![]() |
|
vrijdag, 28 september 2007
Verjaardag vergeten.....
Mond open..... Mijn man is een 'blazer', hij speelt klarinet en saxofoon, en daarom is hij zuinig op zijn gebit. Hij heeft, ondanks zijn leeftijd, geen lichaamsvreemde kunstwerken in zijn mond op 'n stifttand na. Onze tandarts heeft dus wel eens wat reparatiewerk moeten verrichten tegen een redelijk tarief, maar voor die puntjes op de i verwijst hij dus door. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken, dat zo'n hygiënist hem veel werk uit handen neemt, dat ie vroeger gewoon zelf deed. Of de assistente. De man, bij wie we vanmorgen waren, is een bijzonder aardige kerel, hoor, die precies vertelt wat hij aan het doen is, maar ondertussen toch gauw twintig minuten met je bezig is. Onderwijl heeft hij het over 'bloedinkjes', nogal logisch als iemand tussen je tandvlees zit te peuren, heeft hij 't over gevaarlijke 'etensresten', hetgeen ik erg smerig vind klinken. Alsof mijn man niét dagelijks staat te rossen en te flossen. En hij zit ook wel in een érg mooi praktijkpand in een behoorlijk dure buurt, dus tja..... Dit bezoek wordt trouwens niet vergoed door de afdeling tand van de zorgverzekeraar. Maar ja, doe het maar eens niet. Het verval slaat tóch al zo toe op onze leeftijd. Dat wil je wel effe tegenhouden. Nou ja, mijn bijtertje hoeft over een half jaar pas weer naar de mondhygiënist, tenzij diens vriend de tandarts hem eerder doorverwijst....
Gehoord tijdens 'n avondje tv..... Oeweet je, dat vond ik érg geestig.....! *
*En een poosje later hoorde ik ook nog een voetbaltrainer, gefrustreerd door het verlies van zijn club, antwoorden op de vraag van de reporter hoe dat nou toch allemaal gekomen was: "Tja, de buurman heeft ook 'n leuke hond....". Waaruit maar weer blijkt, dat je over voetbal helemaal niet moet praten eigenlijk, iets zinnigs komt er niet uit.......
maandag, 24 september 2007
Devon..... De eerste zes dagen van onze vakantie waren we in South Molton in Devon. Bij alleraardigste mensen met een schapenboerderij. We zaten in het huis, dat in mijn vorige postje op de foto staat. Met een 'oprit' van driekwart mile of daaromtrent en je kunt je ons uitzicht dus wel voorstellen: geweldig! Of de schapen nog dezelfde zijn als op de foto durf ik niet te zeggen, maar het zou zomaar kunnen. Schapen zijn trouwens rare beesten. Ze lopen daar natuurlijk los over het enorme terrein, grazen heuvel op, heuvel af, een paar cattle grids om ze binnen de perken te houden en ze kijken verschrikkelijk nieuwsgierig. Ze liggen ook midden op de weg, maar als je ze wandelend benadert maken ze wel met z'n allen dat ze weg komen. Voor een auto gaan ze nauwelijks aan de kant. 't Is maar wie de oudste rechten heeft. Devon is prachtig. Vanuit het huis konden we heel ver kijken, wel tot Dartmoor aan toe, dat toch zo'n veertig, vijftig miles verder ligt. En het is er stil en donker is er hartstikke donker. Behalve als de maan schijnt en dat deed ie toevallig wel es. We konden het huis jammer genoeg maar voor zes dagen huren en omdat we dat een beetje kort vonden hebben we voor nog wat dagen ergens anders een stacaravan geboekt. Dat was in Dawlish, aan de kust in het zuiden. Een raar toeval was, dat het bedrijf waar we die caravan gehuurd hadden het eigendom was van de tweelingzus van onze schapenmevrouw! Ze moest er helemaal van jubelen toen we vertelden waar we na het verblijf bij hen naar toe gingen. What a coincidence! "It's different there", zei onze gastheer en hij had gelijk. Een stacaravan op een holidaypark is geen vakantiehuis in een natuurgebied, maar het ging ons om een niet te duur 'roof over our head' en alvast een beetje richting Dover. Het was trouwens al naseizoen dus bijzonder rustig. De caravans aan weerszijden waren leeg dus buren hadden we niet en dat was wel prettig. Goed te doen, hoor, zo'n stacaravan, maar in hartje zomer zou het niks voor ons zijn met een bar met karaoke, take awaymeals en zogeheten entertainment. Maar de omgeving was ook daar prachtig, mooie uitzichten over zee en 'n beetje Rivièra-achtig als je d'r van houdt. We zijn ook nog in Port Isaac geweest, het dorp waar de Engelse serie "Doc Martin", door ons zeer gewaardeerd, wordt opgenomen. Leuk om de bekende plekjes te zien. Door die serie is het wel een echt toeristendorp geworden, maar ja, dat is goed voor hun economy. We hebben er erg lekker geluncht in 'het' visrestaurant. Een erg leuke vakantie was het. Veel kilometers gemaakt, zowel te voet als te wiel. We hebben de oversteek heen en weer gemaakt met de Norfolkline vanuit Duinkerken/Dover. Je moet er even voor naar Dunkerque, maar dan heb je ook een oversteek van maar vijf kwartier en het scheelt je bakken met geld in vergelijk met de tunnel, zoals we eerst van plan waren. En dat geld kun je dan weer besteden aan andere leuke Engelse dingen. 't Land is bepaald niet goedkoop, maar ja, wij anglofielen zijn dan weer goed voor hun economy......!
donderdag, 13 september 2007
See you....!
woensdag, 12 september 2007
Britannia rules..... Ze zeggen van Hollanders altijd, dat ze de mentaliteit hebben van 'doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg', maar Engelsen kunnen er ook wat van. Moet je die gekte rond de dood van Diana destijds even niet meerekenen. Daar snapten de meesten zelf ook niks van toen. (Hadden wij niet Fortuyn?). Maar wateroverlast, aanslagen,gekke koeien en schapen, allemaal drama's. Ze ruimen flegmatiek de rommel op, maken 'a cup of tea' en dat was het. Hun humor doet de rest. Die vind ik zonder meer absolutely fabulous. En ik kan ze verstaan. Dat hebben ze voor op de Fransen, die, als je met veel pijn en moeite een redelijk Frans zinnetje hebt gefabriekt, metéén denken dat je hun taal uiteráárd helemaal machtig bent en tegen je beginnen te ratelen alsof je hun buurvrouw bent. Ik ga dus graag naar Engeland. Ondanks dat gekke geld, dat linkse gerij, die rare miles op de borden, waardoor alles veel verder weg is dan je in eerste instantie denkt en je ook altijd maar moet zien, dat je eerst al dat water over komt. Of d'r onderdoor, dat kan ook natuurlijk. Maar dat vinden ze wel mooi daar. Het moet nou ook weer niet te makkelijk zijn om er te komen. Je moet een beetje moeite voor ze doen, want we blijven 'continentals' natuurlijk......
zaterdag, 8 september 2007
Naaidoos...... De uitbaatster heeft een hekel aan het tuttige imago van een handwerkjuf, zegt ze, en daarom heeft ze dit zo verzonnen. Ze geeft ook adviezen en cursussen als je daar behoefte aan hebt. Ik vind het wel geinig. Kun je als vrouw ook eens onbezorgd naar de kroeg onder een dekmantel die je desnoods zelf nog kunt naaien ook. Hoewel ze er geen sterke drank schenken, dus dronke'lappen' hebben er niks te zoeken. Ik heb jaren de afdeling Textiele Werkvormen van een revalidatiecentrum onder mijn hoede gehad.
donderdag, 6 september 2007
In de kinderschoenen...... Volgens mij heeft ze veel te veel willen doordrukken in een te korte tijd. Zo'n tiepje is het wel. Er is veel te weinig ruimte en ook veel te weinig gekwalificeerd personeel. En dat kún je ook niet een-twee-drie oplossen. Maar wat ik me ook afvraag, hè: worden ouders ook nog even gescreend op de reden waaróm ze hun kind naar de BSO sturen? Of dat is omdat ze inderdaad een baan hebben of omdat het makkelijk is om een paar uur de handen vrij te hebben om voor relatief weinig kosten andere dingen te gaan doen? Lijkt me wel handig om te weten en dan ook verschillende tarieven te hanteren. Werktarief en prettarief. Hier in Apeldoorn loopt het allemaal wel, dacht ik. Ik zag leuke foto's in de krant van kinderen die lekker aan het spelen en knutselen waren dus die redden zich wel. Eén jochie zei: "Thuis is het veel saaier". Nou, dat is mooi meegenomen, maar ik zou me als ouder wel even achter de oren krabben bij zo'n uitspraak! Maar de leidsters kunnen zich natuurlijk ook uitsluitend met de kinderen bezighouden, terwijl moeders thuis altijd moeten koken, wassen en stofzuigen, vooral als ze weinig tijd hebben door hun werk. Dat neemt niet weg dat er dan waarschijnlijk nog 20.000 kinderen rondlopen met een saai huis. Dat is toch vreselijk. Dijksma, opschieten.....!
Hakken en zagen...... Vooral als er orthopedisch aan iemand gesleuteld moet worden, zodat er hakken, zagen en boren aan te pas komt, kan hij daar erg van genieten. Laat z'n blindheid nou ook nog een voordeeltje hebben: hij kan de bloederige toestanden, waar ik dus niet tegen kan, niet zien dus die storen 'm niet. Hij hoort graag de enthousiaste uitleg van de chirurg, die nou eens precies mag vertellen waaróm zijn patiënt die zestig centimeter lange pin door z'n been gejenst moet krijgen en met hoeveel schroeven dat allemaal moet worden vastgezet. Dat zijn namelijk leuke technische hoogstandjes voor die mensen. En al die piepjes en brommetjes van al die machines, mijn man houdt er wel van. Ik vind het ook geweldig, hoor, wat de artsen allemaal kunnen en ik heb er het volste vertrouwen in, mocht ik ze ooit nodig hebben, maar van die medische programma's word ik altijd een beetje onrustig. En als er kinderen bij betrokken zijn zelfs treurig. Ik stop heus mijn kop niet in het zand ergens voor, als je gezond bent mag je verschrikkelijk dankbaar zijn ook, maar ik sla die medische thrillers toch liever even over. Hoewel, morgenavond weer een nieuwe serie ER! Om kwart over tien. Dat wil ik niet missen! Ja, ik snap mezelf ook niet helemaal, hoor. Verzonnen verhaal, in het Engels en ver van mijn bed, denk ik, dat zal het wel zijn........
maandag, 3 september 2007
Muizen met en zonder staart...... Maar onze jongste dochter woont in een supermodern huis, dat helemaal niet oud is en zij heeft er ook een, 'n huismuis. Bovendien heeft ze een slome kat op leeftijd, die na een uitbundig muizenvangend leven thans het principe huldigt: "Leven en laten leven", dus dat is fijn voor de muis, maar dat schiet natuurlijk niet op. Hé, en ik las dat Walter er ook een heeft, maar die vindt het alleen maar gezellig vanwege de aanspraak. En ik las in de de krant, dat een jongen op de fiets gisteren een muis de weg zag oversteken, zich omdraaide om dat tegen z'n vrienden te vertellen die achter 'm reden en dat ie vervolgens tegen een boom reed. Naar 't ziekenhuis met een zware hersenschudding. Maar ja, daar kan die muis natuurlijk niks aan doen. Dat was gewoon mensendommigheid. Wij hebben zelf al jaren een tuinmuis. Zo'n lief klein veldmuisje. Nou, die mag blijven, zolang hij buiten blijft. Binnen houden wij alleen maar van muizen met draadjes eraan. Draadlóós zelfs. Diervriendelijk genoeg toch......?
zondag, 2 september 2007
Vaatstelsel...... Wij hadden vroeger bij mijn moeder thuis altijd aardig wat af te wassen, zodat we dat met meerdere mensen moesten doen. Er was altijd wat gehannes over wie er mocht afwassen, want drogen en wegzetten was veel arbeidsintensiever. Bovendien was er altijd wel een, die zogenaamd erg veel huiswerk had. Of "even" naar het toilet moest en dan helemaal niet meer terugkwam. Uiteindelijk waren het wel vaak dezelfden die de klos waren, maar dat werkte veel creativiteit in de hand, want wij zóngen onder de afwas. Meerstemmig zelfs.En als we het zelf erg geslaagd vonden dan werd het afwaswater wel eens koud van ontroering. Dat misten degenen die voor het zingen de keuken uit waren dan toch maar mooi. Afwasmachines zijn (vind ik ook, hoor) een zegen voor de mensheid, maar cultureel gezien een verarming. Er wordt niet veel huishoudelijk meer gezongen, heb ik het idee. Want wie haalt er nog zingend de machine leeg? Hoewel, er stond van de week in de krant, dat tijdens het stofzuigen het meest wordt meegezongen met Frans Bauer en dat het nederlandstalig repertoire sowieso zich daar het best voor leent. Onze stofzuiger maakt zoveel herrie, dat het verspilde energie zou zijn. Ik neurie wel es, hoor, maar ja, dat is geen zingen natuurlijk.Maar ik stoor d'r niemand mee. Voor alles is een tijd........
|