Nooit te oud om te leren…..

Procrastinatie…..ik had er nog nooit van gehoord. En ik blijk er nota bene kampioen in te zijn! Ik las het woord bij Irene, van Anderzijds en moest het dus opzoeken. Wikipedia legt uit, dat het woord in het Nederlands te maken heeft met “uitstelgedrag”. Als je dat vertoont verwacht je, dat een taak die eigenlijk wél moet, de oorzaak zal zijn van stress en sowieso moeilijkheden. Daarom stel je ‘m uit.

Bij mij slaat het eigenlijk alleen maar op kasten, zolder en schuur opruimen en dingen wegdoen. Hoe ouder je wordt, hoe meer last je krijgt van procrastinatie. Goh, dat er zo’n mooi woord voor is…..


Gezellig…..!

Daar heeft volgens de krant Petra Vethman een boek over geschreven. Dat gaat er dus over wat we hier in ons kleine ‘kikkerlandje’ van bloembollen, molens en klompen gezellig vinden. Zo blijken wereldburgers ons doorgaans nogal eens te bekijken. Alsof wij geen wereldburgers zijn, zeg! Ik denk, dat er veel meer van oorsprong Nederlanders buiten de grens wonen dan erbinnen. Gezellig, toch?

Maar het boek, dat ik (nog) niet heb gelezen, hoor, gaat over de binnenlandse gezelligheid. Dan rekenen we de vakanties even niet mee, want dat is de gezelligheid die we veertien dagen lopen uit te dragen in het buitenland. Toen wij in Devon waren noemde onze cottagemevrouw ons “the lovely people from Holland”. We lieten het huis zo netjes achter, zei ze. Gezellig, toch?

Petra noemt de gezelligheid in huis. We houden van frutsels en kaarsjes. Nou, bij mij klopt dat wel. Dus ik ben een Nederlander. Dan het gezellig samen eten. Dat doen wij ook best vaak en dat is ook gezellig. Maar zoals die Italiaanse families dat doen, hele volksstammen rond de tafel, daar moet hier toch minstens een buurtfeest voor georganiseerd worden of een schoolontbijt. Of er iemand moet 80 worden, zoals Kloris laatst!

Verjaardagen gaan hier eigenlijk ook altijd wel gezellig. Hoewel de familie lang niet altijd compleet hoeft te zijn. Even gezellig bellen is ook prima. De ‘herinnering’van Facebook, daar erger ik me wezenloos aan. Alsof je zelf niet aan iemands verjaardag hoort te denken. ‘Kringverjaardagen’ hebben we wel eens bezocht, hoor. Ook bij niet-familie. En die waren lang niet altijd zonder meer gezellig. Er werden dan aangeschafte autos besproken of vakanties in verweggistan. Allebei in een prijsklasse waarvan wij dachten: (zonder jaloezie, hoor, dat moet je maar geloven) Gezellig?

Wij waren in die tijd kampeerders. Dat schijnt ook iets typisch Nederlands te zijn. Men houdt hier van kamperen. Gezellige campings vinden de mensen leuk. Hele families verhuizen in de zomer naar een kampeerterrein, terwijl vader gewoon aan het werk gaat. Soms al jaren lang met daar steeds dezelfde buren. Het kleinschalige van een tent vonden wij vroeger sowieso leuk. Fijn voor de kinderen. ( Tot een bepaalde leeftijd, want dan vonden ze d’r niks meer aan!) Maar koffie zetten ruikt nergens zo lekker als bij een tent! Gezellig dus.

Ik kom er nooit, maar bruine café’s schijnen het gezelligst te zijn. Dat kan ik me wel voorstellen. De lokatie zal ook belangrijk zijn. Uit de dorpen is van alles verdwenen, de dokter, de dominee, de school, het postkantoor, politiepost, de winkels, maar de kroeg is er nog. En daar bloeit het dorpsleven dan. De harmonie oefent er, de biljart-en dartclub heeft er zijn competities. Tja, roken moet buiten, daar wordt het café niet bruin van, maar binnen is het gezellig!

Als er iets sportiefs op het nationale vlak gesteund of gevierd moet worden dan is Nederland landelijk érg gezellig. En érg oranje! We zijn ook best goed in sport. Met de nadruk op “we”. Dan zijn we familie van de helden en heldinnen die ons op de kaart zetten. We worden ineens zeer nationalistisch. Voor even, want als ze verliezen is het weer over. Dan zoeken we naar ‘hoe dat nou gekomen is” én wie we de schuld kunnen geven! Gezellig, toch?

Ik gebruik in mijn stukjes érg vaak het woord gezellig. Want ik hou wel van gezellig, ben nou eenmaal een frutselig mens. Zou best een euro per keer willen, dat het woord voorkomt in die achttien jaar bloggen. Daar kunnen we dan best iets leuks van gaan doen met z’n allen. Gezellig, toch…..?


D’r is iemand aan de deur…..

Oudere mensen, die nog zelfstandig en soms ook helemaal alleen wonen, hebben ondanks dat toch vaak hulp nodig omdat ze medisch niet zo best in elkaar zitten. Er komen dan allerlei mensen over de vloer en dat zijn lang niet altijd dezelfde mensen.

Het is niet zo gek, dat je dan in de war raakt en makkelijk iemand binnenlaat, die zégt met goede bedoelingen te komen, even bloed komen prikken bijvoorbeeld, maar van wie een collega onderwijl je hele huis leeghaalt en je pinpas en portemonnee achterover drukt. Smoezen worden soms erg makkelijk bedacht en ook geloofd.

Er zijn nogal wat slechte jongere mensen en ook veel te veel goedgelovige oudere mensen. Je leest er dagelijks over in de krant.Wij zeggen dan tegen elkaar, dat je niet snapt hoe het in godsnaam mogelijk is, dat je je mouw opstroopt en je klunzig laat prikken door een wildvreemd figuur, die tegen je zegt dat dat moet.

Of dat je sowieso de deur opendoet als je niemand verwacht. Wij kunnen door ons raam zien wie er voor de deur staat. Kloris, die blind is, kan dat niet en als hij alleen thuis is zou iemand, die zoon en mij heeft zien wegrijden met de auto, daar misbruik van kunnen maken. Een duw of een tik op z’n knar ziet ie letterlijk niet aankomen als hij de deur opendoet.

Daarom hebben wij een leuke bel aan de deur. Die belt om te beginnen een paar keer achter elkaar, waarop mijn kloris via een apparaatje kan vragen: “Wie is daar?”of iets van gelijke strekking, dat mag ie zelf verzinnen afhankelijk van z’n stemming. Als degene die voor de deur staat bekomen is van de schrik, moet hij (of zij) duidelijk maken waar men voor komt en kan kloris zelf beslissen of die persoon ‘m aanstaat.Dat lijkt allemaal wat overdreven misschien, maar ik vind het een prettig idee wanneer hij eens alleen is.

Onze dochter, die nu in een appartement woont op de 10e etage van een flatgebouw, heeft in haar huis een telefoon waarmee ze er achter kan komen, wie het gebouw in wil en haar wil bezoeken.Wij zaten deze week even als oppas in haar flat, omdat een monteur haar internet in orde zou komen maken en ze zelf moest werken.

Er werd gebeld en ik zei dus door die huistelefoon: “Zegt u ’t maar!” en hij antwoordde heel jolig: “Uw T-Mobile-internetmonteur, mevrouw!” en ik drukte op het knopje om de deur beneden open te doen. Ik weet wel, iedereen die doemdenkend is kan zeggen: “Er kan tussen beneden en boven nog van alles mis gaan, want misschien is het helemaal geen monteur, die in de lift naar boven onderweg is!” Maar zo ben ik niet, al ben ik oud.

En terecht, want het bleek een ontzettend leuke, gezellige jonge man te zijn. (Mijn dochter vond ’t jammer dat ze ‘m gemist had!) Vertelde over z’n werk, leuke technische dingetjes, die kloris interesseren. Ruimde alles keurig op. Er zit al glasvezel in het huis dus was ie snel klaar. Dochter heeft de nieuwste generatie modem en hij vond het helemaal niet gek, dat ze alleen maar internet wilde en niks anders. Helemaal toen ie hoorde dat zoon in de IT-business zit en haar verder adviseert.

“Kan hij mooi voortborduren op mijn werk!”zei hij. “Fijne dag verder en bedankt dat u er was!”. Kijk, dat was nou es een leuke man aan de deur…..!


Heilwens…..

“Het Leger des Heils luidt de noodklok” stond er in de krant vanmorgen. Het kan, doordat op de subsidie die ze van de gemeenten ontvangen, zodanig wordt beknibbeld, in sommige gemeenten zelfs tot de helft teruggebracht, niet voldoende hulp meer bieden. Aan daklozen, waarvan er dus steeds meer zullen komen, en aan iedereen die hun ondersteuning hard nodig heeft.

Als het Leger er niet was, kwam er van de zogeheten reguliere hulpverlening niet veel terecht, laten we wel wezen. Die laagdrempelige, praktische hulp kan een officiële overheidsclub, de goede niet te na gesproken, hoor, toch minder bieden. Vanwege de regeltjes en financiën.

Nou, die financiën daar draait het bij het Leger des Heils nu dus ook om. Al de goedwillende mensen daar, heel veel vrijwilligers ook, die hun beste krachten geven aan mensen die hulp en begeleiding behoeven, die verdienen toch wel meer dan de vanzelfsprekendheid waarmee iedereen maar op ze rekent. Liefdewerk is mooi, maar kost geld in praktische zin. Soep kost ook geld.

Een telefonische hulpdienst, zoals de landelijke Luisterlijn, die honderden vrijwilligers heeft, die anoniem gesprekken voeren met mensen, 24 uur per dag bereikbaar is en ook wel gesubsidieerd wordt. Maar van wie veel bellers cliënten zijn van GGZ-instellingen en waardoor men heel veel opvangt voor die voorzieningen. Gewoon door er te zijn en geen 9 tot 5 -dienst, ook in het weekend bereikbaar voor iedereen. Dat is liefdewerk, waarvoor je in de wieg moet zijn gelegd. Voor opgeleid wordt ook.

Op al dat goeds mag bezuiniging toch geen roet in het eten gooien? Dan maar geen nieuwjaarsrecepties en dure afscheidsfeestjes als er een burgemeester of wethouder wat anders duurs gaat doen. Nou ja, in Apeldoorn mag vanaf volgend jaar geen vuurwerk meer worden afgestoken. Wat zal dát een geld schelen, zeg! Alleen is dat geen gemeentegeld natuurlijk, maar uit de eigen portemonnee. Je kunt het natuurlijk altijd nog in een kerstpot van het Leger doen. Ter inspiratie…..


Dipsaus…..

Nee, ik heb geen dip, hoor, maar ik krijg regelmatig reclamemailtjes van Hallmark, die wenskaartenbusiness. Waarom, weet ik niet, want de kaartjesverstuurderij ligt hier een beetje in de verstoffing. En Halmark heb ik niet nodig, want ik kom óm in de meest hartelijke wenskaartjes. Wat dat betreft zou ik een heel eind komen als ik half Apeldoorn een kaartje zou sturen. Maar daar heb ik dan weer niet genoeg kinderpostzegels voor. Dat wordt niks.

De reden dat Hallmark me aan de kaartjes wou hebben was dat ik iemand door een treffend kaartje, dat ik bij hen kon bestellen uiteraard, door zijn of haar herfstdip heen kon helpen. Een herfstdip. Een seizoengebonden dip dus. Vroeger zeiden ze wel eens, dat er mensen waren die last hadden van somberheid ‘als de blaadjes gingen vallen’.

Niet, dat ik me daar niks bij kan voorstellen, hoor. Het is toch een afscheid van de zomer, hoewel onze tuin er nog leuk bijstaat, vind ik. Dat komt vooral door de Oost Indische kers, die nog heel uitbundig bloeit met heel veel bloemen, de Hot Lips salvia, die er nog niet over piekert op te houden met bloemetjes maken, behoorlijk te woekeren ook, maar het ziet er nog mooi uit. Afscheid zit er nog niet in. Dat zal door gesnoei in gang gezet moeten worden. En ik heb bij de boodschappen chrysantenbollen gekocht in allerlei kleuren. Ja, in de aanbieding en daar ben ik dan gevoelig voor. Denk: “De chrysantenkwekers moeten ook leven”, maar eveneens :” Leuk, kleur!”

Dus denk ik dat een bezoekje, gewapend met een bestendig bloemetje aan een persoon, die je verdenkt van herfstdipte met een praatje erbij, effectiever is dan “a paper hug” zoals op een van de Hallmarkkaartjes staat. Hoewel even bellen of mailen kan natuurlijk ook. Minder ambulant ben ik, maar zo ouderwets ben ik nou ook weer niet…..Smiley d’r bij…..


Nous maintiendrons…..

Eigenlijk een heel verkeerde titel als je kloris een overtuigd republikein is. Omdat “Je maintiendrai” al van oudsher de wapenspreuk van de Oranjes is. Maar goed, vandaag slaat het even op ons. Wij handhaven. We zijn 58 jaar getrouwd. Een heel gewoon getal, achtenvijftig, dus er zijn geen feestelijkheden aan verbonden. Dat komt nog wel, bij zestig of zo.

Onze zoon heeft er wel aan gedacht, want we kregen koffie op bed vanmorgen. Nou, dat was al heel feestelijk en pas toen dachten we: “O ja, dat is waar ook!” “Gefeliciteerd met jullie 130-jarig huwelijk!”zei hij geestig. Daar moet ik toch niet aan denken: 130 jaar huwelijk! Hoe hou je dat een beetje spannend, zeg.

Nee, onze jongste dochter krijgt vandaag de sleutels van haar nieuwe woonstek. Niet ver bij ons vandaag Een flat op de tiende verdieping, dat is pas spannend. In het contract stond 12e verdieping en of dat een vergissing is zal ze vanmiddag merken. Ze heeft de flat al wel gezien natuurlijk, maar niet opgelet in de lift. Het was wel de “even”-lift waar ze met de verhuurdame in stond dus het komt wel goed, maar raar was het uiteraard wel, dat verschil in flatnummers. Over de hoogte maakt ze zich geen zorgen, 10 of 12, hoog is hoog, en hoogtevrees heeft ze niet. En als je in een flatgebouw gaat wonen is hoog veel leuker! Vind ik dan. Straks gaan we even kijken, zo vlakbij is het.

We kunnen gelukkig niet zien of ze wel op tijd naar bed gaat, want er staat nog zo’n groot flatgebouw vóór, maar het is wel gezellig dat ze een buurtgenoot wordt. Vlak bij het winkelcentrum, heel prettig voor iemand, die een baan heeft en nog moet studeren ook. Maar je ziet, het is een dag om te onthouden…..

Update: We zijn net even in de flat geweest! Ons kind boft, kéurig achtergelaten! Ze kan er in principe zó in. Het was dus de tiende etage. Ze heeft al kennis gemaakt met de bejaarde buurman. Via het zijraam kijkt ze op een kruispunt, levendig druk, aan de voorkant over ons prachtige park en heel veel Apeldoorn. Moet het niet mistig zijn natuurlijk en met oudjaar hoeft ze geen vuurwerk aan te schaffen! We zijn heel blij voor haar. Lot uit de loterij!


Achttien…..

Als ik er niet attent op was gemaakt door Arnoud Hugo (waarvoor hartelijk dank!) was ik totaal vergeten mijn 18-jarig blogjubileum te gedenken! 24 september 2001 was de geboortedatum van Elswhere.org. En dat is dus alweer ’n poosje geleden. Waar blijft de tijd…..?

Nou, gewoon : die gaat voorbij. Elke dag een stukje dat niet meer terugkomt. Netjes onderverdeeld in uren, dagen, weken, maanden en jaren. Eeuwen zelfs. “Time is flowing like a river” (The Alan Parsons Project”!) en wij varen als mens een poosje mee.

Ik dobber als logger dus alweer 18 jaar. Vind het uitzicht vanaf mijn vlotje nog steeds leuk. Niet altijd, want je komt met je rivier ook wel eens iets tegen dat de doorvaart kan belemmeren, maar de stroom blijft er altijd in.

Ik vind het logjes maken nog steeds leuk. De frequentie is niet zo hoog meer als vroeger, maar er is nog genoeg, waar ik over kan lachen, over kan vallen (die rivier is maar ’n fantasietje, hoor dus nat word ik er niet van), lekker over kan zeuren ook, commentaar op kan geven en daar blijf ik nog wel even mee doorgaan! Ik ben pas achttien tenslotte, nèt volwassen…..!


Er was eens…..

Vroeger, hè…..(oma vertelt) had je in een dokterswachtkamer nog wel eens ’n leuk gesprekje met iemand die naast je zat of zelfs met meerdere mensen. Dat ging echt niet altijd over de mankementen, waarvoor ze kwamen en de dokter nodig hadden. Ja, over het weer uiteraard, maar vaak ook best wel over iets anders.

Maar laten we wel wezen: waarover moet je het tegenwoordig hebben? Het weer soms? De toestand in de wereld? Of een of andere moord of steekpartij? Nee, je kunt je maar beter stilhouden.

Daarom is de mobiele telefoon een uitkomst! Toen ik van de week in zo’n wachtkamer zat om ‘even’ bloed te laten prikken, zoals dat heet. Er zaten welgeteld 14 mensen. Het was doodstil, want iedereen zat op z’n telefoon te turen. Behalve ik, want daar heb ik mijn leesbril voor nodig en die had ik thuis. Vergeten, want ik was toch zo weer terug. Dacht ik.

Het duurde ruim een uur voordat mijn nummertje aan de beurt was. Dat komt doordat de prikmevrouw nu voor elke klant de gegevens moet opzoeken in de computer, moet invullen of je bent wie je zegt te zijn, je legitimatie moet invullen, plakkertjes moet uitprinten, die ze op je buisje met afgetapt bloed moet doen, je arm met prikgaatje moet bepleisteren en pas dán kan zeggen: “Zo, u bent klaar! Prettige dag verder!”

Ik zei, dat het ‘vroeger’ met de al door de dokter of assistente ingevulde formulieren wel minder werk voor haar was. “Ja, zeker, maar nu hebben ze in het ziekenhuis minder werk! Alleen krijgen wij er geen tijd bij!” zei ze. De wachtenden wel, maar ach, die hebben gelukkig een telefoon voor de afleiding…..


Vaderlandsliefde…..

Als je wilt weten hoe dat eruit ziet, moet je kijken naar de “Last Night of the Proms” op de BBC. Met een Finse dirigent en een Amerikaanse soliste. Niks mis mee, zou je zeggen. Kijk maar over de grens vanuit je vaderland.

Met de muziek was ook niks mis, hoor. Soms een beetje te modern voor mijn oren, maar dat ligt uiteraard aan mij. En ze hadden, natuurlijk vanwege dat ‘United’ van het Kingdom, heel belangrijk dezer dagen, schakelingen met Glasgow, Swansea en Belfast, waar ook Proms waren. Kijk maar over de grens vanuit Londen! Zal best nodig zijn.

Maar om “Rule Brittania, Brittania rule the waves!” nou te laten zingen door een Amerikaanse operazangeres…..Zou Trump daar de hand in hebben gehad? Wat ik wel zag: er waren heel wat EU-vlaggen en EU-petjes in de zaal. Het is een verdeeld vaderland, dat Brittania…..! God save the queen…..


Een blije oma…..

‘k Heb wel es verteld, dat er een fotootje was van onze kleinzonen, gemaakt tijdens een Limburgse vakantie. Daarop zaten ze in een speelpark met z’n vieren op ’n rijtje op een bankje. Qua leeftijd zijn ze een ‘orgeltje’, wat wil zeggen dat ze toen zes, vijf, vier en drie waren. De dochters hadden dat om en om geregeld met hun mannen. Een leuke foto, gekoesterd door oma.

Inmiddels zijn we dertien jaar verder. En ik liep al tijden te zeuren om een afbeelding van de heren, zoals ze er nú uitzien, want dat scheelt nogal. Liefst ook op een bankje. Tijdens de verjaarsviering van kloris in de stad, toen ie tachtig werd, is de zo zeer gewenste foto gemaakt. Op een bankje bij de brandweerkazerne en met net zulk mooi weer als die dertien-jaar-geleden-foto.

Zondag was de familie bij elkaar om de vakantievideo en foto’s te zien uit Engeland. Dat was gezellig en toen kréég ik de mooi ingelijste foto van mijn grootzonen! Hij is enig! Vanwege de privacy mag ik ‘m niet laten zien natuurlijk, maar zoals verwacht: oma is er heel blij mee…..! Nog even een mooie plek aan de muur zoeken, waar de privacywet niet geldt…..