Geschiedenis…..

Gistermiddag stond ik een schoon tafelkleed te strijken, toen ik me bedacht dat dit oude mooi geborduurde tafelkleedje een bijzonder verleden had. Ik heb het namelijk bij ons laatste bezoek aan Australië gekregen van een vriendin van mijn zus.

De bejaarde vrouw, die vanwege haar gezondheid opgenomen was in een (behoorlijk chique) verzorgingshuis en voor wie mijn zus toen hand-en-spandiensten deed, was tijdens de Tweede Wereldoorlog midwife in een Engels ziekenhuis. Ze heeft dit kleed geborduurd tijdens haar nachtelijke diensten, terwijl ze zat te wachten tot er zich weer een moeder met ’n kind in aantocht zou melden.

Toen haar enige zoon zich jaren later in Australië vestigde als tandarts, ze inmiddels weduwe was geworden, ging ze met hem mee en had vervolgens hevige heimwee naar Engeland. Dat is nooit overgegaan, vertelde mijn zus.

Wij maakten toen kennis met haar en dat we uit Europa kwamen vond ze geweldig. En dat haar kleed daar dan mee naar toe ging helemaal. Ik ben er dan ook zuinig op. Het is van goede kwaliteit, hier en daar een klein sleets plekje, maar ik ben wel trots dat ik het heb, een kleed met zó’n verleden…..!


Slagers…..

Gisteren is alweer een kleinzoon geslaagd voor z’n eindexamen! Na zo’n onrustig schooljaar, dan weer wel naar school, dan weer niet, thuis werken aan dingen die je digitaal voorgeschoteld krijgt en waarbij je je discipline flink moet aanspreken. Ga d’r maar aanstaan om gemotiveerd te blijven. Ik heb er respect voor als je daar allemaal in slaagt.

Wat hadden wij het dan toch allemaal makkelijk, nou ja, zo makkelijk was het nou ook weer niet en wij moesten ook flink aan de gang en volgens mij wel met wat meer examenvakken, maar dat weet ik niet meer zo precies. Of er niveauverschil was met wat de scholieren nu allemaal moeten weten, ik neem aan van wel, hoor. Tenslotte is de wetenschap ook zo’n ruim 65 jaar verder, vergeleken met wat oma en opa moesten ophoesten. En de omstandigheden niet vergelijkbaar.

Maar de vlag kan uit. Ik zag in de krant dat Amalia de vlag aan het hijsen was op Huis ten Bosch. Ook geslaagd, cum laude stond er bij. Dat had er voor mij nou niet bij gehoeven. Voor mij zijn ze allemáál cum laude geslaagd en daar hoef je niet voor in een paleis te wonen.

Ik ben blij voor onze jongens. Nu kunnen ze verder. Hebben zich al ingeschreven voor hun vervolgopleiding. Een doelbewuste keuze. Maar nu eerst vakantie en echte ontspanning, na de inspanning en de spanning om het telefoontje. Met mooi weer. Misschien een vakantiebaantje, want ontspanning kost nou eenmaal geld, maar dan kom je weer es onder de mensen, ook niet verkeerd. Geniet maar van de zomer, allemaal…..!


Opzet…..

Zou Engeland nou expres zo’n waardeloze act naar het Eurovisiesongfestival hebben gestuurd? Ze kregen tot 2 keer toe 0 punten. Zowel van de vak- jury als van het publieke stemmersvolk.

Wij kregen tenminste nog 11 punten, maar ook 0 van het publiek in Europa. Maar die hebben geen verstand van Surinamers en hun taal. Ik denk, dat Engeland bang is, dat als ze winnen, ze het festival moeten organiseren. Nu moet Italié zich achter de oren krabben.

Ja, mensen, ik heb voor het eerst in mijn leven de héle finale van het ESF gekeken! (Ik kort het maar even af, dat grote gebeuren, dat doen ze tegenwoordig wel vaker met van alles en al snap ik dan soms niet waar men het over heeft!). Maar dus nog nooit gedaan, dat kijken. Een héle avond. Maar hoewel ik er geen verstand van heb: ik vond het technisch knap in elkaar zitten. Er traden zelfs mensen op, die er helemaal niet waren en je zag geen verschil met die er wél echt waren! Je kon wel zien dat het heel veel geld heeft gekost en veel man- en vrouw-uren. Er ging niks mis bij mijn weten., als je tenminste de niet-meegetelde stemmen niet rekent. Maar dat lag aan de providers, zeggen ze.

Ze mogen trouwens de rock-, metal-, en andere lawaaiige zooi aan de jeugd overlaten, maar van mij had Frankrijk mogen winnen. Ik heb mijn best gedaan maar mijn smaak is wat aan de ouderwetse kant, zullen we maar zeggen. Maar IJsland vond ik leuk, die Jumbo-gele lui van Litouwen ook en onze Nederlanders deden het prima, vond ik en zo was er wel meer waarvoor ik niet even gauw wat anders ging doen. Het werd een latertje, maar dat is het hier wel vaker. Best een leuke avond dus.

En Engeland houdt, in tegenstelling tot Italië, een heleboel geld over dat ze anders kunnen besteden….. !

Voilá ! …..zij dus…..

Televisie…..

Wie kijkt er nog televisie, zoals ie dat, nou, noem es wat, tien jaar geleden deed? Geen mens toch? Wij tenminste niet. Het journaal en de sport en dan heb je het wel gehad. En het journaal niet eens altijd, omdat het nieuws ook op andere manieren bij je binnenkomt. Daar hoef je niet op een vast tijdstip voor klaar te zitten.

En verder vinden we, zeker aan de Nederlandse televisie, weinig dat ons boeit. Dat komt ook doordat we programma’s die hier worden uitgezonden al gezien hebben via een buitenlandse zender. Max, ( ja sorry, we zijn niet tussen de 20 en 49) heeft nog wel eens aardige natuurprogramma’s of zo, maar verder…..Ja, Opsporing verzocht”” , dat kijken we wel eens, of “Andere Tijden”. En “Twee voor twaalf”, “Per seconde wijzer”, “Met het mes op tafel” vanwege het gequiz. Engelse quizzen ook. Houdt je scherp, nietwaar?

Maar als de mannen iets anders te doen hebben, is het scherm ’s avonds vaak voor mij en dan kijk ik een film. Vaak een waar muziek in zit. Ook kijk en luister ik, dat dan soms wel samen met kloris, klassieke concerten via een muziekzender. Komt zoon binnen, zegt ie: “Wat is dat voor herrie?” Terwijl we hem toch zo netjes hebben opgevoed.

Maar ach, zo heeft iedereen z’n voorkeuren en er zijn apparaten genoeg in huis, waar iedereen mee aan z’n trekken kan komen. Ideaal eigenlijk. Er wordt hier nóóit gevochten om de afstandsbediening…..vredig, hè?


De vlag kan uit…..

‘k Ben geslaagd voor mijn prikdiploma. Uiteraard maakte de verpleegkundige een grapje over het ‘strikdiploma’ van de kleuters, maar dat doet ze vast vaker. Maar na wat onhandig gedoe, ging het eigenlijk best prima en had ze er vertrouwen in, dat deze bejaarde patiënt, ( ze verbazen zich namelijk nogal over het feit, dat ik ‘op mijn leeftijd’ dat zelfprikken nog wilde leren ) zich er goed mee zou redden. Ik schijn een oude prikker te zijn.

Het digitaal melden van het resultaat van dat geprik aan de trombosedienst is een fluitje van een cent. En ik hoef mijn chauffeur niet meer lastig te vallen. Hij was al van plan een bedrijfje op te zetten: “Meditaxi” of zoiets, als dat al niet bestaat qua naam.

Kloris moest ook een beroep op hem doen, omdat hij een dik been had dat getroffen was door wondroos. Daar moest ook een paar keer mee rondgereden worden richting huisarts. Inmiddels loopt ie alweer rond, hoor, mag vanaf maandag zijn dagelijkse wandeling op de loopband weer beginnen en is al van de antibioticumkuur af, omdat de dokter tevreden was. Ik heb er een hobby bij en iedereen is tevreden. We zien het allemaal wel.

Ondanks dat het nog wel fris is, dat moet toch wel beteren, vind ik, gaan we morgen toch maar eens geraniums halen in Wilp om de lege bakken mee te vullen. Ze hangen tegen het huis en ook vrij hoog, dus de eventuele nachtvorst zal ze wel met rust laten, hopen we. Meestal toch maar een graadje nul of één. Een beetje kleur is welkom.

Het is lente tenslotte en de zon is best lekker als ie schijnt. Tja, achter glas soms, maar kom, we blijven optimistisch. Daar moeten we het toch van hebben…..!


Van harte…..

Gisteren was ik bij de cardioloog. Er was namelijk bij dat tia-onderzoek geconstateerd, dat ik een hartritmestoornis had. Hartfalen noemen ze zoiets in het ziekenhuis. Er moest een hartfilmpje, een echo van mijn hart gemaakt, gevolgd door een gesprek met de cardioloog. Nou, dat was allemaal best spannend, want ik had geen last gehad van die stoornis, alleen wat cijfers gezien op een monitor, die inderdaad aan de hoge kant waren qua pols. Toen ik na dat tia-onderzoek naar huis mocht was het alweer gewoon, maar toch moest het onderzocht.

Dus ik heb me gemeld en de echo en de film werden gemaakt. Het gesprek met de cardioloog was heel gezellig, want ze had niks op me aan te merken. Ik kreeg er wel een pilletje bij voor mijn maag die gezond moet blijven, omdat ik die bloedverdunners gebruik, waar ik niet meer vanaf zal komen. Was dat niet zo, dan had ik ik niets nodig. Wij verzorgen hier in huis onze maag erg goed namelijk. Maar ze hoeft me niet meer te zien, de cardioloog. Alles klopt naar behoren.Dat is een prettig idee, want “hartfalen” klinkt nogal dramatisch.

Volgende week ga ik op cursus om zelf te leren prikken en de uitkomst daarvan digitaal te kunnen melden aan de trombosedienst. Als het goed is ( in de dubbele betekenis) hoef ik daar dus ook niet meer lijfelijk heen. Scheelt een hoop heen-en -weer-gerij. De huisarts weet overal van en in de gaten gehouden werden we toch al eens in de zoveel maanden door de praktijkassistente. Allebei al twee keer geprikt met Pfizer, wat kan ons gebeuren? Mooi, hoor, boven de tachtig zijn!

Het gaat dus best goed met mij, hoor. Je bent hartstikke druk als je wat mankeert…..!


Altijd wat…..

Dat hebben ouwe mensen vaak. En zo heb ik ook weer wat. Een paar weken geleden had ik een rare linkerarm, die niet deed wat ik wilde. Het ging niet over dus daar moest een dokter naar kijken. Inmiddels was het eigenlijk wel weer aardig hersteld, maar toch moest ik in het ziekenhuis de volgende dag (een zondag nog wel!) een flink aantal onderzoeken krijgen, want het was een tia, zei de dokter.

Dat klonk knap dramatisch, maar had tot gevolg dat ik nu een innige band heb met de trombosedienst. Ben inmiddels aardig wat keren geprikt, omdat ze mijn bloed in de gaten moeten houden om herhaling te voorkomen. Dus ik heb pillen gekregen om mijn bloed te verdunnen. Ook moet ik nog naar de cardioloog voor een onderzoek.

Al heb ik eigenlijk nergens last meer van, houd ik me toch maar netjes aan de voorschriften. Vervelend is het natuurlijk wel, dat gedoe met mijn lijf. Maar ik heb een zelfprikcursus aangevraagd, zodat e.e.a. digitaal kan. Dat scheelt voor mijn zoon veel gerij met z’n ouwe moeder, die het trouwens toch prettig vindt, dat ie overal bij is. Twee horen meer dan een.

Maar ik kan nog lekker lezen, typen en huishouden op mijn manier, de vogeltjes voeren en boodschappen doen met een lege kar achter zoon aan onder het motto ” I follow the leader.” Gaat altijd heel gezellig, hoor. Dus heb ik wat. Te vertellen misschien wel als het interessant is. Geen enkele klacht over de rustgevende gezondheidszorg hier. Dat wil ik wel even kwijt…..


Nummer twee…..

Vanmorgen kreeg ik Covidprik nummer twee. Bij de ontvangstbalie hoorde ik, dat ik even langs een dokter moest, omdat er in mijn medicijngebruik iets veranderd was sinds prik nummer een. Dat werd allemaal genoteerd. Toen gevaccineerd, kwartiertje in de wacht om te kijken of ik normaal bleef doen en toen konden we weer weg. Het is toch keurig geregeld allemaal.

De priklocatie, de sporthal en de locatie waar gestemd kon worden, een kerkgebouw lagen aan dezelfde parkeerplaats waar de auto stond, dus dat deed mijn zoon even als nette burger, die niet per post mocht stemmen. We deden meteen wat boodschapjes en moeder was weer uitgelaten. Ook uitgelaten over het feit, dat ’t allemaal zo lekker snel ging.

Ik ben dus optimaal beschermd tegen het virus, neem ik aan. Dat gun ik uiteraard iedereen. En ook dat een beetje snel s.v.p. Ik wil niet zeuren, maar ik wil mijn familie wel weer es allemaal tegelijk zien en niet één voor één…..


Post-modernisme…..

In mijn eenvoudige woordenboek staat dat woord (zonder dat door mij toegevoegde streepje, hoor) omschreven als ‘ eclectische antistructuralistische en negativistische cultuurstroming”. Laat dat maar eens even doordringen in je hersenpan.

Ik ben niet zo van de moeilijke woorden, ik schrijf zoals ik praat, maar volgens mij slaat de betekenis van deze verzameling aardig op het ‘moderne’stemmen via de post, waarbij zoveel mis gaat. Bij ‘eclectisch’ staat ( nog steeds volgens mijn eenvoudige woordenboekje dus): ‘uit verschillende stelsels het beste uitkiezend’.

Kloris en ik hebben beiden heel modern via de post gestemd en volgens ons telt onze stem voor de volle 100 % mee en hebben we de plaatjes in de toegezonden brief keurig gevolgd. We voelden ons een beetje kleuterig, maar het was best duidelijk. Maar als je leest over wat er toch bij veel mensen niet helemaal goed is overgekomen, twijfel je toch.

Wij brachten onze dikke envelop weg en omdat ik bij de buurvrouw was, die e.e.a. ook al had geregeld vroeg ik of ik de hare ook even mee zou nemen. Maar zij had twéé aparte enveloppen, want ze wilde niet dat ‘ze’ zouden kunnen nagaan wat ze gestemd had. Toen ik zei, dat dat niet kon, omdat de stemenvelop niet samen met de tweede envelop in de retourenvelop, geopend zou worden, had dat geen effect. De twee moesten apart van elkaar ingeleverd. Ze was niet te overtuigen. Of haar stem een van de vele verloren stemmen zal zijn, geen idee.

Maar eerst is er structureel misschien iets niet goed gegaan en dan krijg je toch weer iets negatiefs. Maar iedereen doet toch z’n best en stemt . En als ergens 8% verkeerd gaat, is er toch 92% van de poststemmers dat het wel goed deed.

Je weet wel: dat van het glas, dat half vol of half leeg is…..


Stemgedrag…..

We kregen van gemeentewege twee dikke enveloppen toegestuurd. Die waren zwaar doordat er ook het metergrote stemformulier in zat. Als eenvoudige briefpostverstuurder had je daar heel wat porto voor neer moeten tellen. Maar we kregen deze service omdat we per post mogen stemmen voor de Tweede Kamerverkiezingen. We zijn 70 plussers. Wat zeg ik, tachtigplussers zelfs.

We hadden een hele tafel nodig om het biljet uit te vouwen, want ik wilde kloris wel even ál de splinters noemen, die meedoen deze keer. D’r zijn nogal wat nieuwelingen en afscheidingen. Soms hadden we er nog nooit van gehoord, maar dat was gewoon onkunde.

We hadden er een duidelijke gebruiksaanwijzing bij gekregen, want met al die bejaarden weet je het maar nooit, hè? Al die verschillende enveloppen en je moet je handtekening zetten. Hoefde bij het stembureau nooit. Nou ja, het is deze oudjes gelukt. We hebben onze stem uitgebracht.

En nou kun je de envelop gewoon in de brievenbus kieperen, maar wij willen de onze liever bij een inleverpunt kwijt. Daar zijn er drie van. Het stadhuis, de gemeentewerf Noord en de gemeentewerf Zuid. Bij de twee laatste staat (drive through). Als je niet weet wat dat betekent gooi je ‘m maar op z’n Hollands in de brievenbus. De gemeentewerf Zuid is op de Aruba, vlak bij de stort. Voor ons is de Sleutelbloemstraat in Noord het dichtstbij.

We missen dus ons wandelingetje naar de “stemschool”, waar elke keer dezelfde mensen zitten, die ons nog kennen van de vorige keren en het geen bezwaar vinden dat we samen in hetzelfde stemhokje kruipen. Ach, hebben we dit keer ons stemgedrag eens aangepast aan de omstandigheden. Dat het sowieso doorgaat allemaal is eigenlijk wel mooi.

Ik zag Mark Rutte bij “De Vooravond”. En ook foto’s en filmpjes geprojecteerd van jaren terug waar hij op en in staat. Je veroudert wel, hoor, in de politiek. (Ook zonder politiek, maar wij worden niet zo vaak vereeuwigd gelukkig.) Hij vertelde, nadat ie behoorlijk pittig bevraagd was door de presentatoren, dat hij, als het allemaal niet zou verlopen zoals ie gedacht had als partijleider/premier, een niet makkelijke combinatie met al die persmomenten er ook nog es bij, graag het onderwijs in zou gaan.

Gevraagd naar zijn favoriete boek gaf hij een lesje geschiedenis weg over ’n boek over Lyndon B.Johnson, waaruit, wat mij betreft, bleek wat een geweldige docent hij is, want hij geeft al parttime les, en zou zijn. Er werd echt geluisterd! Geschiedenis is zijn passie, dat hij ging studeren in plaats van pianist te worden. Waar hij naar hij zei geen talent genoeg voor had. Maar nu eerst de verkiezingen maar eens.

Al die podiums waar die partijleiders zitten, tja, daar komen de kleintjes niet aan toe. Mevrouw Ploumen schaft wat mooie jurken aan en die zie je dus ook nogal eens. Ik wens haar succes, maar voor het eerst ben ik afgedwaald met excuus aan mijn ouders. Voor alles is een tijd…..om keuzes te maken bijvoorbeeld! Te stemmen dus…..