Shit happens…..

.....deze liggen netjes in de berm, waar zeuren ze over.....?

…..deze liggen netjes in de berm, waar zeuren ze over…..?

Een feit is dat Apeldoorn, ondanks dat het een gemeente van formaat is, tot ‘landelijk gebied’ kan worden gerekend. Veel bos, hei, akkers en weiden. Er wonen ook veel paardenbezitters hier. Als je wandelt of fietst kom je nogal eens ruiters tegen. Over het algemeen vriendelijke mensen die, al zijn ze hoog gezeten, ook groeten bij het passeren.

Die ruiters zitten dus op paarden. Die beesten krijgen te eten van hun liefhebbende eigenaars, hun darmstelsel werkt naar behoren en ze hebben geen vaste ontlastingstijden. Dus tillen ze onder het lopen hun staart op en werken hun mest naar buiten zoals het ze uitkomt. In een natuurgebied is dat vaak niet zo’n bezwaar omdat de ruiters niet over een weg rijden, maar in een berm of zo.

Rijden ze echter langs een provinciale weg, dan gebeurt dat over het fietspad, waar paardloze mensen ook gebruik van maken. Laat hun dier daar de natuur zijn werk doen dan kan dat vervelend zijn voor de rest van de voorbijgangers. Er stond dus vanmorgen een artikeltje in de krant over een meneer, die meldde, dat hij elke dag voor zijn plezier voor zo’n 20 kilometer zijn stalen ros bestijgt en dat ongemak tijdens een rit van Apeldoorn naar Vaassen maar liefst 13 keer was tegengekomen. Of dat élke dag was, tja, dat stond er niet bij. Maar hij vond, dat de gemeente daar wat aan moest doen. Voor hondenpoep bestaan er regels, waarom dan niet voor paardenvijgen?

Mijn huisgenoten zeiden: “Dan moet je niet in een landelijk gebied gaan wonen als je je daar aan stoort.” Dat vind ik wat te makkelijk gezegd. Een uitwerpsel van een paard zie je bepaald niet over het hoofd. Daar kan dat dier niks aan doen, het is nou eenmaal groot. Maar met veel ruiters, ook van verhuurbedrijven in de buurt, kan het best lastig zijn. Ze zijn vandaag de dag ook nog es bevroren. “Gevaarlijk!”zegt de klager.

Hij heeft het ’t eerst gemeld aan een gemeenteraadslid, dat het bij B&W heeft neergelegd. ‘Onderste-la-werk’ wordt dat, denk ik. Ze hebben wel wat anders aan hun hoofd met de verkiezingen in zicht. Maar meneer heeft ook de regering aangeschreven en om een wettelijke regeling gevraagd qua paardenpoep.

Ik herinner me vanuit Amsterdam de zware Belgische brouwerijpaarden, meestal met z’n tweeën tegelijk voor de bierwagen. Nou, die konden er ook wat van! Dampend en wel lag er het een en ander, als die langs waren geweest. En vroeger stuurden mensen hun kinderen ook met een kruiwagen op pad om vijgen te gaan verzamelen voor gratis mest op de tuin. Dat was op het platteland dan, hè, in Amsterdam zal het wel voor de gemeentereiniging zijn geweest.

Volgens mij dient paardenmest ook voor het kweken van champignons, toch? Denk je eigenlijk niet over na, zoals je over zoveel voedsel beter maar niet teveel na kunt denken, heb ik wel eens het idee. Het is natuurlijk goed, dat er mensen zijn, die er wél over nadenken, maar soms…..Vroeger was alles beslist niet beter, maar wel minder gecompliceerd. Je zult er maar last van hebben: paardenvijgen…..


Huisvredebreuk…..

Er zijn mensen die voor een televisieprogramma hun huis verlaten en dat dan laten ‘restylen’ zonder daar zelf bij betrokken te zijn. Hup, hun hele eigen zooi d’r uit en dan gaan de mensen die er zogeheten verstand van hebben en dus weten wat er allemaal ‘van deze tijd’ is, eens even lekker aan de gang. Gisteren zag ik zo’n programma. Stylisten, tuinmannen, want je tuin moet ook, geven commentaar bij alles wat er niet klopt en beslist anders moet.

Ik zou er niet aan moeten dénken, dat zoiets bij ons gebeurt. Terwijl ik weet,( en ik niet alleen!) wat ik best anders zou willen aan ons huis. Maar dan kopen we een nieuw vloerkleedje en is alles weer okay. We hebben zelfs voor in de keuken een nieuw lopertje gekocht, waar ‘kitchen’ op staat. Ligt voor het aanrecht langs. Ik hou eigenlijk niet zo van dingen waar letters op staan, meubels, t-shirts, tassen en zo, maar dit was een mooi ding om wat beschadigingen aan het parket te bedekken tot dat hersteld wordt. Zijn we goed in: iets aan het oog onttrekken. En zeg nou zelf, we zijn een dagje ouder en zo weet je altijd waar je bent, al heeft kloris daar dan weer niks aan.

Er was laatst een vrouw die, in een programma op de televisie, haar huis had laten opknappen om het te kunnen verkopen, geloof ik, want het zag er niet uit. Toen ze haar het resultaat van de opknapbeurt lieten zien, toonde ze zich zeer ontevreden en kraakte het helemaal af, las ik. Later zag ik in de krant, dat iedereen haar een ontevreden en ondankbaar creatuur vond en dat was natuurlijk ook zo, maar zo’n reactie was uiteraard wel mooie televisie! Ik had het graag willen zien!

Maar laat ons maar lekker in ons eigen tempo zo nu en dan eens iets veranderen of (laten) opknappen en ons tuintje is ook best tevreden met ons en de vogeltjes ook. Home is where the heart is…..

.....da's wel een voorwaarde natuurlijk.....

…..da’s wel een voorwaarde natuurlijk…..


Busje komt zo…..

Omdat hij niet wil dat onze zoon elke keer de klos is als hij of wij ergens heen gebracht moet(en) worden, nu ik zelf geen auto meer rijd, heeft mijn kloris een PlusOV-pas aangevraagd bij de gemeente. Die is hem probleemloos toegewezen en hij mag zelfs een sociaal begeleider meenemen op zijn tripjes. Dat ik vaak die SB zal zijn is logisch en een aardige bijkomstigheid. Maar dat kan natuurlijk ook iemand anders zijn. Het is ruimhartig geregeld in Apeldoorn, vinden wij. Je moet er wel even blind voor zijn, maar daar is de pashouder inmiddels wel aan gewend. De financiën worden automatisch afgerekend via een machtiging. Geen gedoe met geld in de bus. En kloris kan in principe ook alleen op pad als het zo uitkomt. Dan helpt de chauffeur hem van deur tot deur.

Deze week maakten we voor het eerst gebruik van deze regionale taxi. We moesten naar Vaassen, dat binnen de afgesproken kilometerafstand ligt. Je moet (uiteraard, vind ik) klaarstaan als de chauffeur komt voorrijden. Hij belt je van tevoren dat ie er binnen drie minuten is. Ruim voldoende tijd om je jas aan te trekken. Er kunnen 6 tot 8 mensen in zo’n busje dus je moet er op rekenen dat er meer mensen opgehaald moeten worden of weggebracht als ze er al in zitten. Het moet natuurlijk zo efficiënt mogelijk. Het moment van voorrijden kan een kwartier vóór de afgesproken tijd zijn of een kwartier daarna, maar bij ons was ie precies op tijd. Meer dan een halfuur tijdsverschil op je afspraak wordt het nooit. Ziekenhuisafspraken zullen zelfs nog zorgvuldiger zijn, denk ik.

Hij moest eerst nog iemand ophalen bij het zwembad van Groot Schuylenburg, een instelling waar mensen wonen met een verstandelijke beperking. Er stapte een vrouwtje in dat vertelde dat ze heerlijk “vrij” had gezwommen, want de les ging niet door. Ze woonde in een instelling in Vaassen omdat ze al ‘zelfstandig’ was en vervolgens noemde ze álle paviljoens waar ze in Apeldoorn had gewoond op Groot Schuylenburg. Allemaal mooie bomennamen, die paviljoens. Maar je leert er dus “zelfstandig” worden en daar was ze duidelijk trots op. Het was leuk praten met haar. Zij deed dat op luide toon! Zij werd het eerst weggebracht, waarna wij bij ons klaverjasadres werden afgeleverd. Ideaal, hoor, en je beleeft nog es wat onderweg. De chauffeur zei, dat ’t voor hem niet altijd meeviel, maar hij deed het werk beroepsmatig al 16 jaar met veel plezier en had veel vaste klanten natuurlijk.

Wij werden om half één ’s nachts opgehaald en zeg nou zelf, dat is een mooie tijd voor klaverjassers en cryptogrammers. En je ligt op tijd in bed en de chauffeur ook, want we waren z’n laatste klanten. Hij wenste ons dan ook hartelijk en sociaal ‘welterusten’. Het is goed bevallen, dat busje…..

.....van deur tot deur.....was al eerder een Apeldoornse kreet.....!

…..van deur tot deur…..was al eerder een Apeldoornse kreet…..!


Wizzkids…..

.....mooi! Weer een netwerk plat.....!

…..mooi! Weer een netwerk plat…..!

Van mijn vier kleinzonen zijn er twee, die professioneel de IT-kant op willen en daar qua opleiding al mee bezig zijn. De andere twee zijn niet minder geïnteresseerd, maar gaan misschien een andere richting uit. Onze oudste zoon heeft van zijn hobby zijn beroep gemaakt en heeft al jaren een IT-bedrijf. En ze hebben allemáál veel verstand van het wereldwijde IT-gebeuren, onze vier kinderen. Zijn of waren het dus allemaal wizzkids? Nou, nee, er zijn gradaties, denk ik. Maar wij als oude mensen profiteren dagelijks van al die kennis!

Vanmorgen belde mijn zus uit Australië. Had problemen met haar Whatsapp, waarmee ze altijd belt. Deed het niet meer en nu belde ze dus ‘duur’. Mijn zoon zat net samen met ons aan de koffie en kon haar direct adviseren wat ze moest doen. Was ze heel blij mee. We legden weer neer en vandaag mail ik haar wel weer.

We lazen in de krant dat ze die knul uit Oosterhout, die de belastingdienst en een bank had ‘platgelegd’ een wizzkid noemen. Volgens mijn zoon is hij wel een kid, maar dat wizz valt wel mee. Wat hij gedaan heeft schijnt heel eenvoudig te zijn. Okay, je moet er wat geld aan uitgeven, maar op de school waar hij voor netwerkbeheerder leert, zouden er meer zoiets kunnen, maar die doen het niet. De kid is er nog trots op ook. Volgens mijn zoon hoeft hij niet in te zitten over een baan, want de gemeente wil hem vast wel hebben, na zijn werkstraf in de groenvoorziening. Maar een wizzkid is hij niet. Te veel eer, zegt mijn zoon. En die geloof ik natuurlijk direct. Zolang hij mijn zusje helpt en ons bij de tijd houdt…..


Wat voor weer zou het zijn in Den Haag…..?

Nou, net zoiets als in Apeldoorn, denk ik. Grijs, nat en saai. Gisteren was de zon er even, zodat we weten dat ie nog bestaat. Heb ik de tuin een beetje opgeruimd. Maar vandaag is het weer weer niks. Neerslagkans 60%, luchtvochtigheid 86%, wind 26 km.,temperatuur 8 graden Celsius. Gezellig. Maar dan binnenshuis.

Als je niet uitkijkt word je d’r net zo miezerig van als het weer. Dat laten we niet gebeuren, hoor! Kloris is aan het opruimen geslagen. Hij heeft even pauze genomen, merk ik. Als je zelf in de herfst (winter, daar ziet ie nog niet naar uit!) van je leven bent, moet je de tering naar de nering zetten. Dat doe ik zelf ook regelmatig. O, daar is ie alweer. ’n Bikkel, die man.

En de zekerheid, dat het beslist weer lente wordt hebben we natuurlijk. Door dat gekke weer zijn er al dikke knoppen aan de struiken, zijn er al bollen boven de grond uit aan het groeien en worden we ’s morgens wakker gezongen door een merel op het dak. Veel te vroeg allemaal, die verschijnselen, maar wel hoopgevend.

De boeren, die allerlei uitdrukkingen en verwachtingen hebben over het weer, zullen de boel wel moeten gaan bijstellen. Er klopt niet veel meer van, hè? Maar het komt goed, dat weet ik zeker…..

.....doorhalen wat niet van toepassing is.....

…..doorhalen wat niet van toepassing is…..


T&T…..

.....uit de tijd.....

…..uit de tijd…..

.....in de tijd.....

…..in de tijd…..


Vergetelheid…..

Mooi woord en ’n ouderwets begrip. Als iets in de vergetelheid raakt, nou, dan is dat niet voor niks zou je haast denken. Maar dat is natuurlijk niet zo. Er wordt weer heel wat ontrukt aan die vergetelheid. Kijk naar Andere Tijden en naar Andere Tijden Sport bijvoorbeeld. Soms denk ik: bij gebrek aan interessants in Deze Tijden, maar dat vind ik dan. Ik heb (en dat komt natuurlijk door mijn bejaarde status) vaak zo’n gevoel van “afwachten, wat er van komt allemaal.” Maar dat is dus zeer persoonlijk.

Mijn kloris heeft dat helemaal niet, geloof ik. Die is erg geïnteresseerd in alle technische ontwikkelingen van tegenwoordig. Hij heeft een goeie aan zijn zoon met zijn bedrijf. Die houdt ‘m wel op de hoogte van van alles. Ze volgen samen de CES-beurs in Las Vegas (onze jongste zoon is daar zelfs al eens geweest), alle autobeurzen en zo. Nee, die man blijft wel bij de tijd, hoor!

We zijn wel een paar familieverjaardagen vergeten. Ik “zit” op Facebook, maar doe d’r niks mee. Dan word je ook niet herinnerd aan verjaardagen. Bij mij komt het voornamelijk doordat de tijd zo vliegt en doordat ik vergeten ben het blaadje van de verjaarskalender ( die “elders” hangt, als je snapt wat ik bedoel) om te slaan van december naar januari.

Maar mijn geliefde familieleden weten wel, dat ze niet in de vergetelheid zijn geraakt…..

.....het kalenderblaadje om te slaan.....!

…..het kalenderblaadje om te slaan…..!


De tijd gaat snel, gebruik haar wel…..

Nou, helemaal waar, hoor: dat spreekwoord uit de tijd, dat het volgens mij allemaal zo snel nog niet ging. En dat je ‘m goed (wel) moet gebruiken lijkt me iets van alle tijden. Als je vroeger (als vrouw dan, hè) ’s morgens zat te lezen of iets anders aan het doen was, breien of handwerken, dan was er beslist iets niet in orde met je huishouden. Er waren buurtjes waar men op maandagmorgen als eerste de was buiten moest hebben hangen om aan te tonen dat je je tijd wél besteed had doorgebracht. Uit die tijd stamt het spreekwoord, dat een vrouwenhand en een paardentand nooit stil staan.

Die paardentand laat ik even zitten, daar heb ik geen verstand van, maar dat vrouwen veel te doen hadden vroeger, omdat alle moderne apparaten er nog niet waren, is wel zeker. Als de kinderen naar bed waren en de afwas gedaan, was er wat rust, maar ze zaten niet met hun handen over elkaar. Verstelwerk of zo moest ook gebeuren. Onderwijl luisterend naar de radio, hoor, gezellig was het wel.

In mijn tijd met onze kinderen, ging vader ‘morgens de deur uit, ik ben veertien jaar onbezoldigd thuis geweest en mijn huishouding was niet perfect geregeld, zeker niet, ondanks de stofzuiger, wasmachine en zelfs auto voor de deur, maar we hadden het goed. Ik heb wel eens meer verteld, dat ik jaloers was dat mijn kloris, weliswaar náást z’n baan, allerlei leuke studies deed, maar met de kinderen had ik het ook leuk.

Door die auto konden we naar oma, naar de kinderboerderij, ook buurkinderen mee, ik kon bij een vriendin (in dezelfde omstandigheden en met net zo’n huishouding) koffie drinken en weg wanneer ik wilde. En die vrouwenhanden van mij speelden piano en ook dat was leuk.

Toen de jongste naar de kleuterschool ging zocht ik een op de schooltijd aansluitend baantje, deeltijd was bepaald nog niet zo normaal zodat het iets in de thuiszorg werd en dat was ook erg leuk. Ik heb mensen ontmoet, die ik anders nooit zou zijn tegengekomen. En vaak niet in de leukste omstandigheden, zodat je je bewust wordt hoe goed je het zelf hebt.
En voor alles is een tijd.

Het is vandaag al de 13e januari van het nieuwe jaar. De eerste weken zijn omgevlogen. Ook omdat we problemen hadden met onze riolering. Alles liep probleemloos door, hoor. Toiletten, wastafels en douche, niks aan de hand, maar in de keuken was het mis. Waterballet en we wisten niet hoe dat allemaal zat. Er zijn leidingen vernieuwd, maar de grote verstopping zat onder de grond. Een afvoer die rechtdoor had moeten lopen, hing in een bocht en die bocht zat vol met zeepspul van de vaatwasser. Er kon niks meer langs. Daar had die vrouw met die vatenkwast van vroeger natuurlijk geen last van gehad!

Nou ja, de man van het bedrijf die door het luik in de gangkast kroop en de zaak letterlijk heeft opgelost en er een nieuw (recht!) stuk tussen heeft geplaatst, zei dat het nu allemaal wel goed zou zijn. We kregen z’n kaartje en konden een flink bedrag pinnen bij hem. Voor ons was het weer eens een hele happening natuurlijk en veel gedweil ook, maar ach, de boel is weer schoon. Het parket is wat raar vlak bij het gootsteenkastje, maar dat moet eerst maar eens goed drogen.

.....ook vernieuwd, het enige dat 'in zicht' is.....

…..ook vernieuwd, het enige dat ‘in zicht’ is…..


Knal…..

.....onze neef in Australië bakt ze ook.....!

…..onze neef in Australië bakt ze ook…..!

Een lawaaiige zondag vandaag. Er lopen heel wat jongens vuurwerk af te steken en daar zijn zeer harde knallen bij. Een deel van de 68 miljoen, die werd uitgegeven dit jaar aan vuurwerk, is al voortijdig afgeschoten. Scheelt vannacht weer. Achtenzestig miljoen, wat had je daar niet allemaal mee kunnen doen? Rijmt ook nog.

De zondagsrust wordt volgens sommigen ook nog verstoord door boodschappende mensen. Waren ook nogal wat mensen verontwaardigd over. Terwijl supermarkten hier op zondag vaker open zijn. Niet allemaal en ook niet de hele dag, maar nu ligt het aan de baas of ie de shoppende mensheid vandaag van dienst wil zijn en de verdiensten niet wil laten lopen.

Ik ben blij, dat ik er niet meer uit hoef en we alles voor een gezellige oudejaarsavond binnen hebben. De oliebollen en appelflappen hebben we laten bakken door de man, die z’n kraam al sinds eind oktober bij het winkelcentrum heeft staan en het moet hebben van deze laatste dagen. Het zou mijn vak niet zijn. Met of zonder poedersuiker.

Als we het nu toch over knallen hebben: wat vinden jullie van het Woord van het Jaar? Plofklas. Ik had geen idee wat dat was. Er scheen op gestemd te kunnen worden op dat woord. Ideetje van de protesterende leraren. Daar zijn er heel veel van, want hier worden ze niet bij duizenden tegelijk ontslagen en dan wint zo’n woord. Er was iemand die zei: “Neem dan meteen maar het woord plofkip mee!” Dat vind ik dan wel weer geestig. Maar het Woord van het Jaar slaat dus op overvolle klassen, waar de leraren bezwaar tegen maken, terwijl ze meer betaald willen krijgen.

Ten eerste vind ik verkiezing van “het woord van het jaar” een raar gedoe. Iets is een hype, dan heb je veel mensen bij elkaar en dan is iets al gauw ‘woord van het jaar’. (Het protest van die onderwijzers is terecht, hoor, daar heb ik het niet over.) Maar taal leeft en is niet gebonden aan een jaar. Een woord is soms na een paar maanden alweer van de mat. Omdat het onderwerp niet meer actueel is. Daar valt of staat zo’n woord mee. En dat is maar goed ook. Moet Van Dale ‘plofklas’ opnemen in zijn woordenlijst? Ik vind het een lelijk woord en niet vanwege de betekenis die er nu even kunstmatig aan gehecht wordt. Oei! Daar gaat weer een zware plof op straat. De jongens, die er bij staan, lachen! Plofpret is dat. Hoeft niet in Van Dale.

Ik wens iedereen een gezellige avond en geniet maar van een deel van die 68 miljoen die de lucht in gaat en een móói 2018, dat ook…..

.....knap gedaan, hè.....?

…..knap gedaan, hè…..?


Woensdag…..

.....wasdag.....

…..wasdag…..

Ja, daar moet je je even van bewust zijn: het is al woensdag! Ach, dáárom zit de wastrommel natuurlijk zo vol. Op zondag was ik (meestal) niet en daar hadden we er maar liefst drie van. Gezellig, hoor! Drie dagen lekker gegeten op diverse locaties. Vorig jaar had onze oudste dochter een stamppotbuffet geregeld en dit jaar een soepenbuffet. Niks kalkoenen (waarvan er in Engeland duizenden in bedorven staat aan hun klanten zijn geleverd door de Tesco! Iedereen moest naar de snackbar. Waar blijft een traditie op die manier?) Hebben wij dus geen last van.

Onze traditie is dat we bij elkaar komen en soep eten. Of stamppot dus. Het was beregezellig. Hoe schrijf je dat nou? BereNgezellig is het bij mij altijd, want ik heb er meer dan vijftig in diverse maten, verdeeld over meerdere kamers. Je merkt daardoor weinig van de overkill. Maar ik ben dus een berenmens. Ik heb er heel wat gemaakt. Maar, zonder dollen, het was leuk om iedereen weer even bij elkaar te hebben. En we kregen allemaal nog een kerstcadeautje ook. Te gek, zo’n kerstman/vrouwtje. Dank je wel!

We hebben de televisie thuis alleen maar even aangehad voor het schaatsen en de Top 2000 natuurlijk. En om te horen dat Joost Karhof was overleden van wie we altijd de Geschiedenisquizz volgden en soms Nieuwsuur. 48 was ie pas. Wie gaat er nou dood op ’n kerstdag? Jammer, hoor. Dan is kerst nooit meer hetzelfde voor zijn familie. Je wordt nooit meer vergeten, dat in ieder geval.

Maar om vrolijk te eindigen: we hadden heel gezellige dagen. Ik ga een ‘woensdags’ wasje draaien en er mét kerstboom nog een prettig weekje van maken. Hopelijk houdt het op met regenen, gaat het sneeuwen of wordt het koud en zonnig. Mag van mij allemaal. En iedereen op ’n laag pitje dezer dagen…..