zaterdag, 29 november 2008

Sportbeoefening.....
Nou, ik weet het nu zeker. Ik heb 't helemaal gehad met mijn jeugdige voorkomen. Er kwam een jongeman aan de deur om te praten over een sport-en health-centrum, gesponsord door Agis en Achmea, als ik het goed heb begrepen allemaal en daar konden we korting krijgen als we er kwamen sporten.

Ik vertelde hem, dat we ons daar eigenlijk niet zo mee bezig hielden, met sporten. En de man zei: "Dat begrijp ik, dag mevrouw". Hij heeft niet eens geprobéérd om me te overtuigen.....nou já, zeg......!

En ik had nog wel mijn rooie sweatshirt aan.....

Vastgelogd op 01:39

(0 reacties)

woensdag, 26 november 2008

Kunstgeschiedenis op kleine schaal.....
Naar aanleiding van een mailtje, dat ik deze week kreeg, moet ik es even wat doen aan mijn familiegeschiedenis. Van moeders kant. Mijn grootvader en mijn oudste oom waren kunstschilders, bovendien gezegend met prachtige baritons. De vijf broers van mijn moeder hadden trouwens allemaal goede stemmen. Daar hebben ze geen van allen eigenlijk iets mee gedaan, behalve die ene schilderoom dan, die in Zuid-Frankrijk met z'n gitaar langs de terrassen ging en dat was volgens de verhalen best lucratief. Ook zijn er verhalen dat, als de jongens, toen ze nog thuis woonden, met z'n allen aan het zingen waren, op zondagmiddag of zo, de mensen op straat bleven staan om te luisteren. De Parelvissers en dat soort werk. Mijn moeder had zelf ook een warme alt. Ze zijn allemaal te vroeg geboren eigenlijk, want als er toen Idols of X-factoren waren geweest, nou, reken maar dat het wel wat geworden was.

Maar over die schilders dus. Ik heb in mijn prille logdagen, op 30 oktober 2001, een stukje geschreven over mijn oom Jan. Mijn grootvader heette trouwens ook Jan, er was dus een sr. en een jr. Nog steeds krijg ik reacties van mensen op dat stukje over Jan Kagie en voegen mensen herinneringen toe aan de mijne.

Mijn grootvader schilderde vanuit z'n bed, omdat hij als huisschilder (er moest wel brood op de plank komen voor zijn grote gezin) van een ladder viel en daar een dwarslaesie aan overhield en niet meer kon lopen. Ik heb hem niet anders gekend dan aan zijn bed gekluisterd. Grootvader kon ook prachtig verhalen vertellen. Als die eens 'n weblog had gehad, zeg! Er hing op woensdagmiddag een touwtje uit de brievenbus en dan zat zijn hele kamer vol met buurtkinderen die kwamen luisteren. Later, weet ik, nam de televisie het van hem over, maar evengoed zat dan zijn kamer vol, want er waren nog niet zoveel televisies in omloop. Hij is in 1971 overleden, 86 jaar oud.

Jan jr. heeft het schilderen van zijn vader geleerd, maar heeft zich autodidactisch verder ontwikkeld. Een academie is er niet aan te pas gekomen, bij mijn weten. Oom Jan was gelukkig ook ambulanter, schilderde als Hagenaar natuurlijk in de duinen en aan zee, in Zeeland, op Texel, veel in Drente toen hij daar woonde en hij zwierf door Frankrijk, samen met vriend Anton Heyboer, zie het afgebeelde schilderij.

Eenmaal in Amsterdam werkte hij in een andere stijl. Hij is daar ook zijn eerste vrouw verloren en heeft er zijn tweede vrouw Margriet ontmoet. Oom Jan overleed in 1991 en was toen 84 jaar oud. Er is meer belangstelling voor zijn werk tegenwoordig als je gaat rondgooglen en, al heeft hij daar nu niet zoveel meer aan, want rijk is ie nooit geworden van zijn kunst, dat vind ik wel mooi. Zoals ik zijn schilderijen ook mooi vind, niet alles, maar dat mag vast wel van oom Jan. Het was een aimabele man. En ik vind het leuk, dat ik familie van 'm ben......

(1 reacties)

dinsdag, 25 november 2008

Handwerk.....
Wij krijgen regelmatig papieren brieven. Van de gemeente, de NS, de energiebedrijven, verzekeringsmaatschappijen, banken, nou ja, noem maar op. Van alles. Bij emails hoef je als afzender je niet druk te maken om een ondertekening. Ze weten zo wel van wie het komt. Maar bij een brief moet dat wel.

En dan valt 't me op dat er dan als ondertekening een naam staat, met als toevoeging: "Manager klantenbeheer", "Directeur Klantenservice" of "Hoofd Afdeling Externe Zaken" of een andere klinkende functieomschrijving. En dat er dan een handtekening onder staat, die zó kleuterig, in blokletters soms, heel moeizaam is geschreven, alsof het iemand betreft die nóóit met de hand schrijft. En misschien is dat ook wel zo. Maar ik vind het geen gezicht. Oefen daar nou eens even op, zou ik zeggen. Met zo'n schitterende baan is dat toch de moeite, zeg!

Ja, soms staat er ook wel eens "p/o" bij. Dan wéét je dat de baas er niet was en de secretaresse of iemand van de postkamer het moest doen. Als ie d'r niet is en de boel moet de deur uit, tja, dan moet je wat. Dat is overmacht en dan ben je geëxcuseerd natuurlijk.

Maar als manager, directeur of hoofd, maak er dan wat van: een mooie zwierige handtekening, de naam hoeft heus niet leesbaar te zijn, hoor! Hoewel dat vanzelfsprekend wel authentieker is. Het geeft de klant vertrouwen, dat er geen schoolverlatertje directeur zit te wezen, maar iemand die van wanten weet.

De belastingdienst doet het heel slim. Die stuurt je een brief en zet er dan onder "Dit schrijven is digitaal aangemaakt en daarom niet ondertekend." Dan weet je waar je aan toe bent. Er zit geen mens achter, strikt onpersoonlijk. Betalen is wel altijd persoonlijk en dat hebben ze eigenlijk ook het liefst digitaal......

(2 reacties)

maandag, 24 november 2008

Hansepansekevertje......
Sinds een aantal jaren heb ik, waarschijnlijk via een van mijn vader cadeau gekregen gen, een verhoogde bloeddruk. Toen dat eenmaal was vastgesteld kreeg ik er van de dokter een tabletje voor en let ik, ook voor mijn huisgenoten trouwens, bij het koken op het zoutgehalte. En e.e.a. is al langdurig keurig onder controle.

Een verhoogde bloeddruk, daar kom je meestal bij toeval achter, bij 'n keuring voor heel iets anders, want je hebt er eigenlijk geen last van. Er zijn bij mij ook geen schommelingen of zo en soms is ie zelfs lager dan bij de vorige meting. Ik maak me er dan ook niet druk over, maar ben me ervan bewust dat ik 'm heb.

Maar nou las ik vanmorgen in de krant, dat een Gentse biologe heeft ontdekt, dat het eten van insecten hoge bloeddruk kan voorkomen en verlagen. Sprinkhanen en rupsen hoeven niet in het menu, maar kevers, mieren en termieten bevatten een eiwit, dat hetzelfde effect heeft op de bloeddruk als dat pilletje van mijn dokter. En er zitten nog meer nuttige vitaminen en mineralen in die beesten. Lieselotte Vercruysse, die Belgische wetenschapster, zegt dat het kweken van die insecten efficiënter is dan het produceren van vlees, omdat ze minder voer en water nodig hebben.

Als dit de toekomst heeft (en ik zie de zorgverzekeraars zich al in de handen wrijven!) heb ik dus kans, dat ik over een poosje bij de apotheek een pondje mestkevers meekrijg. Levend natuurlijk, want zo hou je ze het meest vers bij het bewaren, lijkt me. Ik ben wel bang, dat mijn bloeddruk bij de aanblik van dat gewriemel tot fatale waarden zal stijgen.

Het schijnt, dat er volken zijn, die het nuttigen van insecten de gewoonste zaak van de wereld vinden, maar die hebben geen apotheek natuurlijk.......

(1 reacties)

zaterdag, 22 november 2008

Heilzaam....
Twee van onze kleinzoons hebben tijdelijk hulp nodig van een kinderfysiotherapeut. Niks ernstigs, er moeten wat kleine motorische onvolkomenheden recht gezet worden. Kwestie van corrigeren van de houding, de oog/handcoördinatie, het juist vasthouden van pen of potlood, waardoor ook het handschrift beter wordt ontwikkeld. Ze zijn nog klein, dus dat daar nu op wordt gelet scheelt later weer kosten in de zorgverzekering .

De jongste van de twee vertelde, dat hij met z'n blote tenen knikkers in een bakje moet doen, terwijl hij op één been staat. En bij dat verhaal sprong er in mijn hersenpan weer een laatje open met 'n herinnering! Zoiets moest ik namelijk ook, heel lang geleden. In de tijd, dat zoiets nog heilgymnastiek heette. Dat "heil" zal wel uit het Duits komen, maar vlak na de oorlog heette het evengoed nog steeds zo.

Ik was een jaar of tien, elf toen een schoolarts constateerde dat mijn ene schouder hoger stond dan de andere. En dat is nog steeds zo, als je goed kijkt en dat doet niemand, zelfs ik niet. Dat ik twee keer in de week naar heilgymnastiek moest na schooltijd is dus eigenlijk een heilloze actie gebleken.

Maar de heilgymnast was een witgejaste, vriendelijke, oudere man en ik moest allerlei oefeningen van 'm doen, onder andere aan een wandrek, dat hij in zijn behandelkamer had. "Rèk en strèk!", zei hij en dat deed ik dan. Aan het slot van de behandeling gooide hij een bakje met allerlei rotzooi: knopen, schroeven, bouten, moeren en knikkers op een matje en die moest ik dan met mijn blote tenen weer terug doen in dat bakje. Dat vond ik stomvervelend. Hijzelf ging gedurende die tijd de kamer uit om koffie te drinken bij zijn vrouw.

En ik durf hier met de hand op mijn hart te beweren dat ik nooit, maar dan ook nooit, stiekem de zooi met die hand weer in het bakje heb gedaan. Zo'n heilig boontje was ik.....toen....

(0 reacties)

vrijdag, 21 november 2008

Morgen wel weer over........
'k Ben bang, dat ik een beetje wereldvreemd word. Dat komt, doordat ik er niet veel meer van begrijp. Nee, nee, er zit geen dementie of Alzheimer aan te komen, hoor, het is een ander soort vervreemding. Bevreemding eigenlijk en meer in de normen-en waardensfeer, denk ik.

Ik snap namelijk niet, om maar eens een voorbeeld te noemen, waarom zo'n man als die schrijver Klinkhamer wordt geïnterviewd alsof hij een held is. Die man heeft toevallig wel zijn vrouw vermoord, hoor, en haar in zijn achtertuin begraven! En nu is het een BN-er. Zo'n man moet je toch doodzwijgen? En die bankman dan, Nick Leeson, die voor zoveel miljard zijn bank om zeep hielp, een jongensboekenheld is ie. En als je, als zeventienjarige, je dorpsgenoot doodslaat met 'n hamer, mag je na een aantal jaren weer met een schone lei beginnen, want ach, je bent nog zo jong.

In Frankrijk maakt een zanger, die zijn vriendin heeft gedood in een "huiselijk" conflict, slechts 'n paar jaar nadien, een nota bene maatschappijkritische cd, die waarschijnlijk vanwege de criminele achtergrond van de artiest nog als een trein verkoopt ook. Hoe dúrft ie en hoe durft zo'n platenmaatschappij! Die ziet alleen maar geld natuurlijk. In Den Haag runde een knul van 15 jaar een escortbureau voor volwassen mannen met meisjes van zijn eigen leeftijd. Alle kans, dat zo'n joch veroordeeld wordt volgens het kinderstrafrecht. Terwijl hij een zeer volwassen delict pleegt.

Nou kijk, en dáár begrijp ik dus allemaal niks van. Moet je zulke dingen dan maar als behorend bij deze tijd beschouwen en denken: het zal wel? Maar als je nou kleinkinderen hebt, die in zo'n norm-en vormloze wereld groot moeten worden? Ja, sorry hoor, ik heb zeker een zwartgallige dag vandaag. En nou is Herman Tsjuiphof ook nog dood.......

(5 reacties)

woensdag, 19 november 2008

Leuk voor later....
Iemand van ons voormalige werk had wat foto's nodig van een collega, die vanwege pensioen een eind maakt aan zijn werkleven. Ze gaan 'm met toeters en bellen uitluiden, vandaar dat er nogal wat gefabriekt moet worden aan een afscheidsalbum of zo. Omdat het, hoewel hij natuurlijk jonger is, ook ónze collega was ooit, vermoedde men dat wij nog wel in het bezit zouden zijn van wat actiefoto's waarop hij te zien is. Dan ga je dus je hele papieren fotobestand eens even door en aangezien dat allemaal van voor het computertijdperk is, was dat nog een heel karwei. Maar we hebben hem gevonden en ze kunnen er, denk ik, scannend en fotoshoppend wel wat mee.

De boel doorspittend bedacht ik me, dat wij wel dénken, dat we helemaal niet zo veel met vakantie zijn geweest, onszelf niet als 'big spenders' beschouwen in ieder geval, maar dat dat best mee viel. Of tégen, net hoe je 't bekijkt. Ik ben zo verschrikkelijk veel vakantiefoto's tegengekomen, onvoorstelbaar.

We zijn erg eenvoudig begonnen destijds, onze eerste vakantie als getrouwd stel. In een piepklein houten vakantiehuisje bij mensen in de tuin in Bergen aan Zee. Toch kan ik me die vakantie nog heel goed herinneren, want de Dutch Swing College Band speelde in een hotel daar. Geld om bij dat dure hotel naar binnen te gaan hadden we niet, maar we stonden buiten bij het raam vlak achter de band en hoorden het beter dan mensen die binnen achteraan stonden. De drummer zette met 'n knipoog zelfs speciaal voor ons het raam op een kier! De naam van die drummer weet ik ook nog: Louis De Lussanet. En het was geweldig! Maar goed, er zijn natuurlijk ook foto's van de kaasmarkt in Alkmaar en de nodige zee- en duingezichten. En ach gossie.... zo jóng als we toen waren, in zwart-wit......

Nou, in de jaren daarna kamperen met één, twee, drie, vier kinderen. We gingen naar Drente, Brabant, Limburg, naar Frankrijk, naar Duitsland en ook wel eens nergens heen. Maar dan zijn er leuke foto's van de achtertuin en de kinderboerderij. We gingen later naar Slowakije, naar Zwitserland, naar Engeland en naar Engeland en ook nog naar Engeland. Kortom: we zijn niks tekort gekomen aan vakantie aan de foto's te zien.

Ik heb ook weer heel veel foto's gevonden van onze werkzame jaren, waarin we veel activiteiten hadden met onze cliënten, die toen nog revalidanten heetten. We maakten ook veel succesvolle cabaretprogramma's om de werkdruk de baas te blijven en je gram kwijt te kunnen, een uitstekende manier trouwens, kan ik iedereen aanraden. Scheelt je vele ritjes naar het Binnenhof.

Nou ja, leuk om die foto's allemaal weer te zien. Alleen moet je er niet bij op de rand van je bed gaan zitten, want dat is erg vermoeiend. Maar de boekenkasten met de albums staan nou eenmaal op onze kamer. Ergens is fotoalbums zo bekijken leuker dan op de computer, maar je wordt er dus moe van.

Maar kinderen, ik beloof jullie een leuke erfenis. Nee geen geld, maar foto's! Goud waard zijn ze en je bent er úren zoet mee. Je mag ze trouwens ook wel eerder komen kijken, hoor............

(3 reacties)

dinsdag, 18 november 2008

Oppassend.....
Mijn Australische zus heeft drie weken opgepast in een huis, waarvan de bewoners een Afrika-reis aan het maken waren. Omdat die mensen twee hondjes hebben, die natuurlijk niet meekonden omdat ze anders éénhapscrackers waren geworden voor de leeuwen, want ze gingen op safari, moest er iemand voor ze zorgen en mijn zus is daar erg goed in.

Ik vermoed dat het hondjes waren zoals hierbij afgebeeld, want mijn zus had het over "de hondjes" en dat zeg je niet als het Dobermanns zijn. M'n zus zorgde zó goed voor de beestjes, dat ze, toen hun bazin weer thuis kwam, niet enthousiast kwispelend en springend op haar af kwamen, maar bij mijn zus op schoot kropen. Zoals gezegd, ik weet niks over het formaat van de beesten en meer over de bescheiden afmeting van de schoot van mijn zus, maar dat paste kennelijk.

Hun vrouwtje was erg teleurgesteld en dat was wel logisch natuurlijk, ze had ze gemist. Mijn zus is daarna snel vertrokken en nu is alles weer goed hoorde ze telefonisch. 't Is maar wie ze te eten geeft, daar zijn dieren heel makkelijk in.

Zo hebben wij, toen ik nog thuis woonde bij mijn ouders, eens 'n weekendje op baby Arno gepast van onze buren, vanwege een familiebruiloft of zo. Niet zo'n heel klein kind meer, rond 'n jaar was ie. Toen z'n moeder terugkwam en verwachtingsvol op het raam klopte om z'n aandacht te trekken, deed hij net of hij d'r niet zag. Toen ze hem weer overnam huilde hij tranen met tuiten en strekte z'n armpjes uit naar z'n tijdelijke familie. Zijn moeder vond dat hélemaal niet leuk en heeft 't er nog dagen over gehad, hoe vreemd ze dat vond.

Maar ja, bij ons was er altijd wel iemand die met 'm speelde, want wij groten vonden het hartstikke leuk, zo'n kleintje er bij. En bij de maaltijden vond hij 't reuze gezellig in z'n kinderstoel met zo'n grote club rond de tafel. Bovendien stal ie de show natuurlijk!

Ook dat is weer helemaal goed gekomen, hoor. Een korte termijn geheugen kan erg handig zijn in zulke gevallen. Voor kleine mensjes en kleine hondjes........

(0 reacties)

maandag, 17 november 2008

Een lot uit de loterij......
Nu haar oudste zoon op de hoogte is van "de waarheid" rond de verschijning van Sinterklaas, heeft onze dochter, die de voorlichting deskundig heeft verzorgd, zo nu en dan toch nog wat details uit te leggen. De gang van zaken wat betreft het "lootjes trekken" in zijn klas was nog niet helemaal duidelijk.

Ze vertelde dus dat hij bij dat lootjestrekken best wel eens de naam van een meisje kon treffen in plaats van die van een bevriend jongetje. Een meisje, waar hij helemaal niks mee had, Wendy*** bijvoorbeeld. Dat kon maar zo gebeuren.

"Ja, maar dáár heb ik wel wat mee, hoor!", zei haar zoon. En hij kreeg een hoofd als 'n biet......Lief, hè?

***Vanwege de privacy is de naam gefingeerd natuurlijk.

(0 reacties)

vrijdag, 14 november 2008

Ik ben zo blij, zo blij....
'k Zit zelden in de trein. Daardoor zal het wel komen, dat ik het plan van een zogeheten "Blijbrigade"om twee uur lang reizigers te gaan uitzwaaien, omdat die daar blij van zullen worden, een beetje zonderling vind. Ze willen de nadruk leggen op het feit, dat ze iets positiefs willen bijdragen aan de maatschappij, die blijbrigadiers. Ze zijn met een man of vijftien en ze gaan, zo stond in de krant, dat gezwaai uitvoeren op het perron van station Deventer aanstaande zaterdag van 12 tot 2.

Nou moet iedereen in z'n vrije tijd vooral doen waar ie zin in heeft, hoor, maar is er nou écht niks nuttigers te doen? Vijftien maal twee manuren bij elkaar. bijna een moderne werkweek dus, wat kun je daar niet allemaal in klaarstomen, zeg! Boodschappen doen, een huis schoonmaken voor mensen, die dat moeilijk zelf kunnen, wandelingetje maken met iemand die anders niet buiten komt, bezoekje brengen bij iemand die nooit iemand over de vloer krijgt, gossie, ik praat nou wel érg Zonnebloemerig, hè? Nou ja, je snapt wel wat ik bedoel.

En ik vraag me af: wie verzint nou zo'n actie? Op een perron gaan staan en naar allerlei gehaaste wildvreemden in een trein gaan zwaaien. En daar moeten de passagiers dan blij van worden. Ik zou er erg lacherig van worden, en da's natuurlijk ook een soort van blij. Maar ja, ik zit gelukkig zelden in de trein. En ben toch best blij! Mooi, hè.....?

(3 reacties)

donderdag, 13 november 2008

Als er 'n Apeldoorner is doodgegaan....
Jaren geleden reed ik in het Groninger stadsverkeer eens achter een rouwstoet aan, die de naam als zodanig niet verdiende. 't Was de auto waar de kist in stond met maar één volgauto. Achterin zat 'n klein oud vrouwtje, helemaal alleen. Het beeld van dat grijze hoofdje in een hoekje van die grote zwarte auto heeft me lang achtervolgd en beziggehouden. Daaruit sprak zó'n eenzaamheid. En nou weet ik wel: misschien was de overledene of dat grijze hoofdje zélf wel hartstikke gebrouilleerd met de ganse familie en was 't daarom zo'n eenzame toestand, maar op dat moment vond ik het hartverscheurend.

Hier in Apeldoorn staat met regelmaat 'n advertentie in de krant, waarin door de gemeente het overlijden wordt gemeld van iemand, die berooid en alleen is gestorven en van wie geen familie bekend is of domweg niet te vinden. Vaak 'n oudere zwerver of zo. Namens ons allen zorgt de gemeente dan voor de begrafenis en dat gebeurt integer en netjes, maar zakelijk. Een "eenzame uitvaart" noemen ze dat bij de gemeente en die benaming is natuurlijk terecht. Aanwezig zijn een begrafenisondernemer en twee raadsleden op toerbeurt. De teraardebestelling duurt dus maar kort. Maar laatst dacht een van hen: "Dat moet anders".

Hij zei: "Als er iemand van de Apeldoornse gemeenschap overlijdt moet met meer eerbied afscheid worden genomen namens iedereen die er niet is. En dan mag zo'n begrafenis best wat langer duren. Iemand van de gemeenteraad zou een woordje kunnen spreken. Een Apeldoornse dichter mag een gedicht maken over de persoon, in Zutphen hebben ze daar zelfs een stadsdichter voor, en dat laten voordragen".

Maar er zijn dichters, die dat helemaal niet zien zitten. "Binnen nu en vier dagen een gedicht maken kan ik niet", zegt er een. "Dan wordt het een product en zo schrijf ik geen gedichten. Dat proces duurt langer bij mij". Dat kan, het is natuurlijk geen Sinterklaasrijmelarij, hoewel dat ook best aardig kan zijn. Maar anderen willen het best doen en juichen het initiatief van harte toe: "Maak iets moois van zo'n uitvaart", zeggen die. Ik zou er ook wel een bloemetje bij willen doen, dat zijn de kosten niet. Maar misschien doen ze dat ook al wel, hoor.

Ik zie trouwens, nu we het toch over aparte uitvaarten hebben, de laatste tijd spotjes op tv, waarin mensen, nog jong en gezond ogend, bezig zijn hun uitvaart zelf te regelen om hun nabestaanden e.e.a. uit handen te nemen. Zo hoeven ze niet te gissen hoe je het gehad had willen hebben. Wil je salsadansers rond je graf, wil je uitgestrooid in de tuin (mag dat eigenlijk?) of iets anders leuks? Zolang het maar ludiek en "persoonlijk" is! Nou ken ik weinig gelegenheden die méér persoonlijk zijn dan een uitvaart, maar dat terzijde. Het taboe rond praten over je uitvaart moet doorbroken,vinden de deskundigen. Dan weet iedereen ook wat het zo ongeveer gaat kosten, bedoelen ze eigenlijk, zodat je je tijdig kunt bijverzekeren.

Nou ja, als 't gaat zoals ik me had gedacht, ga ik in rook op, nadat ze eerst "Time" van The Alan Parsons Project voor me hebben gedraaid. Maar misschien wil ik ook wel een gezellig Dixielandorkest of een mooi stukje Bach of zo....ik denk er nog even heel erg lang over na.....

(1 reacties)

woensdag, 12 november 2008

Traditie.....
Ja, ik ben er vroeg bij, maar zaterdag is het alweer zo ver. Sinterklaas komt aan. In de krant werd het fenomeen, dat hij op talloze plaatsen tegelijk aankomt, "Het Geheim van Madrid" genoemd. Ik vind diep in mijn hart eigenlijk dat het tijd wordt om maar es 'n eind te maken aan dat geheim. De kinderen van deze tijd zijn zo slim, dat het helemaal niet nodig is om ze langdurig in de luren te leggen. Hij kán toch ook niet overal tegelijk zijn, dat snapt een kind!

Als we nou es gewoon vertellen, dat het Sinterklaasgebeuren een feest is, waarbij mannen, die soms best wel goed paard kunnen rijden, zich verkleden als de goede sint. En dat ze dan de buurjongens, en de neefjes Jan en Gijs, en o ja, ook hun zus Tineke, die op turnen zit en dus goed radslagen en handstandjes kan maken, vragen om zich zwart te schminken, 'n grappig pak aan te trekken om zo voor zwarte pieten te spelen. Een soort carnavalsoptocht dus. Zou kunnen, toch?

Of zullen we de mythe nog maar even bewaren, zolang het nog kan? Want dat het, ondanks de mensen die krampachtig voor "de traditie" gaan, toch wel een aflopende zaak zal zijn....je weet het niet, maar dat denk ik maar zo. Het zal mijn tijd nog wel uitduren, hoor en als het allemaal niet ál te commercieel wordt, vind ik dat best.

Onze kleinkinderen hebben het over de échte Sinterklaas, dat is die van de televisie, en de "neppers". Die nemen ze letterlijk voor zoete koek. Probleem opgelost. Moet Bram v.d.Vlugt 't nog wel even volhouden graag. Onze oudste kleinzoon is onlangs bijgepraat door z'n moeder en hij dácht 't allemaal al. Hij was niet geschokt door de onthulling. Z'n broer is nog niet zover, zodat hij nu in 't complot zit om dat nog even zo te houden en dat vindt ie wel leuk.

Ik begrijp, dat er ouders zijn die Sinterklaas en Zwarte Piet gebruiken om de wind er een beetje onder te houden in deze weken. Die bijvoorbeeld zeggen: "Als je nu niet lief gaat slapen, krijg je niks van Sinterklaas". Alsof je dan nog slaapt, zeg! Ach, arme Sinterklaas, de kindervriend. Misbrúikt wordt hij, terwijl het zo'n heilige goeierd was. Dat heeft ie niet verdiend.

Maar weet je, ondertussen ben ik zo tradioneel, dat ik álle chocoladeletters al in huis heb. Nu is er nog keus, ik ben slim. En mijn hoofd zit al vol met rijmwoorden. Verder ben ik gelukkig goed gezond, hoor, maar ja, wat is nou 23 nachtjes slapen? Zo voorbij. Zondag even lootjes trekken....Hè, leuk jôh! Sinterklaas.....!

(2 reacties)

dinsdag, 11 november 2008

Goeie raad is niet duur....
Eergisteren schijnt de kampioen mensen afbreken, zanger Gordon, die een nieuwe cd moest promoten die hij tussen het ruziemaken door heeft gemaakt, bij Paul de Leeuw in het programma geweest te zijn. Nou kan Paul de Leeuw zelf ook aardig afzeiken dus dat moet een mooi stel zijn geweest. Het programma van De Leeuw schijnt trouwens leuk te zijn, als je 'n ring wint en zo, maar ik heb 't nog nooit gezien dus kan er niet over oordelen.

Maar Paul heeft, las ik, Gordon het advies gegeven eens wat minder ruzie te maken en eens wat aardiger naar de mensen te zijn. Een vaderlijke raad en Gordon nam die dan ook aan. Hij beloofde vanaf 1 januari eens wat positiever naar de mensheid te gaan kijken. Waarop De Leeuw gezegd schijnt te hebben: "Wat is er mis met 10 november?". Gôh, die Paul, zo wijs. Zie je wel, hij kán 't wel, als ie maar wil......

(0 reacties)

vrijdag, 7 november 2008

Kijkoperatie......
Al jaren ben ik klant bij Specsavers en daar was ik altijd wel tevreden over. Maar nu overweeg ik toch maar eens 'n andere opticien op te zoeken. En waarom? Vanwege die meer dan STOMME reclames die ze tegenwoordig hebben! Daar wil je toch niet bij horen, zeg, bij zo'n zaak! Waar ze ouwe dames afranselen, zich bijna dood laten rijden om een meekleurende bril te demonstreren, het licht uitdoen om je een bril te laten uitzoeken in het donker om vervolgens hun gehele cliëntèle nat te laten regenen door de sprinklers in het plafond. Ik snap de humor niet en ook niet dat ze niet doorhebben dat zoiets tegen ze werkt. In mijn geval dan.

In de reclame van Pearle doet men een klef dansje met een zorgverzekeraar en of ik nou vriendin moet worden met Hans Anders, zeg maar Hans, dat is ook weer zo wat. Ik héb al 'n vriend. Maar ik wil als kritische consument natuurlijk wel een voordelig brilletje en de opticiens, die geld uitsparen door géén rare commercials te maken en waarvan je zou kunnen denken dat ze dan goedkoper zijn, nou, dat is niet zo.

Een aantal jaren geleden zaten we eens bij zo'n chique opticien, toen ik 'n nieuwe bril nodig had. Die was me aanbevolen door de optometrist die bij ons werkte op het revalidatiecentrum. "Erg goeie vakman!", zei hij. Later bleek, dat het een vriendje van 'm was met wie hij had gestudeerd, maar dat wist ik toen nog niet.

Mijn man was even mee voor de gezelligheid en ik werd inderdaad goed geholpen. Klassiek muziekje op de achtergrond, kopje koffie erbij, hij nam de tijd voor de oogmeting, alles er op en er aan. Toen de rekening werd opgemaakt bleek, zelfs na aftrek van de vergoeding door 'het ziekenfonds' (weet je nog?) de bril, wel 'n lichtgewichtje, hoor, titanium montuur, dubbelfocus, getinte glazen en zo, op zo'n ruim achthonderd gulden (weet je nog?) te komen. Dat was veel geld.

"Dát doen we dus niet!", sprak mijn echtgenoot. En eigenlijk had ie natuurlijk gelijk: het was een rib uit m'n lijf. Maar ik had toevallig mijn ouwe feministische bril op die dag, dus ik zei zoiets van : "Dat maak ik zélf wel uit!". Het was de duurste bril uit m'n hele bebrilde bestaan en ja, natúúrlijk zat ie goed en heb ik 'm vele jaren gedragen. Het geld moest er tenslotte wel uit. Maar ik heb me toen wel meteen voorgenomen om mijn kijkglazen voortaan maar ergens anders te laten aanmeten ondanks de sjiekte. En zo kwam ik bij Specsavers in de computer.

Maar mijn dochters hebben wel drié brillen bijvoorbeeld! Als je tegen hen zegt: "Hé, heb je 'n nieuwe bril?" dan blijkt het gewoon één van hun ándere brillen te zijn. Ze hebben ze heel modieus in kleuren. Dat hoeft voor mij ook weer niet , hoor, één tegelijk vind ik al mooi. Nou ja, er is nog geen haast bij, ik zie (nog) wel......

(3 reacties)

woensdag, 5 november 2008

Najaarsmoeheid.....
De helft van de Nederlanders voelt zich moe. Stond in de krant, is onderzocht en dus waar. Zorgelijk, hoor, zo'n toestand. Nou heb ik makkelijk praten, want ik hoef niet meer naar m'n werk en de enige dag, dat we echt vroeg opstaan, is als ons schoonmaakengeltje komt. En als ik op de bank zit en per ongeluk even wegzak, wordt me dat niet kwalijk genomen, want ik ben een ouwetje. Mijn kinderen zeggen dan wel : "Zal ik u even naar uw kamer brengen, mevrouw P.?" en dan pakken ze me zo bij mijn elleboog, weet je wel.... Maar dat is een grapje.

De moeiigheid begint al bij de kinderen, die soms wel een uur later naar bed gaan dan vroeger. Bij ons lagen ze er rond zeven uur in, want ze moesten 's morgens op tijd op school zijn. In mijn eigen schooltijd was dat nog negen uur, maar dat is nu half negen al.

Toen onze kinderen nog klein waren had je ook minder vermoeiende televisie . Sesamstraat of de Fabeltjeskrant en dan had je het wel gehad. Heel overzichtelijk. Toen ze wat ouder waren de Strate(n)maker op Zee-show of J.J.de Bom (voorheen De Kindervriend). Leuke programma's, waar we zelf ook graag naar keken én vroeg in de avond.

Gisteravond keek ik zappend even wat er zo hier en daar te zien was, want ik had het wel even gehad met die Amerikaanse verkiezingen en met PSV ging het ook helemáál niet goed, vandaar dus. En wát kwam ik toen tegen? Nèt begonnen, ook al was het al zo'n uur of 11 'avonds: "The sound of music" ! Zwijmel, zwijmel. Uiteraard bleef ik kijken, ook al heb ik 'm al zevenhonderdachtenvijftig keer gezien. Een heerlijke muziekfilm en je wordt er zo helemaal onmoe van! Ik ging dus laat naar boven.In die film is eigenlijk niemand moe. Ja, die familie Von Trapp natuurlijk wel als ze over al die bergen moeten sjouwen om naar Zwitserland te vluchten. Logisch, maar dat is anders moe.

Al die Nederlanders lijden aan een moeheid die structureel is. Dat komt door het lawaai, het verkeer, de computer, de televisie, de werkdruk, het verplichte sporten, de kredietcrisis, het moeten presteren, het gebrek aan ontspanning én het gebrek aan voldoende gezonde slaap. Wat zou je d'r aan moeten doen? Zolang je nog niet bejaard bent, zoals ik, je leven 'n beetje veranderen: op tijd naar bed (moet ik nodig zeggen!), oordopjes in, vaker nee zeggen, alleen sporten als je er echt zin in hebt, zo gezond mogelijk eten én "The sound of music" kijken zo nu en dan......

(2 reacties)

maandag, 3 november 2008

Autobahn......
De Lidl heeft deze week een autoracebaan in de aanbieding. Zo'n Carrera-geval met twee loopings erin en van alles d'r op en d'r aan. Je moet er even € 55,- voor neertellen, maar dan heb je ook een paar heel tevreden kinderen, die stante pede weer in Sinterklaas geloven. Want het is vandaag 3 november dus staat die man over zo'n veertien dagen alweer op de stoep, zeg! De tijd vliegt.

Maar over een autobaan gesproken: daar heb ik nog een leuke herinnering aan. Onze kinderen hadden vroeger aanmerkelijk minder speelgoed dan de hunne nu. Dat was nou eenmaal zo, we hadden er ook geen geld voor. Maar ook toen waren er jongetjes, die een autobaan hadden. Zo een van Carrera, want dat was ook toen al hét merk. En als je bij zo'n jongetje mocht spelen na schooltijd was dat erg leuk.

Toen onze jongens eens 'n vriendje uitnodigden om met hun autobaan te komen spelen, was die dan ook erg blij. Hij had er zin in. De teleurstelling was groot bij het jochie toen bleek dat we geen Carrera hadden, maar zo'n zes á acht vellen aan elkaar geplakt A-3 papier, waar de jongens autowegen op hadden getekend. Daar werd altijd handmatig overheen geracet met de Matchbox-autootjes, die we hadden gespaard bij de benzine. Nou, dat was toch een autobaan? (Die autootjes hebben we trouwens nog steeds en er wordt wéér mee gespeeld!) .

Of het imago van onze zoons op school een érge deuk heeft opgelopen weet ik eigenlijk niet. Dat speelde toen nog niet zo, geloof ik.......

(1 reacties)

zondag, 2 november 2008

Scheve schaats....
Mart Smeets en Ria Visser zaten vandaag bij de nationale schaatskampioenschappen in Heerenveen. Ze weten allebei best waar ze het over hebben, maar Ria net eventjes wat meer omdat ze het zelf heeft gedaan, dat schaatsen.

In het roddelcircuit deed een poosje geleden het gerucht de ronde, dat die twee iets met elkaar gehad zouden hebben. Of dat waar is kan me niet schelen, doet er ook niet toe. Maar volgens mij heeft Mart dat verhaal nog steeds in z'n achterhoofd. Hij doet, terwijl zij heel serieus analyses geeft van hoe de ritten verlopen en hoe rijders zich voelen als er gewonnen of verloren wordt, want dat weet ze, zogenaamd grappig en vlotjes, zoals een man dat soms doet als ie tegenover een leuke vrouw zit. Want dat vind ik haar echt wel. Twintig jaar geleden kwam Mart daar misschien nog mee weg, maar nu niet meer. Hij is een zestiger. Hij vond het ook koud in de Thialfhal. Dat krijg je als je ouder wordt, dan wordt het tijd voor een borstrok.

De limit van grappigheid was voor mij wel weer, dat hij over de gisteren zo fantastisch presterende Thijsje Oenema uit Joure ( derde op de 500 meter bij de vrouwen) zei, dat haar naam op zijn lachspieren werkte. De zak. Omdat ik zo'n opmerking op televisie ten overstaan van de hele natie ongelooflijk lullig vind zou ik willen zeggen: dat heb ik nou altijd bij de naam Mart Smeets......

(2 reacties)

( - - )