Muziek…..

Het Eurovisie Songfestival heeft niet mijn voorkeur als ik een televisieprogramma wil volgen, maar je kunt er natuurlijk niet omheen als een Nederlander kans heeft om het te winnen. Ik heb er dus flardjes van gezien en de puntentelling. Het is net als met een voetbalwedstrijd: al heb je niks met voetbal dan wil je toch wel weten hoe het loopt met je nationale elftal. Ik heb meer met voetbal dan met een songfestival, maar dat is toeval.

Weet je, ik vind er tegenwoordig zo weinig ‘song’ in zitten. Lawaai, vreemde effecten, gekke uitdossingen en grimassen des te meer. Dat heeft in mijn beleving weinig met muziek te maken. Daarom vind ik het niet vreemd, dat zo’n jongen als Duncan dan wint. Hoewel ik het liedje niet meer kan nazingen. Ik sla het niet op, de muziek van nu. Maar dat heb ik met zogenaamde moderne klassieke muziek ook, hoor. Dus dat ligt aan mij. Vanaf een bepaalde periode wordt het me te moeilijk om te volgen.

Maar leuk is het natuurlijk wel, dat ie gewonnen heeft, Duncan. Het lijkt me een aardige knul. Ziet er goed uit en hij heeft zijn song zelf gemaakt, dat is ook noemenswaardig. De ‘vakjury’ zette hem op de zesde plaats, geloof ik, maar ‘het publiek’ stemde hem naar de eerste plek.

Nou, dat wordt dus volgend jaar een Nederlands feestje. Halsema wil het wel in Amsterdam hebben, maar onder het mom dat niet álles in de Randstad hoeft, hebben o.a. Maastricht en Leeuwarden gezegd, dat het bij hun ook best kan. Leeuwarden voert als lokkertje aan dat ze nèt een leuke, nieuwe burgemeester hebben! Dat je het maar weet. We zien het wel. Het gaat in ieder geval véél geld kosten. Rutte zegt: geen belastinggeld. Dat moet nog blijken natuurlijk.

Wat Duncan zei, toen ie gewonnen had, dat de muziek op de eerste plaats komt, vond ik wel mooi. Of dat bij de organisatie van een “Song”-festival zo is, vraag ik me af, maar dat is mijn wantrouwende inborst…..


Prunus domestica mirabella…..

‘k Heb een pruimenboom gekocht. Zoon Niels heeft ‘m voor me ingegraven. Het leek ons wel leuk om een fruitboompje in de tuin te hebben. Hij wordt niet zo groot dus een ladder zullen we niet nodig hebben voor de pluk. Als ie tenminste zo vriendelijk is om, in september of zo, ook pruimpjes te leveren natuurlijk. We wachten af.

En ik heb met moederdag, behalve allerlei mooi bloemerigs in natura, ook nog een leuke Intratuincadeaupas gekregen dus wie weet komt er nóg wel iets vruchtdragends in ons tuintje. Het hoeft hier geen boomgaard te worden, maar vruchtgebruik lijkt me toch aardig.

We hebben zondag weer iedereen van ons nageslacht gezien en dat was gezellig. Als er afscheid genomen wordt zeggen we vaak : “Nou, tot in de pruimentijd!” Met name als we niet precies weten wanneer we elkaar weer zullen zien. Met oma’s pruimenboom in de tuin heeft dat nu wel een extra dimensie. Als ze maar niet wachten tot september, want dat vinden opa en oma nou ook weer niet nodig…..


Krans…..

We keken naar de dodenherdenking gisteravond op de Dam, waren op tijd stil natuurlijk en er kwam dit jaar nu eens niemand door de straat. Eerbiedige stilte. Je kunt uiteraard zeggen dat het nogal koud was, maar dat is flauw en hopelijk niet de reden. Al die mensen op de Dam waren er tenslotte ook naar toe gekomen. Ik zag wel dat de muzikanten van die toploze handschoenen aanhadden tegen de kou. Ze hadden ook heel wat te blazen. Ik hou erg van hun sonore geluid. Het was sfeervol, vond ik. Al die heel oude mensen die er waren, vergezeld van jonge familie, die ze verteld hebben over hun oorlogservaringen. Die herdenking is zinvol op die manier.

We zagen daarna het programma over Loenen, gemeente Apeldoorn, waar een speciale groep mensen bezig is om de maar liefst 103 ‘onbekende doden’ die op het Ereveld Loenen begraven liggen, via dna-onderzoeken van nabestaanden, die niet weten waar hun geliefde familielid gebleven is wellicht bekend te maken, weer hun naam terug te geven. Dat bleek alleen al in het programma van gisteren vijf keer gelukt te zijn! Het is lang geleden allemaal, maar voor een familie heel belangrijk om iets te weten over hun overgrootvader of oudoom. Geen gat meer in de stamboom. Wel eng gedoe met botten en schedels vanwege dat dna.

Ik heb zelf als Amsterdammer ook veel herinneringen aan de oorlog. Mijn rare schooltijd, onze school was ingenomen door de Duitsers, dus dan hier en dan daar of helemaal geen les. Marcherende Hitlerjugend over ons plein, mijn vader die in een tram zat, die leeggehaald werd en de mannelijke inhoud naar de Euterpestraat vervoerd. ( Nota bene ook weer naar een school, waar ik na de oorlog als middelbare scholier naar toe ging.) Toen de straat omgedoopt was tot Gerrit van der Veenstraat, naar de verzetsheld. Veranderd vanwege de dramatische herinneringen die de straatnaam had voor heel veel mensen. Mijn vader was trouwens ’s avonds weer thuis. Hij was niet bruikbaar voor de Arbeitseinsatz omdat hij vanwege doorgemaakte kinderverlamming slecht liep. Zijn brein hadden ze niet nodig, daar hadden ze er zelf genoeg van. Dat het al met al vijf jaar heeft geduurd voordat de bevrijding kwam, die ik me trouwens ook nog heel goed kan herinneren.

Zoals gezegd, ik vond de herdenking sfeervol. ( Helaas mooier dan in Vught. Waarom dat nou weer moest, dat respectloze geschreeuw?) Maar een kranshanging heet dus een kranslegging. Ik geef toe, het is geen woord ‘kranshanging’, maar er klopt natuurlijk geen hout van wat betreft ‘ legging’. Ik vind trouwens leggings ook niks…..

Fijne bevrijdingsdag…..!


Kinderwagen…..

Weer eens een maf verhaal in de krant. Over een kinderwagen. Als ik denk aan een kinderwagen dan vind ik dat een gesloten babyvervoermiddel met een kap, waar je je kind in legt, zodat het kan slapen tijdens de rit of, zodra het al een beetje kan rondkijken, met een kussentje in de rug beschermd kan zien wat er in de wereld te koop is. Daarna spreek je niet meer over een kinderwagen. Heb je het ouderwets over de wandelwagen (in mijn tijd dan, hè) of nu de buggy. Die zijn er in dure en supersonische uitvoeringen.Maar goed, in het artikel was het dus een kinderwagen volgens de verslaggeefster.

Wat was het geval? Een moeder met een dochter van twee-en-half jaar, beiden goed ter been, gingen naar de Kringloopwinkel. KInderwagen mee, want het loopvermogen van het kind en gemak voor moeder waren van belang uiteraard. Er moest ook even op de bovenverdieping van de winkel gekeken worden en moeder liet de kinderwagen dus onder aan de trap staan. En vergat hem vervolgens mee te nemen.

Nadat de medewerkers drie dagen hadden bekeken of iemand het ding kwam halen, werd vervolgens onderzocht hoe de staat van het vervoermiddel was en vastgesteld dat die zodanig was, dat het voor de winkel onverkoopbaar was. Het ging dus naar de stort. De bedrijfsleider vertelde, dat er wel eens meer spullen werden achtergelaten, die niet op de gebruikelijke manier werden aangeboden. Niks bijzonders dus.

Dat moeder en kind in de winkel waren was op zaterdagmiddag. De vrijdag daarop, dus bijna een week later, wilde ze een wandeling maken met haar dochter en kwam tot de ontdekking dat de opvouwbare wagen ( verrek, dus tóch een wandelwagen/ buggy!) niet in de achterbak van haar auto lag.

Ze ging nadenken en dacht toen: “Oh, vergeten bij de Kringloop! Even ophalen.” Was ie wég! Bóós was ze. “Ze moeten met hun handen van mijn spullen afblijven! Er lag ook nog een dekentje in, waar mijn dochter vanaf haar geboorte op heeft gelegen. Heb ik van mijn oma gekregen en heeft emotionele waarde voor mij. Ook weg!” Tja, de Kringloop, daar houden ze van opruimen.

Bij de Kringloop vinden ze het heel vervelend voor mevrouw, maar ze had beter op haar spullen moeten letten, zeggen ze daar. Logisch toch? Maar ze wil genoegdoening, haalde zelfs haar vriend erbij en maakte veel stampij. Foto in de krant van een boze moeder, die haar kind opdracht had gegeven ook heel boos te kijken. Goed gelukt. En sorry, hoor, ik vind het een prachtverhaal. De Kringloop wil het gebeurde zelfs nog wel eens bepraten, maar alleen als dat rustig kan. Zoiets haalt dan het Apeldoornse katern van De Stentor. Geinig, hè? Er valt hier altijd wat te lachen…..


Paleisrevolutie…..

‘k Las in de krant, dat ze niet weten wat ze met Paleis Soestdijk aanmoeten. De gemeente Baarn, die uiteindelijk het laatste woord heeft in de bestemming van een en ander, heeft o.a. de plannen van de eigenaar, die prijzige huizen wilde gaan bouwen in de tuin, weggestemd.

Baarn heeft natuurlijk leuke herinneringen aan prinsesjes op de fiets naar school en het défilé langs het bordes natuurlijk toen de familie nog compleet was zonder scheidingen en met kinderen, schildwachten bij de oprijlaan, die een militaire groet brachten als de heer des paleizes langsscheurde in een open sportwagen. Tja, de goeie ouwe tijd.

Het is nu toch ook een hotel ? En wij hadden als historische toevoeging dan bedacht, dat je kunt logeren in de Lockheat-kamer of een kamer kunt krijgen in de Greet Hofmansvleugel of zo? De prijzen natuurlijk wel aanpassen, want zo’n naam hoort bij de geschiedenis van de vorige bewoners. Er is vast nog wel meer te bedenken aan historie. Daar zou iemand zich wel eens over kunnen buigen, commercieel gezien. Wordt de exploitatie vast interessanter van.

Overigens vind ik het knap zonde, zoals er gerommeld moet worden met Paleis Soestdijk. Als kinderen zijn we er met onze ouders vaak langs gereden en dan keek je toch je ogen uit. Zoals het daar lag, vanaf de weg goed zichtbaar voor iedereen, mooi wit. Wie daar woonde moést wel heel gelukkig zijn. Dat viel nogal tegen, heb ik begrepen…..


Decennium…..

Vanmorgen waren we voor het verlengen van onze paspoorten in het Activerium, de tijdelijke locatie van het stadhuis van Apeldoorn, dat ze voor vele miljoenen aan het verbouwen zijn.

Daarom hebben we gisteren nieuwe pasfoto’s laten maken, want in de vijf jaar dat ons oude paspoort is meegegaan is in ieder geval mijn haarkleur dusdanig veranderd, dat ik niet meer kan smokkelen met een niet meer zo recente foto. Bovendien zit de pasfoto, die ik over had van de vorige keer verlengen, in mijn oude paspoort dus daar waren ze sowieso niet ingetrapt.

’n Ouwe kop is ’n ouwe kop, niks aan te doen. Bovendien moest mijn foto gisteren zonder bril, die haalt zoiets meestal nog wat op, maar ja. Kloris wás al grijs, heeft geen bril nodig en krimpt niet.

Want dat vroeg de ambtenaar ook aan mij: “Bent u nog steeds 1 meter 61?” Ik weet zeker dat ik wel gekrompen zal zijn, maar dat komt gewoon omdat mijn aanrecht met de maand hoger wordt. Ik heb dus maar gezegd, dat er niks veranderd was en dat vond ze goed.

We moesten vingerafdrukken, handtekeningen en geld achterlaten en volgende week kunnen we ze ophalen, onze bewijzen van bestaan. Tien (!) jaar geldig . Vind ik best veel, maar niet ontmoedigend uiteraard. We willen best nog es verlengen, hoor…..!


Zomertijd…..

Alleen al van het woord word je wat vrolijker ! Vandaag schijnt de zon ook nog eens uitbundig dus dat lukt nog wel ook. Maar a.s. zondag gaat de klok dus weer een uurtje vooruit. Blijft het ’s avonds langer licht en dat is goed voor mens, dier en natuur.

Maar dan lees je, dat er mensen zijn, die ziek worden van dat ene uurtje verschil in hun ritme. Kloris en ik hebben wel een ritme, maar erg strak is dat niet . Hoeft ook niet eigenlijk. Dat is het voordeel van wat ouder zijn. Daarom worden wij ook niet ziek van dat uurtje natuurlijk.

We staan op als we wakker genoeg zijn om koffie voor elkaar te zetten, dat scheelt soms wie het eerst beneden is en gaan naar bed als we d’r aan toe zijn. Ook dat verschilt bij ons per persoon. Ik ben de nachtbraker en kloris heeft een ander ritme. Zet dus ook het vaakst koffie!

Er zijn discussies over het afschaffen van dat gedoe met zomer-en wintertijd. Juncker van de EU wil het door ieder land zelf laten bepalen hoe en of ze dat willen regelen. Nou, dat wordt dan leuk! De tijd wordt teruggedraaid naar heel vroeger. In ons land scheelde toen de tijd nog per stad! Met de komst van b.v. spoorverkeer moest dat wel een beetje gelijkgetrokken worden natuurlijk, maar toch. Gerommel met de tijd.

Wij gaan veel naar Engeland en komen er dan een uur vroeger aan dan ons horloge aangeeft. Vinden we altijd wel grappig, maar we hopen wel, dat België en Frankrijk in onze tijdrekening blijven als we naar de tunnel rijden.

Ons Marokkaanse schoonmaakengeltje vertelde dat Marokko permanent de zomertijd aanhoudt en dat de mensen daar blij mee zijn vanwege het daglicht. Van mij mag dat hier ook wel zo geregeld worden. Steek ik in de winter mijn kaarsjes wel wat later aan. Branden ze tijdens mijn nachtbraken nog wat langer…..!

…..eerst maar lente, die zomertijd komt dan nog wel…..

Brocante…..

Gisteren waren mijn dochters en ik op een brocantemarkt. Die werd (weer) gehouden in gebouwen van de voormalige Zwitsalfabriek. Het terrein heet in Apeldoorn ook nog gewoon “de Zwitsal” en is een voorbeeld van hoe een gemeente zo’n locatie niet laat verloederen, maar constructief laat gebruiken. Er zijn een brouwerij, een theaterschool, allerlei sportactiviteiten, een Kringloopwinkel, die toepasselijk “Phoenix” heet en wat horeca gevestigd en in dat grotere gebouw zijn regelmatig veel publiek trekkende dingen, al dan niet muzikaal, zoals nu dus een brocantemarkt.

Het was Frans geörienteerd deze keer. Er stond tenminste een grote Eiffeltoren midden in de zaal en er was van alles aan kraampjes, met typisch Franse eterij en zo, met Hollandse dames er in. Veel religieuze spullen, het aantal mariabeeldjes en wijwaterbakjes was niet te tellen. Leuk en mooi als je d’r van houdt. In oktober gaan ze op de Engelse toer. Dan moet ik er natuurlijk zeker heen, al was het maar uit nieuwsgierigheid.

Je wordt moe van het geslenter, maar bij binnenkomst kregen we in ruil voor de toegangsprijs al bonnetjes voor gratis koffie en gingen we even op een Frans terrasje zitten naast de Eiffeltoren. Toen we het allemaal gezien hadden, mijn dochters leuke dingetjes hadden gekocht, waaronder een mooi lampje, een bos zeer oude sleutels, die thuis nergens op zullen passen en een heel oud bijbeltje (ze kan zo in de belt gaan wonen of op Urk of zo) liepen we nog even naar de Kringloopwinkel, die het ook behoorlijk druk had als buurman van de brocante. Toch andere prijzen, hé?

En laat ik dáár nou een pianobankje vinden, waar ik al héél lang naar op zoek was, omdat mijn huidige ronde pianokruk mij rugpijn bezorgt! Heel mooi bekleed, het houtwerk exact de kleur van onze piano. Mijn jongste dochter heeft ‘m ontdekt. “Loop es even mee….” zei ze. Nou, en daar stond ie, gewoon op mij te wachten. Bij een piano, die er “ter decoratie” stond. Ik kon dus meteen even proefzitten. Onder de zitting ruimte voor muziekboeken. En de prijs was zeer leuk. Ik ben er echt blij mee!

Zwitsal is in Apeldoorn verleden tijd, maar de naam leeft voort. Al was het maar door mijn pianobankje…..!


Vermaak…..

Van het door ons gesteunde Terre des Hommes kreeg ik een mailtje, dat ze met hun papieren nieuwsblad online gingen: Terre Online. Ze zetten er ook meteen de inhoud van het eerstvolgende nummer even bij.

Onderwerpen: Video’s over kindersekstoerisme op de Filipijnen, waar ze een undercover man op af gaan sturen, vermomd als sekstoerist en ook nog de Kinderhandel in Oeganda.

Ter afsluiting van de mail wenst Terre des Hommes ons veel kijk-en leesplezier…..


De leuk…..

We zijn alweer een poosje deelnemers aan de Vriendenloterij. We kregen een vrouw aan de deur, die vertelde dat het doel waarvoor ze ons kwam vragen lid te worden deze keer de Brandwondenstichting was, die een extra boost zou krijgen. Nou, dat vonden wij een prima idee dus we lieten ons strikken.

Ik moet zeggen dat we nog wel eens wat winnen ook. Zo heb ik al wat kookboeken (waar ik weinig in kijk, moet ik zeggen, maar ze zien er goed uit dus dat ligt aan mij en niet aan de loterij) een keukenschort, dat me véél te groot is en nu wonnen we een ‘keuzeprijs’. Dat houdt in dat je je prijs zelf mag uitzoeken. Voetbalkaartjes, ’n bloemenbon, nou ja, van alles. En ook een boek van Paulien Cornelisse: “Taal voor de leuk”.

Dat koos ik uit, want daar ben ik van: taal voor de leuk. Ik had het boek al eens in mijn handen gehad in een winkel, maar om het te kopen was er nog niet van gekomen. Dat kwam dus goed uit.

Ik heb nog maar een paar hoofdstukjes gelezen, maar ik kwam al iets tegen waarvan ik dacht ” ja, dat herken ik.” Ik heb wel eens verteld, dat mijn blinde kloris een pasje heeft van een taxivervoerorganisatie, waardoor hij maar even hoeft te bellen om een afspraak te maken en het busje komt hem en zijn ‘sociaal begeleider’ ( ik dus!) halen om ons te brengen naar waar we willen zijn tegen gereduceerd tarief. Het is een ideale voorziening voor ons, dat OV-busje.

Dat deed hij een poosje geleden weer, zo’n afspraak maken en als de chauffeur er aan komt, belt die een paar minuten vantevoren, dat hij onderweg is. Je kunt dan zorgen dat je klaar staat. Kloris nam dat gesprekje aan en zei: “Fijn! U bent dus in aantocht!” Ik kon aan hem merken, dat de chaufféúr geen idee had waar hij het over had. “In aantocht” ! Daar had ie nog nooit van gehoord. Zulke woorden gebruiken mensen soms niet meer.

Wij hebben best veel woorden en uitdrukkingen ‘voor de leuk’ in onze famlie. En ik verheug me, dank zij de Vriendenloterij, op de rest van Pauliens boek…..!