Burengerucht…..

Dat is een woord dat doorgaans alleen maar verbonden wordt met ergernis. Nou, dat gaat bij ons in de buurt niet op, hoor! Onze achterbuurvrouw werd gisteren 80 en haar familie heeft een draaiorgel met verjaarsrepertoire voor haar besteld ! Opeens een parkeerplaats vol met vrolijke klanken!

De jarige is een rasechte Amsterdamse en daar hoort natuurlijk een draaiorgel bij. Jammer, dat er geen paard voor stond, zoals vroeger de orgelman had, die bij ons door de Amsterdamse straten kwam.

Alle buren stonden buiten in de zon, zongen allemaal mee en het hiep-hiep-hoera! klonk geweldig! Buurvrouw danste met de muziek mee en was heel blij met de verrassing. De familie had ook de tuinpoort versierd, het zag er feestelijk uit. Zo wil je wel tachtig worden! En nog veel jaren meer ook.

Leuk, hoor, om zoiets te verzinnen. Gezellige orgelman ook. Als laatste boek draaide hij “Walk on, walk on, with hope in your heart!” Nou, toepasselijk of niet? “Fijne dag verder!” riep ie, toen hij wegreed met zijn door een pruttelende motor aangedreven draaiorgel. Hij hoeft niet meer zelf te draaien en een paard pruttelt niet. Voor alles is een tijd. Soms wel tachtig jaar.

Leuk burengerucht…..!


Bevrijd…..

Nee, bevrijd van de beperking van onze bewegingsvrijheid dat zijn wij nog even niet. Maar op 17 april 1945 werd Apeldoorn door de Canadezen daarvan wél bevrijd. Er hangen dan ook Canadese vlaggen in onze straat omdat het einde van de bezetting van onze stad en omgeving, 75 jaar geleden, wel herdacht moet worden natuurlijk.

Als je de verhalen leest over hoe dat ging en hoe er gevochten is, ook bijvoorbeeld in het gebied, waar nu de wijk De Maten ligt, ging dat allemaal niet zonder slag of stoot. Het heeft veel levens gekost. Canadese levens ook. Dat mag dus best herdacht worden. Er zijn nog maar weinig veteranen over uit die tijd.

Veel oude mensen vertellen, dat de huidige coronabeperkingen hen doen denken aan die tijd. Het was toen niet handig om de straat op te gaan om eens even te gaan kijken hoe het er voor stond met die bevrijding. Maar toen ze met tanks over de Deventerbrug aan kwamen daveren de Canadezen was het hek van de dam! Onze overbuurman met z’n Canadese vlag heeft dat vast zelf meegemaakt.

Wij niet. Kloris was in Friesland, waar het naar hij vertelt relatief rustig was. Maar hij had op een gegeven moment als zesjarig jongetje wel een Canadese vriend, soldaat Jack, aan wie hij goede herinneringen heeft. Ik woonde zelf in Amsterdam, dat toen nog niet bevrijd was.

Wij moesten nog wachten tot mei. Maar ook de intocht via de Berlagebrug weet ik nog goed! De hongerwinter van ’44 herinner ik me nog heel goed. Naar school gaan was zeer onregelmatig. Dan weer hier dan weer daar. In mijn school zaten Duitsers. Kinderen waren vrij en konden aardig hun gang gaan.. We zochten elkaar op en speelden. En we zongen veel: “Op de grote stille heide” en “In ’t groene dal”, dus keurig repertoire waar je eenvoudig de tweede stem bij kon zingen.

En mijn ouders waren eigenlijk voortdurend bezig met het verzamelen van voedsel. Ik weet nog, dat ik met mijn moeder door de stad liep met een kinderwagen zonder kind er in, maar wel met de kap omhoog en opgemaakt alsof dat wel zo was. We waren op weg naar het Centraal Station, waar mijn broer, die ‘uitgezonden’ was geweest naar een familie in Drente, op het perron zat te wachten gezeten op een soort zak, waarvan iedereen dacht dat het zijn kleren waren. Maar het waren aardappels, die hij meegekregen had van zijn pleegfamilie. Mijn moeder wist dat kennelijk, waarom anders die kinderwagen? Ik vond het wel spannend eigenlijk. En mijn broer was er dus weer.

En toen was de oorlog voorbij. Er moest veel opgebouwd worden en niet alleen huizen en gebouwen. Nee, een heel land, dat geordend moest worden en dat moest gebeuren door kundige mensen, eerlijke mensen met verstand van zaken. Letterlijk. Mijn vader had een soort spaarpot in de vorm van het hoofd van minister Lieftinck van Financiën op zijn bureau voor “Het tientje van Lieftinck” waar iedereen na de oorlog weer mee moest beginnen!

Als de coronacrisis voorbij is, moet zoiets misschien wel weer. Wel ’n beetje vergelijkbaar, toch…..?


Spraakmakend…..

Dat ene eendje zwemt in zijn eentje. Leg zo’n zin maar es uit aan iemand die onze taal aan het leren is. Zulke qua klank op elkaar lijkende woorden maken een taal moeilijk. En het Nederlands zit daar natuurlijk vol mee. Ik vind dat wel leuk. Mijn Australische, dagelijks alleen maar Engels sprekende, zus mist daarom het Nederlands enorm en is blij met onze mailtjes. Ze schrijft het trouwens nog foutloos, gelardeerd uiteraard met Engelse woorden, als ze d’r even niet op kan komen wat het ook alweer in het Hollands was. Helaas gebruiken wij dan inmiddels vaak hier ook al het Engelse woord, want, oh, we zijn zo mondiaal!

Ik herinner me van vroeger vaak leuke woorden of uitdrukkingen van mensen die er allang niet meer zijn. We hadden een overbuurvrouw, die nooit ‘altijd’ zei, maar ‘altoos’! Vond ik altoos leuk. Een andere buurvrouw zei altijd als ze iets niet open, los of voor elkaar kon krijgen: “Dooie dingen zijn geen baas!” en dan ging ze net zo lang door tot ze het wél open, los of voor mekaar had ! Groningse buurvrouwen waren dat.

Mijn moeder was ook wel creatief soms. Als je als kind in de weg zat, zei ze altijd: “Ga uit m’n ‘beriere!” Lijkt me een verbastering van ‘ barrière’. Als je vroeg wat we zouden eten die avond zei ze: “Hussen met je neus ertussen!” of: “Spring om de haard”. Wist je nog niks. We hadden wel een haard, maar je kon er niet omheen. Laat staan springend.

Dat ik dat allemaal onthouden heb, vind ik wel aardig. Zo is er wel meer dat ik qua taal leuk vind om me te herinneren. Dat er zo nu en dan iets komt bovendrijven zal wel iets zijn dat samenhangt met mijn ouderdom. Het schijnt dat dat erbij hoort. En ik ben gevoelig voor taalgrapjes. Die vind ik doorgaans het allerleukst.

Nou, ik ga maar weer even in de zon, want die schijnt niet voor niks . Of was het nou dat ie wél voor niks opgaat…..? Die gekke taal ook…..


Digitaal knutselen…..

Daar zijn mensen op allerlei manieren mee bezig. Leuke manieren dan. Ik reken de figuren die alleen maar digitaal knutselen om dingen in de war te schoppen voor het gemak maar even niet tot het menselijk ras. Nee, anders dus.

Onze dochters zingen allebei in verschillende koren. Het koor van onze jongste dochter heet toepasselijk “Ons-Koor” uit Beekbergen. Het is niet zo’n groot koor van allemaal enthousiaste vrouwen en ze hadden bedacht iedereen maar eens een leuke paaswens te sturen. Ze hadden allemaal een woord gekregen en samen met dat ene woord maakte iedereen een foto van zichzelf. Al die foto’s met elkaar vormde één grote wens.

Ingrid had zelf het woord ‘VOOR’. Dat had ze aan haar 10-hoog balkonhek geplakt met het Mheenpark als achtergrond, terwijl ze zelf om een hoekje keek. Ze stond er maar half op, maar dat vond ze meer dan genoeg.

Hun dirigent had trouwens ook iets moois gedaan! Hij leidt 5 verschillende koren en die heeft ie thuis hetzelfde lied laten zingen. Van al die stemmen heeft ie digitaal één koor gemaakt en dat klonk geweldig leuk! De vrouwen hadden er ineens ook mannenstemmen bij! Mijn dochter zei, dat het wel raar was om in je eentje thuis je partij te kwelen, maar na drie verschillende opnames, vond ze de eerste eigenlijk het meest geschikt voor verzending.

Lex van Delden, de ( strenge !) dirigent van haar koor, is dus wel een poosje druk geweest met zijn 5 koren tegelijk. En ook thuis natuurlijk. Maar hij zal er wel een professionele knutselruimte voor hebben, denk ik. Hij is geen onbekende op dat gebied.

Ik kan niks laten horen of zien van al die activiteiten, want mijn dochter liet het op afstand even horen en zien op haar telefoon, niet zo duidelijk voor mij, maar al die idieeën vind ik erg leuk. En ik heb diep respect voor de kundigheid van de mensen die zo kunnen knutselen.

Ik ben mijn knutselvaardigheden een beetje kwijt, ik heb verdorie overal een vergrootglas bij nodig…..!


De afdeling “Lief”…..

Er gebeurt veel liefs dezer dagen. En toch allemaal door die vermaledijde corona. Ik was van de week dus even bij de apotheek, toen daar een moeder binnenkwam met een paar kleine kinderen. Het jongetje ging meteen naar de speeltafel en het meisje liep met haar mama mee naar de balie.

Ik vertelde al dat ze die hadden afgeschermd van de werkplek van de assistentes met vanaf het plafond aangebracht doorzichtig plastic. Het kleine meisje voelde met haar hand aan het plastic en haar moeder zei, dat ze dat maar niet aan moest raken. Het kind wist al waarom niet, daar was thuis over gepraat.

“Maar mag ik jou dan nog wel aanraken?” vroeg ze ongerust. “Ja, hoor, dat mag.”zei haar mama. “O, gelukkig!” zei het kind en legde haar hoofdje tegen mama’s jas. Mama was helemaal vertederd en legde haar hand op haar dochters hoofd. Dat zag er zó lief uit, deze oma was gewoon een beetje aangedaan! Mooi om te zien.

En gisteren had een buurfamilie een gelukspoppetje met sleutelhanger door de brievenbus gedaan met een kaartje waarop stond ” Even ’n beetje geluk in deze moeilijke tijd!” en dan de naam van de buurfamilie. Dat is lief, hè? Het popje had een gehaakt en versierd klein ‘jurkje’ aan. Het zag er schattig uit. En deze ouwe buurvrouw was alweer ontroerd door deze leuke attentie.

Met veel van dit soort belevenissen komt het wel goed met iedereen. Oplettend, voorzichtig en gezond blijven, daar gaan we voor…..!


1 April…..

Ja, het is inmiddels 2 april, dat weet ik, maar gisteren was onze schoonzoon jarig. Dat we niet naar hem toe konden om hem te feliciteren en persoonlijk een cadeautje te overhandigen was natuurlijk erg ongezellig en ongebruikelijk, maar het was niet anders.

We kwamen op het idee om Gall & Gall te vragen of ze ook iets konden bezorgen. Nou, dat kon. Dat doen ze dan wel via Post.NL en niet zelf. Dat maakte ons niet uit als het maar wel op tijd bij de jarige terecht kwam. Dat werd geregeld en keurig, hoor. We kregen zelfs een track en trace-bericht, waar het ‘pakket’ zich bevond. En hoe laat het bezorgd zou worden. Dat was pas ’s avonds. Overdag hadden we ‘m natuurlijk al via de app gefeliciteerd. Maar hij had nachtdienst gehad dus lag ie te slapen. Dat kan ook als je jarig bent.

Onze dochter appte, dat ze ons even kwam bekijken. Op afstand, ze wilde niet binnen komen, maar legde wel twee bossen tulpen en narcissen op de tuintafel. “Ik wou jullie gewoon even zién!” zei ze. Ik heb wel even met haar gepraat in de tuin. We zijn allemaal voorzichtig. Zij heeft twee grote jongens thuis, die op hun kamers zitten, een slapende man dus wat kan er gebeuren. Het was leuk om haar even te zien. “’n Rare verjaardag”, zei ze. Anders gaan ze uit eten als er iets te vieren valt, maar daar komt nou niks van.

Nou, ’s avonds kregen we een foto gestuurd van een blije man, die zeer tevreden was met z’n mooie whiskey ! Door het late uur had ie daar niet op gerekend. Als je op 1 april jarig bent, kun je de raarste moppen verwachten. Maar die van ons vond hij dus geslaagd.

Zijn collega’s hadden trouwens ’s nachts “Lang zal ie leven” voor ‘m gezongen. Toch een mooi lied in deze kommervolle tijden…..!


Lichtkrans…..

Dát betekent het woord corona. Nou, dat klinkt knap onschuldig, zeg nou zelf. Niet als iets dat mensenlevens, die vooral, en keurig geordende stelsels, zoals een economie plat legt. Ik doe mijn best van alles te volgen, maar kan de gevolgen van deze aanslag niet overzien.

Daar helpt dat mooie weer ook niet bij. Onze tuin (netjes zelf opgeruimd vanwege onze tuinman die niet komt) is windvrij en zonnig. We genieten ervan. En we hebben net even boodschappen gedaan, mijn zoon en ik. Geen probleem.

Het is goed georganiseerd bij de Deka-supermarkt. Je kunt maar op één manier naar binnen via de roltrap. Iedereen houdt keurig afstand, niks op aan te merken en als je binnen bent, niet zonder karretje anders kóm je d’r zelfs niet in blijft ook iedereen op afstand bij het shoppen. Ik zag veel mannen, met een telefoon aan hun oor met het thuisfront aan de andere kant. “Welke wil je? Hoe ziet dat pak d’r uit dan? Nee, dat hoeft niet want dat is d’r nog.”

Ik reed de kar en mijn zoon sprintte door de winkel met inachtneming van de afstand uiteraard, zo ie ie wel: hartstikke gezagsgetrouw. We waren best snel klaar. Alleen die 8 rollen wc-papier in de aanbieding…… Je loopt voor gek met zoiets.

Bij de kassa hebben ze strips op de vloer geplakt met de juiste afstand ertussen. Dat is handig. Je hebt het niet in je hoofd: hoe ver precies is anderhalve meter? Een Engelse minister van gezondheid, compleet met stiff upperlip, had het trouwens over twee meter, die de mensen daar in acht moesten nemen, maar ja, alle maten en gewichten in dat land zijn toch al afwijkend. En of die 1.64041199 feet oftewel 50cm. veel zullen uitmaken bij de bestrijding van het virus, je weet het niet.

Ik moest ook nog een doktersreceptje ophalen bij de apotheek. Gewone drugs, hoor, die ik al twintig jaar nodig heb. Maar daar hebben ze de afdeling waar de assistentes werken afgescheiden van het gewone volk door vanaf het plafond tot en met de balie doorzichtig plastic aan te brengen. Een klein vierkantje eruit geknipt. Daar leggen ze de doosjes neer, die je er zelf weg kunt pakken. Safety first. Ze lagen al klaar dus ook daar was ik snel weg naar ons veilige huis.

En moeder was ook weer uitgelaten. Net als de hondjes waar hun bazen trouw mee op sjouw zijn elke dag. Soms zie je iemand met meerdere honden, de buur(t)hondjes ook mee. Corona werkt soms lichtkransjes in de hand…..


Mopje…..

Misschien had je ‘m al gehoord of gelezen, maar ik moest er erg om lachen: “Iemand in de supermarkt liep met een stapel pakken wc-papier in z’n armen. Een klant hield ‘m aan en zei”Vind je dat zelf nou niet asociaal om te doen, een beetje te lopen hamsteren met toiletrollen? Er blijft niks over voor iemand anders!” “Mee eens, hoor meneer! Maar mag ik nu weer even verder gaan met vakken vullen?”…..


Biertje…..?

Tot voor kort was Corona hier in huis de naam van een Mexicaans biermerk, maar dat is inmiddels veranderd. Het is nu de naam van een wereldwijd probleem. En wat moet je d’r mee? Daar houden zoveel mensen zich mee bezig, ook mensen die er veel meer verstand van hebben dan wij.

Dus wat doen wij? We maken ons er maar niet al te druk over, want dat helpt niet. Wat wel helpt is je aan de adviezen houden en voorzichtig zijn. We doen eigenlijk niet zoveel anders dan anders. Gaan alleen even de deur uit voor wat boodschappen en zitten in de zon, als die er is, ik ruim de tuin op als ik er zin in heb. En het huis, want onze hulp heeft haar schouder gebroken, die zagen we dus sowieso een poosje niet. Dat drama is meer voor haar dan voor ons.

In dat kader: onze tuinman, die vandaag zou komen, belde vanmorgen, dat ie na een week vakantie in Zwitserland, in een hotel waar gekookt werd door Italianen, zich nu niet zo lekker voelt. Hij kon nog niet getest, want hij had de bijbehorende temperatuur (nog) niet, maar hij komt dus niet eerder dan dat e.e.a. duidelijk is. Dus prima dat ik nu zelf de tuin opruim, zeg nou zelf. Dat heb ik voelen aankomen.

Kloris is veel thuis, want waar hij voor weg zou moeten is allemaal afgelast. Vergaderingen en zo. We laten soms wat eten bezorgen, want die mensen moeten ook leven na al die sluitingen. De bezorgers hebben handschoentjes aan en zetten de spullen na het aanbellen voor de deur. Dat lijkt dramatisch, maar is gewoon verstandig. Zo blijft het allemaal te doen.

Onze Engelse vakantie staat op losse schroeven, maar onze Cornwallse verhuurder heeft al laten weten, dat we, hoewel hij niet weet wat de werkwijze van zijn bemiddelende organisatie van plan is, met reeds geboekte vakanties, ons reeds betaalde bedrag gewoon terugkrijgen. Zeer symphatiek. Het is voor hem toch ook onzeker hoe zijn zomer verloopt. Jammer, maar ook al wordt het Achtertuinia (Garden-ia) als bestemming, geen koffers hoeven in te pakken heeft ook wel wat. We zien het allemaal wel.

Wij voelen ons zo lekker als de bekende kip en denken en hopen dat zo te houden. Ik wens iedereen hetzelfde. Take care, in de ruimste zin van het woord…..!


Afvallig…..

We nemen afscheid van onze grijze afvalcontainer. Hij wordt vandaag voor de laatste keer geleegd en morgen opghaald. Sinds 2002 mikten we er van alles in. Nou ja, niet ‘van alles’ , want we zijn eigenlijk best goede scheiders geweest altijd. We hebben nu een nieuwe grijze bak, maar wel een met een vrolijke oranje deksel.

Daar moet vanaf nu herbruikbaar spul in. Plasticverpakking, zakjes, bakjes, plastic flessen van wasmiddel, shampoo, smeersels, blikken en blikjes, frisdrank-en zuivelverpakkingen, platgevouwen met de dop d’r op. Nou ja, een waslijst van wat ‘mag’ en ‘niet mag’. De informatieverstrekking en voorlichting is uitstekend bij Circulus/Berkel. Kun je niks van zeggen.

We hebben ( practisch naast ons huis, zeg!) ondergrondse containers gekregen, waar je 60- en 30-liter zakken in kwijt kunt. 30 meter verder lopen dan tot nu toe naar onze schuur. Erg chique, zo dichtbij De containers zijn te openen met een nieuwe milieupas, die bij het huis hoort. Daar kun je mee naar de stort om grof vuil mee weg te brengen en chemisch afval. De afvalstroom is in Apeldoorn bijzonder goed geregeld, vind ik. ’n Groene bak voor tuin- en groenteafval. De Kringloopwinkels zijn populair. Mooi, toch?

Wij hebben in de keuken een mandje staan waar we gedurende de dag spullen in verzamelen. Kloris is onze afvalverwerker. Ruimt flessen op, doet papier in de papiermand, die hij eens in de zoveel tijd leegt in de blauwe papierbak buiten, die gratis wordt geleegd eens in de maand, moet alleen nog wel es even vragen of iets een ‘weggooi-fles’ is. Hij leegt de stofzuiger. Daar hoef ik me dus helemaal niet mee bezig te houden en dat is fijn. Ik doe weer andere dingen. Hij ruimt ook altijd de vaatwasser uit, geen verplichting, maar dat is mooi schoon werk natuurlijk!

Maar we scheiden dus. Onze kinderen, buren en veel mensen die ik ken doen dat ook trouw. Afval dus. Verder houden wij het rustig qua scheiding, bijna zestig jaar getrouwd, dan begin je daar niet meer aan. Dát is pas gedoe. Afval scheiden is (een) gewoon( te)…..