Tekst…..

In een overlijdensbericht dat ik vanmorgen las in de krant, stond: “Vandaag is mijn allerliefste heengegaan. Het allerbeste wat mij ooit is overkomen.” Natuurlijk snap je wel hoe de vrouw van de man dat heeft bedoeld, maar het stond er toch vreemd, vond ik.

Ja, zoiets valt mij dan op. Dat is net zo vreemd natuurlijk…..


Uit naam van …..

Op de straattegels voor een Indiaas-Pakistaanse winkel in Amstelveen, waar ze o.a. halalvlees verkopen, had iemand gekalkt “geen halal in onze straat”. Die boodschap werd dus verkondigd namens “de straat”. Het was niet de eerste keer dat de winkelstoep versierd werd met racistische leuzen.

Maar in “de straat” wonen ook mensen, die het met dergelijke verontreinigingen helemaal niet eens zijn en met de leuzen nog minder. Waar haalt iemand de euvele moed vandaan om zijn eigen mening aan anderen op te dringen? In de openbare ruimte ook nog. En een naamkaartje legt ie d’r niet bij. Laf.

Wij maakten jaren geleden op zeer kleine schaal iets dergelijks mee toen onze zoon koerier was. Hij mocht zijn bus mee naar huis nemen als hij geen dienst had. Het was een eenvoudige bestelbus, die keurig in een parkeervak paste. Maar een van de buurmannen had er vanaf de bovenverdieping zicht op en vond dat zoon het busje maar bij het winkelcentrum moest parkeren, een paar straten verder. Waar hij, maar ook onze zoon, er geen zicht meer op had. Onzin, want het was een bescheiden voertuig en geen vrachtwagen.

De buur had een briefje onder de ruitenwisser geschoven (zonder naam) en hem gelast het busje te verwijderen, want “de buurt had er last van”. Hij sprak dus namens “de buurt”. De volgende dag klampten allerlei mensen mijn zoon aan om te vertellen dat ze wel in de buurt woonden, maar niet bij het soort buurt van die buurman hoorden. Ze vonden het een belachelijke actie. Iedereen vermoedde trouwens wel, wie de schrijver van het briefje was. Zoon ook, maar hij liet de bus gewoon staan en ondernam zelf geen enkele actie.

Doodzwijgen zoiets. Nooit meer iets over gehoord. Stoep schoonpoetsen in Amstelveen. Keep calm and carry on…..


Mazzel…..

We zijn net terug van een bezoek aan de dokterspraktijk, niet omdat we iets mankeren, maar gewoon voor een soort gezondheids-APK. Daaruit bleek dat we gewoon mazzel hebben en gezond zijn. Ouderdom is geen ziekte.

Volgens mij heeft Apeldoorn ook mazzel met de storm. Er is hier en daar best wat omgevallen aan bomen of zo, want waaien doet het natuurlijk wel behoorlijk, maar dat was soms ook omdat iets beter even ergens anders neergezet had kunnen worden. Zoals bij ons een vogelbad met ’n voerbak dat een nogal hoog ding is. We laten ‘m even liggen , want ik weet niet waar ik hem moet laten en lager kan ie toch niet vallen.

Ik las dat het elders allemaal wel even anders was. Mensen geëvacueerd omdat daken dreigden weg te waaien van hun flat en dat soms ook daadwerkelijk deden. Een meneer die met z’n auto langs kwam toen er een boom op viel. Hij zag ‘m aankomen, riep tegen zijn familie “Bukken!” en ze kwamen er zonder kleerscheuren van af. Over mazzel gesproken! Hij was heel blij en die auto? Ach, dat is maar een auto. Misschien kan z’n merk er nog reclame mee maken.

niet perse noodzakelijk voor mazzel…..

Zo nu en dan een flinke bui met hagel zelfs, maar als je niet buiten hoéft te zijn blijf je gewoon binnen. We hebben een warm huis en alles doet het nog. Bij ons dus ook. Mazzel, hè…..?


Neef Remko…..

Als iemand, die dezelfde achternaam heeft als wij, een goeie voetbalkeeper is (van wie in de maandagkrant stond, dat ie aan zijn tweede jeugd is begonnen !) dan beweren we natuurlijk dat ie familie van ons is. Logisch.

Maar van de verslaggever bij de wedstrijd Ado-Vitesse vond ik het wel een leuke vondst dat ie zei dat Pasveer onpasveerbaar was. Neef Remko deed het ook goed in Den Haag. Niet gewonnen, maar spectaculair de nul gehouden. Ach ja, familie, hè…..ergens……toch…..


Modebewust…..

Als je dat bent zul je je ongetwijfeld kleden zoals de mode dat voorschrijft. Die verandert steeds, zoals een kleur die ‘in de mode’ is, ook elk jaar wel wisselt. Ik ben dus verre van modebewust. Dat komt mede doordat ik dingen, die nog helemaal goed zijn en lekker zitten niet weg kan doen. Ja, zwabberbroeken met wijde pijpen of zo, die gaan de deur uit. Ik wens niet voor gek te lopen. Maar verder? Als ik een kleur leuk vind en die staat me wel, nou jammer dan, als het geen modekleur is.

Ik zie d’r wel netjes uit, hoor. Vind ik zelf dan. Aan mij heb je qua modebewustzijn helemaal niks. Ik vind alleen iets te kort, te lang of te bloot. Ik let wel op of iets nog wel bij mijn leeftijd past. Je hoeft niet te jolig te doen, hoewel iets je soms wel lekker ‘op kan halen’ natuurlijk. En iets nieuws kopen als je d’r toevallig tegenaan loopt heeft ook wel iets gezelligs zo nu en dan.

Hoe ik nou zo op al dat modegepraat kom is eigenlijk een gevolg van een artikeltje in de krant, waarin stond dat een ontwerpster uit Deventer kleding heeft gemaakt, speciaal voor blinde en slechtziende vrouwen. Met allerlei voelbare frutsels eraan, ritsen in plaats van knoopjes aan een blouse en met een coating van siliconen om vlekken er met een doekje af te kunnen halen. Want vrouwen met een visuele beperking willen ook leuk gekleed gaan, zegt ze.

Nou, dat laatste vind ik logisch, dat willen vrouwen wel vaker, blind of niet. In revalidatielessen bij onze voormalige werkgever spitte ik met cliënten hun hele kledingkast door en inventariseerden we alles op voelbaar, kleur en bij elkaar passend. Meestal wisten ze zelf al hoe of wat, maar soms was er altijd hulp nodig van huisgenoten. In het kader van zelfredzaamheid waren er allerlei merkdingetjes die konden helpen die te bevorderen. En soms hoefden die er helemaal niet aan te pas te komen en iemand er alleen maar op attent gemaakt te worden, dat ergens een labeltje, lusje of knoopje zat waaraan een kledingstuk was te herkennen.

Kleding kopen deden de meeste vrouwen (de mannen trouwens ook) met iemand die zien kon en kon beoordelen of het leuk stond. Ik heb wel eens iemand gehad, die zei: “Ik ga nóóit met m’n zus, die heeft zo’n slechte smaak!” Hoe ze dat wist is me toen ontgaan, maar het was wel lachen! Dat van die blindenkleding zal voor sommige blinde mensen best goed uitkomen, maar voor anderen een stempeltje zijn, dat onnodig is. Die ontwerpster zal hopelijk wat marktonderzoek hebben gedaan.

Ik heb best wel eens een slechtgeklede cliënt gehad destijds. Dat feit had meestal andere oorzaken dan een slechte kledingkeuze. En de knopen die misten aan zijn of haar kleding die leerden ze al revaliderend gezellig bij mij d’r weer aanzetten. Het kwam altijd wel goed met het uiterlijk van zo’n iemand. Alleen al doordat je op een revalidatiecentrum met z’n allen in hetzelfde schuitje zit, van elkaar leert en nieuwe vrienden maakt. Ik heb leuk werk gehad altijd.

Mijn blinde kloris heeft geen siliconentruien, hoor. We wássen de vlekken er wel uit, want vlekvrij, wie is dat nou wel? Ik alvast niet…..


Heden en verleden…..

Wij luisteren op zondagmorgen altijd naar het concert dat AVRO/TROS uitzendt vanuit het Concertgebouw in Amsterdam. Kop koffie erbij, prettig begin van de zondag, vinden wij. Een dag om het rustig aan te doen, maar ja, dat kan in principe bij ons elke dag, uitzonderingen daargelaten. Maar de hele straat doet het op zondag rustig aan. Veel nog gesloten gordijnen en zo.

Maar over het concert van vandaag. Dat viel bij mij sowieso in het pulletje, want het werd uitgevoerd door de Marinierskapel der Koninklijke Marine. Ik hou erg van de klank van een blaasorkest. Mogen ze me voor wakker maken.We hebben in Deventer ooit al eens een concert bijgewoond, waarin de Marinierskapel dat gaf samen met The Dutch Swingcollege Band en dat was geweldig. Het swong de pan uit, zal ik maar zeggen.

Wat ze nu op het programma hadden deed dat trouwens ook, want het was The Rhapsody in Blue van Gershwin. En wie was de pianosolist? Gershwin himself ! Die heeft in 1925 een pianolarol ingespeeld en met een pianola en een soort voorzetapparaat, dat heel precies werd gemonteerd op een Steinwayvleugel was hij de solist bij het marineorkest. Wonderbaarlijk, toch?

Er was natuurlijk wel iemand nodig die kundig met verstand van muziek de pianolarol kon bedienen en dat was Jan Bouman, die ook hoornist is. Hij kon ook nog iets doen met de dynamiek, heel bijzonder. Hoe je zo’n iemand nou moet noemen weet ik niet, maar een pianolist lijkt me wel wat..Het scheelt maar twee letters met de pianosolist Gershwin.

De Marinierskapel hield George perfect bij, want die zette er behoorlijk de sokken in 1925. Het was een bijzondere ervaring die combinatie van heden en verleden te horen en de zaal was terecht zéér enthousiast. Geweldig om zoiets eens te doen. Georganiseerd door het Concertgebouw en het Pianolamuseum. Dirigent Arjen Tien krijgt van mij samen met z’n mariniers trouwens ook een tien.

Dit is toch wat anders dan André Hazes jr. met z’n als hologram geprojecteerde overleden pa te zien en horen zingen. Dat is zo erg ‘heden’. Maar ik hou niet van Hazes, dat scheelt ook…..


Januariblues…..

Daar kun je na twee keer een uitvaart binnen veertien dagen uiteraard last van hebben. Met bovendien een zus en een neef die in een brandend werelddeel wonen. En als je een hevig verlangen hebt naar de sneeuwklokjes en de krokusjes. Maar dat heb ik elk jaar.

Hoewel de natuur al weken voor ligt op “normaal” om deze tijd van het jaar. Knoppen in de struiken, vogels die het eigenlijk ook niet precies meer weten. Volgende week zitten we qua temperatuur weer in de dubbele cijfers. Ja, klimaatverandering, net wat u zegt. Mijn kloris wil wel weer een lekker warme zomer, zegt ie. Laat het dan eerst maar even flink regenen.

We wachten het maar af, hoe alles loopt. Er is altijd wat. Maar met de economie komt het gelukkig wel goed, want de koning is naar Oman. Vanwege de goede betrekkingen. Ja, naar een uitvaart, die al geweest is. Kan ook. Zo is er altijd wat, waar je de blues van kan krijgen.

Kloris kwam met een uitdrukking, die hij zijn Friese pleegmoeder vroeger hoorde zeggen. ” ’t Is altijd wat. Kriebel aan de benen en jeuk aan ’t gat!” Nou, daar is nog wel overheen te komen. ’n Mooiere relativering van een januariblues kun je niet bedenken…..!


Vooruitkijken…..

Onze krant komt vandaag met een vooruitblikkend artikel. Dat gaat over hoe over honderd jaar deze regio eruit ziet. Héél anders, dat staat vast. Er wonen om te beginnen veel meer mensen, want de zeespiegel stijgt dus de Randstad wordt onveiliger omdat het daar laag is. En wij zitten hier hoog. Nu al. Hoeven we weinig aan te doen. Nou ja, de rivieren moeten breder, de IJssel bijvoorbeeld moet twee keer zo breed worden. En het IJsselmeer moet uitgediept, want dat moet het Randstadwater opvangen.

Bovendien gaan de naaldbomen vervangen worden door loofbomen, want die houden water beter vast. De kerstbomen worden hartstikke duur, daar kun je op rekenen. Akkerbouw gebeurt op de Flevolandse klei. Veeteelt alleen nog mondjesmaat, dus weinig tot geen belasting van het milieu. Vanwege al die mensen die hier naar toe komen, ze rekenen op een aanwas tot 20 miljoen, worden de steden hier groot. Apeldoorn ook. Niemand zal meer zeggen: “Ik moet nog even naar ’t dorp”, als ze naar het centrum willen.

Groen wordt en blijft het hier wel. Dat vind ik een geruststelling voor mijn nazaten. Hoeven ze niet meteen te verkassen naar die nieuwontdekte planeet TOI 700 d, die nogal op de aarde lijkt, zeggen ze. Het openbaar vervoer zal d’r wel niet op vliegen, want hij is 100 lichtjaar verwijderd, maar je weet het niet. ‘Beam me up’ kan misschien inmiddels ook wel over 100 jaar !

Leuk om te lezen, hoor, zo”n verhaal, dat door de Wageningse Universiteit een wetenschappelijk tintje krijgt. Regeren is vooruitzien. Maar tjee, wat zullen er veel vergunningen en regeltjes nodig zijn om het zover te krijgen. Alleen al zoveel huizen die ze voor al die mensen moeten bouwen, want in een plaggenhut zullen ze wel niet meer willen. Ik ben blij, dat ik dat niet hoef mee te maken, want dat lijkt me het enige feit dat vast staat.

We moeten morgen alweer naar een uitvaart. Een vriend van ons is in zeer korte tijd aan het eind van zijn leven gekomen. Een te laat ontdekte kanker is hem na ‘vage klachten’ fataal geworden. Hij was iets jonger dan wij, maar zo gaat het met generaties mensen. Het is de natuur die het regelt. En dat ‘beam me up’ is een kwestie van geloof en vertrouwen voor veel mensen Onze vriend had beide…..


Kerstwens met ’n wolk erboven…..

Natuurlijk wens ik iedereen een goede kerst. Vier het zoals je zelf vindt dat ’t goed is. Dat doen wij ook met onze club. Ik verklaar even die wolk . In de nacht van zaterdag op zondag jongstleden overleed mijn jongste broer.

Hij had Parkinson, was lichamelijk zeer beperkt, zijn situatie was niet best en werd, ondanks liefdevol veel moeilijk geregel rond huisvesting, alleen maar slechter. Hij is in zijn slaap overleden en dat heeft ons getroost. Ik vind het heel naar, maar ik kan niet treuren. Rouwen wel, hij was mijn kleine broer, we schelen zeven jaar en als je kinderen bent is dat best veel. Later niet meer, maar dan gaat inmiddels ieder zijn weg.

De uitvaart wordt over de kerstdagen heen getild naar de volgende week. Iedereen van de familie viert dus kerst met zo’n wolk erboven. Praten over hem, halen herinneringen op en dat zijn goede herinneringen.

Dat een oud mens nou eerst zo moet aftakelen is slecht geregeld, maar het leven van mijn broertje heeft een vredig eind. Doe mij ook maar zoiets over tig jaar…..


Drukwerk…..

Gisteren, zaterdag, was ik met onze oudste dochter op stap, want voor m’n verjaardag had ik een kussentje voor de bank gevraagd en ze vond dat ik maar zelf mee op jacht moest ernaar. Het is een grijze hoekbank en we zijn zelf al zo grijs, dus hij kon wel wat opleuk gebruiken. Geslaagd, hoor! Yysk had ze. Ik zeg “ze”, want ik kreeg er drie! Grote bank, dus dat staat prima.

Maar toen wilde ik ook nog graag even naar de Intratuin! Dat was op deze zaterdag misschien een iets minder goed idee. Tjee, zó druk! Lars, onze Utrechtse zoon, die even een ’t loodje gelegde plant wilde vervangen daar, vertelde dat er verkeersregelaars bij de Utrechtse vestiging ingevlogen waren! Hier in Apeldoorn niet, maar de winkelkarretjes waren wel schaars.

Ja, Sint het land uit, dan is het kerst. Wen d’r maar aan. Nou, er was op dat gebied weer heel wat te zien en te koop. Kerstbomen in soorten en maten, echt of kunst, zoek maar uit. Ik ben blij dat ik al zoveel kerstspul heb, bijeengegaard in vele, vele jaren. Met herinneringen en al. Dus ik hoefde niet zoveel. Heb een boompje met ledlampjes gekocht voor in de voortuin en wat sneeuwachtige vloerbedekking voor m’n kerstdorpje, ’n trappetje voor het kerkje, want dat staat altijd boven op een ‘ingepakte’ speakerbox, die moeilijk weg kan, en hoe de kerkgangers dan naar boven moesten was al jaren een probleem. Ja, al klunend, maar nu dus niet meer met die treedjes.

Een paar nieuwe slingers voor de kerstboom ook, want de ouwe bestonden uit stukken die moeilijk te leiden waren en dat was geen gezicht. Dus we vernieuwen nog wel iets, hoor. Komende week wordt dus wel kerstfrutselweek, ben ik bang. Ik zag dat de familie aan de overkant van ons huis, de kerstboom ook al aan het versieren waren. Ze liepen met de slinger brandende lampjes door de kamer daardoor zag ik ‘t. Ik ben dus niet de enige met een kerstafwijking.

Bij Intratuin stond buiten trouwens ook een oliebollenkraam. Die staat als erg goed bekend, dus stond daar een lange rij mensen op hun beurt te wachten. Vroeger kon je er alleen maar contant betalen, flappen voor de flappen, maar ze gaan met hun tijd mee, de oliebollenbakkers. Pinnen kan ook. Graag zelfs. Onze andere dochter kreeg vanavond visite van een paar collega’s in haar nieuwe flat en had ons gevraagd of we wat oliebollen voor haar wilden meenemen van die goeie “Oudhollandsche” oliebollenkraam, dat woord staat er op . Dat deden we dus. Oudjaar is ook niks speciaals meer. Zelfs niet als ’t oudhollands is.

Ik heb in mijn dorpje ook een oliebollenkraampje. Staat leuk. Ik heb wel wat met oliebollen, zolang ik ze niet meer zelf hoef te bakken. De kinderen vroegen vroeger altijd: “Ga je nog oliebakken bollen?” Toen waren ze nog klein, hoor. Ze zeggen nu gewoon: “Waar haal je de oliebollen, dit jaar?”…..