donderdag, 30 juli 2009

Onmachtig.....
Er zijn medische problemen in de familie en dat feit houdt me 'n beetje van het loggen af. Ik ben er nogal mee bezig, over aan het lezen en zo. Dat krijg je als familieleden wat ouder worden en van alles gaan mankeren. En vooral als je zelf ook ouder wordt, word je er weer eens bij bepaald dat gezond zijn niet zo vanzelfsprekend is als het lijkt. Qua gezondheid heb je aardig wat zélf in de hand natuurlijk, maar veel ook niet. Kwestie van geluk hebben, denk ik. Tot nu toe hebben we dat hier in huis wel en dat mag zo blijven.

Onze huisarts vond ons beiden gezond genoeg om te worden uitgenodigd voor dat pneumokokkenvaccinatieprogramma (hoeveel punten is dat bij Scrabble?) waar ik laatst over schreef en waarvoor we vandaag moesten opdraven. Ik was benieuwd wat ze allemaal al van ons wisten en wat ze verder nog wilden weten. Het ging om gegoochel met een placebo en 'n écht vaccin. Zul je zien dat ik natuurlijk weer het placebo krijg, maar dat weet je dus niet, want dat is geheim vanwege het onderzoek, zelfs bij de onderzoekers op een paar na.

Na terugkomst waren we een aantal ervaringen rijker. Allereerst kregen we een videopresentatie over het programma. Dat was ingesproken dus nuttig voor mijn echtgenoot, die aan beelden niks heeft. Toen dat was afgelopen werd ons verzocht nog even te blijven zitten, terwijl de andere mensen een ronde verder mochten.

De deelname van mijn blinde man bleek een probleem. We moesten namelijk een soort verklaring ondertekenen dat we vrijwillig meededen en het ging verder over rechten en verplichtingen, over en weer, betreffende medische gegevens. Dat documentje had ik mijn man thuis al voorgelezen dus daarvan was hij op de hoogte. Het probleem was echter dat hij het niet 'gelezen' had en dus niet zou weten wat er getekend moest worden. Als ik een machtiging bij me had gehad waarin stond, dat ik tekenbevoegd voor hem was, dan was er niks aan de hand geweest. Maar ik heb van ons leven nooit iets voor hem getekend, want dat kan ie uitstekend zélf. Paspoorten, bankpassen, onze trouwakte destijds, hypotheekakten, hij heeft ze altijd zelf ondertekend. En geen kruisje, hoor, nee een zelfs leesbare handtekening heeft hij.

"Ik mankeer toch niks aan mijn verstandelijke vermogens!" zei hij. De arts, die hevig aan het rondbellen was geweest wát ze nou toch aan moest met die man, was het gelukkig met hem eens, dat hij die indruk niet wekt. Da's toch mooi als een dokter dat zegt. Maar de zaak ging niet door, hij kon niet mee doen.

De verpleegkundige, die we later spraken en die de prik uitdeelde, dus alleen aan mij, maar hij mocht wel meekijken naar wat hij allemaal miste, vond het ook kolder en eigenlijk een vorm van discriminatie. En dat was precies zoals mijn kloris dat zelf ook voelde. "Het onderzoek wordt gedaan in opdracht van een Amerikaans bedrijf", zei ze "en die dekken zich tegen van alles in".

Nou ja, de onderzoekers zijn een lichamelijk én mentaal oergezonde, geen medicijnen tot zich nemende, zeventiger misgelopen. Ik ben geprikt, hij was geprikkeld. Ondanks de cadeaubon, die we niettemin meekregen. Voor de moeite.....

Vastgelogd op 19:37

(4 reacties)

maandag, 27 juli 2009

Mis(s).....
* In Saudi-Arabië hielden ze 'n miss-verkiezing. 'n Meisje in een burka heeft gewonnen. Nou, dat opent perspectieven. Wáár kan ik me melden.....?

(2 reacties)

zaterdag, 25 juli 2009

'n Hele toer.....
Het is dat we even boodschappen moesten doen, maar verder zaten we televisiegewijs gekluisterd aan de Mont Ventoux vandaag. Een tour-etappe volgen vind ik doorgaans niet zo bijster interessant. Het laatste sprintje vind ik meer dan genoeg en als steeds dezelfde wint zelfs dát niet eens.

Maar er is de laatste dagen zoveel gepraat over die 'mysterieuze' berg, waar heel veel mensen, ook hele gewone, die ik tot dan toe als heel normaal beschouwde, minstens ééns in hun leven tegenop willen. En ze kunnen niet eens uitleggen waaróm precies. Ik hoorde gisteren zelfs over iemand, die dat in de nacht ging doen. Dat is dan wat je noemt een ** " Nacht op de kale berg". Want kaal is ie, hoor. De weg er naar toe niet helemaal, maar die is dan weer ontiegelijk steil, vooral het laatste stuk.

De rit vandaag was spannend. Hoewel ik moeite heb met het feit dat degene, die kans heeft de rit te winnen dat niet mag proberen. Vanwege "stalorders" oftewel: hij mag niet van zijn baas. Anders loopt de podiumplaats van een ploeggenoot gevaar. Ik zeg dan met mijn huisvrouwenverstand: dan had dié vent maar harder moeten rijden om zijn podiumplaats zeker te stellen. Maar die redenering schijnt dom te zijn.

Morgen is de laatste dag van de Tour. Dan zijn ze in Parijs. Wie 'm gewonnen heeft, die Tour, dat weten ze al, daar kan niets meer aan veranderen. Iemand kan alleen de laatste etappe nog winnen en wie dat zal zijn is nog een verrassing. Toch nog 'n verrassing. Als ik 't goed begrepen heb, hoor, want al die truien: geel, groen, wit, bolletjes en dat gegoochel met minuten en seconden, met klassementen, het kan me allemaal gestolen worden. Maar dat er een Rabo-renner won op die kale berg, ook al is 't 'n Spanjaard, dat vind ik dan toch wel weer leuk. En het is niet eens mijn bank.

Nou, ik ga maar eens naar beneden. Een salade maken. Inderdaad ja, stalorders........

(** "Een nacht op de kale berg" is de titel van een symfonisch gedicht van Modest Moessorgski, voor wie dat even was ontschoten......)

(2 reacties)

maandag, 20 juli 2009

Maandag.....
Ze hebben het vandaag de hele dag over de maanlanding gehad. Ik kan het me nog heel goed herinneren trouwens. Dat we op ons zwartwit-teeveetje zaten te kijken. Ik vond het wel een hele gebeurtenis, hoor, maar ergens vond ik het jammer voor de kinderen. Ik had er toen nog maar twee, maar voor het slapen gaan nog even naar de maan kijken werd na die dag toch anders. De mythe was weg.

Het mannetje op de maan, tja, daarvan wist je nu hoe die er uit zag. Een wit pak aan en een helm op. En hij zei hele diepe dingen zoals : "That's one small step for a man...one giant leap for mankind".

Het maanliedje, dat ik al van mijn moeder leerde (en dat ik nog steeds ken!), nou dat hoefde toen ook niet meer, want het sloeg, bewezen en wel, nergens meer op:

"Maantje tuurt, maantje gluurt,
al door de vensterruiten.
't Is alsof hij zeggen wil:
't is in de kamer zo stil, zo stil.
Zijn de kindertjes al naar bed?
Of lopen ze nu nog buiten?

Lieve maan, kijk eens aan!
Ze liggen allang in de veren.
Mooi, zegt 't maantje, en lacht en lacht.
'k Wens jullie allen een goede nacht.
Morgen komt er een nieuwe dag.
Dan kun je weer spelen en leren."

We zagen van de week op de televisie dat de politie een jochie van zeven, dat om over tienen 's avonds nog vrolijk op straat speelde, maar es naar huis bracht. Die liep dus nog buiten. Je ziet 't : de maan let er niet meer op. Z'n ouders zouden ze moeten manen, dat ze hun koter op tijd in de veren leggen. Maar dat zal wel janken naar de maan zijn.......

(0 reacties)

zaterdag, 18 juli 2009

Tour d'Achterhoek....
In een artikel las ik over het probleem dat je hebt als je kind niet meer met z'n ouders mee wil op vakantie en pa en ma daar nogal moeite mee hebben. Meestal omdat ze het kind nog te jong vinden om al eigen plannen te hebben. Wij hebben er wel eens meer dan één gehad, die onze vakantieplannen hoegenaamd niet zagen zitten, maar vanwege hun jeugdigheid toch mee moesten.

We zouden , samen met nog een andere familie, op de fiets een trektocht maken door de Achterhoek langs zogeheten 'paspoortcampings'. Dat waren vroeger, en misschien is dat nog wel zo, van die kampeerterreinen waarvoor je moest bewijzen een verantwoordelijke kampeerder te zijn, anders kreeg je geen verlof om daar je tentje neer te zetten. Het waren campings midden in de prachtige natuur, maar er wás niks. Ja, vogeltjes, eekhoorns, bomen en struiken. Met zo hier en daar 'n waterkraan en een toilet dat bestond uit een gat in de grond met een hok er omheen. Terug naar de basis van het bestaan zal ik maar zeggen.

Wij vonden dat toen leuk en onze jongens ook nog wel, hoewel de jongste het verplichte fietsen niet zo geweldig vond, meen ik me te herinneren. "Dat noemen ze vakantie!" vertolkte hij mopperend en peddelend de gevoelens van zijn puberzussen, die het al helemáál drie keer niks vonden. Misschien zelfs wel vier keer. We hebben nog foto's van de 'opgewekte' tronies.

Daarbij kwam nog, dat we gedurende de tocht van tijd tot tijd slecht weer hadden. Net zoiets als nu eigenlijk. Temperatuur was best, maar het regende nogal eens. Er zijn dus ook foto's van in regenpakken gehulde vakantiegangers op de fiets.

Natuurlijk was het niet alléén maar kommer en kwel, maar als kind, ik geef het nu toe, moest je wel van goeden huize komen om het constant leuk te blijven vinden. Nu kwámen ze dat ook, maar toen tijdens het zoveelste spelletje Yatzee in de tent het water door de naden van het grondzeil kwam, vonden ook wij wel dat we genoeg hadden afgezien. Ondanks die schattige koolmeesjes op de scheerlijn.

We fietsten naar huis en er was niemand van onder de zestien die zei: "Ach, wat jammer nou!" We hebben als afsluiting met de twee families pannenkoeken gegeten in 'n Apeldoorns restaurant. In onze nette kleren en we gingen met de auto. Weer terug in de beschaafde wereld.....

(4 reacties)

Lijn.....
Vandaag las ik, dat een vrouw met veel geduld en moeite aardig wat kilo's aan gewicht had verloren met lijnen. Samen met haar zus ging ze de stad in en beloonde zichzelf door in een kledingwinkel een nieuw shirtje te kopen. Oké, het zát nog wat strak, maar het was toch mooi een maatje minder dan voorheen.

Tevreden liep ze naar de kassa om af te rekenen. Het shirtje kostte twintig euro en ze overhandigde de verkoopster een briefje van vijftig. Die vroeg: "Hebt u het gepast?" "Waarom moet u dat weten?" vroeg de vrouw beledigd "dat gaat u helemaal niks aan!" Aan haar in een deuk liggende zuster zag ze, dat die wél begrepen had dat het over geld ging.

Toch zó kwetsbaar, hè, die aan de lijn doende vrouwen. Daar heb ik nou toch helemáál geen last van, zeg.......

Vastgelogd op 02:11

(3 reacties)

donderdag, 16 juli 2009

Kort Amerikaans......
De volgende maand vertrekken we naar America. Iedereen aan wie we dat vertellen reageert enthousiast. Mooi toch, zulke ondernemende mensen en dat op die leeftijd! "Leuk, zeg! Naar welk gedeelte gaan jullie? En hoe lang blijven jullie weg?"

Als we dan zeggen, dat we in vier dagen uit en thuis zijn, vallen de monden open. Da's ook de moeite niet! Nou ja, je kunt ook niet hóren dat we voor 'n midweekje naar Limburg gaan......

(8 reacties)

woensdag, 15 juli 2009

Nood.....
Het was al in het nieuws gisteren: de Wegener-kranten hadden een storing en zouden vandaag een noodeditie uitbrengen. Hij lag niettemin keurig op de mat vanmorgen, ons krantje.

Alleen weten we nu alle nieuwtjes uit Deventer, zodat het lijkt of er in Apeldoorn nooit wat gebeurt. En er is dit weekend hier ook niemand doodgegaan. In Zutphen wel, twee bladzijden vol rouwadvertenties.

In tijden van nood leer je de zogeheten 'stedendriehoek' wel kennen! Maar ons dagelijkse puzzeltje stond er wel in en dat is dan toch eigenlijk veel belangrijker, nietwaar? 'n Storing....ach......

(4 reacties)

Wie het eerst komt......
We waren even in de stad vanmiddag. Ja, naar die KPN-ex-Primafoonwinkel dus, die niet telefonisch bereikbaar is, maar te voet wel. Het door mijn man op naam bestelde Digitenne-starterspakket, dat er had moeten zijn, was er niet.

Maar de verkoper had wel een oplossing, hoor! We kregen gewoon het pakket van iemand anders mee, die het zijne nog niet had opgehaald. Geen probleem. Zo stop je het ene klantvriendelijke gat met het andere.

Als de betreffende klant vijf minuten na ons de winkel binnenkomt hebben ze de ene klant tevreden gesteld en komt de andere voor niks. Zo kan het ook. Ons probleem natuurlijk niet, maar het blijft wel een rare handelwijze voor zo'n grote business. Wij hadden geluk deze keer. 't Casino is er niks bij.......

Vastgelogd op 00:12

(2 reacties)

maandag, 13 juli 2009

Dierbaar.....
Een droevig voorval in het gezin van onze oudste dochter, want hun kat is slachtoffer geworden van het verkeer. Dat gaf veel verdriet natuurlijk. Hij is, nadat hij was gevonden, meegenomen door de dierenambulance, die hem zolang in de koeling legde. Door z'n chip wisten ze al snel waar hij woonde en kon de familie worden ingelicht. Gisteren hebben ze hem opgehaald en begraven in de achtertuin. Hij is dus weer thuis.

Zo'n gebeurtenis is erg naar. Vooral voor de kinderen heeft een en ander nogal wat impact. We waren er gisteren even en ze zijn er erg mee bezig. Niet, dat 't het eerste dier is dat ze hebben moeten begraven, want 'n hamster, twee parkieten en een aantal goudvissen gingen Kees al voor.

Maar een kat is tóch anders. 'n Hond ook. Ik heb 't grafje van Kees gezien en het ziet er mooi uit. Kees was en had een 'karakter'. Hij was er eentje, die z'n gang ging en hij mocht je of hij ging je uit de weg. Wat mij betreft was ie ook geen schootligger. Aaien mocht nog net. Een huisgenoot om rekening mee te houden. Jammer, dat hij er niet meer is. Helaas, zo is het leven ook......

(4 reacties)

zaterdag, 11 juli 2009

Boosdoener......
'k Heb 'n hele boze man in huis. Dat komt zo: hij bestelde iets in de Primafoonwinkel. Je moet me niet vragen wat, want daar heb ik geen verstand van. Van boze mannen wel. Het bestelde was niet in voorraad. Vervelend, maar ja. Ze zouden vrijdag bellen. Maar dat deden ze niet en er werd wél op gewacht.

Wat doe je dan? Je gaat zelf even bellen hoe of wat. Een telefoonnummer van de Apeldoornse vestiging was niet te vinden. Wel een landelijk nummer. Dat kan, er zijn wel meer bedrijven die dat zo hebben geregeld. Maar toen mijn man, na lang wachten op de verbinding, vroeg of ie even naar Apeldoorn kon worden doorgeschakeld, mocht dat niet. Hij zei, dat hij het sowieso raar vond, dat een winkel in telefoons zelf niet telefonisch bereikbaar was voor klanten. De juffrouw aan de telefoon zei, dat ze in de winkel wel wat anders te doen hadden dan telefoon aannemen. Klanten helpen. En als je wat te vragen had moest je er maar gewoon langs gaan. Niks aan te doen. "Dag, meneer!".

"Wát een service! Hartelijk dank!" brieste vader. Dus de winkel blijft in gebreke door je niet terug te bellen en als ze het flodderige papiertje met je telefoonnummer kwijt zijn hoor je nooit meer wat. Je zult er zelf achteraan moeten met het gevaar dat het bestelde er nóg niet is en je voor niks je auto in de dure parkeergarage hebt gezet.

Dienstverlening, klantvriendelijkheid, beschaving aan de telefoon, wat een móóie begrippen waren dat toch. Hoewel vader P. echt heel beschaafd bedankte voor de verleende service, hoor! Ik was trots op 'm. Alleen wij merkten dat hij 'n beetje op de hulk begon te lijken. Voor die zus aan de telefoon was ie gewoon één van de velen....kan haar wat schelen......

(1 reacties)

vrijdag, 10 juli 2009

Daar is de orgelman....
Onze plaatselijke draaiorgelman is ziek. En ernstig ook. Dat stond van de week in de krant en daar stond ook, dat hij financieel in bijzonder moeilijke omstandigheden verkeerde, doordat hij als "zelfstandig ondernemer" niet in aanmerking kwam voor een uitkering. Bovendien had hij een 'eigen huis' en dat wordt dan aangemerkt als 'vermogen'. Vandaar dus: geen uitkering. Hij dreigde zelfs zijn orgel kwijt te raken.

Natuurlijk sprak iedereen daar schande van. De man heeft 46 jaar lang onze Hoofdstraat opgeluisterd met zijn orgel "Pygmalion". Hoorde, zoals het ook in de krant werd genoemd, bij het stadsmeubilair. Eén van de wethouders heeft zich met de situatie bemoeid en hij is nu wel uit de zorgen wat die uitkering betreft, maar het is jammer dat zoiets eerst de krant moet halen. Met 'n zielige foto erbij van hem en z'n vrouw, terwijl ze aan hun orgel zitten te knutselen. Het werd een relletje dat niet nodig was geweest als de gemeente anders en wat eerder had gereageerd. De bushokjes, óók straatmeubilair, worden regelmatig gepoetst en onderhouden. Ik bedoel maar.

Bovendien namen heel wat mensen de gelegenheid te baat om als reactie op het krantenartikel te vertellen wat 'n hekel ze hadden aan draaiorgelmuziek. "Helemaal niet erg, dat zoiets van de straat gaat", zeiden ze. Dan vergeten ze wel hoe bezeten deze man is van zijn vak. Hij "steekt" zijn eigen boeken voor het orgel. We hebben het 'm zien doen bij een demonstratie op ons winkelcentrum en het is een ambacht, zoiets. Hij doet dat zo muzikaal en vakkundig, geen ziekenhuisakkoorden onder de melodie, hoewel...dat klinkt nu wel 'n beetje cru met een zieke orgelman, maar ik heb er groot respect voor.

De toekomst lijkt er lichamelijk niet zo goed voor hem uit te zien, las ik, maar hopelijk komt ie nog aan het draaien, want dat is wat hij natuurlijk graag wil. En het zullen mijn Amsterdamse roots wel zijn, die maken dat ik een zwak heb voor draaiorgels. Oké, ook geen uren, hoor, maar het winkelt verhipte gezellig in een stad.......!

(2 reacties)

woensdag, 8 juli 2009

Belbus......
Vanaf morgen laat busmaatschappij Veolia hier in Apeldoorn een fluisterbus rondrijden. Hij heet heel toepasselijk Whisper. En als alles goed gaat en de kinderziektes zijn er uit dan komen er in het najaar nog vier van die fluisterende voertuigen bij. Ze verbruiken de helft minder brandstof dan een gewone stadsbus en ze produceren ook maar de helft aan uitlaatgassen. Bovendien zijn ze dus heel stil. Allemaal heel mooi en nuttig.

Maar omdát ze zo stil zijn komt er preventief een 'trambel' op, want Veolia wil niet de schuld krijgen als er iets gebeurt, dat de mensen dan zeggen: "Ja, maar ik hoorde 'm niet aankomen!" Dat is er dan niet bij. Ik ben wel benieuwd hoe het klinkt, dat busgeklingel. Even zo goed maar wel uitkijken, want een fiets hoor je ook nooit aankomen en die heeft ook een bel. Maar dit is wel even 'n ander formaat, hoor.......!

(2 reacties)

dinsdag, 7 juli 2009

Spreektaal.....
*In het radionieuws zat een item over een nu onvindbare Groninger, die een heleboel vakantiegangers heeft opgelicht door ze niet bestaande huizen in Spanje te verhuren via internet. "De slachtoffers zijn door de man belazerd", zei de nieuwslezer. Een dergelijke woordkeus verlevendigt het nieuws wel, hè? 't Klinkt zo lekker gewóón, zo zouden wij het ook zeggen.

En die Groninger krijgen ze echt wel te pakken, hoor, de lelijke bedrieger.........

(1 reacties)

Op afspraak......
Vorige week donderdag vond een oplettende Apeldoornse mevrouw dat de jongens vóór haar bij een ABN-Amro-pinautomaat een beetje raar stonden te klooien. Ze pinde zelf ter afdekking met haar hand boven het toetsenbord en voor alle zekerheid noteerde ze het kentekennummer van die gasten. Dat was waarschijnlijk heel slim, want even later ontdekte ze dat er maar liefst drieduizend euro van haar rekening was gehaald. Volgens de bank doordat diezelfde pinautomaat was bewerkt door skimmers.

Ze belde de politie om aangifte te doen en te vertellen, dat ze een prima signalement had van een paar knapen, die dat wel eens gedaan zouden kunnen hebben. Inclusief hun kentekennummer. "Heel mooi, mevrouw", zei de politieambtenaar "U kunt volgende week dinsdag op afspraak aangifte komen doen."

Mevrouw was lááiend! Ze zocht de publiciteit en de krant was natuurlijk blij met zo'n sappig item. Ze maakten er een fraai artikel van. Als reactie daarop stond vanmorgen in de krant, dat de politie had verklaard dat er waarschijnlijk een inschattingsfout was gemaakt. Omdat skimmen niks bijzonders meer is en de klant zijn geld tóch wel terugkrijgt van de bank heeft iets dergelijks geen prioriteit.

Maar als je verdorie de daders en hun autonummer op een presenteerblaadje voorgeschoteld krijgt dan kom je toch meteen in actie? Lijkt mij dus. Maar het blijkt dat aangifte bij de politie sowieso weinig haast meer heeft, want je kunt daarvoor echt alleen maar op afspraak terecht. Kun je er nog even over nadenken of het nou écht wel nodig is, dat je de agenten stoort in hun mooie nieuwe politiebureau. Je kúnt als je, ik zeg maar wat, bijvoorbeeld een moord ontdekt natuurlijk even bellen hoe, wat, waar en wie, maar volgens mij kun je beter Baantjer waarschuwen......

Vastgelogd op 15:43

(1 reacties)

maandag, 6 juli 2009

Ietwat oververhit....
Als het warm is lijden mijn hersenen aan verweking. Ik moet ze dan gewoon met rust laten en niet te veel belasten, dat is beter voor alles en iedereen. Vandaar dat ik mijn bloedhete zolderkamer vlak onder de pannen maar 'n beetje mijd de laatste tijd. Omdat mijn computer daar staat is 'n beetje webloggen er dan ook niet bij. Erg is dat niet, want er is toch niet zoveel te melden.

Hoewel, afgelopen zaterdag zijn we naar Utrecht geweest om onze aldaar verblijvende nazaat te helpen bij wat klusjes in zijn huis. Er moest een noodzakelijk luik in een vloer gemaakt worden, daaronder een lekkende afvoer gerepareerd, daarna moest er vloerbedekking worden gelegd en er moesten gordijnen worden genaaid en opgehangen. Voor alle werkzaamheden, waar die gordijnen niks mee te maken hadden, was er een Apeldoornse klussenman meegekomen, ofwel wij waren met hém meegereden omdat ie toch bij L-rs aan het werk moest. Zo'n plannetje, dat we dat mooi konden combineren met het maken van die gordijnen ( want die lagen er al maanden en tja, dát zou ik dus doen), dat verzin ik dan zomaar als mijn hersens iets minder verweekt zijn op een koel moment. De naamachine ging mee en ze hangen nu. Na afloop van dit gewerk hebben we ook nog eens lekker gegeten in een Thais restaurantje bij L-rs in de buurt, waar ie goeie berichten over had gehoord. En dat was een mooi besluit van de dag, want die berichten klopten.

Nou, en dan is zaterdag onze vierde kleinzoon ook nog geslaagd voor z'n zwemdiploma A. Daar konden we niet bij zijn vanwege onze afspraak in Utrecht, maar bij diploma B kunnen we in de herkansing.

Zijn broer vierde vandaag zijn achtste verjaardag. Hij is eigenlijk dinsdag pas jarig, maar deze zondag was een betere vierdag vanwege de nu ruim aanwezige visite. Hij had er dus mooi weer bij en was ondanks die 8 jaar min twee dagen al in feeststemming.

Zo is er toch wel weer het een en ander beleefd en als ze zeggen, dat het wat minder warm gaat worden, wie weet gaat het webloggen hier op zolder dan ook wel weer. Dat hangt uiteraard van meer factoren af dan het weer alleen. Er moet wel iets zinnigs te melden zijn natuurlijk. En wát is zinnig? Wie het weet mag het zeggen. Het zijn komkommervolle tijden.......

(1 reacties)

( - - )