![]() |
|
maandag, 30 juni 2008
Evert..... Als er Europees of Werelds gevoetbald werd kwam hij altijd aanzetten met een enorme Spaanse vlag, die hij voor het raam van zijn lokaal spande, waardoor het zicht naar buiten werd geblokkeerd, maar voor het merendeel van zijn visueel beperkte klanten was dat toch geen enkel bezwaar. Er waren er, die dat gele daglicht in de ruimte zelfs erg geslaagd vonden. Voor José (Gossé Olé Olé heette hij dan) was het alleen maar om te laten zien:"Hier huist een Spanjaard en wij gaan winnen!". Dat je het maar wist. Als ze er dan toch uit lagen was het even kommer en kwel natuurlijk. Als Nederland er dan beter voor stond was ie ook wel weer voor ons, hoor en andersom, wij ook voor hem natuurlijk. Je moet dus van sport houden, deze zomer. En dat doe ik, al val ik er geen onsje van af.......
donderdag, 26 juni 2008
Stoeterij..... Het herkennen van een rouwstoet is trouwens best lastig soms. Vroeger was het zo dat de personenauto's, die in de stoet meereden achter de als zodanig herkenbare rouwauto's aan, die de familie in verband met de kosten graag zo beperkt mogelijk in aantal hield, hun verlichting aandeden om kenbaar te maken, dat ze er bij hoorden. Maar nu iederéén, ook zonder crematie-of begrafenisdoel, zelfs min of meer ter voorkóming daarvan, met z'n koplampen aan rijdt, is het moeilijk te zien. Wij zijn ook wel eens achterop geraakt bij zo'n stoet, doordat iedereen al door het stoplicht was en wij moesten wachten. Dan raak je toch een beetje gestresst, hoor, vooral als je de weg niet weet. Op een dorp gaat alles te voet, soms moet je tweemaal het dorp rond, vanwege de traditie om de boze geesten op een dwaalspoor te brengen en is het een hele wandeling, maar waardig is het wel dan. Tegenwoordig delen uitvaartondernemers vanwege de herkenbaarheid bij een gemotoriseerde begrafenis zwarte vlaggetjes uit voor op je auto. Dat van die "waardigheid" vind ik best wat hebben, maar het is overal zó druk geworden, dat het vanwege de veiligheid soms moeilijk zal blijken om het "doorsnijden" van een stoet te voorkomen. Je wilt toch niet nog meer dooien. En de boete daarvan verhalen op de desbetreffende overledene, nou, dat doe je niet. Dat is niet waardig. Nee, dat wordt nog een heel gepuzzel. Begraven kan straks alleen nog maar buiten de spits......
maandag, 23 juni 2008
Wiedergutmachung...... Gorkink, een bloemenzaak alhier, kreeg niettemin een uitermate leuke opdracht. Zaterdag zijn ze de hele dag bezig geweest om bij meer dan 1000 huizen oranje bloemen, en geen kinderachtig bosje, zo te zien, te bezorgen, als goedmakertje. Op dat moment was natuurlijk nog niet bekend dat het meteen een bos troostbloemen zou zijn. Nou ja, het is een goeie bloemenzaak waar ze vandaan komen dus ze zullen nog wel een poosje staan. UPC zegt in een persbericht wel, dat ze er geen gewoonte van gaan maken om voor elke storing bossen bloemen rond te brengen. Dat zou misschien ook wel een beetje in de papieren gaan lopen wellicht......
zondag, 22 juni 2008
Landverraad?.....Ach..... Dat is voetbal, zeggen ze. Ik vind het jammer, maar lig er niet wakker van. Want het scheelt ook een heleboel tijd. Natuurlijk willen we wel volgen hoe het allemaal afloopt en hoe ver Hiddink verder nog komt en wie er kampioen wordt, uiteindelijk. Daar zijn de meningen nogal over verdeeld, maar als die Russen zo doorgaan dan weet ik het nog niet. Ze kregen van de Nederlanders gisteravond erg veel ruimte om te voetballen en het is de vraag of dat bij 'n volgende tegenstander ook zo zal zijn, maar we zullen zien. Mijn zus in Australië mailde me, dat ze daar de verrichtingen van Guus ook nauwlettend volgen, want hij is nog een beetje van de Socceroos. Hij wordt in de sportprogramma's de hemel in geprezen en de huidige coach Pim Verbeek "verbleekt" daar wat bij, zegt mijn zus. Hij heeft ook een heel andere uitstraling dan Guus. Ze vindt 'm ook wat bleekjes. Nou ja, de vlaggetjes kunnen weer worden verwijderd, want zo ben ik dan ook wel weer: de sporen van de misdaad moeten maar uitgewist nu we niet meer meedoen. Het was redelijk rustig in Apeldoorn, gisteravond. We hoorden wat vuurwerk, maar ja, dat zullen wel Turken geweest zijn.......
zaterdag, 21 juni 2008
De ko--ho-ho-ho-ning van........ Oké, sinds gisteravond hier en daar een Turkse vlag, maar daar hangt toch meestal wel iets rood-wit-blauws bij in de buurt. En dat Turken lawaaiig zijn als ze iets winnen, dat was gisteravond wel te horen. Dat laatste doelpunt in de blessuretijd was ook geen frommeldoelpunt, maar voor de Kroaten vond ik het ongans zielig. Ze misten drie penalty's en dat moet je dan natuurlijk niet doen, maar toch. En als er lui zijn die volmondig hun qua melodie ( ja, en taal natuurlijk ook) onbegrijpelijke volkslied meezingen, zijn het de Kroaten wel. Dus het helpt ook nog eens niet, Vogelaar! Ze moet dus niet zo zitten tjilpen en zich richten op dingen die écht zin hebben. Engelaar en De Jong zeiden gisteren trouwens, dat ze het lied in hun hoofd meezingen. Dat kan ook. Het lijkt me, ik krijg tenminste altijd kippenvel, dat je als speler ook veel meer geïnspireerd wordt door dat machtige geluid van al die oranjeklanten op de tribune dan van je eigen stemgeluid. Bovendien, qua lengte en melodie vind ik ons Wilhelmus een van de mooiste volksliederen, maar die tekst, hè....slaat toch eigenlijk nergens meer op? Hoewel ik de vernieuwing niet graag aan de huidige Dichter des Vaderlands zou overlaten. Maar dat is persoonlijk.....
Hoog- en overmoed, de ware tegenstanders.....
donderdag, 19 juni 2008
Pijnlijk..... Ze liep dus nogal eens heen en weer en mijn man, die nogal humoristisch van aanleg is, riep vrolijk: "Ha, ik werk wel aan jouw lijn, hè?". Omdat hij zijn gezichtsvermogen mist was hij niet op de hoogte van het feit, dat het meisje, ik schat haar een jaar of 17, behoorlijk wat overgewicht heeft. En dan druk ik me mild uit. Misschien lijdt ze daar helemaal niet onder, hoor, dat weet ik zo niet, maar ik vond 't een knap pijnlijke opmerking en heb me plaatsvervangend maar even staan schamen. Toen ik 't mijn man vertelde, moest ie alleen maar heel hard lachen en vond het heel grappig. Hij maakt zich als man niet dik over zoiets. Dat doen vrouwen, die zelf wel wat slanker zouden willen zijn natuurlijk wel .......
woensdag, 18 juni 2008
Daar is over nagedacht..... Maar nou zou ik wel willen weten waarom koffie speciaal op vrouwen dat effect heeft. Raken die meer ontspannen van zo'n bakje leut, praten ze er meer bij, komt 't omdat ze meestal zelf moeten zorgen dat die koffie er komt en ze zich op die manier langer kunnen verheugen op die gezellige onderbreking of heeft 't een medische oorzaak? Zitten bij vrouwen hart en bloedvaten anders in elkaar? Over harten gesproken: ik hoorde vanmorgen op de radio ook, dat als je per ongeluk nou toch een nieuw hart nodig hebt, je het best naar België kunt gaan voor de transplantatie. Je hoeft daar minder lang te wachten. Daar hebben al Nederlanders gebruik van gemaakt, zelfs mensen die hier in Nederland niet in aanmerking kwamen voor een dergelijke ingreep en in België wel. Maar Eurotransplant, de Europese organisatie die de bestanden beheert van iedereen die op de wachtlijst staat om een orgaan in z'n lichaam te laten vervangen en waar elke beweging op dat gebied moet worden gemeld, is het helemaal niet eens met deze gang van zaken. Het gebrek aan donoren in Nederland veroorzaakt hier wachttijden van 3 1/2 tot 4 1/2 jaar, terwijl dat in België minder dan de helft is. België heeft natuurlijk dat andere donorregistratiesysteem en ze hebben er ook meer verkeersdoden, maar Eurotransplant vindt het niet eerlijk, dat de Hollanders daar gebruik van maken. Alleen als je in de grensstreek woont en toch al voor behandeling naar bijvoorbeeld een Antwerps ziekenhuis ging, dan ben je geëxcuseerd. Mensen zoeken hulp waar die te vinden is en dat de registratie niet overal hetzelfde geregeld is, is ook raar, vind ik. Ik moet zeggen, zelfs hier in huis zijn de meningen daarover verdeeld. Ik zou totaal geen moeite hebben met het Belgische systeem: geregistreerd, mits je bezwaren kenbaar maakt. Mijn man is het daar helemaal niet mee eens. Hij is wel geregistreerd trouwens, maar "dat heb ik zélf gedaan", zegt ie. Daar is over nagedacht. In Den Haag is er zelfs aardig diep over nagedacht de laatste weken. Maar als je bezwaar maakt tegen je donorschap heb je daar toch óók over nagedacht? En nabestaanden kunnen dat ook altijd nog doen, zélfs als het lijk in kwestie dat zelf anders wilde. Het is maar met hoeveel mensen tegelijk je hebt nagedacht. Maar ja, het zal binnenkort dus sowieso wel niet meer kunnen, dat je gaat shoppen in een ziekenhuis over de grens, nu deze 'kwalijke' handelwijze van desperate Nederlanders aan het licht is gekomen. Netjes Europees op je beurt wachten, als je tenminste op een Nederlandse wachtlijst wordt toegelaten. Te laat? Jammer dan, maar dan is er altijd nog koffie na de dood.......
zondag, 15 juni 2008
Vaders verwendag....... Het fenomeen vaderdag is trouwens, net als de moederdag, een zodanig ordinaire commerciële aangelegenheid aan het worden, dat het niet echt leuk meer is. In de zaterdagse bijlage "Vrouw" van de Telegraaf staat een column van Fiona Heering. Zij is de zogeheten modegoeroe van die krant. De leeghoofdigheid ten top, al zal niet iedereen dat met mij eens zijn, want ze is toevallig wel een BN-er. En dat word je niet zomaar. Boven haar schrijfsel staat dat "Paps vast niet meer zit te wachten op een gekleide asbak". Nee schat, want verstandige vaders zijn gestopt met roken. Logisch dus. Maar ze wil de nadruk leggen op het kneuterige van zo'n handgemaakt cadeau van een kind. Ze doet ook mededeling van het feit, dat ze knutselen vréselijk vindt. En haar dochtertje wil iets knutselen voor haar vader. Het kind (ze is een jaar of 9), geroutineerd internetster, hád al een cadeau verzonnen. Ze vond, dat pa maar een iPhone moest krijgen, maar dan wou ze er als aardigheidje een kartonnen gymschoen omheen knutselen. "Want dan denkt ie, dat dát alles is!". Geintje. Fiona had al ingestemd met dat dure cadeau, want dan was ze tenminste van dat geknutsel af. Ze kon dan niet haar nieuwe Missoni-jurk (zal wel een chic merk zijn?) kopen zoals ze van plan was, maar dat moest dan maar. Ach, zielig toch? Niks om aan te trekken en dan toch nog moeten knutselen. Sommige mensen wordt ook niets bespaard. Een poosje werken bij een kinderopvang tegen het minimumloon, zou ze daar van opknappen, denk je? Nee, hè, reddeloos verloren, zo'n vrouw. Nou ja, als de vader haar maar leuk vindt.......
zaterdag, 14 juni 2008
Juich niet te vroeg....... Daardoor is hij altijd nét even eerder op de hoogte van bijvoorbeeld een doelpunt dan wij, omdat er een vertraging zit in de ontvangst van het signaal op de tv. Het scheelt een paar seconden. Als je via internet televisie kijkt schijnt het zelfs nog iets langer te duren, omdat er onderweg naar jou van alles gebeurt met dat signaal. Wij hebben pa vriendelijk verzocht zich die paar seconden in te houden en dat doet ie. Maar we hebben 'm toch een paar keer diep horen zuchten en "gelukkig!" horen mompelen bij een paar van die enge Franse aanvallen, want die waren er natuurlijk óók, gisteravond. Wat een beheersing van emoties kan die man bij een Nederlands doelpunt aan de dag leggen, zeg! Nooit geweten, dat ie dat kon! Voor 'n paar seconden dan, want daarná is het huis ietwat te klein. Lawaaiig, maar wel leuk. Het dak zit er weer op inmiddels..........
vrijdag, 13 juni 2008
Met kleine oogjes in de klas....... Gisteravond paste ik op hem en z'n kleine broer, omdat hun moeder naar een ouderraadvergadering moest. Toen ik kwam was de eerste wedstrijd nog aan de gang en, nadat ik z'n broer naar bed had gebracht, keken we die samen uit. En toen begon ie te slijmen. "Ach, oma, toe, mag ik de andere wedstrijd ook zien? Please, please, please!!". Ja, hij kan er wat van. Maar natuurlijk hield ik voet bij stuk, wat dacht je! Ik ben een ouderwetse moeder, die sowieso vindt dat kinderen vandaag de dag te laat naar bed gaan. Maar ja, tijden veranderen dus bedtijden misschien ook wel, weet je veel. Mijn kleinzoon had een aardigheidje bedacht. Hij had een oranje ballon, die deel uitmaakte van de oranjeversiering, want voetbalfamilies maken d'r werk van, hoor, en die ging hij "hooghouden". Vijf minuten lang. Als ie binnen die tijd de grond zou raken, dan ging ie meteen naar boven. Echt waar beloofd, maar anders....Dáár hadden we 't trouwens nog helemaal niet over gehad, over dat "anders", maar ja. "Ik kan het heel goed, hoor!", waarschuwde hij nog. Inderdaad hield hij het een paar minuten vol, maar hij verstapte zich en het ding kwam op de grond. Hij slaakte een oerkreet, maar heel sportief: hij ging meteen naar boven. Daar hebben we uiteraard nog even heel ernstig over het voetbal gepraat, de kansen doorgenomen van het Nederlands Elftal, de opstelling enzovoort en dat alles gedurende het wassen, plassen en tandenpoetsen. Dat noem ik multifunctioneel, daar kan ie nog veel plezier van hebben binnen zijn elftal. Daarna was hij snel onder zeil. Vanavond komt hij hier Nederland-Frankrijk kijken. Ja, dat wordt een late wedstrijd, maar het is vrijdag en op zaterdag zijn kleine voetbaloogjes niet zo erg.........
dinsdag, 10 juni 2008
Match of the Day..... Gisteravond keken we uitsluitend en alleen om ons Nederlands Elftal te horen bejubelen natuurlijk. Nou en dat deden ze met boter en suiker, hoor! Met nog een flinke dot slagroom er op ook. Ze prezen het elftal regelrecht de voetbalhemel in. Ze waren fantástic! Koit, Ven Nistelroi, Vendersar, en dan Ven Pursie d'r nog even in, Ven Besten was a wonderful coach. En de Italians waren een shadow van wat ze waren. We hebben genoten. Van de wedstrijd, maar ook van zulk commentaar van over de grens. Van Gelder en consorten hadden we op 'n gegeven moment wel weer even gehad en zo hoor je het ook nog eens van een ander. Dat de Engelsen zelf niet in het toernooi zitten vind ik nog steeds jammer, hoewel het wel hooligans scheelt, denk ik.......
maandag, 9 juni 2008
Stiekeme oranjegekte...... Het voetbal vond ik niet zoveel aan eigenlijk, maar voor vanavond ben ik er helemaal klaar voor. Na vanavond er misschien helemaal klaar méé, maar kom, we houden de moed er maar in. Bij de C1000 kregen we gratis een lijn oranje vlaggetjes mee en die heb ik ( in de achtertuin, het moet niet te opvallend!) langs de heg gehangen. Het bandje zit met één knoopje vast aan weerszijden en is er zó weer af bij tegenvallende resultaten en dat is bij mij al gauw, hoor. Niks gelijk spel, gewónnen moet er worden. We zijn thans ook in het bezit van de volledige verzameling kaartjes Hollands Helden. Seedorf zat daar, heel zielig, ook nog bij, dus gelukkig hebben we de foto nog. Ook al gratis, die kaarten, bij de staatsloten, waarvan morgen de trekking is. Daar zouden we die vlaggetjes ook nog even voor kunnen laten hangen als er iets te vieren is tenminste. Het moet wel de moeite waard zijn. Voorlopig maar ter aanmoediging. We wachten zowel het een als het ander maar es af. Spannend, hoor..........
vrijdag, 6 juni 2008
Blindvliegen..... Dat er wel het een en ander kan mankeren aan het bewegingspatroon van mensen, die niet of slecht zien, is een feit waar je niet omheen kunt. "Hij is een hampel" is de flatteuze uitdrukking, die hier in huis de ronde doet voor iemand, die zich wat onhandig beweegt. Dat is een echte "instituutskreet". Iedereen weet wat en wie ermee wordt bedoeld en ook dat 't natuurlijk lang niet voor iedereen geldt. Zoals het ook niet waar is, dat blinden en slechtzienden weinig aan sport zouden doen. Veel zelfs. Lopen, al dan niet hard, fietsen, zwemmen, skiën, goalbal en nog veel meer sporten waar ik nou even zo gauw niet op kom. Mijn echtgenoot heeft zijn jeugdjaren doorgebracht op 't blindeninstituut in Huizen. De sportactiviteiten daar werden verzorgd door een ex-militair. IJzeren discipline, maar dat schaadde zijn populariteit niet. Hij liet zijn leerlingen dingen doen, die op 't randje waren van wat kon. Liet ze hardlopen op een sintelbaan, terwijl hij alleen maar zei: "Kom maar op mijn stem af!". Dan ging ie aan het eind van de baan staan en riep: "Hier, hier, hier....!!" en oké, er belandde er wel eens een in de struiken omdat die een afwijking naar rechts had en geen rechte lijn kon lopen, maar dat moest dan maar. Mijn man heeft wel es verteld, dat onze koningin Juliana 'n keer het instituut bezocht in gezelschap van de Deense koningin. Daar hadden ze zelfs het Deense volkslied voor uit hun hoofd moeten leren. Hij kent 't nóg en in licht aangeschoten toestand wil ie 't nog wel eens ten gehore brengen : "Der er et yndigt land, der star med brede bøge...". De majesteiten kwamen ook een gymnastiekles bekijken. Moesten de jongens het wandrek in tot boven aan toe en er achterwaarts afspringen op een mat. Hadden ze nog nóóit gedaan! Maar ze lieten hun leraar natuurlijk niet afgaan en déden 't. Er zijn geen gewonden gevallen en de protesten na afloop werden afgedaan met een "Nou, én..?". De mensen van mijn mans "lichting" hebben, dat weten ze, ontzettend veel aan deze man te danken. Hij heeft zijn leerlingen leren dúrven, waardoor ze zich later veel vrijer hebben kunnen bewegen en hun houding beter was. Helaas leeft hij niet meer. Gepromoveerd, ja.........
'n Blindenmopje tussendoor........
woensdag, 4 juni 2008
Schapen gaan uit eten...... Het is een kudde van maar liefst 250 dieren en het schijnt dat het gebruik van die schapen goed is voor de natuur daar. Want ze verbeteren de bodemstructuur met hun hoeven, ze dragen zaden mee in hun vacht en zorgen er zo voor dat allerlei nieuwe plantensoorten worden verspreid. En ze houden het gras kort natuurlijk en dat is goed voor de gemeentelijke portemonnee, want dat scheelt weer maaibeurten. En vergeet de mest niet. Bovendien gaan de schapen in augustus ook nog cultureel aan de gang, want dan gaan ze een kunstwerk "uiteten". Dat zal bestaan uit hoog en laag gras in een patroon dat vanaf boven gezien heel bijzonder zal zijn. Ik hoop dat 't lukt, want ze zijn verhipte eigenwijs, die schapen en ze zullen toch wel een beetje moeten meewerken aan de kunst en geen verkeerde sprieten consumeren. Maar daar zal wel over nagedacht zijn. Vertel mij niks over schapen want we woonden vroeger in Bussum in het huis van mijn ouders tegenover een katholieke kerk. Een kerk zonder toren. In plaats daarvan stond in de tuin van de pastorie een houten klokkenstoel met een klok erin, die we menigmaal heidens hebben vervloekt. Wat maakte dat ding een kéét, zeg! Op de meest onmogelijke uren. Er zijn zelfs in huiselijke kring wel eens plannen gesmeed om in dat gestoelte te klimmen en de klepel in te pakken. Maar dat was allemaal gedurfde lolbroekenpraat, want voor zoiets moet je de juiste mensen hebben en wij waren veel te netjes. De pastoor was een erg aardige man. Een echte herder ook, want rond die vreselijke klok liep een aantal schapen, 'n stuk of vier, vijf. Hij had ook een huishoudster, de pastoor, zo een met een groot wit schort voor en een rechtschapen (!) knotje als kapsel. Hoewel we dus niet van zijn kerk waren, mochten we zijn schapen een keer lenen, omdat ons gras zo hoog was geworden, dat de maaimachine het niet meer pakte en, niet van agrarische afkomst zijnde, waren we niet zo handig met de zeis. De schapen dachten : "Buurmans gras is altijd groener" en wilden wel mee. Ze liepen in de schemering al mekkerend met de huishoudster mee over de weg naar de overkant. Zij met haar witte wapperende schort. De schapen werden vastgezet in onze niet zo heel grote tuin met een pin in de grond. De volgende ochtend zagen we dat het had gewerkt als een speer. Het gras was binnen de korste keren kort en alle borders leeg. Het had ze allemaal heerlijk gesmaakt. Ze zagen er voldaan uit, de schaapjes. Dus leer mij ze kennen, zeg! Ik maak me door deze ervaring ernstig zorgen over dat kunstwerk......
dinsdag, 3 juni 2008
Flitsend......
|