Reclameren…..

background-2944077__340

Gisteren werden in ons dagblad de kerstreclame-acties van de diverse supermarktketens met elkaar vergeleken. Jumbo kwam er goed af, met veel zingende sporters op de achtergrond en met Max Verstappen, die even een fles ‘bubbels’ kwam brengen. Gezellig, gezellig.

Lidl met Beau van Erven Dorens werd wat overdreven gevonden vanwege de duidelijke bedoeling om niet alleen het ‘gewone volk’ in het assortiment te interesseren maar ook de bovenlaag van de bevolking. In die reclame is het wel erg veel goud dat er blinkt. En die vette knipoog aan het eind had Beau wel achterwege mogen laten. Die bewaart ie maar voor vrienden die ook een dubbele achternaam hebben.

Albert Heijn heeft het reclametechnisch het slimst gedaan, zeggen deskundigen. Door de héle maand december erbij te betrekken en niet alleen die min of meer verplichte ‘gezellige’ familiediners met de kerst. Meer uit het leven gegrepen: kerstlampensnoertjes die in de war zitten, kerstkaarten die geschreven moeten worden, kinderen die vrij zijn en van alles willen, nou ja, van alles dat langskomt in december.

En dan de Plus. De één vindt het een tot tranen ontroerende commercial en de ander vindt de dood en een kerkhof bepaald niet bij een supermarkt passen. Niet om vrolijk van te worden. Vind ik ook, hoor. Dat had misschien wel wat anders gekund. Maar het is natuurlijk wel ‘uit het leven gegrepen’, nog letterlijk ook! Toevallig kennen we een paar gevallen, waarbij een oma en een opa in december gestorven zijn. Dan is die tijd van het jaar nooit meer hetzelfde als voorheen. Niks aan te doen.

In dat filmpje van de Plusreclame gaat het over de traditie van oma, die altijd het kerstmaal kookte en die er nu niet meer is. Dat daar in familieverband bij stilgestaan wordt is logisch. Dat de dochter, die het bereiden van het kerstdiner in het ouderlijk huis van haar heeft overgenomen, de recepten van haar moeder nauwgezet volgt, vind ik wel mooi. Traditie. Maar dat ze de boodschappen daarvoor dan bij de Plus doet, komt er eigenlijk niet helemaal uit, dat is wat zwak uit reclame-oogpunt gezien. Dat het me treft, ach, dat zal de leeftijd wel wezen, want verder voel ik me wel aardig vrolijk, hoor…..!

.....die muts past iedereen, nog lekker warm ook.....

…..die muts past iedereen, nog lekker warm ook…..


Driedaagse…..

Als je op een vrijdag jarig bent, zoals ik vorige week, en het dan op zondag viert met je familie, kun je er van uitgaan, dat je drie dagen jarig bent. Op zich heel gezellig, hoor! Je moet er even rekening mee houden met de boodschappen, maar dat is allemaal prima gelukt. Behalve wat betreft onze jongste zoon, die niet kon komen omdat er geen treinverkeer was tussen Utrecht en Apeldoorn en hij niet gemotoriseerd is. Er zitten twee weken tussen de verjaardag van onze jongste dochter en de mijne en hadden we ‘m toen al gezien en in december moet je sowieso waken voor een familie-overkill, dus was dat niet zo erg. Hij houdt toch wel van z’n moeder.

Mijn zusje en haar man waren er en die zien ons volk niet zo vaak, de achterneefjes al helemaal weinig, dus dat was ook leuk. Al die lange knullen hadden ze gezien toen ze peuters en kleuters waren. Zo gaat dat als je niet allemaal in dezelfde straat woont. Vroeger was dat soms anders, hè? Woonde je op elkaars lip. Ik vind dat eigenlijk wel goed geregeld nu, áls je elkaar dan treft heb je wat te vertellen en dat is leuk. En de oma’s kleppen telefonisch en app-technisch toch wel over je.

Ik heb kaartjes gekregen, hele leuke creatieve, ik ben veel gebeld, zelfs uit Australië en ben gefeliciteerd op Facebook, op mijn zelden door mij gebruikte account. Dus ik ben niet vergeten en er is moeite voor me gedaan. Ik heb ook leuke cadeautjes gekregen. Ik had gevraagd om een ‘actuele’ foto van onze vier kleinzonen op ’n rijtje, niet-actuele heb ik in overvloed, maar dat was nu nog niet gelukt. Ik kreeg een mooie creatief ontworpen ‘tegoedbon’. Ik zal hem zuinig bewaren.

Ik had dus een gezellige driedaagse…..

.....kijk, en daar doe ik dan drie dagen over.....

…..kijk, en daar doe ik dan drie dagen over…..


Ons pechvogeltje…..

.....

…..

Er zijn van die dingen waarvan je denkt: dat gebeurt ons niet. Het zit niet in onze familie. Toen onze oudste dochter en schoonzoon ons dus op 29 maart kwamen vertellen dat er bij haar borstkanker was geconstateerd, was dat enorm schrikken, dat snap je. Een gunstig iets was, dat ze het zelf had opgemerkt en er zogeheten “vroeg” bij was. Niet via een volksonderzoek dus. Er werd voortvarend begonnen met de behandeling in het Gelre Ziekenhuis hier in Apeldoorn.

Ze moest aan de chemo, een keer of zes, met tussenpozen van een paar weken. Daar werd ze soms erg naar van en ze verloor haar krullenbol ook nog es. Een pruik vond ze helemaal niks en zonde van het geld, want dat haar kwam wel weer in orde. En ons kind kocht bij elke outfit een gezellig bijpassend mutsje en dat stond haar prima! Ze lakte haar nageltjes in kleur en de mooie zomer was een cadeautje. We hadden met z’n allen een vakantie in Engeland geboekt en die kon toen niet doorgaan, want ze mocht van de dokter het land niet uit. Logisch uiteraard. Ze heeft nog een paar dagen in het ziekenhuis moeten doorbrengen vanwege wat koorts en gebrek aan witte bloedlichaampjes, maar dat kwam ook weer goed.

Maar ze was wel enorm druk met van alles, hoor! Bloedonderzoeken, MRI’s, geprik voor van alles. Nog operaties gehad ook, maar nu is ze aan de bestraling. Moet ze voor naar Deventer. “Ik geef nog geen licht”, zegt ze. Als alles naar wens verloopt is ze 4 december klaar. Ze krijgt nog “eiwit”-prikken om de drie weken, maar daar zit ook een eind aan. Hormoontabletten zal nog wel lang moeten, maar in principe is ze “schoon” verklaard. Ze heeft een rots als echtgenoot, die steeds met haar is meegegaan en haar gesteund heeft bij alles. We zijn enorm trots op allebei en op haar jongens, niet te vergeten. Want zo’n ziekte als kanker is niet niks in je gezin. Omdat ze haar belevenissen op Facebook deelde, wisten familie, vrienden en collega’s overal van en heeft ze veel support gekregen van iedereen.

En iedereen is steeds positief geweest, zo van: natuurlijk komt het goed! Het ‘slachtoffer’ zelf voorop. Haar krullenbol, dat zal nog wel even duren, maar dat komt wel. Ze zeggen, dat je er mooier haar voor terugkrijgt. En die Engelse vakantie? Is gewoon een jaartje uitgesteld…..

.....zonnebloemen zijn speciaal.....

…..zonnebloemen zijn speciaal…..


Hoog…..

Dat onze nieuwe auto, ( die we trouwens al vanaf april hebben dus het heel erg nieuwe is d’r alweer af!) een hoge instap heeft, hetgeen prettig is voor mensen die ‘al wat’ op leeftijd zijn, bevalt ons wel. Je schuift er zó in, zal ik maar zeggen. En je ziet wat meer, hoewel in ons geval niet elke passagier daar wat aan heeft.

Maar mijn kloris noemt dat “haute voiture”. Vond ik wel leuk klinken. We doen niet aan haute couture, ook niet aan haute coiffure, hoewel we deze week wel even naar de kapper moeten, want dat is haute nodig…..


Log-ica…..

Logica staat bekend als : juiste opeenvolging van oorzaak en gevolg. Web-logica, daar heb ik eens even over nagedacht. Wat is de oorzaak van het feit, dat ik “weblog”? Nou, toen we met pensioen gingen veranderde ons dagelijkse ritme en ritueel nogal en ik vond schrijven over iets altijd al leuk leuk. Niet dat ik nou per se mijn ei kwijt moet of zo, er moet wel een aanleiding zijn. Anderen zijn daar beter in en mijn eieren stellen niet zoveel voor. Maar ik verbaas me over dingen, ben soms geërgerd over iets, vind dat dan onbegrijpelijk, maar er valt me ook wel eens iets leuks of moois op en dat wil ik dan wel vertellen. Of over mijn familie, waar soms zorgen over zijn, iets dat jullie mogen weten dan natuurlijk. Ik wil geen herrie in de familietent! Dat is dan kort gezegd de oorzaak van mijn webloggedrag: ik vind schrijven leuk en taal interesseert me.

Een logisch gevolg daarvan is dan dat mensen dat wel eens tegenkomen en lezen, er op reageren zelfs! Als even zo logische reactie lees ik de belevenissen en ontboezemingen van zulke volgers dan ook en het gevolg dáárvan is weer, dat je ze een beetje leert kennen. Sommige blogs volg ik al vele jaren. Daar zitten land- en provincieverhuizers bij! Gewone verhuizers ook, hoor. Wij wonen in ons tiende huis dus daar weten we sowieso alles van. Dit huis is trouwens al ruim 33 jaar onze vaste stek, dus het gaat er wel een beetje af, dat verhuizerige. Veel blogs zijn inmiddels verdwenen. Dat vind ik wel jammer, maar zo gaat dat.

Op een dag ga je dan zelf webloggen. Nu al ruim 17 jaar. Je gaat als je ouder wordt de wereld anders bekijken, merk ik. Je verbaast je wat meer, zal ik maar zeggen. Zegt wat vaker: “Tssss! Nou já, zeg!” Steunt wat vaker goeie doelen, zegt er ook eens een af, omdat je hun werkwijze wat vreemd vindt. Mijn kloris doet nog steeds met plezier zijn vrijwilligerswerk, waarbij ik ‘m ‘administratief’ mag helpen. We kijken heel anders televisie dan vroeger. Maar dat heeft iedereen wel, denk ik. Bankieren doe ik via mijn telefoon. (Ik zie me nog de afschriftjes op datum leggen en in een mapje doen.) Nee, die veranderingetjes zijn allemaal logica van de bovenste plank qua ontwikkelingen! Maar ik blijf me over van alles en nog wat verbazen. Over het weer onder andere en dat er dan mensen zijn die het klimaatakkoord afschaffen! Is dat nou logisch…..?


Herfst…..

.....mijn zonaanbidder.....

…..mijn zonaanbidder…..

Op de kalender is het herfst en dat begin je in de bomen en struiken en aan de vele pompoenen al te zien natuurlijk, maar niet iedereen is er nog van overtuigd zolang de zon nog zo lekker schijnt! En die buien zo nu en dan? Een beetje nat, maar goed voor het stof en het wennen aan de overgang…..


Gekwetst…..

Nee, ik niet, hoewel ik tot een groep behoor, die zich zo nu en dan wel eens gekwetst toont als grijzenden. Maar wij hebben nergens last van, hoor. Tijden veranderen en tradities zijn prachtig, zolang ze passen in tijd waarin je leeft. En als dat niet (meer) zo is, moet je dat accepteren en ze als zodanig waarderen, denk ik. Dan heb je ook geen moeite met van alles.

Die olijke Zwarte Piet bijvoorbeeld is een traditie, die bij Sinterklaas hoort, dat is binnenkort geheid weer aan de orde. Sint zit allang niet meer met “het grote boek” op schoot, hoor, maar met z’n laptop. En daar heeft ie allang geen gekleurde knecht meer voor nodig, die kan leuk ter versiering gaan koppeltje duikelen, omdat de Sint in zijn vrije tijd gewoon vader is van vier kinderen en geen ouwe man van achthonderd jaar of daaromtrent, die z’n spullen moet láten dragen. Dat ie kan paardrijden met die schimmel is mooi meegenomen en dat hij wel van verkleedpartijen houdt ook. Ik bedoel maar, een leuk feest voor kinderen met wel een traditioneel verhaal, maar alsjeblieft zonder de bangmakerij. Als iedereen dat nou allemaal even aanneemt is dat toch oké?

Wij liepen vrijdag boodschappen te doen in de super en toen was de blanke vla in de aanbieding. We vroegen ons af of er niet iemand gekwetst zou kunnen worden. Iets blanks in de aanbieding, nou zeg….tsss! Tja, wel een mooi evenwicht wat betreft de verdwenen naam van de negerzoenen natuurlijk…..


Blindengeleide…..

Het allernieuwste op dit gebied: een geleidepaard. Wel op kamerformaat, hoor, ’t is een lief klein paardje, dat zo’n beetje tot je heup komt. Ik zag er een foto van en het ziet er leuk uit. Ja, heel iets anders dan een geleidehónd natuurlijk. Hopelijk net zo goed te instrueren als een hond. Je valt in ieder geval op als blinde, dat is zeker.

Ik ben al jaren blindengeleide en nog op kamerformaat ook. En hartstikke goed geïnstrueerd, reken maar. Onze zoon zei trouwens, dat je een olifant ook van alles kunt leren! Kamerolifantjes zijn heel populair…..


Pergola met hek…..

,,,,,en vooral dat ‘hekje’vind ik leuk. Het was echt zo’n zaterdag gisteren, mooi weer maar niet te warm, dat iedereen aan het klussen was in onze buurt. Er werd gezaagd, geschuurd, geschilderd, getuintegeld en onze ervaren schoonzoon en oudste zoon hebben bij ons een nieuwe pergola neergezet. De oude was destijds door diezelfde schoonzoon geplaatst, maar inmiddels aardig in ongerede geraakt. Niet schoonzoon W. gelukkig, die was dus niet aan vervanging toe, maar de oude pergola was door zijn min of meer deplorabele staat zeer snel verwijderd.

We hebben de nieuwe pergola via internet gekocht en op het plaatje zag hij er zo leuk uit met dat hek eronder. Iedereen was het er over eens: dat moet ‘m worden. En nu staat ie er dus! Ik ben er blij mee. Door dat hekje zijn de rits afvalbakken onder de poort uit het zicht, een niet te onderschatten voordeel. Iets kan niet mooi zijn en toch nuttig. Het hekje gaat in het midden open dus bezoekende fietsen kunnen makkelijk in de tuin gestald. En we hadden het er al over dat er leuk kerstkransen aan het hek kunnen hangen. ’n Vooruitziende blik is dat.

Dus dank aan onze klussers! En aan de uitvinder van het ‘snelbeton’…..!

.....hekkensluiter.....

…..hekkensluiter…..


Sweet seventeen…..

.....time flies.....

…..time flies…..

Nee, ik niet, ga weg! Dát is lang geleden, zeg! Nee, mijn Elswhere.org is jarig geweest deze week. Mijn log werd zeventien en heeft gelukkig weinig last van pubergedrag. De logmoeder soms wel, maar dat terzijde.

Nu ik er over nadenk hebben onze kinders zich ook best aardig gedragen toen ze zeventien waren. Natuurlijk waren er wel es wat dingetjes waarvan wij dachten: “doe dat nou niet” of “moet dat nou zo?”, maar meestal kwamen ze daar zelf wel achter. Grote rampen hebben we niet beleefd. Andere tijd ook, hoor, dat besef ik terdege. Maar je kunt als ouders ook gewoon geluk hebben.

Als je vandaag de dag zeventien bent valt het soms echt niet mee. Computer en telefoon beheersen je leven, bijbaan om geld omhanden te hebben, school, familie, vrienden, sporten, aan slapen kom je onvoldoende toe. Ik benijd de ouders van vandaag dan ook niet.

Maar hou maar in gedachten: sweet seventeen zijn ze allemaal, hoor! Elswhere.org natuurlijk ook…..