Dipsaus…..

Nee, ik heb geen dip, hoor, maar ik krijg regelmatig reclamemailtjes van Halmark, die wenskaartenbusiness. Waarom, weet ik niet, want de kaartjesverstuurderij ligt hier een beetje in de verstoffing. En Halmark heb ik niet nodig, want ik kom óm in de meest hartelijke wenskaartjes. Wat dat betreft zou ik een heel eind komen als ik half Apeldoorn een kaartje zou sturen. Maar daar heb ik dan weer niet genoeg kinderpostzegels voor. Dat wordt niks.

De reden dat Halmark me aan de kaartjes wou hebben was dat ik iemand door een treffend kaartje, dat ik bij hen kon bestellen uiteraard, door zijn of haar herfstdip heen kon helpen. Een herfstdip. Een seizoengebonden dip dus. Vroeger zeiden ze wel eens, dat er mensen waren die last hadden van somberheid ‘als de blaadjes gingen vallen’.

Niet, dat ik me daar niks bij kan voorstellen, hoor. Het is toch een afscheid van de zomer, hoewel onze tuin er nog leuk bijstaat, vind ik. Dat komt vooral door de Oost Indische kers, die nog heel uitbundig bloeit met heel veel bloemen, de Hot Lips salvia, die er nog niet over piekert op te houden met bloemetjes maken, behoorlijk te woekeren ook, maar het ziet er nog mooi uit. Afscheid zit er nog niet in. Dat zal door gesnoei in gang gezet moeten worden. En ik heb bij de boodschappen chrysantenbollen gekocht in allerlei kleuren. Ja, in de aanbieding en daar ben ik dan gevoelig voor. Denk: “De chrysantenkwekers moeten ook leven”, maar eveneens :” Leuk, kleur!”

Dus denk ik dat een bezoekje, gewapend met een bestendig bloemetje aan een persoon, die je verdenkt van herfstdipte met een praatje erbij, effectiever is dan “a paper hug” zoals op een van de Halmarkkaartjes staat. Hoewel even bellen of mailen kan natuurlijk ook. Minder ambulant ben ik, maar zo ouderwets ben ik nou ook weer niet…..Smiley d’r bij…..


Nous maintiendrons…..

Eigenlijk een heel verkeerde titel als je kloris een overtuigd republikein is. Omdat “Je maintiendrai” al van oudsher de wapenspreuk van de Oranjes is. Maar goed, vandaag slaat het even op ons. Wij handhaven. We zijn 58 jaar getrouwd. Een heel gewoon getal, achtenvijftig, dus er zijn geen feestelijkheden aan verbonden. Dat komt nog wel, bij zestig of zo.

Onze zoon heeft er wel aan gedacht, want we kregen koffie op bed vanmorgen. Nou, dat was al heel feestelijk en pas toen dachten we: “O ja, dat is waar ook!” “Gefeliciteerd met jullie 130-jarig huwelijk!”zei hij geestig. Daar moet ik toch niet aan denken: 130 jaar huwelijk! Hoe hou je dat een beetje spannend, zeg.

Nee, onze jongste dochter krijgt vandaag de sleutels van haar nieuwe woonstek. Niet ver bij ons vandaag Een flat op de tiende verdieping, dat is pas spannend. In het contract stond 12e verdieping en of dat een vergissing is zal ze vanmiddag merken. Ze heeft de flat al wel gezien natuurlijk, maar niet opgelet in de lift. Het was wel de “even”-lift waar ze met de verhuurdame in stond dus het komt wel goed, maar raar was het uiteraard wel, dat verschil in flatnummers. Over de hoogte maakt ze zich geen zorgen, 10 of 12, hoog is hoog, en hoogtevrees heeft ze niet. En als je in een flatgebouw gaat wonen is hoog veel leuker! Vind ik dan. Straks gaan we even kijken, zo vlakbij is het.

We kunnen gelukkig niet zien of ze wel op tijd naar bed gaat, want er staat nog zo’n groot flatgebouw vóór, maar het is wel gezellig dat ze een buurtgenoot wordt. Vlak bij het winkelcentrum, heel prettig voor iemand, die een baan heeft en nog moet studeren ook. Maar je ziet, het is een dag om te onthouden…..

Update: We zijn net even in de flat geweest! Ons kind boft, kéurig achtergelaten! Ze kan er in principe zó in. Het was dus de tiende etage. Ze heeft al kennis gemaakt met de bejaarde buurman. Via het zijraam kijkt ze op een kruispunt, levendig druk, aan de voorkant over ons prachtige park en heel veel Apeldoorn. Moet het niet mistig zijn natuurlijk en met oudjaar hoeft ze geen vuurwerk aan te schaffen! We zijn heel blij voor haar. Lot uit de loterij!


Achttien…..

Als ik er niet attent op was gemaakt door Arnoud Hugo (waarvoor hartelijk dank!) was ik totaal vergeten mijn 18-jarig blogjubileum te gedenken! 24 september 2001 was de geboortedatum van Elswhere.org. En dat is dus alweer ’n poosje geleden. Waar blijft de tijd…..?

Nou, gewoon : die gaat voorbij. Elke dag een stukje dat niet meer terugkomt. Netjes onderverdeeld in uren, dagen, weken, maanden en jaren. Eeuwen zelfs. “Time is flowing like a river” (The Alan Parsons Project”!) en wij varen als mens een poosje mee.

Ik dobber als logger dus alweer 18 jaar. Vind het uitzicht vanaf mijn vlotje nog steeds leuk. Niet altijd, want je komt met je rivier ook wel eens iets tegen dat de doorvaart kan belemmeren, maar de stroom blijft er altijd in.

Ik vind het logjes maken nog steeds leuk. De frequentie is niet zo hoog meer als vroeger, maar er is nog genoeg, waar ik over kan lachen, over kan vallen (die rivier is maar ’n fantasietje, hoor dus nat word ik er niet van), lekker over kan zeuren ook, commentaar op kan geven en daar blijf ik nog wel even mee doorgaan! Ik ben pas achttien tenslotte, nèt volwassen…..!


Er was eens…..

Vroeger, hè…..(oma vertelt) had je in een dokterswachtkamer nog wel eens ’n leuk gesprekje met iemand die naast je zat of zelfs met meerdere mensen. Dat ging echt niet altijd over de mankementen, waarvoor ze kwamen en de dokter nodig hadden. Ja, over het weer uiteraard, maar vaak ook best wel over iets anders.

Maar laten we wel wezen: waarover moet je het tegenwoordig hebben? Het weer soms? De toestand in de wereld? Of een of andere moord of steekpartij? Nee, je kunt je maar beter stilhouden.

Daarom is de mobiele telefoon een uitkomst! Toen ik van de week in zo’n wachtkamer zat om ‘even’ bloed te laten prikken, zoals dat heet. Er zaten welgeteld 14 mensen. Het was doodstil, want iedereen zat op z’n telefoon te turen. Behalve ik, want daar heb ik mijn leesbril voor nodig en die had ik thuis. Vergeten, want ik was toch zo weer terug. Dacht ik.

Het duurde ruim een uur voordat mijn nummertje aan de beurt was. Dat komt doordat de prikmevrouw nu voor elke klant de gegevens moet opzoeken in de computer, moet invullen of je bent wie je zegt te zijn, je legitimatie moet invullen, plakkertjes moet uitprinten, die ze op je buisje met afgetapt bloed moet doen, je arm met prikgaatje moet bepleisteren en pas dán kan zeggen: “Zo, u bent klaar! Prettige dag verder!”

Ik zei, dat het ‘vroeger’ met de al door de dokter of assistente ingevulde formulieren wel minder werk voor haar was. “Ja, zeker, maar nu hebben ze in het ziekenhuis minder werk! Alleen krijgen wij er geen tijd bij!” zei ze. De wachtenden wel, maar ach, die hebben gelukkig een telefoon voor de afleiding…..


Vaderlandsliefde…..

Als je wilt weten hoe dat eruit ziet, moet je kijken naar de “Last Night of the Proms” op de BBC. Met een Finse dirigent en een Amerikaanse soliste. Niks mis mee, zou je zeggen. Kijk maar over de grens vanuit je vaderland.

Met de muziek was ook niks mis, hoor. Soms een beetje te modern voor mijn oren, maar dat ligt uiteraard aan mij. En ze hadden, natuurlijk vanwege dat ‘United’ van het Kingdom, heel belangrijk dezer dagen, schakelingen met Glasgow, Swansea en Belfast, waar ook Proms waren. Kijk maar over de grens vanuit Londen! Zal best nodig zijn.

Maar om “Rule Brittania, Brittania rule the waves!” nou te laten zingen door een Amerikaanse operazangeres…..Zou Trump daar de hand in hebben gehad? Wat ik wel zag: er waren heel wat EU-vlaggen en EU-petjes in de zaal. Het is een verdeeld vaderland, dat Brittania…..! God save the queen…..


Een blije oma…..

‘k Heb wel es verteld, dat er een fotootje was van onze kleinzonen, gemaakt tijdens een Limburgse vakantie. Daarop zaten ze in een speelpark met z’n vieren op ’n rijtje op een bankje. Qua leeftijd zijn ze een ‘orgeltje’, wat wil zeggen dat ze toen zes, vijf, vier en drie waren. De dochters hadden dat om en om geregeld met hun mannen. Een leuke foto, gekoesterd door oma.

Inmiddels zijn we dertien jaar verder. En ik liep al tijden te zeuren om een afbeelding van de heren, zoals ze er nú uitzien, want dat scheelt nogal. Liefst ook op een bankje. Tijdens de verjaarsviering van kloris in de stad, toen ie tachtig werd, is de zo zeer gewenste foto gemaakt. Op een bankje bij de brandweerkazerne en met net zulk mooi weer als die dertien-jaar-geleden-foto.

Zondag was de familie bij elkaar om de vakantievideo en foto’s te zien uit Engeland. Dat was gezellig en toen kréég ik de mooi ingelijste foto van mijn grootzonen! Hij is enig! Vanwege de privacy mag ik ‘m niet laten zien natuurlijk, maar zoals verwacht: oma is er heel blij mee…..! Nog even een mooie plek aan de muur zoeken, waar de privacywet niet geldt…..


Afleidingsmanoeuvre…..

Tijdens mijn werkleven bij een revalidatiecentrum had ik te maken met groepen. Niet van die grote, hoor, meestal een man/vrouw of zes , acht. Ze waren dan creatief bezig met handwerkachtige dingen. Van iets nuttigs als knopen aanzetten tot smyrna knopen, pluchen beesten maken, weven, nou ja, van alles . De meesten vonden dat ook nuttig en vaak leuk werk. De deelnemers waren blind of slechtziend.

We hadden er een zacht muziekje bij aan, als het zo uitkwam ’n kopje koffie, kortom wat ingrediënten om het gezellig te maken. Vond ik wel belangrijk. De mensen hadden toch al genoeg te verhapstukken tijdens hun revalidatie.

Er werd gepraat onderwijl en afhankelijk van het onderwerp was ook dat gezellig, maar soms dreigde een discussie of verschil van mening wel es uit de hand te lopen. Daar was een leersituatie niet mee gediend, want dáár kwamen ze toch voor, en de zogeheten ‘groepsleidster’ (ik dus) al helemaal niet. Dat deden ze maar in hun eigen tijd bij de mensen die er wat aan konden doen. Die hadden we ook in het centrum.

Ik had dan altijd een uitdrukking : “Jongens, wat vinden jullie van het weer buiten?” Iedereen wist wat de bedoeling was (ander onderwerp graag) en gelachen werd er dan ook weer. Toen we met pensioen gingen hadden de collega’s een cabaretje bedacht, waarin ik nog werd geciteerd ook! Maar het hielp dus eigenlijk altijd.

Ik kreeg een mailtje van mijn Australische zus, die een partner heeft die in een nogal ver stadium van dementie verkeert. Het is een lastige man geworden. Alles wat verkeerd gaat is háár schuld en al trekt ze zich er steeds minder van aan en krijgt ze wel hulp, dat was wel wennen, Maar ze herinnerde zich mijn uitdrukking. Ze zegt nu het lente wordt in Australië regelmatig tegen hem: “It’s lovely weather outside, isn’t it?” Ze zegt, dat hij dat letterlijk neemt en dan buiten in de zon gaat zitten. Zelf prevelt ze dan zachtjes “Hallelujah!”

“Je had patent moeten aanvragen op die uitdrukking.” zegt ze. Ze lijdt heel wat af met die man, maar afleiding is het geheim en gewoon erg nuttig soms…..


Opsteker…..

Toen ik in m’n eentje tijdens de vakantie naar de uitgang van de Tesco liep, de rest van de familie was al buiten, was daar een mevrouw in een rolstoel, die me bijzonder vriendelijk toelachte. Uiteraard lachte ik net zo vriendelijk terug, je bent te gast in haar land tenslotte.

Bij het passeren pakte ze m’n hand en zei: “I love your top!” Ze vond m’n shirtje leuk. Nou was ’t er een van de vele, bloemetjes en blaadjes d’r op, daar hou ik wel van. Zij dus ook.

Ik heb haar bedankt voor het compliment. Lief toch, zoiets? Ik moet elke keer als ik het shirtje aantrek weer even aan haar denken. ‘k Doe ‘m voorlopig niet weg…..


Onbegrijpelijke dingen…..

Iemand koopt een bedrijfspand, laat dat opknappen en wil er in met zijn bedrijf. Allemaal heel begrijpelijk voor een normaal mens. Hij stapt zijn pand binnen en ontdekt dat er ondertussen ruim 40 asielzoekers in zitten. Die hem op hoge toon vertellen, dat hij het gebouw, zijn eigen gebouw, dient te verlaten, omdat ze anders de politie zullen bellen om hem er uit te zetten.

Ze hebben het gekraakt. En de politie kan niets doen, omdat die gasten wettelijk beschermd zijn. Het mag gewoon, in iemands gebouw gaan zitten. Je kunt het aanvechten natuurlijk, met behulp van dure advocaten, maar dat kost tijd en het garagebedrijf, dat hij er in wilde vestigen, ligt stil. Dat kost ook geld.

Wat is dat voor wet die toestaat dat die krakers gewoon blijven zitten en nota bene dreigen met de politie, die dus niks kan doen? Stel, je koopt een auto, iemand gaat achter het stuur zitten en rijdt weg met jóuw betaalde auto. Dat is dan diefstal en als de politie, ja die dus, je pakt, je in een cel stopt, dan krijg je een straf van de rechter. Niks wettelijk beschermd of zo, toch? Diefstal.

Dat het asielzoekers zijn, die krakers, doet niet ter zake. Die zullen best het e.e.a. hebben meegemaakt, maar je blijft in een gastland met je tengels van andermans spul af, zo is dat hier toch geregeld. Ze opereren, die lui, onder het motto “We are here”. Nou, dat heeft die eigenaar gemerkt. Ik wens ‘m sterkte.

Ik ben niet racistisch, heb medelijden met iedereen die het moeilijik heeft, maar van sommige dingen kan ik niet inzien waarom ze niet anders kunnen. Simplistisch, dat weet ik, maar moet ik dan maar denken “het zal mijn tijd wel uitduren?” Ik word er heksig van en dat vind ik niet leuk, hoewel die bezem me een handig vervoermiddel lijkt…..


Vreemde plaats…..?

Er belde een mevrouw van Eneco. “Komt het gelegen?’ vroeg ze. “Nou, nee, eigenlijk niet, want ik zit op een hele vreemde plaats!” zei ik. Dat was op zolder, want ik was bezig een deel van de vakantiewas op te hangen. Daar had ik geen commercieel praatje bij nodig.

Maar wat zal die dame gedacht hebben? Dat heb ik weer. Ze dacht natuurlijk dat ik op het toilet zat of zo. Had ik nou maar “ben” gezegd in plaats van “zit”. En dan die vreemde plaats…..op zolder de was ophangen is helemaal niet vreemd.

“Dan probeer ik het een volgende keer, dank u wel. Goedemiddag mevrouw.” zei ze. Wat ik dan zal zeggen waar ik zit moet ik nog even bedenken…..