor! Een over het paard getild voice-overtje, dat zichzelf graag hoort,( nou ja, daar is ie op aangenomen natuurlijk anders word je geen voice-over, hè, hè...) noemde hem 'de grijze dakduif '. Ze hadden het vanavond ook over z'n witte sokken, lekker belangrijk.

En gisteren over de Friese schoolmeester, die nóóit een internationaal grote trainer had kunnen worden omdat ie daar de goeie instelling niet voor had. Hij zal heus niet armlastig zijn, maar voor het grote geld is ie nooit gegaan. De eerste die dat weinig kan schelen is hij zelf. Hij wil voetballers en dan vooral jónge voetballers beter maken dan ze zijn. En dat niet alleen op voetbalgebied.

Hij schrijft ze ook brieven, hoorde ik. Dat is toch léuk? Over dat ze tegen kritiek moeten kunnen bijvoorbeeld of dat ze zich niet zo druk moeten maken en dat alles heus wel goed komt. Iets op schrift stellen, zodat ze zo'n boodschap nog eens na kunnen lezen en er over nadenken. Zo'n brief moeten ze dan bewaren en nog eens bekijken als ze als miljonair en beroemde voetballer (eerst het een en dan het ander) aan de rand van hun zwembad zitten.

Ik vind Foppe de Haan een oase van rust in die blatende mannenwereld (vrouwen hebben de naam, ja, ja.....) van vóórbeschouwers, nábeschouwers, deskundigen, analytici, presentators en aanschuivers, die vanwege hun bekende kop hun zegje mogen doen en er nog voor betaald krijgen ook. Ik hoop dat ze winnen morgen, de jongens. En Foppe, want hij is altijd zo leuk blij. Zonder karatetrappen en zo. Maar, die Serviërs zijn verdorie wel goed, hoor. 't Kan Friezen of dooien......

Vastgelogd op 02:13

(1 reacties)

vrijdag, 22 juni 2007

Behoeftig......
Albert Heijn is volgens berichten bezig 'nieuwe winkelconcepten' te testen. "Want", zo zegt een woordvoerder "de behoefte van de klant verandert en wij moeten die behoefte volgen". Nee, nou geen grapjes over het woord 'behoefte' , dat is flauw. Dié behoefte staat aan het eind van de voedselketen en bovendien zijn de toiletrollen héél vaak in de aanbieding.

Maar een klantbehoefte wordt toch commercieel gecreëerd of heb ik dat nou mis? Ze verzinnen toch steeds weer "nieuw!nieuw!nieuw!" om je dat te laten kopen? En spullen, waar ik al jarenlang heel tevreden over ben en helemaal aan gewend verdwijnen soms zo maar en zijn niet meer te vinden. Verpakkingen verbeteren kan heel nuttig zijn, ook milieutechnisch vooral, maar ze onherkenbaar veranderen is vaak zeer hinderlijk en klantonvriendelijk.

Omdat ik al ouder ben zou je kunnen denken, dat ik niet wil dat er iets verandert en dat alles maar moet blijven zoals het is. Nou, zo zit ik niet in elkaar. Ik ben best wel ( gôh, dát klinkt jaren zeventig, hè: "best wel") gevoelig voor nieuwe zaken zolang ze ook nuttig zijn. Maar om nou een heel winkelconcept te gaan veranderen omdat mijn 'behoefte als klant' dat zou eisen vind ik overdreven.

Wat ik een goeie aanpassing vind, waarbij ze de veranderende maatschappij hebben gevolgd, zijn de kleinere porties in van alles. Je betaalt daarvoor naar verhouding wat meer, omdat de verpakking en alles daaromheen hetzelfde blijven als bij grotere hoeveelheden. Dat snap ik dus en ik ben er blij mee, omdat ik nog steeds moeilijk eten kan weggooien. Zal 'de oorlog' nog wel zijn.

De zogenaamde 'aanbiedingen' zijn wel nog steeds gericht op grootverbruikers. Want wat moet ik met mijn kleine huishouden met kilo's vlees en waar laat ik 32 rollen toiletpapier? Geen behoefte aan......

(0 reacties)

woensdag, 20 juni 2007

Paniek.....
Van de week stond ik in een winkel samen met een mevrouw, die er op het eerste gezicht heel gewoon uitzag. We waren tegelijk aan de beurt en werden geholpen door verschillende medewerkers. Toen mevrouw nogal wat wisselgeld terug kreeg bij het afrekenen begon ze ineens heel hard te huilen. En als ik dan 'hard' zeg bedoel ik ook 'hard' met grote uithalen. Iedereen schrok zich wezenloos.

"Dat kán ik toch allemaal niet!", riep ze vertwijfeld. De winkelier, voor wie ze kennelijk geen onbekende was, suste haar een beetje en zei vriendelijk: "Nou, gaat u maar rustig naar huis en dan telt u het thuis allemaal even na. Ik heb het heus goed gedaan. Kijk, hier is het bonnetje, daar staat het allemaal op". Nog steeds huilend stopte ze alles in haar portemonnee en verliet wenend de winkel.

Toen ik haar later in het winkelcentrum terug zag was het alweer een beetje over, hoewel ze nog 'n behuild gezichtje had. Ik vond het heel erg zielig. Zouden die Europese geldjongens nou eigenlijk wel weten wat ze de mensen hebben áángedaan met de overstap naar die stomme €uro.....?

(4 reacties)

dinsdag, 19 juni 2007

Vrijheidsberoving......
Als ze de vrije woensdagmiddag gaan afschaffen, zoals is voorgesteld, dus alle schooldagen even lang, dan zal er van 'bewegen' door de jeugd nog minder terecht komen, denk ik. Want op woensdagmiddag gaan/moeten kinderen naar ballet, naar paardrijden, naar tennis (ligt ook een beetje aan de laag van de bevolking natuurlijk) naar voetbal en, dat is maar een klein béétje bewegen, maar toch, naar muziekles. Maar waar halen de stakkerdjes dan de tijd vandaan om dat allemaal te blijven doen? Zónde van het geld ook, waar papa en mama hard voor moeten werken!

Maar wat moet dat moet. Er is namelijk geen opvang genoeg voor de kindertjes op woensdagmiddag en anders worden het zwerfkinderen, nou, en je weet wat daar in de meeste gevallen van terecht komt.Maar, als je nou kinderen hebt, hè, dan moet je toch zélf regelen dat alles goed komt? Of ben ik nou uit de tijd? Ik denk, dat kinderen die vrije middag, die niet voor niks midden in de week zit, hard nodig hebben. Om te spelen bijvoorbeeld. Ik herinner me hoe we uitkeken naar die vrije tijd. We maakten afspraken met vriendjes om van alles te gaan doen. Oké, ik moest ook 'n uurtje naar pianoles, maar verder lag zo'n middag maagdelijk voor je.

De tijden zijn veranderd, dat weet ik ook wel, zo eenvoudig als het klinkt is het niet meer. Maar kinderen van nu hebben zoveel meer indrukken te verwerken dan wij toen, die kun je die "vluchtheuvel" midden in de week toch niet afnemen! Dan leveren volwássenen maar es wat in.

Ik weet hoe hondsmoe onze kleine kleinzonen waren als ze van een peuterdienstregeling moesten overstappen naar de school met z'n 'lange' dagen. Daar had ik echt medelijden mee. Want wat is nou vier jaar? Ze zitten ook zó in het ritme, hoor, omdat het leuk is op school. Maar vermoeiend is het wel. Nee, doe maar niet, dat van die woensdagmiddag......

(2 reacties)

Uitspraak over de jeugd, die te weinig beweegt......
* "De jongelui van vandaag hangen op school samen met hun jas hun lijf aan de kapstok......" (Foppe de Haan)

Vastgelogd op 16:13

(0 reacties)

zondag, 17 juni 2007

Wie of wat was er nou 't eerst....?
In de krant van gisteren stond 'n verhaal over een mevrouw in Epe, die in het bezit was van een bostuin. Onderdeel van een bos dus. Net als haar buren, die hadden ook een bostuin. Mevrouw vond 't fantastisch om in een bos te wonen, ze genoot daar erg van. Maar het plezier in de natuur wordt de laatste tijd echter verstoord, omdat de buren aan het bomen kappen zijn geslagen. Eerst gewoon zonder vergunning, maar toen de gemeente daar achter kwam, werd de vergunning alsnog verleend. Een achterstevoren procedure, vond die mevrouw, en daar heeft ze natuurlijk gelijk in. Maar eens omgekapt blijft omgekapt, niks aan te doen.

De buurman kreeg wel een herplantingsopdracht, maar ja, voordat een eik weer 'n beetje aan de maat is, ben je wel tientallen jaren verder. Het bleef niet bij die illegaal omgekapte bomen. De buurman ging verder, vroeg en kreeg vergunning om nog meer bomen om te zagen, want hij hield van een transparant bos.

Zijn buurvrouw heeft nu dus de publiciteit gezocht omdat ze vindt dat Epe wel heel makkelijk omspringt met de kapvergunningen. "Waarom gaan die mensen niet in een weidegebied wonen?", zegt ze. "Daar hebben ze uitzicht". Ze wil trouwens helemaal geen ruzie met haar buren, maar vindt het beleid raar, omdat er praktisch geen gelegenheid is geweest om bezwaar te maken tegen de kap en toen ze dat wel deed, was het óf te laat óf er werd niets mee gedaan. De gemeente Epe zegt, dat mensen in hun tuin mogen doen wat ze willen, zolang het geen bomen betreft van een bijzondere soort of van "monumentaal" belang. Maar zo kan bomen weghalen wel heel ingrijpend zijn voor de omgeving!

Andersom geredeneerd hoor je ook vaak, dat mensen in een zogenaamd boerengebied gaan wonen en dan bezwaar maken tegen de "boerenluchtjes" die er hangen omdat er schapen en koeien lopen of omdat er op 't land gegierd gaat worden.

Van een nóg iets andere orde, maar eigenlijk hetzelfde, speelde hier in Apeldoorn toen een al járen op een bedrijventerrein (dus géén woonwijk!) in de buitenlucht oefenend muziekkorps, tevens showband, een dwangsom kreeg opgelegd als ze het waagden dat te blijven doen. En dat omdat één bewoner van een aangrenzende in aanbouw zijnde woonwijk bezwaar had gemaakt tegen de geluidsoverlast. Ook dat kwam in de krant natuurlijk en nu mógen ze weer, vanwege de commotie die een en ander teweeg bracht. De mooiste reactie kwam van iemand, die speciaal achter z'n huis ging zitten om naar de muziek te luisteren. Zulke mensen zijn er dus ook. Ik denk, dat de oordopjes en misschien ook de oogkleppen maar in het ziekenfonds moeten. Wat zeg ik nou weer? In de basiszorgverzekering natuurlijk!.....

(0 reacties)

vrijdag, 15 juni 2007

Buitje.....
Gisteravond had ik afgesproken dat ik zou oppassen bij onze dochter in Beekbergen omdat ze 'n etentje had, maar net toen ik wou vertrekken was er, zoals elders in het land al eerder, een wolkbreuk boven Apeldoorn. Mens, wat een water kwam er naar beneden! Maar ja, afspraak is afspraak dus ik sprintte naar de auto en vertrok. Je kunt je kind geen honger laten lijden.

Maar waar ik anders hooguit een kwartiertje over doe, nou, dat werd nu aardig wat langer. Straten afgesloten vanwege hoog water,soms ook niet en je kon nergens door en toen was er in Zuid ook nog eens 'n braderie, waar Jannes kwam optreden ( en heel toevallig weet ik wie Jannes is, omdat ie laatst in een praatprogramma zat) dus daar was ook geen doorkomen aan door de drukte, ondanks de regen. Jannes is een ster dus. Enfin, ik heb half Apeldoorn gezien voordat ik eindelijk 'n beetje in de goeie richting zat,

Ik zie wel eens van die stoere autoprogramma's waarin stoere mannen met vierwielaangedreven stoere auto's dwars door rivieren crossen enzo. Nou, zoiets was het hier in Apeldoorn ook, alleen voelde ik me niet zo stoer, want bij die mannen slaat nooit een motor af, maar je zult zien dat dat bij zo'n vrouw als ik natuurlijk wel gebeurt. Het water stond tot aan de bumpers. Ik ben wel in Beekbergen aangekomen uiteraard. Daar was één grote bui gevallen en was het allang weer droog.

Mijn dochter stond netjes opgetut te wachten, had ondertussen al naar haar eetafspraak gebeld, dat ze wat later kwam omdat ik er nog niet was, maar ze had geen idéé door wat voor avonturen haar moeder zich had heen geworsteld. "Nou, ik ga, doeg, tot straks", zei ze gehaast. Ze hoefde niet met de auto, want het restaurant was vlakbij. Haar zoons en ik keken haar na toen ze de straat uitliep. "Wat lóópt mama deftig, hè?", zei haar oudste. Ja, dat krijg je met hoge hakjes. Toch anders dan als ze met kaplaarzen door een halve meter water had gemoeten.......

(1 reacties)

donderdag, 14 juni 2007

GeFopt......
Als Jong Oranje speelt, dan kijk ik natuurlijk, want ik vind voetballen leuk en ze deden het goed tegen de Portugezen, vond ik. Maar vanavond had ik even iets anders te doen toen de stand 2-1 in het voordeel van Nederland was. Zodoende heb ik de laatste twintig minuten van de wedstrijd gemist.

Toen ik weer terug was in de kamer vroeg ik mijn huisgenoten hoe de wedstrijd geëindigd was en toen zeiden ze, met chagrijnige koppen, dat het 3-2 voor Portugal was geworden. Twee penalty's door stommiteiten van 'n paar spelers, van wie ze de namen zelfs noemden. Ik had ongelooflijk de pest in!

"Hebben wij weer", zei ik "nu ook geen Olympische Spelen natuurlijk!". "Ja", zei m'n zoon "ik zeg net nog tegen Pa: het is maar goed dat Ma 't niet heeft gezien. Dat is niet goed voor d'r hart!". Ik mopperde inderdaad nog wat na, voor mij was de lol er helemaal af.

Toen kwam er op de tv een of andere Chinese vrouw in het beeld, die de Nederlandse ploeg heel hartelijk welkom stond te heten in Bejing met een heel verhaal en ik dacht nog : "Nou zeg, dat is ook knap stom om zo'n arrogant van tevoren opgenomen item tóch nog uit te zenden. Wrijf 't er maar in!". Maar toen de "nabeschouwers" ook nog es heel vrolijk gingen zitten doen dacht ik : "Hier klopt iets niet!".

En ja, hoor! Mijn familie kwam niet meer bij. Want ha, ha! d'r was niks van waar, ze hadden me voor de gek gehouden. Zeer overtuigend, hoor, dat wel, want ik heb toch zeker tien minuten de dampen in gehad omdat ik dacht dat "we" het weer eens verprutst hadden. Ze zijn rijp voor een bloeiende toneelcarrière, dat tuig van mij. Een daarvan is dan wel een laatbloeier, maar dat kan.

Maar ach, mijn grote held Foppe was zó blij en dat maakte het helemaal goed! Wat ze d'r trouwens áán vinden, hè, mij zo in de maling te nemen. Maar mijn reactie schijnt nogal leuk te zijn. Nou goed, dat gun ik ze dan wel.....we hebben tenslotte gewonnen! Jong Oranje boven.......!

(1 reacties)

dinsdag, 12 juni 2007

Telstar....
Koen, onze jongste kleinzoon was van de week even hier omdat er op hem gepast moest worden terwijl z'n broer zwemles had. Op 'n gegeven moment was hij hardop aan het tellen. Dat kan hij al heel goed en ook al een heel eind foutloos achter elkaar. Ik zei, dat ik dat heel knap van 'm vond en dat vond ie eigenlijk zelf ook wel.

"Maar kan jij wel tot honderdduizend tellen, oma?" vroeg hij. Toen ik vertelde dat ik dacht dat wel te kunnen ( hetgeen hij weer heel knap van míj vond) en zei dat al dat getel dan wel een tijdje in beslag zou nemen, zei onze praktische kleinzoon: "Nou, dan tel jij maar door en dan ga ik vast naar bed!". Je moet de zaken 'n beetje nuttig weten te verdelen in deze wereld......

(1 reacties)

maandag, 11 juni 2007

Maandagmorgenmopje.....
Of het echt zo gebeurd is, weet ik niet zeker, want ik heb 't ook maar van horen zeggen, maar luister: een man wordt aangehouden door de politie, omdat hij bezig is de maximum snelheid ruim te overschrijden. Terwijl de politieman hem door het raampje vermanend toespreekt buigt de man zich plotseling boos opzij, rukt het handschoenenkastje open en roept naar binnen: "Ik zég het nog zo! Niét zoveel kolen op het vuur!".

Die agent moet zo vreselijk lachen, dat er van het uitschrijven van een bekeuring niet zoveel meer terecht komt. Je moet het natuurlijk wel treffen met het gevoel voor humor van zo'n diender......

(2 reacties)

zaterdag, 9 juni 2007

Rasecht.....
In België is bij een bedrijf 'n sollicitant niet aangenomen vanwege zijn donkere huidskleur. En dan niet omdat zijn eventueel toekomstige baas die niet aanstond, geen racistisch gedoe dus, maar omdat de hónd van de baas iets tegen donkere mensen had. De werkgever wilde zijn hond om die reden niet wegdoen. De sollicitant afwijzen was eenvoudiger. Een verwarrende toestand en de beschuldiging van racisme was uiteraard toch weer snel het gevolg.

Maar het kán, hoor, dat een hond zoiets heeft! Wij hadden een zwarte labrador retriever, zwart ja, toevallig. Die hoefde, terwijl we om de hoek woonden van het "Ambonezenkamp", zoals het in ons Vaassense dorp werd genoemd, maar één Ambonees te zien om in opperste opwinding te geraken. Woest werd ie. En als er 's morgens Ambonese kindertjes op het paadje voor ons huis langs naar de kleuterschool, die bij ons aan de overkant was, liepen, dan hielden we de hond zodanig opgeborgen dat hij ze niet zag. Hij had al 'n keer twee kleine bruine meisjes de struiken ingejaagd.

We spraken hem dan uiteraard zeer bestraffend toe, want dat konden we niet hebben natuurlijk, voor je het wist had je de RMS aan de deur! Het was de tijd van Wijster en Bovensmilde, weet je nog? Op de hei heeft hij nog 'n keer een Ambonese man, die heel vredig met 'n kijker de leeuweriken in de lucht zat te volgen, de stuipen op z'n lijf gejaagd. En toen zijn we maar verhuisd. Waren we toch al wel van plan, maar het kwam mooi uit.

Waarom de hond dat deed? Géén idee. Er was geen hond met een liever karakter dan onze Goochem. Een schat voor de kinderen, helemaal niks mis mee. Alleen dat ene onverklaarbare trekje, heel raar. We denken, dat hij toch een slechte ervaring gehad moet hebben met een gekleurd mens. We hebben hem uit het asiel gehaald dus van de eerste zeven maanden van zijn leven weten we niets, alleen dat zijn baas hem had weggedaan omdat hij niet helemaal raszuiver was en dus onverkoopbaar.

Niet raszuiver, je zult het maar wezen.....als hond dan.......

(0 reacties)

donderdag, 7 juni 2007

Tunnel......
Zaterdag a.s. wordt er door het bedrijf, dat de 6,6 km. lange Westerscheldetunnel tussen Goes en Terneuzen beheert, een dag georganiseerd voor vrouwen, die bang zijn om in een tunnel te rijden. Er hebben zich maar liefst 400 vrouwen aangemeld. Mannen met diezelfde tunnelangst, en die zullen er toch ook wel zijn, mogen kennelijk niet meedoen.

De vrouwen rijden niet zelf de tunnel in, maar worden in een bus gezet. Ze krijgen dan ook workshops over veiligheid en pech onderweg. Pech in een tunnel, neem ik aan, want dat is toch wat anders dan op een Zeeuws landweggetje tussen de korenvelden iets met je auto krijgen.

Ze hebben ook massages en manicurebehandelingen in petto voor de dames. Die massages, dat snap ik, dat is om alle van angst gespannen spieren weer een beetje los te krijgen, maar waarom je nagels behandeld moeten worden? Hoewel, nu ik erover nadenk, je gaat natuurlijk ook nagelbijten van angst en dan ook nog het zweet in je handen, nee, tóch wel nuttig zoiets.

Hopelijk komen de dames zo van hun tunnelvrees af. Ze moeten dan vooral niet hier kijken, want dan wordt het niks. Wij zijn al een paar keer door de Eurotunnel naar Engeland overgestoken, fluitje van een cent, maar als je dat vertelt zitten mensen soms ook te griezelen. Ik wist niet dat zoveel mensen dat eng vonden.

Ik denk bij een tunnelsyndroom trouwens aan iets heel anders. Iets waar nog veel méér mensen last van hebben: het carpale tunnelsyndroom: de beknelling van de middelste zenuw, lopend van de onderarm naar de handpalm via een 'tunnel' die wordt gevormd door de handwortelbeentjes en de dwarse polsband aan de binnenkant van je pols. Daar helpt geen massage en geen manicurebehandeling tegen heb ik me laten vertellen.

Ik las, dat er een WrisTimer is, die goed schijnt te helpen als je geen zin hebt om in je te laten snijden. Dat was namelijk het advies, dat de Arbo-dokter aan onze zoon L-rs gaf, toen hij met tunnelklachten kwam: "Laat die zenuw maar doorsnijden, heb je nergens meer last van!". Tunnelvisie, die man..........

(1 reacties)

woensdag, 6 juni 2007

Verkleinende trap......
Weet je waar ik nou een gloeiende hekel aan heb? Aan vrouwen met maat 48, niks mis mee overigens, ik ben er zelf (nog net) niet aan toe, die het er over hebben dat ze een 'jurkje' hebben gekocht of een 'rokje'. Word je daar magerder van of zo? Een jurkje in maat 48 is een 'jurk' en een rokje een 'rok'.

In 'n reclame van de Hema-actie 'Op Hol' zit deze week zelfs een mán die roept dat ze een 'damesjurkje' in de aanbieding hebben, écht Hema. Dus marketinggewijs zullen ze wel nuttig zijn, die verkleinwoorden.

Die dienen trouwens wel vaker om zaken te maskeren. Als mensen een 'handeltje' hebben zit er vaak een 'luchtje' aan. Als oma een 'kapitaaltje' achter de hand heeft, nou, reken maar dat er op geaasd wordt door de familie. (Spaar je bij dit omaatje de moeite, kindertjes!). Iets kan een 'duizendje' of wat kosten en is dus een 'koopje'. En een paar 'kilootjes', wie maakt er zich druk om, behalve de douane. Als je een 'uurtje' onderweg bent is dat minder erg dan een uur in de file.

Het is een kwestie van aanpassen en relativeren. Net als met jurkjes.....

(6 reacties)

maandag, 4 juni 2007

Groene stroom.....
Bij ons in Apeldoorn wonen slimme jongens. Elders natuurlijk ook wel, maar wij hebben een extra slimme. De 17-jarige Erik Bakhuijs heeft namelijk bedacht, dat de energie, die mensen wegbrengen naar een sportschool terwijl ze zich in het zweet werken, best gebruikt kan worden om bijvoorbeeld het licht op te laten branden. Alle fitnessapparaten, die cyclisch werken, kunnen door de beweging van de gebruiker 'n accu opladen, die gekoppeld kan worden aan het elektriciteitsnet. Op een stille dag met weinig bezoekers zullen ze dan weer aan de gewone stroom moeten bij de sportschool, maar gôh, alle beetjes helpen toch? Misschien kunnen ze iets met de korting doen voor bijzonder actieve stroomopwekkers. Of een verkiezing "stroomopwekker van de maand" of zo met een portret aan de muur. Net als bij Mac Donalds. Dat weten die sporters toch niet want daar komen ze nooit. Erik krijgt in ieder geval voor z'n plannetje van Groen Links een Groen Lintje. En dat vindt ie leuk.

Ik herinner me dat in de oorlog ook heel wat werd afgefietst, "sur place" zal ik maar zeggen, om energie op te wekken, omdat er geen stroom was. Hele dienstroosters waren er bij ons in de buurt, weet ik nog. De stroomfiets stond bij onze buren, van wie ik zelfs de naam nog weet: "Rotteveel", maar dat was omdat het voor een kind zo lekker bekte. Het was er altijd heel gezellig. Er werd bij de opgewekte stroom gekaart en we moesten vanwege het straatverbod in spertijd altijd over het platte dak weer terug naar huis.En dat vond ik heel spannend.

Maar dat van die sportschool vind ik evengoed wel een vondst. Erik moet het nog nader uitwerken allemaal, maar hij heeft al �€ 500,- geïncasseerd voor z'n idee bij een slimmejongenswedstrijd en er is veel belangstelling. Als nou de overheid meewerkt met een subsidietje voor de aanpassing in de sportschool, dat moet toch te doen zijn, dan zal de clientèle zich heel nuttig voelen tussen de zweetdruppels door. Misschien kun je wel een lamp adopteren of zo......

(3 reacties)

zaterdag, 2 juni 2007

Blokken.....
We zaten in de tuin en hoorden, zonder het te zien, hoe een moeder bezig was haar dochtertje te leren fietsen. Het was een zeer levendig gebeuren, want het kind wilde helemaal niet. Terwijl moeder hard achter haar spruit aanholde en steeds riep: "Fietsen! Fietsen! Fietsen! Nee, niet omkijken! Niet omkijken! Doorgaan, doorgaan, doorgaan!!!"was het kind aan het huilen en schreeuwen, naar ik aanneem, van angst.

Maar moeder was er een van de vasthoudende soort. Geen flauwekul, fiétsen met die handel! Op 'n gegeven moment hoorden we: "Goédzo! Knap, hoor!" en het huilen hield op. Ik zát veel te lekker anders was ik wel even gaan kijken, maar ik ben benieuwd of het morgen nog steeds goed gaat en of ze weer moet oefenen! Want wat moeders in hun hoofd hebben.....

Ik kan me mijn fietsen leren eigenlijk helemaal niet meer herinneren. Wél mijn eerste fiets! Een Franse fiets was het en het mooiste daaraan vond ik de in kleurtjes gehaakte jasbeschermer. Ik zal een jaar of acht geweest zijn. En omdat ik nog niet goed bij de trappers kon zette een buurman er houten blokken op, die ik verschrikkelijk vond. Ze schoten ook steeds dóór. Maar ja, om te leren fietsen had ik ze wel nodig. We woonden toen aan een plein in Amsterdam met een groot plantsoen in het midden en zo vlak na de oorlog waren er praktisch geen auto's op straat dus was het plein ideaal om rondjes te rijden en zo de fietskunst machtig te worden.

Ik moet het mezelf hebben geleerd, want mijn beide ouders waren zeer slecht ter been. Mijn moeder vanwege een heupprobleem en mijn vader vanwege polio. Achter mij aan hollen, zoals die moeder van vanmiddag, was voor hen geen optie. Aangemoedigd zal ik ongetwijfeld zijn, dat weet ik wel zeker. En wat je je als kind sowieso autodidactisch eigen maakt, daar zijn geen statistieken van.

Mijn Franse fiets was van slechte kwaliteit en heeft ook qua maat mijn middelbare schooltijd niet gehaald. Omdat ik een eind moest fietsen kreeg ik een andere. Gelukkig zonder blokken. Dat mocht ik vanaf toen op school doen......

(0 reacties)

vrijdag, 1 juni 2007

Briljant....!
*We hebben het begin van de Donorshow gezien, met gemengde gevoelens, want verrek, het is toch niet niks, zeg, wat daar gebeurt. Eerst zo'n bloedmooie meid, die een hersentumor heeft en dus dood gaat. Dan die afvalrace, waarbij ze de oude, rokende en jonge kandidaten afdankt. Er zijn nu mensen, die zeggen dat ze toén al in de gaten hadden, dat het een "grap" was.

Nou, voor mij ( wij hebben tussendoor voor de broodnodige ontspanning zeer toepasselijk even "Met het mes op tafel" gekeken) was het tot het laatste ogenblik helemaal echt, hoor! Dat zal mijn eenvoudige geest wel zijn, mij leg je zo in de luren. Voor de drie nierpatiënten die meededen wás het natuurlijk ook echt.

Maar gôh, wat is dit geweldig bedacht! Wat een impact! Wereldwijd op de nieuwszenders, vragen in de Tweede Kamer, iedereen heeft z'n zegje er wel over gedaan. En dát was de bedoeling! BNN, niet mijn omroep, maar nu eventjes wel! Klasse.

(1 reacties)

( - - )