donderdag, 30 oktober 2008

Onderzoeksresultaten......
Wat ze al niet 'onderzoeken' tegenwoordig, zeg! Je wordt doodgegooid met de uitkomsten van de meest vreemde onderzoeken. Waarvan het merendeel mij eigenlijk niet zo interesseert. Wat kan het mij schelen of mijn borsten krimpen van meer dan drie koppen koffie per dag. Dat hebben ze namelijk in Zweden vastgesteld. Als dat waar was zou ik al niks meer van mijn bos hout over moeten hebben, want ik ben een stevige gebruiker, zal ik maar zeggen. En niets is minder waar.

Verder las ik dat vrouwen die hun haar laten blonderen daarna meer zelfvertrouwen hebben. Is ook degelijk onderzocht. Zou dat met blondines die zich laten bruineren dan anders zijn? Die zullen zich daarna toch ook beter voelen, anders zouden ze 't wel laten. Raar onderzoek dus.

Ik hou erg van de kleur rood. Niet zozeer als haarkleur, hoewel ik 't leuk vind dat niemand er meer mee geplaagd wordt. Er is veel rood haar dat niet van nature zo is maar helemaal expres. Ik herinner me van de lagere school wel kinderen die het niet makkelijk hadden door hun rode haar. En als je daarbij nog een brilletje nodig had, was je helemaal in de aap gelogeerd.

Nee, gewoon helder klaprozenrood, dat vind ik mooi. Ik had vroeger rode rokken, schoenen, jassen, truien, nou ja, van alles eigenlijk. Dat is 'n beetje over, want voor alles is een tijd. Van het onderzoek dat ze nu gepubliceerd hebben over dat een vrouw rode kleding moet dragen als ze de aandacht wil trekken van mannen, nou daar keek ik wel van op, hoor! Destijds nóóit iets van gemerkt. Mannen zouden ook meer geld uitgeven tijdens een afspraakje met een vrouw in het rood. Stom, komen ze zelf in het rood. Nou ja, ook nóóit iets van gemerkt van die vrijgevigheid.

Een en ander schijnt te maken te hebben met apengedrag, onze afstamming dus. Apenmannen reageren op de rode achtersteven van hun vrouwtjes. Tja, dan hoef je de stad niet in om een nieuwe rooie jurk te kopen, dat is maar mooi makkelijk. Ik hou het er maar op, dat toch de inhoud van een rood kledingstuk het meer bepaalt. En dan vooral de inhoud van zo'n blond hoofd met zelfvertrouwen.......

Vastgelogd op 18:30

(5 reacties)

woensdag, 29 oktober 2008

Kalk.....
Mijn zus is geboren in 1945. Jullie kennen mijn zus helemaal niet dus ze vindt het vast niet erg, dat iedereen, die dit leest, nu weet dat ze 63 is. Ze ziet er nog fantastisch uit. Er is een tijd geweest dat mijn zussen en ik het niet zo leuk vonden om ouder te zijn, maar dat is zo zoetjesaan wel voorbij. Denk ik, hoop ik.

Nu las ik, dat kinderen, die uit 1945 stammen, genetisch anders zijn dan vroeger of later geborenen. Dat komt door het voedseltekort in de hongerwinter van '44 in met name het westen van Nederland. Daar hadden de moeders in Amsterdam, waar wij toen woonden, ook mee te maken.

Die gen-veranderingen zijn na zestig jaar nog waarneembaar, is aangetoond. Het gaat om een molecuul dat het aan- en uitzetten van een gen regelt. Dat heeft een code die dat bepaalt. Bij broers en zussen van de hongerwinterkinderen hebben ze dat vergeleken. Die laatsten hebben minder van die moleculen op het zogeheten IGF2-gen, want dat speelt een belangrijke rol tijdens de groei in de baarmoeder.

Ik heb de zwangerschap en de geboorte van mijn zusje, net na de bevrijding, heel bewust meegemaakt en mijn moeder woog aan het eind van de negen maanden maar 89 pond. En da's niet veel. Mijn vader zorgde ervoor dat ze genoeg kalk binnenkreeg door restjes schoolbordkrijt, die hij meenam van de school waar hij les gaf toen, fijn te raspen boven de tulpenbollen die we aten. Ik zie het 'm nog doen.

Mijn kleine zus haalde net de 4 pond toen ze kwam. Een lief scharminkeltje. Ze is de eerste jaren van haar leven dan ook druk geweest met het wegwerken van allerlei tekorten. Ook mijn ouders waren er druk mee. We hebben zelfs nog een tijdje aan zee gewoond in een natuurvriendenhuis om haar luchtwegen in orde te krijgen.

Ik moet zeggen: ze is goed opgedroogd. Van die gen-apartheid is aan de buitenkant niks te merken. Helemaal zonder kwalen is ze niet, maar ik ben van ruim voor de oorlog en heb ook wel es wat, dus dat zegt helemaal niks. Maar we hebben geen van allen ooit iets gebroken bij mijn weten. Misschien wel dank zij die kalkbemesting door onze paps.....!

(5 reacties)

maandag, 27 oktober 2008

Voetbalvrouwen......
De emancipatie scoort. Er is tegenwoordig meer vrouwenvoetbal op de televisie. Het is nog niet in verhouding met het mannenvoetbal op tv, maar dat is logisch omdat er minder voetbalsters zijn dan voetballers.

Ik zag op een site het woord "damesvoetbal". Dat moeten ze niet doen, dat is Libelle-taal. Herenvoetbal bestaat toch ook niet! Voetbalheren bestaan wel, maar die zitten in het bestuur en sturen 'n hele technische staf naar huis.

Wat ik wel grappig vind is dat de naam van sommige clubs nog zo helemaal van de jongens is. Zo las ik vanmorgen bij de sportberichten in de krant, dat de girls van de Victoria Boys het zo prima gedaan hadden tegen die van de Enschedese Boys.

Klinkt wel gezellig, hè, zo saampjes........

(8 reacties)

zaterdag, 25 oktober 2008

Kijk es naar 't vogeltje.....
Gisteren was ik even als extra chauffeur en hulp met onze jongste dochter mee naar een 'kids playground'. Haar jongste zoon had daar zijn feestje ter gelegenheid van zijn zesde verjaardag. Dat is big business, hoor, kinderverjaardagen! De 'kids' hebben het wel erg naar hun zin gehad. Het kóst wat, maar dan heb je ook wat. Joost zit goed in z'n vriendjes en vriendinnetjes dus een groep van 8 van die koters heb je maar zo bij elkaar. Leuke kinderen, ik kan niet anders zeggen, bijdehand maar net niet té en zo heeft deze oma ze natuurlijk wel graag.

De playground is een enorme hal (vroeger was het 'n kartbaan!) vol met glijbanen, klimtorens, kruip-door-sluip-door-gangen, springkussens, ballenbakken, auto- en fietsbanen en trampolines. Laat daar de kinderen los en je ziet ze voorlopig niet meer terug. Waar ze de energie vandaan halen voor al dat gebuitel en gespring, geweldig! Zo nu en dan komen ze even langs om iets te drinken of te eten en hup: wég zijn ze weer.

Mijn dochter speelde vrolijk mee met de kids, transpireerde zich een ongeluk, maar dat scheelt weer een dagje verplicht sporten. Ik zat als 'baken' op de spullen te passen en ook dat was nuttig. Onderwijl zat ik mijn ogen uit te kijken en in mijn herinnering te graven hoe wij ook alweer de kinderverjaardagen vierden. Ik kwam tot poffertjes bakken en voetballen op de hei en zo.

Wat ook anders is nu: de kinderen zijn van jongsaf aan zó gewend continu op foto of film gezet te worden! Wij hebben best nog wat foto's van vroeger, hoor, met de jarige er op, maar gisteren zag ik vaders en ook moeders met de camera achter hun kroost aandraven, terwijl de kinderen zich daar zéér bewust van waren. Ze wachtten met van de glijbaan afkomen tot pa de juiste positie had ingenomen. Als echte acteurs.

Mijn dochter en ik waren beiden onze camera's vergeten en zelfs de telefoons die uitkomst hadden kunnen bieden. Er zijn dus geen foto's van het bezoek aan de kinderspeelplaats. En dat vinden we eigenlijk helemaal niet zo erg.......

(3 reacties)

donderdag, 23 oktober 2008

Het mag geen naam hebben...........
Op www.kenteken.nl schijnt het een fluitje van een cent te zijn om na te gaan wat die ouwe brik van je buurman nou nog waard is. Als je dat zou willen weten dan. Kun je zó opvragen. Hoef je geen politieagent voor te zijn of zo. Nou weet je toevallig ook nog hoe je buurman heet dus welk voertuig bij hem hoort. Maar van het autoverkeer dat gewoon door je straat rijdt weet je doorgaans niet wie de chauffeur is. En zo hoort het ook, privacy voor alles.

Maar nu kreeg ik via de post van een garage hier in de buurt, die ik niet ken en waar ik nog nooit ben geweest, mijn bloedeigen kentekenplaat door de brievenbus geschoven. Weliswaar van karton, maar 't was 'm precies, hoor! Zelfde nummer, zelfde formaat. Op de achterkant stond mijn naam en adres vermeld en de brandmelding dat ik als de wiedeweerga moest zorgen dat mijn vervoermiddel vóór 6 november APK gekeurd werd. En dat wilde die garage dan wel voor me doen want daar waren ze heel goed in. We wisten het al van die APK-verplichting en ik ben heel braaf en gezagsgetrouw dus we hadden al een afspraak met de dealergarage. Het komt dus helemaal goed met die keuring en we hebben die reclamegarage helemaal niet nodig.

Dat het opvragen van kentekens niet meer is voorbehouden aan de politie en dat Jan en Alleman dat zomaar kan doen, dat kan z'n nut hebben natuurlijk. Dat je weet hoe oud 'n auto precies is, zodat je de dagwaarde kunt inschatten als je 'm zou willen kopen. Maar dat aan die informatie de naam van de eigenaar gekoppeld zit en dat die gebruikt kan worden voor reclamedoeleinden, dat vind ik raar. Zou de Rijksdienst van het Wegverkeer daar een bijverdienste aan hebben? Als dat zo is word ik maar es 'n beetje minder gezagsgetrouw. Laat ik 'm lekker keuren op zéven november of misschien wel de áchtste of pas in december..........!

(2 reacties)

woensdag, 22 oktober 2008

Feestartikelenwinkel.......
'k Heb alweer iets te melden over de C1000, zeg! Er is er namelijk een op het Buikslotermeerplein, die het al sinds de zomer voor elkaar krijgt bij het stadsdeel Amsterdam-Noord om bijna elke zondag geopend te mogen zijn.Hoe doen ze dat? Nou, de eigenaar claimt voor zowat elke zondag een "feestdag" om z'n winkel open te houden.

Is het niet ter gelegenheid van de Braziliaanse Onafhankelijkheidsdag dan is het wel de Tsjechische Johannes Husdag. Hij verzint ze waar je bij zit. Open rond Sinterklaas en Kerst dat was niks bijzonders, maar je hebt nog het Suikerfeest en volgende maand op 2 november is het Allerzielen, de week daarna is het vanwege de Nationale Vleeswarenbeurs. En op 16 november is het de Dag van de Verdraagzaamheid, nou als je dan niet open mag is dat wel érg onverdraagzaam! Eigenlijk is het wel heel creatief, listig en slim verzonnen allemaal. En dat vond de Stadsdeelraad zeker ook. Die willen wel leven in de brouwerij. Maar de winkeliersverenigingen in Noord hebben d'r genoeg van. Die zien nogal wat omzet weglekken. Ze stappen naar de rechter. " Er wordt oneigenlijk gebruik gemaakt van de ontheffingsmogelijkheden", zegt hun advocaat.

Ik schreef al eens over hoe de zondagsopening hier in Apeldoorn de gemoederen bezig houdt. En dan gaat het over een opening van een paar uurtjes van 4 tot 8 en niks feestelijks, hoor! Gewoon saai gedram met wat handtekeningen om op zondag je boodschappen te kunnen halen. Dan doen ze dat daar in Noord toch leuker, vind ik. Ze hebben d'r ook meer nationaliteiten natuurlijk, dan valt er altijd wel iéts te vieren. Maar die C1000-eigenaar vind ik een grapjas, zonder meer......!

(0 reacties)

maandag, 20 oktober 2008

Hollandse pot......
Het is bij ons thuis een sport om het woord bifidusactiregularisbacterie snel en zonder stamelen uit te spreken. Zoals ze dat in die reclame doen voor dat spul dat het zo goed doet in je darmenstelsel. Zo vlug uitgesproken klinkt 't heel wetenschappelijk en gezónd ook. En gezond is belangrijk, dat weet iedereen. Kinderen krijgen geen appel meer mee naar school maar een flesje waar álles in zit aan vitamientjes en mineraaltjes. En de moeders hebben natuurlijk gelijk als ze op geen andere manier hun gemakzuchtige kroost aan het fruit krijgen. Om het over de groenten maar niet te hebben.

Ik las dat C1000 ouderwetse, "vergeten" groenten in het assortiment gaat opnemen. Pastinaak, aardpeer en schorseneren bijvoorbeeld. Een andere, eveneens ouderwetse, benaming voor schorseneren is "keukenmeidenverdriet". Dat zal verdorie toch niet voor niks zo heten, denk ik dan! Ze gaan de groenten dan ook verkopen als stamppotpakketten, zoals pastinaakstamppot met Gele van Mollestaart (ook 'n hele mond vol, zeg!) compleet met aardappelen en uien. Kant en klaar, geen keukenmeidenverdriet bij het schoonmaken. Dat is 'n beetje flauw eigenlijk: ouderwets is ouderwets! Die Gele van Mollestaart is trouwens een gele peen, oorspronkelijk afkomstig uit Limburg.

Wat ik wel fraai vond in de berichtgeving over die plannen van C1000 met betrekking tot die ouderwetse groenten is, dat ze zeiden te verwachten dat de marketing het best zou slagen in de Randstad. Dat zou komen doordat daar meer culinair avontuurlijke mensen wonen, die wel es wat anders willen proberen. Het platteland, en dat is de rest van Nederland dus, is toch wat tradioneel. Nou oké, we hóeven dus niet, maar ik zie wel wat we doen.

Zouden er eigenlijk wel bifidusactiregularisbacteriën zitten in die groentes.....?

(2 reacties)

vrijdag, 17 oktober 2008

Bruidsvlucht......
Was gisteravond met mijn filmclubje naar "Bride Flight". Het is een mooie film waar over nagepraat kan worden en dat hebben we dan ook gedaan. We waren met tien vrouwen, van wie sommigen het boek gelezen hadden en bang waren dat de film zou tegenvallen. Dat is niet zo. Ik las ergens, dat het scenario er eerder was dan het boek. Eigenlijk dus een boek naar aanleiding van een nog te maken film. Dat is weer eens iets anders.

In recensies werd nogal eens de nadruk gelegd op het feit dat het een vróuwenfilm zou zijn. Het woord keukenmeidenromantiek is zelfs gevallen. Een perfecte film voor een Ladies Night, werd er geroepen. Inderdaad gaat de film over de liefde. Tussen mannen en vrouwen, maar ook tussen moeders en kinderen. En daar hebben bij mijn weten mannen toch ook een aandeel in. Hoe worden vrouwen anders moeders, nietwaar? Maar inderdaad, er zaten gisteravond weinig mannen in de zaal. Tja, het is geen Rambofilm, hoewel er nog een best robbertje vechten in voorkomt. Om een vrouw ja, en dát is natuurlijk wel weer romantisch!

Er wordt overal wel veel ophef gemaakt van het feit dat Rutger Hauer meedoet. En dat vind ik nou weer overtrokken, moet ik zeggen. Het is een goeie acteur, zonder meer, maar zijn aandeel is klein en vooral ligt ie dood te wezen. Dat lijkt me trouwens nog moeilijk genoeg. Verder is er geweldig gecast. De personages in jonge en oude uitvoering zijn erg goed uitgezocht en er wordt goed geacteerd. En wat is Nieuw Zeeland 'n mooi land! Daar speelt het verhaal zich af en er is ter plaatse al een website die adverteert met een tour langs de filmlocaties. De marketing klopt dus ook aan alle kanten van de aardbol.

Nou ja, ik heb gewoon genoten, 'keukenmeid' vind ik een uitgestorven woord, maar de romantiek houden we er nog maar 'n poosje in. Daar helpt "Bride Flight" wel bij......!

(0 reacties)

woensdag, 15 oktober 2008

Ik heb eerbied voor úw grijze haren......
'k Las erover en ik hoorde erover op de radio. Als je een bejaarde behandelt alsof ie 'n kleuter is en er ook op die manier tegen praat, dan kost hem dat zeven jaar van zijn leven. Gaat hij van ellende, intimidatie en frustratie eerder dood. Dat klinkt erg heftig, zeg! Dat mensen, die al dan niet plotseling in een afhankelijke positie verkeren, niet allemaal even mondig zijn, dat lijkt me bekend. Je moet maar net familie hebben die 'n beetje voor je opkomt. Het afhankelijk zijn op zich is voor velen al zo frustrerend dat er niet veel van hen overblijft. Maar daar hoef je niet per se bejaard voor te zijn.

Ik heb lange tijd in 'n revalidatiecentrum gewerkt met en voor mensen die visuele beperkingen hadden (gekregen) . Over hen werden zogeheten cliëntenbesprekingen gehouden. Daar waren ze niet bij. Maar de manier waarop soms (en niet door iedereen, hoor) over hen werd gesproken was wel eens zó denigrerend en respectloos, dat ik me er mateloos aan kon ergeren. Iemand was een "minkukel" als er weinig met hem te beginnen was, of een vrouwtje was "niet erg nozel"(ha,ha, wat was dát leuk gezegd!) of een "scheetje", wat ik minstens zo gruwelijk vind om over 'n volwassen iemand te zeggen. Dat laatste zei een medewerkster over een oudere man, hoogleraar aan een universiteit geweest, maar helaas zijn gezichtsvermogen verloren.

Luister, voordat daar misverstand over ontstaat: iedereen deed zijn stinkende best om de mensen te helpen hun leven weer op de rails te krijgen met veel deskundigheid, maar dat speciale trekje van hulpverleners heeft me altijd tegengestaan. Natuurlijk kom je in het werken mensen tegen van allerlei rangen en standen, maar hoe je iemand benadert, daar mag geen onderscheid in zijn. Het enige verschil is, dat hij even jouw hulp nodig heeft.

Het was bij onze instelling de gewoonte iedereen bij de voornaam te noemen. Ik had er dan ook geen enkel bezwaar tegen als een joch van 18 mij Els noemde. Het werkte wel ontspannen al had ik, ook toen al, z'n grootmoeder kunnen zijn. Een jonge oma, maar toch. Maar als ik een ouder iemand trof, wachtte ik wel tot diegene tegen me zei: "Noem me Annie asjeblieft en geen mevrouw!". Dan was het van de hulpvrager uitgegaan en niet andersom. Ik vond dat het zo hoorde en vond het ook prettiger.

Ik heb wel eens 'n stagiaire onder m'n hoede gehad, die standaard zei: "En....hoe gaat het met Willem( of wie ze voor zich had dan) vandaag? Hebben we een beetje goed geslapen?". Had ze op school geleerd: belangstelling tonen voor het lichamelijk welzijn van de cliënt. Ik had 't er snel uit, gelukkig. Zeker met hulp van Willem die zei: "Hoezo? Hebben wij het bed gedeeld vannacht......?

(3 reacties)

dinsdag, 14 oktober 2008

Deskundige.....
Omdat we volgende week een jarig kleinkind hebben, stortten we ons deze middag weer eens in de wereld, die "speelgoed" heet. Het was erg druk in de winkel vanwege de herfstvakantie. We hoorden dan ook bijzonder vaak "Oma!" roepen. Niet dat ik meteen omkijk, hoor, maar er waren uitzonderlijk veel oma's in omloop. Ook vanwege de herfstvakantie.

We wisten wat de jarige op prijs zou stellen dus konden we gericht op zoek. En omdat we er geen verstand meer van hebben, want het speelgoed is vandaag de dag een ingewikkelde materie, waren we op een gegeven moment wel bij de juiste stelling, maar verder wel een beetje confuus bezig. Het moest iets van Lego zijn, maar dan van "Indiana Jones". Daar zijn nogal wat spullen van te krijgen in diverse prijsklassen. En we zijn dan wel goed, maar ook weer niet gek natuurlijk. Door sam-sam te doen met de ooms en tantes van de jarige konden we toch leuk in de bus blazen, vond ik. Maar nogmaals: veel verstand hebben we d'r niet van.

Naast ons stond een jongen van een jaar of 11 ronduit te watertanden. Elf, dat is meestal de leeftijd dat je van je zakgeld ergens voor sparen moet, omdat ze terecht vinden dat je de waarde van het geld moet leren kennen. Het joch zag ons zoeken, in hem ontwaakte een verkoper die van wanten wist en hij wees ons de mogelijkheden van redelijk, gemiddeld en krankjorem in prijs. Zijn hulp was zeer welkom, dat moet gezegd en mede door hem waren we er snel uit! Ik heb 'm dan ook hartelijk bedankt en hij vond ons wel een toffe opa en oma, geloof ik.

In deze sector van de economie is trouwens niet veel te merken van de recessie, mensen! Er ging zo het een en ander over de toonbank. Ik weet wel: in een volgend leven begin ik een speelgoedwinkel.......!

(0 reacties)

zondag, 12 oktober 2008

Bedelstaf.....
Dat reclameboodschappen soms ergernis oproepen is niks nieuws. Maar er is er nu een in omloop, die ronduit onwaarheden bevat en daar wil ik 't toch wel eens even over hebben, hoor! Het gaat om een fondsenwervende oproep van de vanuit christelijke overtuiging opererende blindenbusiness: de Stichting Bartiméus Sonneheerdt.

In die spot roept een man opgewekt: "Kun je zien als je niet kunt kijken? Ja, dat kan". Nou, dan is de Here Jezus zeker even langs geweest. Vervolgens zegt hij: "Je gehoor wordt scherper." Ook daar is niks van waar, je gehoor wordt niet scherper en kan zelfs in de loop van de tijd achteruit gaan, zoals bij veel mensen gebeurt. Je gebrúikt je gehoor noodzakelijkerwijs beter, selectiever ook, maar dat is natuurlijk heel wat anders.

"Je leest met je vingers" is de volgende bewering. Dat kan, als je het brailleschrift beheerst en liefst van jongsaf aan, maar dat is voor lang niet alle blinden het geval. Diabetespatiënten bijvoorbeeld, van wie het gevoel in de vingers vaak niet optimaal is en die soms hun gezichtsvermogen achteruit zien gaan, zullen zijn aangewezen op auditieve informatie (via dat scherpe gehoor, weet je nog?) en mensen die op latere leeftijd blind zijn geworden krijgen het lezen van brailleschrift lang niet altijd meer onder de knie. Dus dat zinnetje van die Bartiméusman klopt maar zeer ten dele.

Daarna beweert hij: "Je voelt wie je kunt vertrouwen." Ja zeg, ga nou gauw fietsen! Je mist als blinde de visuele informatie waarop je dat vertrouwen grotendeels baseert. Wij kennen mensen, die grotelijks zijn bedonderd. Dat kan je als ziende ook gebeuren, dat weet ik wel, maar vooral met geld is er nogal eens iets mis gegaan.

Het was in het revalidatiecentrum, waar ik werkte, een hot item. Want er waren mensen, die in een winkel gewoon hun portemonnee aan de kassamedewerker gaven met het verzoek er maar uit te halen wat nodig was. Dat moest snel worden afgeleerd! Vóelen, wie je kunt vertrouwen, is helaas een fictie.

Maar het meest kwaad zijn we eigenlijk, samen met meerdere mensen, die er verstand van hebben, over de bewering dat Bartiméus Sonneheerdt geld nodig heeft om computers voor blinden aan te passen! Computeraanpassingen zijn, net als andere hulpmiddelen voor blinden, van overheidswege opgenomen in de Regeling Hulpmiddelen van de Zorgverzekeringswet. Zorgverzekeraars vergoeden de kosten van aanpassingen in de privé-sector. Soms moet je een programmaatje zelf betalen, maar dat moeten mensen die niks mankeren ook. En op werkplekken komen de kosten ten laste van het UWV en dat hoeft Bartiméus Sonneheerdt dus ook niet te betalen.

Waar ze dat bedelgeld dan voor gebruiken? Ik zou het niet weten. Kennissen van ons hebben een brief geschreven naar het CBF (Centraal Bureau Fondsenwerving) en ze gevraagd om "Bartje" tot de orde te roepen. Bartje heeft een lange bedelhistorie. Wie herinnert zich niet "Het kwartje van Bartje", een jaarlijkse actie. Nou, het kwartje bestaat niet meer en deze radiospot is behoorlijk óngerijmd.......

(2 reacties)

vrijdag, 10 oktober 2008

Werk als tijdverdrijf......
Je dacht dat juf-zijn op een basisschool echt 'n baan was, hè? Welnee, jôh, dat doe je voor de gezelligheid! 'n Oma vroeg aan haar kleinkind aan 't begin van het schooljaar of ie 'n juf of 'n meester had in z'n nieuwe klas. "Een juf", zei het kind. "We hebben haast geen meesters op school, want die moeten werken........".....

(0 reacties)

woensdag, 8 oktober 2008

Gaat u maar rustig slapen......
Lars geeft altijd leuke cadeautjes weg. Kreeg ik laatst dat boekje over die Utrechtse winkelkatten van 'm, de vorige keer dat hij hier was bracht hij een poster voor me mee. Die komt van een winkeltje in tweedehands boeken in Engeland, waar ze het origineel ervan vonden tussen oude spullen. Het is een aanplakbiljet, dat de Engelse regering van plan was te verspreiden onder de bevolking, toen er bombardementen dreigden in de Tweede Wereldoorlog. Die verspreiding heeft nooit plaats gevonden, maar nu opeens is er veel belangstelling voor het ding. De winkel heeft er in snel tempo vele exemplaren van moeten laten drukken!

En daarvan heb ik er nu dus een en Lars zelf ook natuurlijk, vandaar de foto die hij maakte. Ik zal de poster niet voor het raam hangen, hoor, maar ik vind 'm eigenlijk wel toepasselijk voor al die stakkerds, die zich dezer dagen zorgen maken om hun kapitaal en zich handenwringend afvragen of het allemaal nog wel goed komt.

Ik las een column van Twan Huys in de Varagids over een oud boek uit 1932 dat hij in zijn bezit heeft. Destijds geschreven door een Amerikaanse zakenman, Roger W.Babson. Het heet "Cheer Up! Better times ahead". Deze man voorspelde in 1929 de crash, die toen inderdaad kwam. Daarmee vestigde hij meteen zijn naam als economisch deskundige. Babson schrijft in zijn boek: "Het fundament voor een fortuin wordt niet gelegd tijdens de blauwe lucht van de welvaart, maar in het zompige moeras van een depressie." Dat je 't maar weet: er is nog hoop.

Nou ben ik de hele middag met bakken aarde en schoon te maken bloempotten in de weer geweest dus ik kan me dat "zompige" luchtje wel voorstellen. En depressief word je d'r inderdaad niet van, ben je gek. Maar ik ga toch maar es 'n mooi plekje zoeken voor die poster. Zo'n advies is sowieso nooit weg......!

(1 reacties)

dinsdag, 7 oktober 2008

Ode....
Met een godsdienst of zo heb ik op zich niet zoveel, hoor. Ik respecteer iedereen, die dat wel heeft en er op een normale manier mee omgaat. Dan moet het ook goed zijn, dacht ik. Onze tuinman, die vanmorgen onze tuin heeft klaargemaakt voor de winter, is van het Leger des Heils.

Hij is een man, die zijn opvattingen in praktijk brengt op een bescheiden manier. Nadat hij is vertrokken ligt er op het aanrecht in de keuken altijd een Strijdkreet en ik vind dat ik aan hem verplicht ben om 'm dan ook te lezen. Het nummer, waarin Majoor Bosshardt centraal stond, nadat ze was overleden, heb ik zelfs bewaard.

De tuinman heeft altijd assistentie van mensen van De Wending, 'n Leger des Heils-huis waar mensen wonen, die het nou niet zo geweldig getroffen hebben in het leven. Hij helpt ze zo aan een geregeld bestaan, waar het werken betreft en hij heeft daar succes mee.

We zijn aan onze tuinman gekomen doordat hij, nadat hij zelf z'n baan was verloren door sluiting van het bedrijf waar hij chef was, een hoveniersbedrijf is begonnen en huis aan huis folders verspreidde, waarin hij zijn diensten aanbood. Hovenier was ook z'n beroep van huis uit, zijn vader was 't ook. " Hovenier", wat vind ik dat toch een móói woord!

Toen hij kwam kennismaken vertelde hij meteen over z'n link met het Leger en De Wending en het sprak ons eigenlijk meteen aan ook. Nu hebben we een soort abonnement bij zijn bedrijf "De Tuinzorg" en kunnen we van maart tot oktober maandelijks op hem rekenen. Hij verlost ons inderdaad van een boel tuinzorg en de leuke klusjes blijven dan lekker voor mij!

Hij heeft ook een motto: "We zijn rentmeesters van de natuur". Oké, 'n tikkie bijbels, maar ik vond het mooi gezegd. En hij brengt 't in praktijk tegen een schappelijk tarief, want ook voor gelovigen gaat alleen de zon maar voor niks op natuurlijk........!

(1 reacties)

maandag, 6 oktober 2008

Groene stroomversnelling......
We zagen zaterdagavond 'n Engels programma over een gepensioneerde generaal van middelbare leeftijd, want je kunt er lekker vroeg uit in 't leger, die selfsupporting "groen" wilde gaan leven. Op zich een goed plan. Het programma heette "It 's not easy to be green" (Kermit!) en dat was ook zo. De familie: man, vrouw, zoon en dochter, beiden volwassen, verkocht hun zeer comfortabele huis en trok naar Cornwall, waar hen een groot boerderijachtig huis met vele gebreken en veel land eromheen wachtte.

De generaal wilde zijn eigen elektriciteit gaan opwekken door middel van een zelf te bouwen waterrad in een ter plekke aanwezig watervalletje, met zonnepanelen en 'n paar windmolens. Het verbouwen van het voedsel was een klusje voor mevrouw. Wat had die man een geluk, zeg, dat iedereen enthousiast was en dat het nog lekker weer was toen ze begonnen, want het waren allemaal megaprojecten. Ze hadden veel hulp, dat moet gezegd en de luidruchtige generaal was dan wel "ex", maar regelen kon ie. 't Was een compleet militaire operatie.

Na verloop van tijd liep het financieel niet helemaal naar wens, want het dak van het huis stond op instorten en moest in zijn geheel vervangen en alleen dat was al vijftigduizend pond. De milieudeskundigen stonden hen ook bij met raad en iets minder daad. Zo gingen ze ook regen-en drinkwater scheiden qua gebruik. En kijk, dát heb ik nou altijd zo'n prima idee gevonden, waar veel te weinig gebruik van wordt gemaakt.

Wat hadden we bijvoorbeeld gisteren niet 'n geld kunnen verdienen! In deze omgeving viel "maar" zo'n 20 mm regen en vergeleken bij elders in het land was dat misschien drie keer de wc doorspoelen geweest, maar toch.

Bij diverse webloggers las ik trouwens, dat ze zo hadden genoten van hun regenzondag. Er zijn winterse stamppotjes gekookt, iemand had het zelfs over "slowfood" zoals heerlijk ruikend draadjesvlees, er is overal gerommeld in huis, er is geklust, er is gelezen en geluierd op de bank. En voor 'n keer waren er veel mensen, die het niet zo erg vonden al die regen. Ook weer niet iedereen, dat weet ik, maar we hadden met z'n allen van tevoren de bui al zien hangen: één hele grote. Een stevige wind langs de kust voor de liefhebbers. Daar stel je je dan op in.

We zagen zeiknatte voetballers bij Studio Sport, maar ja, dat is het risico van dat goedbetaalde vak. En dan kunnen die lui weer eens zien hoe tróuw supporters eigenlijk zijn! De enigen, die waarschijnlijk knarsetandend op de tribune hebben gezeten zijn de terreinknechten, die alle kapot getrapte velden weer mogen repareren.

Nou ja, mensen, het is weer droog. En voorlopig spoelen we ons plasje nog maar 'n poosje weg met zuiver dus duur drinkwater. Eerst de prioriteit: Fortis en ABN redden......

(2 reacties)

zaterdag, 4 oktober 2008

(On)schuldige slaap....
Om half twee 's nachts belden medewerkers van onze plaatselijke bioscoop in de Nieuwstraat de politie, want er was een inbreker ontdekt. Toen de agenten arriveerden bleek het om een in slaap gevallen bioscoopbezoeker te gaan.

Hij werd echter toch meegenomen naar het bureau, omdat hij herkend werd als de man, die 's avonds goed had gegeten in een restaurant en daar was vertrokken zonder te betalen. Een en ander dus een combinatie van een copieuze maaltijd en een weinig boeiende film. Suf, hoor....

(0 reacties)

Chinese maten......
Hoi! Ben ik weer, 't is weer over. En ik heb meteen al een "geleend" prietpraatje, niet van eigen komaf dus. Maar wel een met 'n heel verhaal.

Onze klaverjasvrienden hebben Chinese kleinkinderen, die inmiddels Toby en Yara heten. Als nog niet (priet)praters naar Nederland gekomen, maar ondertussen kunnen ze d'r wat van! Zij en hun ouders zijn fans van de band "Pater Moeskroen". Ik heb wel even moeten googlen om te ontdekken wie dat precies zijn, maar die band had een "groet-en ontmoetdag" (en zie je nou wel, dat dat heus niet altijd "greet and meet" hoeft te heten!) en daar is de familie heen geweest.

Ter verhoging van de feestvreugde en ook omdat de fanclub dat had gevraagd, maakte hun moeder T-shirts voor de kinderen met 'n tekstregel van een van de liedjes van de band. Volgens de kenners een stemmig lied over een begrafenis met als laatste regel : "Maar waarom reed daarachter nu dat rode autootje met die luid zingende Chinees?". Met twee van die Chinese koppies daarboven natuurlijk zeer toepasselijk en ze staan dan ook op de fotosite van de fanclub!

Toen de shirtjes klaar waren hingen ze op een hangertje naast elkaar aan de muur (zie foto) en zei Yara: "Hé, Toby's T-shirt is aan de onderkant groter dan die van mij! Maar.... Toby is toch aan de bóvenkant groter dan ik?".

We vonden 'm leuk, deze prietpraat van vreemde komaf......!

Vastgelogd op 17:25

(3 reacties)

donderdag, 2 oktober 2008

Ziekjes....
*Het mens dat zich verschuilt achter Elswhere is al een paar dagen hondsberoerd. Migraine-achtige toestanden. Ik heb net een zetpil van de dokter niet in-, maar tot mij genomen en ben daardoor in staat om, met een grote zonnebril op, even deze woorden te typen. Het komt dus wel goed allemaal, maar nog eventjes niet.....

(3 reacties)

( - - )