Volwassen…..

Elswhere.org is onlangs volwassen geworden. Met je eenentwintigste ben je dat toch? En zolang bestaat dit blog nu dus. 21 jaar. Ik schaam me d’r over, dat ik er te weinig mee doe. Dat is wel eens anders geweest, ik weet het. We maken ons wat bezorgd over de gezondheid van mensen in onze familie en dan komt er weinig van, omdat het niet logbaar is.

En ons leven is veranderd nu Kloris en ik verouderen. De activiteit is er een beetje uit. Niet tussen ons tweeën, hoor. We ruimen nog samen op, Kloris zorgt ervoor, dat er gerecyceld wordt, alles in de juiste afvalbakken gaat, zuigt nog stof, leest veel, computert enthousiast. Wandelt en fietst. Ik dus niet. Ik doe wat mijn hand vindt om te doen (uitdrukking van mijn moeder !) en zorg voor de was en zo. Maar we luisteren veel muziek.

Het feit, dat onze zoon zijn thuiswerkkantoor in ons huis heeft en we hem dus van alles kunnen vragen als ie tijd heeft, is een zegen, die we dagelijks tellen. Onze dokter zei laatst, dat mantelzorger het slechtst betaalde baantje ter wereld is en hij heeft waarschijnlijk het grootste gelijk van de wereld. Maar we hebben het ook gezellig met elkaar, dat scheelt. En we hebben geen hulp meer, behalve onze trouwe tuinman en de glazenwasser, die iets minder trouw is, want je weet nooit precies wanneer hij komt, maar dat is peanuts natuurlijk. Kloris zegt altijd: “Zolang ik de overkant maar kan zien !” Wij klussen dus zelf ons huishouden aardig op orde.

Aan de buitenkant van het huis moet nog wel het e.e.a. gebeuren, maar dat komt wel in orde op z’n tijd. We denken na over verduurzaming, zoals iedereen. Dat is niet gratis, ook dat. En je mag niet denken: het zal mijn tijd wel uitduren als je zo oud bent als wij nu zijn. Maar we denken ook dat het wel goed zal komen met wat er nog gebeuren moet.

Over onze gezondheid mogen we niet mopperen, d’r is wel wat, natuurlijk, zoals bij iedereen op leeftijd, maar we slapen goed en dat is het beste medicijn voor van alles. We letten op met wat we eten en drinken en ook dan kun je het best gezellig houden, hoor. Een matig mens is zijn vrijheid waard, zeiden ze vroeger. Tuttig, maar wel waar.

We verwarmen ook anders! De kachel is niet zo erg actief. We kleden ons warm. En dat helpt. Er waren truien, die ik nooit droeg, omdat ze veel te warm waren voor in een verwarmd huis. Die komen nu goed van pas.

Zoiets dus…..

We brengen onze tijd best aangenaam door. Ik kijk, zoals de mannen hier zeggen : “wijvenfilms” oftewel Jane Austen- en Brontë-verhalen die verfilmd zijn en detectives, waar een verhaal omheen zit, waarin het lijk niet prominent in beeld hoeft te zijn. Of ik kijk wel es wat mee zo hier en daar, maar we zijn verder redelijk selectief qua televisie.

Dus het gaat goed met ons en met Elswhere.org ?…..Tja, ik doe mijn best…..


Assistentie……

We kregen een brief van onze huisartsenpraktijk dat men afscheid gaat nemen van een assistente, die 36 jaar gewerkt heeft voor een hele rits dokters van eigenlijk nog steeds dezelfde praktijk. Ze gaat nu met pensioen.

Toen wij in de zeventiger jaren naar deze contreien kwamen vanuit de stad Groningen zijn we nogal eens van huis gewisseld. Dat was voor collega’s de reden om, toen wíj met pensioen gingen, in een cabaretvoorstellinkje een grapje te maken van onze familienaam. Toen waren we de familie “Verkasweer !” Inmiddels wonen we in ons laatstbetrokken huis 37 jaar. Honkvast, je kunt niet anders zeggen.

Op onze nieuwe stek moesten we na verloop van tijd wel op zoek naar een andere huisarts. De vorige woonde in Vaassen en dan is dat lastig als je patient in Apeldoorn ’s nachts of bij ander ontij je hulp nodig heeft. En laat er nou om de hoek op loopafstand in onze straat een praktijk zijn! We konden er als familie van zes ook nog terecht. Leuke dokter, geen witte-jassen-type én een leuke assistente ! Ja, die pensioendame van de brief dus! Ze heeft 25 jaar voor onze dokter van toen gewerkt. En is toen aan die rits begonnen, want de dokter stopte ermee.

Er is een modern medisch centrum gekomen met meerdere dokterspraktijken, er is een apotheek, een fysiopraktijk, bij verloskundigen kun je terecht, nou ja, vanaf de wieg is het geregeld daar. Dat was dus een hele verhuizing en onze loopafstand werd een rijafstand. Maar de assistente verhuisde mee. Ze kent de mensen van ‘haar’ praktijk, daar veranderde niks aan. We kennen haar dus al heel lang en ze heeft ons zien verouderen. Wij zijn haar daar al heel wat jaren op voor natuurlijk, dus wij haar niet ! De eerste praktijk hier vlakbij had iets dat de nieuwe wat minder heeft natuurlijk. Meer computers en een soort gezelligheid, maar aan de assistente is niets veranderd, hoor!

Ik weet nog, dat ze ’n keer tegen me zei, toen ik uit de dokterskamer kwam: “Kom eens even mee, u hebt uw trui binnenstebuiten aan.” Ze had me ook gewoon mijn jas er overheen kunnen laten aantrekken, maar ze wist ook dat Kloris me er niet attent op had kunnen maken! Nou, zoiets dus. We wensen Fokjelien een lang en gezond leven en een goed pensioen!


Hooibalen…..

Balen van hooibalen, steeds meer mensen krijgen er last van. Ook letterlijk. In brand gestoken, ik vind het gewoon zonde. Daar worden ze toch niet voor geproduceerd. Maar ze hebben een handzame vorm tegenwoordig. Makkelijk te vervoeren. Overal neer te gooien. ’s Nachts, als niemand het ziet.

Ik herinner me verhalen over hooidagen: (oma vertelt) hele families met elkaar bezig om het hooi op tijd binnen te krijgen. Op mooie dagen , als het droog was . Mijn kloris had als kind hooiende buurmannen en mocht dan boven op de hooiwagen mee en heeft daar leuke herinneringen aan. En dan waren op veel plaatsen hooifeesten als de klus geklaard was. Zulke herinneringen had ik als jeugdige stadse Amsterdammer natuurlijk niet. Alleen maar plaatjes van gezien in nu bejaarde boeken.

De kinderen van nu moeten het doen met machinaal gevormde blokken hooi, die in brand staan. En de uitleg van hun ouders of en waarom dat moest. Ik heb heus wel begrip voor protesten, hoor. Soms moet dat stevig, zelfs dat snap ik. Maar er zijn grenzen aan hoe je dat doet, vind ik. Ook aan Haagse grenzen trouwens. Hoe lang je betrokkenen laat wachten op zinvolle, stevige gesprekken en voorstellen waar die protesterende sector daadwerkelijk iets aan heeft. En niet te hooi en te gras qua tijd

Maar kom, Juli, de hooimaand, is bijna voorbij. Hooikoorts gaat ook weer over en de hooiberg is uit de tijd van Swiebertje en die speld is er allang uit. Wij hadden thuis in de oorlog een hooikist! Nuttig ding ook, maar ook uit de tijd, denk ik…..

Leuk, hè, hooi…..?


Naar Cornwall met een elektrische auto…..

Daar is niks mis mee, natuurlijk. Onze zoon, die van wanten weet, bereidt zoiets zeer nauwkeurig voor. Weet van de hele reis waar de laadpalen staan, liefst snelladers natuurlijk van een merk waar je op kunt vertrouwen. Hij heeft daar apps voor en de auto zelf geeft ook informatie.

We zijn op de Tweede Pinksterdag ’s avonds laat vertrokken uit Apeldoorn, reden ’s nachts door België en Frankrijk naar de Tunnel. We waren dus ’s morgens vroeg al in Engeland. Bij de Tunnel was het rustig. Ik vind het altijd het leukste van ’s nachts rijden dat je het langzaam licht ziet worden! Dat maak je niet mee als je geen slaapproblemen hebt. Toen we thuis vertrokken, stroomde het van de regen, maar hoe zuidelijker we kwamen hoe droger het werd. En dat bleef het.

Ook in Engeland was het droog en zeer rustig op de weg. De auto is in België een keer opgeladen en in Engeland direct nadat we de Tunnel uitkwamen.

Ook wel gehad, later in de vakantie, dat je kon aansluiten in een wachtrij, omdat alle palen bezet waren, alle zes. Maar toen vonden we een klein Shellstationnetje, met één paal, die niét bezet was! Dat lijkt allemaal ongunstig als je van plan bent elektrisch te gaan rijden in Engeland, maar ze lopen een beetje achter qua laadpalencapaciteit. In Cornwall is het nog erger eigenlijk. Daar zijn wel palen , maar nog al eens “out of order” met een hek d’r omheen. Die wachten op de horden toeristen die nog moeten komen als de scholen hier vakantie krijgen. Onze huisbaas vond het prima als we de stekker in het stopcontact staken ’s nachts. Zoon kan meten wat ie verbruikt op deze manier en dat hebben we gewoon apart afgerekend achteraf. En bedankt voor de service!

Wij volgen ook een vlog van een bedrijf, dat van alles doet op het gebied van elektriciteit en dat doet het meest aan zonnepanelen en zelflaadapparaten aan huis. Door heel Engeland. Maar wij waren met het stopcontact van onze landlords zeer geholpen! Onze gastvrouw was ontzettend blij, dat we er weer waren. Vooral omdat zij had gedacht dat een elektrische auto ons vast niet zover had kunnen brengen, helemaal naar Cornwall!

Maar wij waren dus weer op ons geliefde plekje! Dat bloedeind rijden weer met veel plezier volbracht. We hadden drie weken geboekt. Echt mooi weer was het niet altijd, maar dat was niet erg. We zijn op plekken geweest, waar we nog nooit geweest waren. “You have seen more of Cornwall than we have !” zei Sue. We hebben het in ieder geval niet zo heet gehad als de meesten van jullie. Onze temperatuur hier was 23 tot 25,26 graden. Maar ook wel es 16 of 17 !

In Engeland hebben we veel koeien, schapen en paarden gezien. Allemaal in de wei. Hoe ze het daar doen met de stikstof? Geen idee. De supermarkten zijn nog steeds goed gevuld met spullen waar British opstaat. Dat je het maar weet. De boerenmarkten worden goed bezocht. Alles is ” local”, zodat je ook weet waar het vandaan komt!

Niet bij iedereen uiteraard, maar je hebt soms het idee : je hebt Groot Brittannië. Punt. En dan zoiets als Europa. Daar horen ze eigenlijk niet bij. Maar wat is het een prachtig land en dat gekke van ze, dat aparte, die soms idiote tradities, waar je geen touw aan vast kunt knopen en gekke, maar ook heel bijzondere mensen met briljante ideeën , het heeft allemaal wel wat. Voor nuchtere Hollanders als wij zijn. Volgend jaar willen we naar Schotland……


Voetbal…..

Gisteravond gekeken naar Feyenoord, dat helemaal naar Tirana moest om een finalewedstrijd tegen AS Roma te spelen in de Conference League. Wat voor League dat is moet je mij niet vragen, hoor! Ze hebben verloren van de Italiaanse club, dat één doelpunt maakte. En ook de doelpalen waren de tegenstanders van de Rotterdammers. Omgekocht waarschijnlijk. Jammer, dat verlies, want ze speelden best goed. Vond ik dan. Hadden die doelpalen een beetje meegewerkt waren ze er wel ingegaan. O ja, en die keeper stond ook een paar keer hinderlijk in de weg. Die van Feijenoord trouwens ook, want wat is nou winnen met 1-0 ?

Nou ja, voetbal, sport in het algemeen, het houdt de gemoederen bezig. Als je zo’n tribune ziet, mensen die zó fanatiek meeleven en verdorie ook altijd precies weten wanneer ze in beeld zijn. Hoewel ik degenen die dat niét in de gaten hebben het leukst v!nd !

Ik hoorde nog een leuk verhaal over een wedstrijd in Engeland, een zogeheten derby, clubs die in dezelfde regio zijn gevestigd en dan tegen elkaar uitkomen. Veel fanatisme bij de supporters uiteraard. De ene club was Liverpool , de andere weet ik niet meer, maar wel in de buurt dus. Het was een aantal jaren geleden, die wedstrijd en ging herdacht worden of zo.

Een verslaggever hield op straat mensen aan om te vragen of ze nog wisten waar ze waren op die gedenkwaardige dag van de derby. Hij vroeg het natuurlijk aan mensen op leeftijd, want het was echt al een tijd geleden Hij sprak met een wat oudere man. “Kunt u zich nog herinneren, waar u was, meneer, toen Liverpool won ?” “Nou en of “, zei de man ” want ik stond in het doel !” Zal uiteraard wel eens een bekende keeper zijn geweest, alleen even niet bij de reporter, want het waren Andere Tijden zonder Facebook…..


De erfenis…..

Een vader lag in het ziekenhuis en riep, in afwachting van zijn onvermijdelijk naderende levenseinde, nog eenmaal zijn drie zonen bij zich om hen in kennis te stellen van zijn nalatenschap. Hij was een Apeldoorner. Dat moet je even weten.

Hij sprak: “Henk, jij krijgt de huizen aan de Loolaan, dan krijgt Jan die aan de Deventerstraat en Evert de woningen aan de Anklaarseweg. Zo wil ik het, heb ik besloten”.

Toen Henk aan een vriend vertelde over het besluit van zijn inmiddels overleden vader, zei de vriend : “Goh, ik heb nooit geweten dat je vader zo vermogend was!”

“Nee, zei Henk, hij wilde, dat we z’n krantenwijken zouden overnemen…..”


Pasen nieuwe stijl…..

Ja, het gaat niet meer zoals vroeger. Maar alles is anders, dus dat wisten we al. Volgens mij is het verhaal rond Pasen nog steeds hetzelfde, maar wat ze er bij De Passion van maken? Ik kan d’r niet aan wennen en dat hoeft gelukkig ook niet. Het niet volgen is de oplossing voor mensen zoals ik.

Een paar jaar geleden nog maar liepen de kindertjes van de kleuterschool nog met hun zelfversierde Palmpaasstokken in ’n optochtje door de straat. En werden er met Pasen eieren verstopt in de tuin. Ik weet dat dat nog steeds gebeurt als mensen jonge kinderen hebben. De Paashaas zal ook nog wel functie hebben, neem ik aan. Het is rustig in onze buurt. Veel mensen zijn weg voor een paasvakantie. Het is er schitterend weer voor.

Van de week zag ik een programma van Paul Witteman, waarin mensen vertelden over hun favoriete deel van de Mattheuspassion van Bach. Met hun eigen verhaal als reden daarvoor. Mooie uitzending, vond ik.

Ik heb de Mattheus heel wat keren beleefd. Samen met mijn vader In het Concertgebouw in Amsterdam en samen met de vader van ons kroost in de Grote Kerk in Naarden en in die van Apeldoorn. Het was altijd een hele zit. En thuis natuurlijk, waar je tussendoor koffie kon halen, naar het toilet kon en kon beslissen dat je er voorlopig wel weer even genoeg van had. Voordeel van thuis zijn. Mocht vast wel van Bach. Een jaartje overslaan ook.

Mijn Kloris zong in Groningen als tenor de Mattheus elk jaar, drie avonden achter elkaar. Bij het Toonkunstkoor van Charles de Wolff. Moest volgens onze kinderen papa zijn pinguïnpak weer aan.

Onze dochter is met haar gezin ook een Paasweekendje weg . Doen ze allerlei stoere dingen. Karten en zo. Veel actie. Maar ze had in hun vakantiehuis ook paaseitjes verstopt, die haar jongens, zo rond de twintig, moesten zien te vinden. Nou, en ze gingen op zoek, hoor. Net als vroeger in de tuin. Grote jongens, kleine eitjes, maar toch. Ik hoorde tenminste niks over paaseieren van een ander formaat. Dat zullen dan wel de eieren, hard- of zachtgekookt, van het paasontbijt zijn geweest!

Paaseieren voor grote mensen, hoeven niet verstopt…..!


Winterhard…..

De viooltjes, die ik had gekocht en in bakken had gezet, zijn dat. Winterhard. Gelukkig maar, want het sneeuwt. En het is koud.

Heel raar is dat. Want de kussens, die we elke avond even in de gang bij de kapstok legden, omdat we ze de volgende dag toch weer buiten in de stoelen legden als we in de zon koffie dronken, liggen d’r nog. Voorlopig kunnen ze weer in de schuur opgeborgen. En hoewel ook wij steeds winterharder worden, want we doen pas ’s avonds de kachel een beetje aan, vind ik het zieliger voor mijn bloemetjes dan voor ons. Mijn schuine zolderraam is inmiddels dichtgesneeuwd.

Ik ben bureauladen aan het opruimen. Ik kom van álles tegen. Fototoesteldingen, snoertjes waarvan ik geen idee meer heb waar ze op zouden moeten passen, Over dat soort spullen moet een technisch onderlegd persoon zijn oog laten gaan, want daar heb ik toch geen verstand (meer) van. Verouderde spullen in combinatie met een behoorlijk verouderd mens zullen we maar zeggen. Ik ga dat allemaal in een doos doen. En dat ruimt op. zeg! Een practisch lege la als gevolg. En die techneut weet dan wel of iemand er nog wat aan heeft, aan die spullen.De mannen hebben met de auto lekker de boodschappen gedaan. Ik heb gestofzuigd, ook nuttig. En zo rommelen we maar zo nuttig mogelijk de dagen door.

Het gaat trouwens heel goed met de buurvrouw. Kan met haar arm alweer alles doen. Niet zwaar tillen, maar dat deed ze met haar 90 jaar toch al niet meer. Ze rijdt ook alweer auto, geen grote ritten meer, zegt ze. Dan laat ze zich rijden. Haar kinderen hebben een horloge voor haar aangeschaft, waarop ze alleen maar op een knopje hoeft te drukken om ze te bereiken als er iets is. Het schijnt allemaal heel handig te zijn en ze schijnt ook te controleren te zijn waar ze zich bevindt. Dat vindt ze maar niks en daar mopperde ze over. Maar iedereen kan gerust zijn, dat vindt ze dan wel weer fijn. Ik breng haar de krant elke dag als wij ‘m uit hebben dus ik zie haar ook . Niet elke dag, want dat vinden we ’n beetje inbreuk op haar privacy. Dan leggen we de krant op een tuinbankje en pakt ze hem zelf wel.

Nou, wen maar weer even aan de winterse temperaturen, al dan niet vrijwillig. Maart roerde even letterlijk zijn staart en April doet waarschijnlijk ook nog even wat ie wil. We zien het wel…..


Pech…..

Vrijdag liet ik mijn ogen weer eens testen. Dat was alweer een paar jaar geleden en dan krijg je een briefje van de opticien of het niet weer eens tijd wordt. Mijn kloris moest bij de audicien zijn dus dat kon tegelijkertijd.

Mijn ogen waren niet achteruitgegaan, zelfs vóóruit ! Vergeleken met de vorige meting bij dezelfde zaak. “U hebt dus geen nieuwe bril nodig !”zei de opticien-dame.

Heb ik effe pech, zeg! Want ik had wel zin in een nieuwe eigenlijk. Mijn huidige montuur is zwart en er zijn zulke leuke lichte monturen nu. Maar ja, deze zuinige vrouw doet dat dus niet. Misschien later toch nog, maar nu is het een beetje onzin. Het vorige montuur was prijzig en is lekker licht van gewicht en dat is ook wel prettig. Dubbel focus ook. Nou ja, niet zeuren, het zou dus uitsluitend een cosmetische reden hebben gehad, een nieuwe aanschaf.

Mijn pech staat dus in geen enkele verhouding met de pech die duizenden mensen elders hebben. En dan heb ik het natuurlijk over de Oekraïniers. Van hoe het daar is kun je je geen voorstelling maken. De beelden op de televisie zeggen genoeg. Ik maak me wel ongerust over hoe het nu verder gaat. Ook over hoe het gaat met onze planeet, zoveel rampen overal.

De veranderingen in het klimaat. De KNMI-winter is al voorbij. Als het zonnig is en je een trui aanhebt hoeft de kachel niet of minder aan. Onze zoon had het altijd over “de bejaardentemperatuur” in huis, als het ’s winters koud was buiten. Dat zegt ie nu maar zo nu en dan. Gunstig voor de rekening.

We zijn ook aan het opruimen. De Kringloop komt straks wat spullen halen, die niet in de auto passen en we dus niet zelf kunnen droppen. Geeft weer ruimte. In de tuin loopt er van alles al uit. De rozen en struiken, dikke knoppen overal. De buurvrouw heeft al af en aan vliegende koolmezen in haar vogelhuisje aan de muur. Er worden nesten gemaakt. Zo vroeg al. En het is nog winter op de kalender.

We hebben al een vakantie geboekt in Cornwall. Wij zijn covid-vrij gebleven in dit huis. Dus geen pech gehad. We hopen dat die vakantie door kan gaan. Ons huisje in Engeland staat klaar voor ons. We wachten maar af hoe het loopt in Europa. Onze zoon wil ook graag testen hoe onze elektrische auto qua laadplekken terecht kan in Engeland. Dat klinkt alsof alles normaal is. In ons hoofd moet dat maar zo blijven, ondanks alle zorgen die je hoort, ziet en leest. We hebben een ingelijste folder in de gang hangen, waarop staat :


Stormvrouw…..

Gisteren al een waai om je oren van Corrie gehad? Zo heet de storm, die toen over ons land trok. Genoemd naar de eerste vrouw die bij het KNMI werkte. Corrie van Dijk, geboren in 1938, dus een bijna-leeftijdgenoot van me.

Ik las een interview met haar. Een leuk verhaal. Nog zeer actief is ze. Na eerst destijds twee jaar bij de luchtmacht kwam ze in 1964 bij het KNMI. In zo’n mannenwereld, waar ze al aan gewend was. In haar aanstellingsbrief stond dat ze een paar honderd gulden minder verdiende dan haar mannelijke collega’s, maar dat ze daar vast wel begrip voor zou hebben.Dat is vaak nog steeds zo bij veel banen, die vervuld worden door vrouwen, maar dat begrip is nu wel verdwenen, hoor!

Omdat ze ’n kind kreeg is ze veranderd van baan, omdat die nieuwe job beter te combineren was met het moederschap. Dat ging toen vaak zo als je ’n vrouw was. Administratief werk gaan doen in een ziekenhuis. Ook mooi, wel meteorologie gestudeerd, maar toch.Tijden veranderen, maar echt niet helemaal. Maar de belangstelling voor het weer is natuurlijk altijd gebleven, zegt ze. En ze heeft er verstand van. Ga naar buiten en geniet van een storm, ook dat zegt ze.

Toen ze (in plaats van salarisverhoging, zeg ik dan maar) een storm naar zich vernoemd kreeg, heeft ze daar eerst heel hard om gelachen, maar vond het toch wel leuk. Ik vind trouwens dat ze wel heel erg lang heeft moeten wachten voordat haar naamgenoot es ’n keertje langs kwam! Heeft ze 84 jaar voor moeten worden! Dat de wind nog maar lang voor haar uit de goede en gezonde hoek mag waaien!

Wij hebben hier in de buurt wel minder schade van de storm dan elders in het land, maar daar kan Corrie van Dijk niks aan doen. Het was gewoon een storm met een naam : Corrie dus…..