De afdeling “Lief”…..

Er gebeurt veel liefs dezer dagen. En toch allemaal door die vermaledijde corona. Ik was van de week dus even bij de apotheek, toen daar een moeder binnenkwam met een paar kleine kinderen. Het jongetje ging meteen naar de speeltafel en het meisje liep met haar mama mee naar de balie. I

Ik vertelde al dat ze die hadden afgeschermd van de werkplek van de assistentes met vanaf het plafond aangebracht doorzichtig plastic. Het kleine meisje voelde met haar hand aan het plastic en haar moeder zei, dat ze dat maar niet aan moest raken. Het kind wist al waarom niet, daar was thuis over gepraat.

“Maar mag ik jou dan nog wel aanraken?” vroeg ze ongerust. “Ja, hoor, dat mag.”zei haar mama. “O, gelukkig!” zei het kind en legde haar hoofdje tegen mama’s jas. Mama was helemaal vertederd en legde haar hand op haar dochters hoofd. Dat zag er zó lief uit, deze oma was gewoon een beetje aangedaan! Mooi om te zien.

En gisteren had een buurfamilie een gelukspoppetje met sleutelhanger door de brievenbus gedaan met een kaartje waarop stond ” Even ’n beetje geluk in deze moeilijke tijd!” en dan de naam van de buurfamilie. Dat is lief, hè? Het popje had een gehaakt en versierd klein ‘jurkje’ aan. Het zag er schattig uit. En deze ouwe buurvrouw was alweer ontroerd door deze leuke attentie.

Met veel van dit soort belevenissen komt het wel goed met iedereen. Oplettend, voorzichtig en gezond blijven, daar gaan we voor…..!


1 April…..

Ja, het is inmiddels 2 april, dat weet ik, maar gisteren was onze schoonzoon jarig. Dat we niet naar hem toe konden om hem te feliciteren en persoonlijk een cadeautje te overhandigen was natuurlijk erg ongezellig en ongebruikelijk, maar het was niet anders.

We kwamen op het idee om Gall & Gall te vragen of ze ook iets konden bezorgen. Nou, dat kon. Dat doen ze dan wel via Post.NL en niet zelf. Dat maakte ons niet uit als het maar wel op tijd bij de jarige terecht kwam. Dat werd geregeld en keurig, hoor. We kregen zelfs een track en trace-bericht, waar het ‘pakket’ zich bevond. En hoe laat het bezorgd zou worden. Dat was pas ’s avonds. Overdag hadden we ‘m natuurlijk al via de app gefeliciteerd. Maar hij had nachtdienst gehad dus lag ie te slapen. Dat kan ook als je jarig bent.

Onze dochter appte, dat ze ons even kwam bekijken. Op afstand, ze wilde niet binnen komen, maar legde wel twee bossen tulpen en narcissen op de tuintafel. “Ik wou jullie gewoon even zién!” zei ze. Ik heb wel even met haar gepraat in de tuin. We zijn allemaal voorzichtig. Zij heeft twee grote jongens thuis, die op hun kamers zitten, een slapende man dus wat kan er gebeuren. Het was leuk om haar even te zien. “’n Rare verjaardag”, zei ze. Anders gaan ze uit eten als er iets te vieren valt, maar daar komt nou niks van.

Nou, ’s avonds kregen we een foto gestuurd van een blije man, die zeer tevreden was met z’n mooie whiskey ! Door het late uur had ie daar niet op gerekend. Als je op 1 april jarig bent, kun je de raarste moppen verwachten. Maar die van ons vond hij dus geslaagd.

Zijn collega’s hadden trouwens ’s nachts “Lang zal ie leven” voor ‘m gezongen. Toch een mooi lied in deze kommervolle tijden…..!


Lichtkrans…..

Dát betekent het woord corona. Nou, dat klinkt knap onschuldig, zeg nou zelf. Niet als iets dat mensenlevens, die vooral, en keurig geordende stelsels, zoals een economie plat legt. Ik doe mijn best van alles te volgen, maar kan de gevolgen van deze aanslag niet overzien.

Daar helpt dat mooie weer ook niet bij. Onze tuin (netjes zelf opgeruimd vanwege onze tuinman die niet komt) is windvrij en zonnig. We genieten ervan. En we hebben net even boodschappen gedaan, mijn zoon en ik. Geen probleem.

Het is goed georganiseerd bij de Deka-supermarkt. Je kunt maar op één manier naar binnen via de roltrap. Iedereen houdt keurig afstand, niks op aan te merken en als je binnen bent, niet zonder karretje anders kóm je d’r zelfs niet in blijft ook iedereen op afstand bij het shoppen. Ik zag veel mannen, met een telefoon aan hun oor met het thuisfront aan de andere kant. “Welke wil je? Hoe ziet dat pak d’r uit dan? Nee, dat hoeft niet want dat is d’r nog.”

Ik reed de kar en mijn zoon sprintte door de winkel met inachtneming van de afstand uiteraard, zo ie ie wel: hartstikke gezagsgetrouw. We waren best snel klaar. Alleen die 8 rollen wc-papier in de aanbieding…… Je loopt voor gek met zoiets.

Bij de kassa hebben ze strips op de vloer geplakt met de juiste afstand ertussen. Dat is handig. Je hebt het niet in je hoofd: hoe ver precies is anderhalve meter? Een Engelse minister van gezondheid, compleet met stiff upperlip, had het trouwens over twee meter, die de mensen daar in acht moesten nemen, maar ja, alle maten en gewichten in dat land zijn toch al afwijkend. En of die 1.64041199 feet oftewel 50cm. veel zullen uitmaken bij de bestrijding van het virus, je weet het niet.

Ik moest ook nog een doktersreceptje ophalen bij de apotheek. Gewone drugs, hoor, die ik al twintig jaar nodig heb. Maar daar hebben ze de afdeling waar de assistentes werken afgescheiden van het gewone volk door vanaf het plafond tot en met de balie doorzichtig plastic aan te brengen. Een klein vierkantje eruit geknipt. Daar leggen ze de doosjes neer, die je er zelf weg kunt pakken. Safety first. Ze lagen al klaar dus ook daar was ik snel weg naar ons veilige huis.

En moeder was ook weer uitgelaten. Net als de hondjes waar hun bazen trouw mee op sjouw zijn elke dag. Soms zie je iemand met meerdere honden, de buur(t)hondjes ook mee. Corona werkt soms lichtkransjes in de hand…..


Mopje…..

Misschien had je ‘m al gehoord of gelezen, maar ik moest er erg om lachen: “Iemand in de supermarkt liep met een stapel pakken wc-papier in z’n armen. Een klant hield ‘m aan en zei”Vind je dat zelf nou niet asociaal om te doen, een beetje te lopen hamsteren met toiletrollen? Er blijft niks over voor iemand anders!” “Mee eens, hoor meneer! Maar mag ik nu weer even verder gaan met vakken vullen?”…..


Biertje…..?

Tot voor kort was Corona hier in huis de naam van een Mexicaans biermerk, maar dat is inmiddels veranderd. Het is nu de naam van een wereldwijd probleem. En wat moet je d’r mee? Daar houden zoveel mensen zich mee bezig, ook mensen die er veel meer verstand van hebben dan wij.

Dus wat doen wij? We maken ons er maar niet al te druk over, want dat helpt niet. Wat wel helpt is je aan de adviezen houden en voorzichtig zijn. We doen eigenlijk niet zoveel anders dan anders. Gaan alleen even de deur uit voor wat boodschappen en zitten in de zon, als die er is, ik ruim de tuin op als ik er zin in heb. En het huis, want onze hulp heeft haar schouder gebroken, die zagen we dus sowieso een poosje niet. Dat drama is meer voor haar dan voor ons.

In dat kader: onze tuinman, die vandaag zou komen, belde vanmorgen, dat ie na een week vakantie in Zwitserland, in een hotel waar gekookt werd door Italianen, zich nu niet zo lekker voelt. Hij kon nog niet getest, want hij had de bijbehorende temperatuur (nog) niet, maar hij komt dus niet eerder dan dat e.e.a. duidelijk is. Dus prima dat ik nu zelf de tuin opruim, zeg nou zelf. Dat heb ik voelen aankomen.

Kloris is veel thuis, want waar hij voor weg zou moeten is allemaal afgelast. Vergaderingen en zo. We laten soms wat eten bezorgen, want die mensen moeten ook leven na al die sluitingen. De bezorgers hebben handschoentjes aan en zetten de spullen na het aanbellen voor de deur. Dat lijkt dramatisch, maar is gewoon verstandig. Zo blijft het allemaal te doen.

Onze Engelse vakantie staat op losse schroeven, maar onze Cornwallse verhuurder heeft al laten weten, dat we, hoewel hij niet weet wat de werkwijze van zijn bemiddelende organisatie van plan is, met reeds geboekte vakanties, ons reeds betaalde bedrag gewoon terugkrijgen. Zeer symphatiek. Het is voor hem toch ook onzeker hoe zijn zomer verloopt. Jammer, maar ook al wordt het Achtertuinia (Garden-ia) als bestemming, geen koffers hoeven in te pakken heeft ook wel wat. We zien het allemaal wel.

Wij voelen ons zo lekker als de bekende kip en denken en hopen dat zo te houden. Ik wens iedereen hetzelfde. Take care, in de ruimste zin van het woord…..!


Afvallig…..

We nemen afscheid van onze grijze afvalcontainer. Hij wordt vandaag voor de laatste keer geleegd en morgen opghaald. Sinds 2002 mikten we er van alles in. Nou ja, niet ‘van alles’ , want we zijn eigenlijk best goede scheiders geweest altijd. We hebben nu een nieuwe grijze bak, maar wel een met een vrolijke oranje deksel.

Daar moet vanaf nu herbruikbaar spul in. Plasticverpakking, zakjes, bakjes, plastic flessen van wasmiddel, shampoo, smeersels, blikken en blikjes, frisdrank-en zuivelverpakkingen, platgevouwen met de dop d’r op. Nou ja, een waslijst van wat ‘mag’ en ‘niet mag’. De informatieverstrekking en voorlichting is uitstekend bij Circulus/Berkel. Kun je niks van zeggen.

We hebben ( practisch naast ons huis, zeg!) ondergrondse containers gekregen, waar je 60- en 30-liter zakken in kwijt kunt. 30 meter verder lopen dan tot nu toe naar onze schuur. Erg chique, zo dichtbij De containers zijn te openen met een nieuwe milieupas, die bij het huis hoort. Daar kun je mee naar de stort om grof vuil mee weg te brengen en chemisch afval. De afvalstroom is in Apeldoorn bijzonder goed geregeld, vind ik. ’n Groene bak voor tuin- en groenteafval. De Kringloopwinkels zijn populair. Mooi, toch?

Wij hebben in de keuken een mandje staan waar we gedurende de dag spullen in verzamelen. Kloris is onze afvalverwerker. Ruimt flessen op, doet papier in de papiermand, die hij eens in de zoveel tijd leegt in de blauwe papierbak buiten, die gratis wordt geleegd eens in de maand, moet alleen nog wel es even vragen of iets een ‘weggooi-fles’ is. Hij leegt de stofzuiger. Daar hoef ik me dus helemaal niet mee bezig te houden en dat is fijn. Ik doe weer andere dingen. Hij ruimt ook altijd de vaatwasser uit, geen verplichting, maar dat is mooi schoon werk natuurlijk!

Maar we scheiden dus. Onze kinderen, buren en veel mensen die ik ken doen dat ook trouw. Afval dus. Verder houden wij het rustig qua scheiding, bijna zestig jaar getrouwd, dan begin je daar niet meer aan. Dát is pas gedoe. Afval scheiden is (een) gewoon( te)…..


Tekst…..

In een overlijdensbericht dat ik vanmorgen las in de krant, stond: “Vandaag is mijn allerliefste heengegaan. Het allerbeste wat mij ooit is overkomen.” Natuurlijk snap je wel hoe de vrouw van de man dat heeft bedoeld, maar het stond er toch vreemd, vond ik.

Ja, zoiets valt mij dan op. Dat is net zo vreemd natuurlijk…..


Uit naam van …..

Op de straattegels voor een Indiaas-Pakistaanse winkel in Amstelveen, waar ze o.a. halalvlees verkopen, had iemand gekalkt “geen halal in onze straat”. Die boodschap werd dus verkondigd namens “de straat”. Het was niet de eerste keer dat de winkelstoep versierd werd met racistische leuzen.

Maar in “de straat” wonen ook mensen, die het met dergelijke verontreinigingen helemaal niet eens zijn en met de leuzen nog minder. Waar haalt iemand de euvele moed vandaan om zijn eigen mening aan anderen op te dringen? In de openbare ruimte ook nog. En een naamkaartje legt ie d’r niet bij. Laf.

Wij maakten jaren geleden op zeer kleine schaal iets dergelijks mee toen onze zoon koerier was. Hij mocht zijn bus mee naar huis nemen als hij geen dienst had. Het was een eenvoudige bestelbus, die keurig in een parkeervak paste. Maar een van de buurmannen had er vanaf de bovenverdieping zicht op en vond dat zoon het busje maar bij het winkelcentrum moest parkeren, een paar straten verder. Waar hij, maar ook onze zoon, er geen zicht meer op had. Onzin, want het was een bescheiden voertuig en geen vrachtwagen.

De buur had een briefje onder de ruitenwisser geschoven (zonder naam) en hem gelast het busje te verwijderen, want “de buurt had er last van”. Hij sprak dus namens “de buurt”. De volgende dag klampten allerlei mensen mijn zoon aan om te vertellen dat ze wel in de buurt woonden, maar niet bij het soort buurt van die buurman hoorden. Ze vonden het een belachelijke actie. Iedereen vermoedde trouwens wel, wie de schrijver van het briefje was. Zoon ook, maar hij liet de bus gewoon staan en ondernam zelf geen enkele actie.

Doodzwijgen zoiets. Nooit meer iets over gehoord. Stoep schoonpoetsen in Amstelveen. Keep calm and carry on…..


Mazzel…..

We zijn net terug van een bezoek aan de dokterspraktijk, niet omdat we iets mankeren, maar gewoon voor een soort gezondheids-APK. Daaruit bleek dat we gewoon mazzel hebben en gezond zijn. Ouderdom is geen ziekte.

Volgens mij heeft Apeldoorn ook mazzel met de storm. Er is hier en daar best wat omgevallen aan bomen of zo, want waaien doet het natuurlijk wel behoorlijk, maar dat was soms ook omdat iets beter even ergens anders neergezet had kunnen worden. Zoals bij ons een vogelbad met ’n voerbak dat een nogal hoog ding is. We laten ‘m even liggen , want ik weet niet waar ik hem moet laten en lager kan ie toch niet vallen.

Ik las dat het elders allemaal wel even anders was. Mensen geëvacueerd omdat daken dreigden weg te waaien van hun flat en dat soms ook daadwerkelijk deden. Een meneer die met z’n auto langs kwam toen er een boom op viel. Hij zag ‘m aankomen, riep tegen zijn familie “Bukken!” en ze kwamen er zonder kleerscheuren van af. Over mazzel gesproken! Hij was heel blij en die auto? Ach, dat is maar een auto. Misschien kan z’n merk er nog reclame mee maken.

niet perse noodzakelijk voor mazzel…..

Zo nu en dan een flinke bui met hagel zelfs, maar als je niet buiten hoéft te zijn blijf je gewoon binnen. We hebben een warm huis en alles doet het nog. Bij ons dus ook. Mazzel, hè…..?


Neef Remko…..

Als iemand, die dezelfde achternaam heeft als wij, een goeie voetbalkeeper is (van wie in de maandagkrant stond, dat ie aan zijn tweede jeugd is begonnen !) dan beweren we natuurlijk dat ie familie van ons is. Logisch.

Maar van de verslaggever bij de wedstrijd Ado-Vitesse vond ik het wel een leuke vondst dat ie zei dat Pasveer onpasveerbaar was. Neef Remko deed het ook goed in Den Haag. Niet gewonnen, maar spectaculair de nul gehouden. Ach ja, familie, hè…..ergens……toch…..