Slimme vogels…..

.....I love you

…..I love you

‘k Heb altijd diep respect voor mensen die door het bos lopen en dan zeggen:”Oh, hoor, een boomklever!” Of zoiets. Die herkennen de geluiden die vogels maken. Dat vind ik onwijs knap en dat vereist Baardmannetjes-studie. Mijn auditieve kennis van vogelgeluiden gaat niet verder dan onze mussen, de buurtmerels, de eksters en verder de vogels die iedereen wel weet te benoemen: een uil, een kraai, een koekoek (da’s een makkie….), een eend, overtrekkende ganzen, en de nogal plaatsgebonden parkieten en kanaries, die als ze vrij rondvliegen ontsnapt zijn uit de gevangenis.

En natuurlijk de duif, die ons elke ochtend vroeg wakker koert. De duif is er in nogal wat soorten. We hoorden een leuk ezelsbruggetje om er een paar uit elkaar te houden. Een tortelduif koert drie tonen : “I love you, I love you”, dat hoort natuurlijk zo als je een torteltje bent, terwijl een houtduif vijf tonen koert: “mijn opoe is dood, mijn opoe is dood”. Dat vertelde iemand die er dus meer verstand van heeft en vaker in een bos komt dan wij. Onze duif vertelt ons elke morgen dat ie nog van ons houdt, dat is toch ook mooi…..?

*P.S.-Onze oudste kleinzoon is vandaag geslaagd voor z’n Havo 5-examen! We zijn trots en blij! “Roekoe, roekoe….!” *


Erfenisje…..

Zowel wij, als onze nazaten qua toekomst, hebben weinig te maken met erfenissen. Zulke families bestaan er nou eenmaal. We zijn goed verzekerd dus wellicht valt het mee, kinderen! Maar toch! Een erfenis, we hebben er een! Vrienden van ons schaften voor hun mooie tuin een roestvrijstalen waterkunstwerk aan. Ze hadden altijd al watergeklater in de tuin, dat heel gezellig klonk als je bij ze buiten zat, maar het beeldje, dat ’t veroorzaakte paste qua stijl niet meer zo. Ze wilden het kwijt en als dat niet zou lukken werd het: de kringloop of stort.

Ik vond het zó’n schattig beeldje, altijd al, dat het probleem hoe het moest verdwijnen in één klap was opgelost toen we bij ze waren. Omdat de hovenier (wij hebben een tuinman), die het nieuwe spul kwam aansluiten, de volgende dag al zou komen, hadden we onze erfenis al heel snel! Onze zoon, die veel van computers weet, maar dus ook verstand blijkt te hebben van waterende beeldjes, maakte het vrijwel meteen in orde, sloot het ook aan op onze home-automation, zodat we alleen maar tegen Google hoeven te zeggen “fountain on of fountain off” en nu watert het bij ons. En dan niet zodanig, dat je er een sterke blaas voor moet hebben om er naast te kunnen zitten, maar heel liefelijk. Ik ben er heel blij mee en onze vrienden vinden het heel leuk dat het goed terecht gekomen is, want onze stijl is het helemaal…..

.....Voorlopig noemen we ze maar Jip en Janneke.....

…..Voorlopig noemen we ze maar Jip en Janneke…..


Aan de kant…..

Als het waait, valt er wel es iets om. Ook een boom, daar zijn er veel van hier, komt dan soms ongelukkig terecht. Dwars over de weg tussen Beekbergen en Loenen bijvoorbeeld. En dan kan het verkeer er niet meer langs. Laat er nou tussen al die opgehouden auto’s een vrachtwagen staan van een kraanbedrijf! Die had er een kraan aan zitten, de chauffeurs zetten even de weg af, grepen de boom in z’n kladden en legden ‘m aan de kant.

Oplossend vermogen heet dat. Is geen hulpdienst voor opgeroepen, want dat was niet nodig. Snel geregeld, iedereen kon weer door. Fotootje in de krant, dat wel. Maar was het nou niet aardig geweest als ze éven de naam van dat kraanbedrijf hadden genoemd? Een bedrijf met snelle adequate werknemers, die de gemeente en vele anderen veel geld hebben bespaard? En het bedrijf reclamegeld wellicht. Of zouden ze die boom zelf…..? Nee, Els, dat is flauw en wel érg achterdochtig…..Scháám je!

.....alles wat nodig was hadden ze al bij zich.....

…..alles wat nodig was hadden ze al bij zich…..


Voetbalhumor…..

…..vind ik meestal niet om over naar huis te schrijven, maar soms is iets echt leuk. Zoals zondag, toen Klarenbeek moest voetballen tegen Beekbergen, clubs uit onze regio dus, en de bezoekers ’s morgens bij het Beekbergse veld vlaggetjes van hun eigen kleur hadden opgehangen met een bord erbij waarop stond dat ze even punten kwamen binnenhalen.

Bij het ontdekken van deze mededeling trokken de Beekbergers hun dorp in op zoek naar balen hooi (waarschijnlijk ruim aanwezig) onder het motto “Dat is balen, hier valt niks te halen!” De kleedkamer van de tegenstander lag dus vol hooi.

.....(foto Armon Veeneman).....

…..(foto Armon Veeneman)…..


Er is om de diverse acties vrolijk gelachen door beide partijen, gezellig, gezellig! Alleen de wedstrijd was wat minder spectaculair, want het bleef 0-0. Ik lig daar niet wakker van, maar die jongens zo tegen het einde van de competitie waarschijnlijk wel. Daar moeten ze nog wat op verzinnen…..


Stok…..

.....ze lijkt me niet iemand die met de kippen op stok gaat.....

…..ze lijkt me niet iemand die met de kippen op stok gaat…..

‘k Las in de krant in de column van Marjan Berk, die 85 is, dat ze, wegens ’n door een val veroorzaakte lichte ‘wankelheid’, tegenwoordig een stok nodig heeft. Die stok heeft vele voordelen, zegt ze. Bij het verlaten van bijvoorbeeld het openbaar vervoer staan er hulptroepen klaar om haar letterlijk de helpende hand te bieden, haar bagage over te nemen en dat vindt ze best aardig van die mensen. Ze denkt dat er toch al meer aandacht is voor de grijzende mens op leeftijd. En dat is niet verkeerd, want in 2020 zijn er 4 miljoen van. Dat je er maar vast aan went.

Ik lees Marjan Berk graag, want het is een nog zeer actieve tante, die met humor beschrijft wat een alleenwonende oude grootmoeder allemaal tegenkomt in haar dagelijks bestaan. Ze heeft altijd al een scherpe humorvolle geest gehad én heeft natuurlijk het ongelooflijke geluk, dat ze die nog altijd heeft. Ze schrijft wel eens over ‘vergeetdingetjes’of zo, maar dat mag ook uiteraard als je alleen woont en oud bent.

Maar over die stok. Zoals je weet is mijn kloris verstoken van gezichtsvermogen. Hij hééft een zogeheten blindenstok, die hij ‘blindenpaal’ noemt, maar gebruikt die zelden. Dat komt doordat hij meestal gezellige ‘levende’ begeleiding heeft bij z’n tripjes. Die haakt bij ‘m in en zo’n stok zou dan alleen maar in de weg zitten. Maar op vliegvelden, stations en vooral op beurzen is de stok van onschatbare waarde. Als vroeger de jongens met ‘m naar een auto-,computer- of andersoortige technische beurs gingen zeiden ze altijd: “Pa, heb je je stok bij je?” Want de menigte week uiteen zodra men hem zag aankomen met z’n wit-met-rode-bandjes-decoratie. Daar hadden ze veel plezier van met z’n allen.

Toen we naar Australië gingen een paar jaar geleden was zijn speciaal voor de gelegenheid nieuw aangeschafte stok ook een toverstokje. Die wel áltijd door de scanner moest, want stel je toch eens voor, dat ie d’r drugs in vervoerde! Je valt wel op als blinde, maar de hulpvaardigheid van personeel en passagiers stijgt enorm. Ook daar hebben we er dus veel plezier van gehad. In het dagelijkse leven hebben we ter ondersteuning (nog) geen stok nodig, want we stutten mekaar wel, ha, ha!

Maar ja, stok-oud…..dat woord bestaat natuurlijk niet voor niks…..!


Loungen…..

.....daar hadden we d'r dus twee van.....

…..dar hadden we d’r dus twee van…..

Nu het dan toch lente schijnt te worden, vliegen de folders met reclame voor kleding, waarin het zo nu en dan nog best bibberen is, plantjes voor wie dat vooral ’s nachts ook geldt én tuinmeubilair, waarvoor je soms in een landhuis moet gaan wonen om het kwijt te kunnen, je weer om de oren. Leuk om dat allemaal te bekijken, hoor, daar niet van. Je krijgt er best een lentegevoel van.

Maar tussen al die loungesets en dure kussens kwam ik rotan stoeltjes tegen. Die had ik op mijn kamer toen ik nog bij mijn moeder thuis was. Geen gesjouw als je ze eens anders wilde neerzetten, gewoon handig meubilair. Ik had er een rotan tafeltje bij ook. Toen kloris en ik gingen trouwen gingen ze mee naar onze niet zo grote gehuurde kamer met keukentje boven een kaaswinkel. Prima zitplaatsen en je zette die stoeltjes in de winter makkelijk rondom ons potkacheltje. Dit is nostalgie van de bovenste plank, hoor!

.....onze 'salontafel'.....

…..onze ‘salontafel’…..

En nu zag ik ze weer, precies dezelfde als zestig jaar geleden. Zelfs net zo’n tafeltje. Niet dat we ze weer kopen, hoor, zover gaan mijn nostalgische gevoelens nou ook weer niet. We hebben wel vier handige kunststof Hartman stapelstoeltjes gekocht om buiten te loungen en we te weinig zitplaatsen hebben als de hele familie d’r is. Tijden en stijlen veranderen, maar komen dus kennelijk ook weer terug. Leuk!

En ja, we zijn ook gezwicht voor wat plantjes, want wat kleur in de tuin is van alle tijden, ook al is het nog maar nét lente…..

.....gele doronicum doet het altijd. Winterhard en dat geel, daar moet je wel lentekriebels van krijgen.....

…..gele doronicum doet het altijd. Winterhard en dat geel, daar moet je wel lentekriebels van krijgen…..


Kruiskoppen…..

.....zelf heb ik zoiets in gedachten met Pasen......

…..zelf heb ik zoiets in gedachten met Pasen……

In onze krant staat elke dag een rubriekje dat “Lezers helpen lezers” heet. Daarin bieden mensen van alles aan, al dan niet ‘gratis af te halen’. Of ze vragen of iemand ze aan een onderdeel kan helpen om iets ouds te repareren, waarvan niks meer in de handel is. Soms willen ze iets kwijt dat ze niet meer nodig hebben, ook voor niets of ‘te ruil’ voor een bloemetje of flesje wijn. Een soort marktplaatsje eigenlijk. Ik vind het altijd wel leuk om te lezen.

Maar gisteren stond er iets in, dat ik nogal griezelig vond. Een mevrouw schreef:” Voor Pasen ben ik op zoek naar lange (vierkantige) nagels/spijkers, zoals die waarmee de Romeinen vroeger mensen voor straf aan een kruis sloegen. Wie kan me er aan helpen of weet een adres waar ik er naar zou kunnen informeren?” En dan haar e-mailadres erbij.

Nou waren wij zelf van plan om op 1e Paasdag een gezellige paasbrunch met de familie te houden, maar ik maak me nu toch ernstige zorgen over de plannen van deze mevrouw met de Paas…..!

.....Tja.....?

…..Tja…..?


Vreemdgaan…..

Voor de eerste keer in ons jarenlange samenzijn hebben mijn kloris en ik op verschillende lijsten gestemd gisteren. Hij op 5 en ik op 6. ’t Scheelt maar één nummertje, maar toch….. Wij mogen altijd met z’n tweeën het kieshokje in vanwege het feit, dat hij als ie ’t zelf zou doen, dat rooie rondje invullen, misschien wel op mijn keuze, in dit geval dus op de lijst d’r vlak naast, zou uitkomen en dat kan natuurlijk niet. Ik ben een heel eerlijk persoon dus maak ik voor hem altijd zijn gewenste kandidaat blij. Altijd van dezelfde partij, want hij is een trouwe ziel. Hij zegt, dat je je voetbalclub ook niet moet laten zakken als het tijdelijk eens wat slechter gaat. Ze moeten van hem natuurlijk wél allemaal hun best blijven doen.

Daar ben ik het in principe wel mee eens, maar dat trouwezielgevoel was bij mij even een straatje om. Dat komt ook doordat het deze keer gemeenteraadsverkiezingen waren. Dat is toch iets dat je directer aangaat. Ik vind toch al dat die ‘landelijke’ jongens en meisjes zich daar eens wat minder mee zouden moeten bemoeien. We zijn hier al platte-landelijk genoeg. Daarom heb ik “lokaal” gestemd en niet op een partij, die in Den Haag nogal veel partijbelangen heeft. Simpel gedacht waarschijnlijk, maar als er landelijk gestemd moet worden zie ik wel weer.

Ik heb me die sleepwet even moeten laten uitleggen, maar daar zijn we uiteraard tegen. Geen discussie over, na wat ik gehoord heb. Het schijnt dat er in deze regio, volgens de krant dan, veel voorstemmers waren. Democratisch land, dus dat mag. Maar wij waren eensgezind tegen. Toch nog iets gezamenlijks, hè? Voel ik me niet zó ontrouw…..

.....handige Apeldoornse  wegwijzer inclusief stemadvies.....

…..handige Apeldoornse wegwijzer inclusief stemadvies…..


Shit happens…..

.....deze liggen netjes in de berm, waar zeuren ze over.....?

…..deze liggen netjes in de berm, waar zeuren ze over…..?

Een feit is dat Apeldoorn, ondanks dat het een gemeente van formaat is, tot ‘landelijk gebied’ kan worden gerekend. Veel bos, hei, akkers en weiden. Er wonen ook veel paardenbezitters hier. Als je wandelt of fietst kom je nogal eens ruiters tegen. Over het algemeen vriendelijke mensen die, al zijn ze hoog gezeten, ook groeten bij het passeren.

Die ruiters zitten dus op paarden. Die beesten krijgen te eten van hun liefhebbende eigenaars, hun darmstelsel werkt naar behoren en ze hebben geen vaste ontlastingstijden. Dus tillen ze onder het lopen hun staart op en werken hun mest naar buiten zoals het ze uitkomt. In een natuurgebied is dat vaak niet zo’n bezwaar omdat de ruiters niet over een weg rijden, maar in een berm of zo.

Rijden ze echter langs een provinciale weg, dan gebeurt dat over het fietspad, waar paardloze mensen ook gebruik van maken. Laat hun dier daar de natuur zijn werk doen dan kan dat vervelend zijn voor de rest van de voorbijgangers. Er stond dus vanmorgen een artikeltje in de krant over een meneer, die meldde, dat hij elke dag voor zijn plezier voor zo’n 20 kilometer zijn stalen ros bestijgt en dat ongemak tijdens een rit van Apeldoorn naar Vaassen maar liefst 13 keer was tegengekomen. Of dat élke dag was, tja, dat stond er niet bij. Maar hij vond, dat de gemeente daar wat aan moest doen. Voor hondenpoep bestaan er regels, waarom dan niet voor paardenvijgen?

Mijn huisgenoten zeiden: “Dan moet je niet in een landelijk gebied gaan wonen als je je daar aan stoort.” Dat vind ik wat te makkelijk gezegd. Een uitwerpsel van een paard zie je bepaald niet over het hoofd. Daar kan dat dier niks aan doen, het is nou eenmaal groot. Maar met veel ruiters, ook van verhuurbedrijven in de buurt, kan het best lastig zijn. Ze zijn vandaag de dag ook nog es bevroren. “Gevaarlijk!”zegt de klager.

Hij heeft het ’t eerst gemeld aan een gemeenteraadslid, dat het bij B&W heeft neergelegd. ‘Onderste-la-werk’ wordt dat, denk ik. Ze hebben wel wat anders aan hun hoofd met de verkiezingen in zicht. Maar meneer heeft ook de regering aangeschreven en om een wettelijke regeling gevraagd qua paardenpoep.

Ik herinner me vanuit Amsterdam de zware Belgische brouwerijpaarden, meestal met z’n tweeën tegelijk voor de bierwagen. Nou, die konden er ook wat van! Dampend en wel lag er het een en ander, als die langs waren geweest. En vroeger stuurden mensen hun kinderen ook met een kruiwagen op pad om vijgen te gaan verzamelen voor gratis mest op de tuin. Dat was op het platteland dan, hè, in Amsterdam zal het wel voor de gemeentereiniging zijn geweest.

Volgens mij dient paardenmest ook voor het kweken van champignons, toch? Denk je eigenlijk niet over na, zoals je over zoveel voedsel beter maar niet teveel na kunt denken, heb ik wel eens het idee. Het is natuurlijk goed, dat er mensen zijn, die er wél over nadenken, maar soms…..Vroeger was alles beslist niet beter, maar wel minder gecompliceerd. Je zult er maar last van hebben: paardenvijgen…..