Alcoholvrij en toch bezopen…..

In Arnhem vangen ze verschillende clubs voor ouderen op. Dat doen ze in centra, die beheerd worden door de SWOA, oftewel de Stichting Welzijn Ouderen Arnhem. Daar wordt gebiljart en gekaart onder andere. Gezellig, gezellig. Maar nu hebben ze bij de SWOA besloten, dat er geen bier of wijn meer mag worden geschonken. Om een gezondere levensstijl te bevorderen onder de ouwe knarren.

Nou, dat besluit viel faliekant verkeerd, hoor! Het geldt al vanaf 1 januari en sindsdien komen de mensen, voor wie de activiteiten een ontspanning zouden moeten zijn en bovendien een ontmoetingsmoment met andere ouderen, even snel een paar biljartjes leggen en die taaien meteen weer af naar huis. (Of naar de kroeg, waar wel bier is, dat kan natuurlijk ook!) De gezelligheid is weg, zeggen ze. Iemand van 83, die aan het eind van de avond altijd nog een advocaatje met slagroom nam, of ie nou gewonnen had of niet, heeft ook niets meer te lepelen.

Kaartclub “’t Natje”, tja, dan heb je je naam natuurlijk niet echt mee in de Ouderenzorg, maar dat terzijde, is al verhuisd naar een andere locatie. Naar het honk van de Scouting nota bene, waar ze wel ’n biertje mogen nuttigen. De voorzitter van de biljartclub zegt dat je een pak kaarten makkelijk mee kunt nemen naar een andere plek, maar dat dat met biljarttafels niet zomaar kan. Het besluit van SWOA, waar het woord “welzijn” nota bene in hun naam zit, vinden hij en zijn mede-biljarters gewoon ‘bezopen’.

.....en boven de zestig ook niet.....

…..en boven de zestig ook niet…..

Het woord ‘betutteling’ staat dan ook nogal eens op de protestborden die ze hebben gemaakt. Bovendien is er nog nooit iets voorgevallen dat op misbruik wijst, zeggen ze. Twee biertjes meestal, nou ja en dat advocaatje dan als uitspatting. Ze zijn bang dat ze aan de ranja moeten. Dus zal de horeca in Arnhem er wél bij varen als ze nog wat gezelligheid willen.

Ik vind het maar raar, dat zoiets kan. De SWOA wordt gesubsidieerd door de gemeente om het welzijn van oudere mensen in de gaten te houden, die bij elkaar komen om wat gezelligheid te ervaren. Mocht er een innemer tussen zitten, dat kan natuurlijk, dan moet je die in de gaten houden, maar daar heb je een voorzitter voor en de bar wordt beheerd door een (weliswaar vrijwillige) medewerker, die voor zijn taak berekend moet zijn. Dan stel je maar een tijdelijk toegangsverbod in of zo. “Jan, niet meer dan twee, of je wordt geschorst voor drie weken.” Doen ze bij voetballers ook na ’n misdraging.

Ik denk, dat zo’n alcoholverbod, en het ging bovendien alleen maar om ’n biertje of ’n wijntje, hele gekke toestanden juist bevordert. Nog afgezien van het feit, dat er wordt beslist over mensen, die meer dan volwassen zijn en helemaal zelf willen bepalen of ze een andere levensstijl nodig hebben. Misschien wel, maar daar gaat het SWOA niet over.

Ze zijn niet de enigen, hoor, over wie beslissingen worden genomen waar ze zelf geen moer mee te maken hebben gehad. Bij blinden gebeurt dat ook. Onze oude werkgever heeft, hoorden we, in december een kerstdiner georganiseerd zonder wijn bij het eten. Ik heb al eerder verteld, dat wij precies op tijd vertrokken zijn. Er wordt geen alcohol meer geschonken. Wat revalidanten op hun kamers uitspoken en onder de kurk hebben weten ze daardoor waarschijnlijk niet, want (in onze tijd tenminste) was het motto dat bij de drempel van de kamer de privacy van de cliënt begon. De verantwoordelijkheid dus ook. Dat klinkt volwassen.

Zoals je ook oudere mensen zou moeten behandelen……


Richtlijn…..

.....geen vraag toch? Zo vindt Nederland zichzelf, al jaren.....

…..geen vraag toch? Zo vindt Nederland zichzelf, al jaren…..


Mijn hemel, wat ben ik blij, dat ik geen auto meer hoef te rijden, zeg, als ik dat niet wil. Gelukkig hebben wij een verwante huisgenoot met een bedrijf die, als we hem vervoersmatig nodig hebben, altijd voor ons klaarstaat. Dat heeft niet iedereen. Hij kan lekker koken en dat ie dat meestal nog leuk vindt ook is hartstikke mooi meegenomen. Ook dat heeft niet iedereen.

Maar over dat autorijden: weggebruikers weten niet meer aan te geven welke kant ze op willen. Tenminste, ze dóen het niet. Eerst dacht ik : “Nou ja, kan gebeuren, iedereen vergeet wel es wat!” Als mijn kloris vroeger in de auto zei: “Ik hoor de richtingaanwijzer niet!” terwijl we wel een hoek omgingen, zei ik ook wel eens : “O, ja stom…..!” en dan zei ik zachtjes “sorry” tegen al mijn medeweggebruikers, zelfs als die er helemaal niet waren op dat moment. Maar dat was heel erg ‘soms’ dat me zoiets gebeurde. Gedachten even ergens anders of we waren in gesprek.

Als ik nu bij mijn zoon in de auto zit zie ik het zó vaak, dat mensen geen richting aangeven. Wisselend van rijbaan en helemaal als ze in een rechts-of linksaf baan zitten vinden ze het niet nodig. Het wordt steeds drukker dus dan zou het toch wel mooi zijn als iedereen wat zorgvuldiger was. Ook met door rood rijden. Meestal gaat het wel goed, soms nog nét. Dat valt allemaal onder ‘rekening houden met ’n ander’. Daar zijn op het ogenblik erg veel mensen mee bezig, programma’s over hoe sociaal en medemenselijk we het willen hebben in ons land, ook, wat mij betreft, nogal nadrukkelijk. Vooral als ze politiek in de belangstelling staan. Kies ons, want zó zijn wij.

Terwijl er zoveel volk is, dat zo zwevend is, dat ze geen richting willen aangeven. Zelfs als ze niet op of in een voertuig zitten. En door rood rijden vind ik erger dan wat te hard. Mijn zoon had een bekeuring van 48 euro voor 5 kilometer te hard. De auto staat op mijn naam dus ik heb ‘m alvast betaald. Dat krijg ik wel terug, hoor, zo is ie wel onze mantelzorger. Maar zo’n bedrag voor zoiets knulligs. Dan is door rood toch erger? Door rood rijden richting mijn partij vind ik trouwens wel mogen. Is ook niet iedereen het mee eens, dat moet dan maar, zo ben ik…..


In zwang…..

‘k Las vorige week, dat het bevallen in een ziekenhuis voor veel zwangere vrouwen de voorkeur heeft boven het klusje thuis klaren in hun eigen bed . Ik zeg nu ‘klusje’, maar het kan een heel karwei zijn ook, hoor! Daar kunnen heel wat vrouwen over meepraten. Maar ze vinden het veiliger in een ziekenhuis met van alles bij de hand aan hulp en deskundigheid. Dat is natuurlijk ook zo, maar als je een probleemloze zwangerschap hebt gehad en je omstandigheden zijn er naar dan is een thuisbevalling veel gezelliger. Vind ik dan, na vier ervaringen.

Mijn oudste dochter kreeg ik wel in het ziekenhuis. Niet vanwege ’n medische reden, maar we woonden nogal krapjes op twee slaapkamers, woningnood toen nog, een kraamhulp had weinig te doen gehad in ons stulpje en mijn blinde kloris had (nog) te weinig verstand van baby’s. Bovendien een paar weken daarvoor een auto-ongeluk gehad. Nou ja, het was gewoon handiger zo. Na een dag of vier zei onze huisarts, die me ook geholpen had met het op de wereld zetten van ons kind, “Je ligt hier niet bepaald geld te verdienen, dus ga maar lekker naar huis.” En dat deden we. Dus het was half ziekenhuis/ half thuis qua bevalling.

De andere drie kinders kreeg ik in veel ruimere woonomstandigheden en die zwangerschappen waren ook zonder zorgen verlopen dus het was helemaal geen vraag. Dat was het in die tijd meestal nooit: je beviel thuis of er moest iets bijzonders zijn met jou of je kind. Een dwarsligger of ’n ondersteboven-kind of zo. Dat waren die van ons niet dus ze waren meteen thuis, waar alles klaar stond voor ze.

Ik begrijp die moedertjes van tegenwoordig wel, de tijden zijn veranderd. Maar ik mis de vanzelfsprekendheid van een thuisbevalling met een verloskundige, met wie je in een paar maanden tijd toch een relatie hebt opgebouwd. En die een beetje weet hoe je in elkaar zit. Onze zonen zijn geboren onder leiding van een wat oudere vroedvrouw, een echte Groningse, die een strakke regie voerde. We noemden haar de generaal. Als ze d’r niet bij was natuurlijk. Geen gemekker, gewoon een kind produceren was haar motto. Toen de zoon na meting aan de lange kant bleek en ze zei: “Jullie zijn beiden toch niet zo groot….” en kloris zei, dat we ’n nogal lange melkboer hadden, kon ze dat niet waarderen. Hij kreeg op z’n donder. Ik vond ‘m wel leuk, was veel te blij dat het karwei geklaard was en alles okay. ’n Mooi gezond kind. Thuis gekregen. En nu koffie alsjeblieft.

Een soort wijkzuster kwam elke dag kijken of alles goed ging met jou en de baby, had ook nog wel even tijd voor een kopje koffie en ’n praatje. Dat kan allemaal niet meer in deze tijd van snel en efficiënt handelen. Jammer, maar dit is geen kommer en kwel verhaal, hoor, want er is natuurlijk veel verbeterd in vergelijk met vroeger. Ook dingen waar wij helemaal niet over nadachten toen. Eens in de zoveel tijd naar de verloskundige, die in een gewoon huis woonde met een paar stoelen op ’n rijtje in de gang, waar je wat vrouwen trof waar je even mee praatte.

Je werd gewogen, je buik beluisterd met een houten zandloperachtig ding, of er nog een bloeddrukmeting was weet ik eigenlijk niet eens meer, ik denk het wel, want je moest zoutloos als ie te hoog was. Dan zei ze:”Alles is verder goed! Tot de volgende keer.” en dan ging je naar huis. Werken aan de bekleding van de wieg. Elk kind kreeg nieuwe gordijntjes. Dezelfde wieg, dat wel…..

.....ja, dit is natuurlijk de makkelijkste manier van bevallen.....

…..ja, dit is natuurlijk de makkelijkste manier van bevallen…..


Kansberekening…..

.....met de hartelijke groeten van de belastingdienst.....!

…..met de hartelijke groeten van de belastingdienst…..!


We volgen ’s avonds bij ons kopje koffie altijd even de quiz “Per seconde wijzer” van Kees Driehuis. Op 1 is dan tegelijkertijd het NOS-journaal, maar dat kun je wel missen, beter missen eigenlijk. Wat ze daar vertellen weet je meestal al en te lachen valt er toch niks. De kandidaten melden zich aan omdat ze van een bepaald onderwerp, zoals kunst, wetenschap, sport, geschiedenis of ‘tegenwoordige tijd’,genoeg denken te weten om via een serie vragen over dat onderwerp een leuk bedrag aan euro’s binnen te slepen.

Makkelijk is dat niet, want er is tijdsdruk, die seconden, hè, en de vragen zijn dat ook niet. Soms zit er iets tussen, waarvan wij denken: “Nou, als je dat rijtje niet weet…..” maar over het algemeen is het best pittig. Sport zou voor mij makkelijker zijn dan kunst, geschiedenis of wetenschap bijvoorbeeld. Dat ligt toch wel aan de zwaarte van het onderwerp. En van de tegenwoordige tijd weet ik natuurlijk ook wel het een en ander en anders kloris wel, we doen er al een poosje aan mee, aan die tijd.. Maar ja, wij zijn met z’n tweeën en die kandidaat zit daar in de zenuwen in z’n eentje. Maar die meldt zichzelf aan, geen medelijden mee.

Maar goed, gisteren won een quizer een leuk bedragje en toen zei Kees: “Gefeliciteerd! Maar er gaat wel kansspelbelasting af, hè, denk erom!” Nou, die jongen was evengoed blij. Maar weet je, ik vind dat eigenlijk gek, die belasting. Kijk, als je gokt of speelt in een loterij neem je sowieso risico, dat het helemaal niks wordt. Geld weg, volgende keer beter.

Als je aan een kennisquiz meedoet, heb je daar heel wat voor moeten doen. Je levert een prestatie en stelt iets tegenover het geld dat je daarmee verdient. Ik vind dat heel wat anders en dat de overheid dan garen spint bij het feit, dat jij een slimme vogel bent, veel weet en dat laat zien. Je zou als beloning dan toch juist een belastingvrij schouderklopje moeten krijgen van de overheid? Ze willen Nederland toch zo graag slimmer hebben? Nou dan…..!


Onkruid …..

.....waarom nou er áchter.....?

…..waarom nou er áchter…..?


‘k Hou van spreekwoorden en omdat ik op leeftijd ben ken ik er natuurlijk best veel. Van vroeger. En dan weet ik ook nog wat ze betekenen. Ik heb dat als klein kind wel van thuis meegekregen. Vooral mijn creatieve moeder strooide er nogal eens mee. Soms niet helemaal correct, plakte ze er gewoon twee aan elkaar, de helft leende ze van de ene en de andere helft kwam dan ergens anders vandaan. Maar je wist altijd precies wat de bedoeling was. Mijn mams deed aan levende taal.

Spreekwoorden zijn in deze tijd ‘oneliners’ geworden. Die beklijven niet altijd, of ze moeten van Cruyff, Koot en Bie of Marten Toonder komen. Maar de echte klassiekers? De jongelui kennen ze niet. Niet erg, hoor, want Google weet alles. Maar toch zouden spreekwoorden soms wel nuttig kunnen zijn. Zo nu en dan. Dat zou ik best leuk vinden, als een van die fractieleiders in zo’n televisiedebat eens fijntjes zou opmerken: “Wie zijn eigen onkruid wiedt, ziet het onkruid van een ander niet.” Krijg je toch een ander sfeertje, dacht je niet?

En zo’n spreekwoord laat zich internationaal best makkelijk vertalen ook, als zo’n tv-debat de wereld overgaat. Lubach heeft al wat voorwerk gedaan tenslotte. Daar bestaat ’t misschien al, maar is het elders ook slecht gesteld met de spreekwoordenkennis. Onkruid wieden, daar zijn veel mensen mee bezig. Dat ze dan ook het goeie kruid eruit trekken komt doordat de hoofdtuinman geen verstand van groei en bloei heeft.

Ik ken trouwens een echt praktijkgeval. Vrienden van ons hadden eens ’n volkstuin. Maar ook een buurman in dat complex, die niks aan de zijne deed. Had geen tijd, maar wel een tuin. Het gevolg was, dat onze kennissen zich een slag in de rondte stonden te wieden in hun met zorg onderhouden volkstuin. We hebben nog wel eens geholpen. Dat kan dus ook, hè? Dat je zoveel onkruid van anderen over je heen krijgt, dat je het wel móet opmerken en er veel werk door hebt! Nou zijn ze later verhuisd naar een andere plaats dus de tuin werd sowieso weggedaan, maar toch, het was toentertijd een crime van de eerste orde.

Over dat soort onkruid bestaat ook een spreekwoord: het vergaat niet…..


Merkwaardig…..?

Onze huidige auto is een Ford Focus. Kan ie niks aan doen, dat is nou eenmaal zo. Maar na het getrumpetter van de Amerikaanse president en de reactie van Ford daarop, wordt onze volgende auto geen Ford. Geen waardig merk meer…..

.....Trumps 'last post' for Mexico.....

…..Trumps ‘last post’ for Mexico…..


Grof geschut…..

.....modern vloeken.....

…..modern vloeken…..


“De Bond tegen het vloeken” bestaat 100 jaar. Tijd voor een feestje? Als de Bond geslaagd was in zijn streven zou een jeugdiger jubileum leuker zijn geweest en een vroegtijdige opheffing zelfs nog beter. Of men had zijn naam moeten veranderen in Bond tegen grof taalgebruik, want vloeken is eigenlijk alleen godslasterlijk. Nu zoveel mensen de band met het Hogere hebben losgelaten of er in ieder geval alleen op papier nog iets van te vinden is als RK of NH achter hun naam, vloeken onkerkelijken vrolijk mee natuurlijk.

Grof taalgebruik vind ik erg vervelend klinken. En het nare ervan is, dat er gewenning optreedt, je gaat het normaal vinden als horend bij deze tijd. Kijk, als ik eerlijk ben (en dat ben ik bijna altijd…..) dan ontsnapt mij ook wel eens wat, waarvan ik dan zelf denk: “Zo, moeders, gá je lekker?”. Als iets niet lukt of zo, meestal iets fysieks.

Als onze premier “Pleur op!” zegt, lig ik daar niet wakker van. Meer van het de reden waaróm ie ’t zegt. Hij is een netjes opgevoede Hagenaar, want was hij een Hagenees, dan had ie d’r nog een ‘t’ achter geplakt. Ik had Haagse familie, daarom weet ik zoiets. Maar er wordt in de hogere Haagse kringen sowieso wat ‘losser’ gesproken tegenwoordig, dat weet iedereen.

Als je trouwens wel eens van die ouwe reportages hoort, die ze de laatste tijd nogal eens van stal halen en de verslaggevers zo uiterst keurig hoort praten met onderdanig respect voor de ge-interviewde politicus, nou, dat waren Andere Tijden, hè? En Philip Bloemendal van het Polygoonjournaal in de bioscoop, nog niet eens zo heel lang geleden, kon er ook wat van. Gooide er nog wel eens een grapje doorheen, maar verder zuiver Nederlands, hoor.

De Bond tegen het vloeken ergert zich aan het hedendaagse grove taalgebruik, las ik. Ik erger me aan het gemak waarmee het gebeurt. Het wordt ook niet gecorrigeerd, want wie zou dat moeten doen? Ouders in de eerste plaats natuurlijk, scholen zouden er op kunnen letten. Maar als vader zich op z’n vingers slaat bij het klussen, zegt ie niet “potverdriedubbeltjes” en een docent met een klas vol pubers die zitten te klieren leest ook wel eens het woordenboek voor, neem ik aan. Dus “De Bond tegen het vloeken” heeft nog wel bestaansrecht. Schuttingtaal werd straattaal en daar moet je verstand van hebben. Er komt nog wel wat bij, bij die honderd jaar. Best lang, hè? Hónderd jaar, verdomd lang eigenlijk…..


Zeuren in de krant…..

.....home alone.....

…..home alone…..


Ligt dat nou aan mij? Dat ik vind dat er zoveel gezeur in de krant staat? En dan bedoel ik gezanik van mensen die iets overkomt, wat op zich héél vervelend is, maar waar je overheen zou kunnen stappen als er niet zoveel aandacht aan zou worden besteed. Vorige week bijvoorbeeld stond er een heel verhaal in de krant van een vrouw, die haar hondje tot ver in de nacht alleen had gelaten, omdat ze op bezoek was gegaan bij een vriendin.

Niks aan de hand zou je zeggen, maar dat hondje heeft vanaf negen uur ’s avonds tot half drie ’s nachts constant geblaft. De buren belden de politie, vanwege de overlast, maar ook omdat ze dachten dat er misschien iets was met de buurvrouw. De politie kwam, kreeg geen gehoor en verschafte zich toegang tot de woning door de deur te forceren. Niemand thuis, de agenten legden een briefje neer voor de bazin van het hondje, waarin ze uitlegden wat ze hadden gedaan, namen het beestje mee en brachten dat naar het asiel.

Toen de vrouw om half vier ’s nachts thuiskwam, miste ze haar hondje natuurlijk en was zeer verontwaardigd, dat de politie “zomaar” haar huis was binnengegaan. Zo’n verhaal komt dan in de krant. Ze was bovendien ook boos, dat ze een tientje moest betalen voor het logeren van de hond in het asiel. Sinds oud en nieuw was het hondje al wat zenuwachtig, zei de vrouw, dus dan blaft ie wat vaker. Ja, van negen uur ’s avonds tot half drie ’s nachts. In ieder geval diende mevrouw een klacht in bij de politie, omdat die zo vrij was geweest een situatie op te lossen, die ze zelf had kunnen voorkomen door haar zenuwenhond mee te nemen op visite of voor gezelschap te zorgen voor het beestje. Ik hoop, dat ze dat tientje niet terugkrijgt.

Een zielig verhaal vandaag. Een jongen met een hartafwijking, en geloof me, dat vind ik vreselijk voor hem, gaat naar school op een elektrische fiets, die hem is verstrekt vanwege zijn beperking. Daar was iets mee, met die fiets. Ze dachten, dat het de accu was, maar dat bleek het niet te zijn. De fiets moest nader onderzocht worden en zijn moeder vond dat te lang duren. Het verhaal kwam in de krant. Een foto van de jongen, mistroostig turend door een fietswiel op de voorkant van het Apeldoornse deel van De Stentor. Ook dat nog. (Die hondjesmevrouw stond trouwens ook, met haar hondje liefdevol in haar armen geklemd, op de foto vorige week!)

Er was de jongen wel een vervangende fiets aangeboden, maar dat was een driewiel-fiets en die had moeder geweigerd. Dan is hij het mikpunt van spot op school, zei ze. Daar kan ik me nog wel iets bij voorstellen, het is een puberklas waar ie in zit. Maar toen las ik: “Hij kan nu niet zelf naar school fietsen, ik moet hem elke dag met de auto brengen!” De reparateurs hebben beloofd, dat de elektrische fiets de eerste week van februari in orde zal zijn. Dat is over een goeie week! En moeder heeft dus een auto! Wat is dan het probleem? Prima toch, met die kou? Die me ook niet goed lijkt voor iemand met hartproblemen. Er wordt gezeurd en een krant gaat daar in mee, vind ik. Je leest steeds vaker dat iets wordt gemeld, waarvan je denkt: waarom bel je de krant? Die dat gaat brengen met boter en suiker (of liever gezegd zout en azijn).

Natuurlijk lees je ook verhalen waar je je zelf over kunt opwinden, omdat er dingen echt verkeerd gaan. Maar dat is een andere opwinding dan die ik nu bedoel. Meer ergernis omdat je ook iets wel eens zélf zou kunnen oplossen en daarbij niet aan de grote klok zou hoeven hangen. Maar ja, het zal wel tot “klein nieuws” horen bij een redactie. Groot nieuws hebben ze al genoeg…..


Kras…..

Toen we zaterdag nog een paar slimme boodschappen deden bij de Jumbo en mijn blinde kloris even in de auto bleef zitten, omdat het maar een paar dingetjes waren die we nodig hadden, mijn zoon en ik snel terug zouden zijn vertelde hij bij terugkomst dat er iemand tegen onze auto was aangereden. Hij had de auto maar niet verlaten, omdat hij in zo’n situatie weinig kan uitrichten. Maar dat er schade zou zijn was wel duidelijk. Toen we boodschappen gingen doen was het parkeervak naast ons leeg.

Nu stond er naast ons wél een auto geparkeerd en de bejaarde bestuurder stond er nog bij. Onze zoon vroeg hem of hij tegen onze auto was aangereden. Dat ontkende hij. Wij hadden schade aan de linkerachterkant van de auto en hij aan de rechtervoorkant van de zijne. Toen mijn zoon hem daarop wees, zei de man, dat dat een “ouwe” schade was, die iemand anders had gemaakt. Zijn auto zag er met deuken trouwens uit, alsof ie wel meer ‘aanrijdinkjes’ had gehad. Zoon was zo handig om van het kenteken en de schade een foto te maken en van onze beschadiging ook. Diepe krassen en de parkeersensor hing er uit, maar de man zei dat ie zelfs nog rondgekeken had naar een dader, waarop hij in zijn auto stapte en wegreed.

Zoon vroeg aan een jongen van de Jumbo, die bij de retourette bezig was of er camera’s hingen en dat was zo. De jongen ging naar binnen om iemand te halen en toen kwam de Jumbobaas, meneer Wiegmans zelf even poolshoogte nemen. Hij zou de camerabeelden even bekijken, zei hij en ons dan bellen. Dat deed hij al snel en hij vertelde, dat het wel zeker was, dat onze tijdelijke parkeerbuurman de boosdoener was. Die dus, zonder zich bekend te maken, ‘de plaats delict’ had verlaten. Hetgeen een strafbaar feit is. Wiegmans heeft de beelden op een stick gezet, die hij niet aan mijn zoon mocht meegeven, zei hij, maar die de politie kan opvragen.

Pas vanmiddag kon er trouwens pas aangifte gedaan worden bij de politie, want weekend, hè? Op afspraak ook nog. Maar melden bij de verzekering kan niet zonder politieaangifte dus nu wachten we af. Er kan met de auto gereden worden, maar het is weer zo’n gedoe. En reparatie kost toch aardig wat. Waarom zo’n man dan gewoon ontkent dat ie zoiets gedaan heeft, dat snap ik niet. Tenzij hij niet verzekerd is, bang is zijn rijbewijs kwijt te raken omdat hij niet goed genoeg meer ziet, gezien de deuken in zijn voertuig. De agent mocht geen persoonlijke gegevens geven van de bestuurder, maar zei wel dat ie nogal aardig op leeftijd was.

We zien het wel. Onze auto staat op mijn naam en volgens het procesverbaal ben ik de ‘benadeelde’. Ik kan nog slachtofferhulp krijgen ook. Bof ik even, zeg! Nou, voorlopig hoop ik dat het gewoon netjes wordt afgewikkeld. De politie houdt ons op de hoogte. Krasse(nde) knarren, het is toch wat met die mensen…..

.....dat hebben we even uitbesteed.....

…..dat hebben we even uitbesteed…..


Voor het vaderland weg…..

Nou, daar is ie dan: Trump. En daar was dan zijn eerste presidentiële toespraak, die helemaal ging over Amerika en de Amerikanen, die met z’n allen onder leiding van hun gloednieuwe first man (nou ja, hij is 70 dus zo gloedjenieuw is ie niet meer, bovendien na drie echtgenotes) hun vaderland weer great moeten maken.

Alleen zijn d’r zoveel Amerikanen van wie het hun váderland helemaal niet is! Ja, als ze het na aankomst in The States aanvroegen mochten ze misschien, na veel moeite, blijven en kregen ze zelfs het staatsburgerschap en een Amerikaans paspoort in het land van de onbegrensde mogelijkheden, zoals Amerika vroeger werd genoemd. Nou, die mogelijkheden zijn inmiddels dus begrensd als je Trump zijn plannen hoort vertellen. Er komt niemand meer in. En er moeten een heleboel het land uit. Dat wordt nog een hele klus. Of die Verenigde Staten trouwens zo verenigd zijn ? Ik vraag het me af. Als ze een man als Trump president laten worden.

De Verenigde Staten van Europa zullen er nooit komen, dat weet ik wel zeker. Als je al die vaderlandslievende hoofden naar rechts in Koblenz op de televisie zag gisteren, weet je dat iedereen voor zijn eigen land bezig is. Dat lijkt ‘samen’, maar dat is het niet echt. Ik noem het geen nationalisme, dat klinkt zo vervelend na twee wereldoorlogen, maar patriottisme is de dames en heren niet vreemd. En ze hebben hetzelfde probleem als Trump: teveel mensen van wie hún land geen vaderland is. Dat hoeft niet erg te zijn als iedereen nadenkt over z’n toekomst.

We leven in een moeilijke wereld in een moeilijke tijd. Het zal mijn tijd allemaal wel uitduren, maar ik benijd mijn kinderen en kleinkinderen niet. Als iedereen inderdaad nadenkt valt het misschien mee, maar makkelijk zal het allemaal niet zijn. Er zijn veel goeie ontwikkelingen ook uiteraard. Zo pessimistisch ben ik nou ook weer niet. Veel goede mensen, die protesteren als er iets niet goed dreigt te gaan. Moeten ze vooral blijven doen. Je er niet onder laten schoffelen is een prima optie. Mijn zus had altijd een uitdrukking als ze net verhuisd was of zo. Als je dan vroeg hoe het ging, zei ze: “Het moet nog in de vorm schudden.” Vond ik altijd wel een mooie.

Eigenlijk ben ik best tevreden met mijn leven en kijk mee naar al het gedoe. Ik heb niet echt last van vaderlandsliefde, maar heb het wel naar mijn zin waar ik me nu bevind. Zo nu en dan kijken we eens rond in de tot nu toe nog onbegrensde andere landen van Europa en gaan dan lekker weer naar huis. Ik denk dat ik lijd aan Apeldoornisme…..

.....bij mij dan.....

…..bij mij dan…..