Even bijpraten…..

Dat doe ik met best veel mensen. Al is het maar met buurvrouwen, die ik tegenkom als we bij de auto staan op de parkeerplaats. We zien elkaar wat minder uiteraard, want het is verhipte koud en als je, zoals mijn naaste buur besluit: van de trap te vallen, waardoor je helemaal van je normale padje af bent, zie je die natuurlijk helemaal niet. Het gaat trouwens goed met haar, hoor. Nog steeds onthand natuurlijk, maar ze vindt haar logeeradres erg gezellig en heeft besloten er in ieder geval tot na de kerst te blijven! Wel heeft ze haar zoon verzocht of hij even de winterbanden onder haar auto wil laten zetten. Van plan dus om gewoon door te gaan waar ze gebleven was. Al is ze negentig.

We schelen niet zoveel in leeftijd, want ik ben deze week 85 geworden. Dat voelt niet anders dan 84. Wel heb ik een boosterprikbrief gekregen en een afspraak gemaakt. Alleen moet ik nog toestemming krijgen van de Trombosedienst, afhankelijk van de uitslag van de prik, die ik mezelf moet toedienen a.s. maandag. Als die goed uitvalt, mag ik ook door de GGD geprikt worden. Geboosterd dus. Kloris mag ook mee, want ook hij is, hoewel jonger dan ik, boven de tachtig.

Maar verder zal ik blij zijn als de goede Sint vertrokken is, want ik ga het huis niet eerder kerstenen. Daar heb ik namelijk erge zin in. Kaarsjes branden doen we natuurlijk al weken. Maar mijn kerstdorpje opzetten, de kerstboom weer aankleden, de lichtjes buiten weer regelen. Een kerstkrans maken voor aan de deur. Gezellig, gezellig. Ik hou d’r van. Ik hoorde al, dat mijn dochters zich niet veel van de Sint hebben aangetrokken en al verder zijn dan wij. Erfelijk belast. Ach, dat moeten we allemaal maar doen. Je eigen plek leuk maken, voor jezelf, maar ook voor anderen. Wordt het vanzelf ’n beetje warmer.

Ik krijg elk jaar een mooi vogelvoederhuis te leen van onze tuinman. Hij brengt dat in november mee en neemt ‘m in maart weer mee naar zijn berging. Heeft hem zelf gemaakt en de vogels vinden het een chique restaurant. En zo zien we allerlei vogeltjes langskomen. Als ik bezig ben de mezen-(eigenlijk meer mussen-)bollen op te hangen en het strooivoer aan te vullen, waarschuwen ze elkaar. Dat is erg leuk. Zitten ze op een rijtje op de dakgootrand of de schutting te kwetteren. “Aan táfel!”, zoals mijn moeder vroeger riep als het eten klaar was……..

De vogeltjes zijn even aan het uitbuiken…..

Vreemde tijden…..

Dat we nog nooit zulke tijden zouden hebben meegemaakt is natuurlijk niet waar. Er was altijd wel wat. Alleen komt het nu allemaal zo tegelijk en overal. En je weet overal van. Dat had je vroeger niet. Geen geld voor de krant. Alleen de radio en later mondjesmaat televisie.

Ik probeer het wel zo’n beetje bij te houden, die klimaatconferentie bijvoorbeeld, waar alle wereldleiders bij elkaar zaten en het met elkaar eens moesten worden over wat er allemaal gedaan moest worden om de planeet leefbaar te houden. De coronamaatregelen, die ons allemaal raken, hóren te raken dan. Wij wachten dan maar op de boosterprik als tachtigers, de vierde prik van dit jaar, want de winterprik hebben we alweer gehad. Nou, en dan de oorlogen, aanslagen, overstromingen, instortingen, lavastromen. En de kabinetsformatie, het lachertje van het jaar, waarbij de humor ver te zoeken is, laten we wel wezen.

Is het dan gek, dat ik het liever nog wat dichter bij huis hou? Gerrit Hiemstra volg, die me vertelt wat voor weer het mórgen wordt? Me bezorgd maak over ziekte in de familie ? En me verbaas over de snelheid waarmee een week alweer voorbij is? Blij ben dat de tuinman en de glazenwasser hun werk nog doen? Mijn jongste dochter deze week jarig is en ikzelf met (aardig) wat pilletjes over zo’n paar weken 85 word? Maar me er wel druk over kan maken over hoe Oranje een wedstrijd, die gewonnen lijkt, zó klunzig verprutst? De schaatsers er ook even niet zoveel van maken. Maar onze keepende kleinzoon dit weekend voor zijn club een beslissend doelpunt tegenhield!

Zo is er heus nog wel het een en ander dat me bezighoudt, hoor. Ik verveel me nooit, ik heb gezellige mensen om me heen. En tel mijn zegeningen, ook dat…..

Zweden, waar we deze zomer waren…..

Highlight…..

Nadat we bijgekomen waren van de schrik betreffende onze gevallen buurvrouw, stond een paar uur later de ons aangekondigde wethouder Willems van Lokaal Apeldoorn voor onze deur! Hij kwam ons namens het college van Burgemeester en Wethouders van de gemeente feliciteren met ons zestigjarig huwelijk. Het was alweer een poosje geleden die datum en hij hoopte dat we een leuke viering hadden gehad, zei hij. Grote bos bloemen en een doos met een mooie “high tea” er in kwam hij nu nog brengen! Hij kwam niet binnen vanwege coronaregels en zo, dat was ons al verteld in de brief die we van de burgemeester kregen. Het was een “bezorgmoment”. Erg leuk toch? We wonen in een gezellige gemeente!

En we hebben al heerlijk gesmuld van de gemeentelijke tractatie. En op is ie ook nog niet want wij zijn niet zo van de high speed waar het smullen betreft. Maar het wordt zeer gewaardeerd deze attentie en dat zullen we het college nog wel even laten weten…..!

High tea…..

Een gevallen vrouw…..

Dat was schrikken vanmorgen! Onze buurvrouw van negentig is van de trap gevallen. Haar zoon heeft op diverse plaatsen flinke handvaten aan de paal langs de trap bevestigd, maar die hebben toch niet kunnen voorkomen dat ze op een ongebruikelijke wijze naar beneden is gekomen.

Ze heeft zich behoorlijk bezeerd natuurlijk. Is op ’n wonderbaarlijke manier naar de telefoon gescharreld, zodat ze haar dochter kon bellen. Ze heeft ook toen het net gebeurd was geroepen en geklopt. Het roepen hebben we niet gehoord, het kloppen wel. Dat was zodanig hard, dat wij het als “kluskloppen” hebben geïnterpreteerd, want dat soort karweitjes doet de zoon van de handvaten regelmatig voor z’n moeder. Haar huis ziet er pico bello uit wat dat betreft. Voor een waarschuwingssysteem moet iets anders bedacht.

Er werd natuurlijk een ambulance gebeld. De medewerkers daarvan constateerden dat ze haar pols had gebroken en de heup waarop ze was gevallen moest ook worden nagekeken. Terwijl ze op de grond lag in de woonkamer heb ik even met haar gepraat. Nou, ze was helder, hoor! Met haar gebruikelijk humor zei ze: “Ach ja, ik heb weer es wat!” Ik ben gauw weer weggegaan, want er was al allerlei familie en ik kon de hulpverleners alleen maar in de weg lopen. Maar ik zie haar elke dag even als ik de krant breng en dat schept een band. En we wonen al meer dan 35 jaar naast elkaar en ook dat helpt bij de aandacht voor elkaar.

Nou, en daar ging ze naar het ziekenhuis! Haar dochter kwam net even vertellen, dat ze straks weer naar huis komt. Pols in het gips. Die moet volgende week wel geopereerd worden. Ze krijgt een “plaatje”, want er zit een scheur die gesteund moet worden. Ze moet wel uit logeren, want ze is knap onthand natuurlijk. Daar word op korte termijn al voor gezorgd door haar kinderen heb ik begrepen. De heup is verder niks mee dus dat viel mee. (!)

Ze heeft zelf gekozen om alleen te blijven wonen, nadat haar man er niet meer was. Als je dan iets dergelijks overkomt ben je wel aan de beurt. Wel iets om over na te denken door onze stoere zelfstandige buurvrouw…..!


Het familiediner…..

Dat is ook de titel van een televisieprogramma, dacht ik. Niet dat ik het ooit gezien heb, maar weet wel dat de familie, die aan dat diner verenigd zou moeten worden, onderling al een langdurige bonje heeft. De EO-presentator gaat proberen uit te zoeken of die onenigheid op te lossen is en de familieleden tijdens een diner rond te tafel te krijgen. Met wisselend succes, heb ik begrepen. Soms willen ze niet.

Nou, van zoiets hebben wij geen last gelukkig. Iedereen kan het goed met iedereen vinden. Dat maakt, dat het heel gezellig was. Ik moet helaas nog wel vertellen, dat mijn Australische zus pas is overleden. Dat is naar als je zo ver weg bent en er niet zomaar heen kunt. Voor haar is het een bevrijding, omdat er wel erg veel met haar mis was, zowel mentaal als lichamelijk. We hebben als verre familie aan het begin van ons diner een dronk uitgebracht op haar leven. Dat was mooi.

Een heel leuk toeval was, dat de eigenaar van het restaurant waar we waren, onze jongste zoon herkende omdat ze op de middelbare school bij elkaar in de klas zaten! Middelbare school, middelbare leeftijd zo’n beetje! Dat moest worden bijgepraat. Dat was leuk. Hij had bij de reservering de naam gezien en zag nu het bijbehorende hoofd! Hij vertelde dat ie nog bij ons thuis geweest was zelfs en wist onze straatnaam nog.

We hebben heerlijk gegeten en gedronken en iedereen was er. Met z’n twaalven waren we. We hebben van kinderen en kleinkinderen een bedrag gekregen om een reis te maken ! Daar moeten we eens goed over nadenken! En daar is geen haast bij. Een leuk plan is nooit weg, maar wij binnenkort dus wel! We hadden een mooie kaart met foto’s waar “vertrekpremie” op stond. Met een foto van het jeugdige bruidspaar, maar ook een van de uitvoering van zestig jaar later. Ach, we zijn best aardig opgedroogd, vind ik zelf. Oude appeltjes worden ook rimpelig. En we kunnen nog aardig dansen, maar dat doen we alleen als er niemand bij is…..

Daar zit dus zestig jaar tussen…..!

Op stok…..

‘k Las dat de Engelse Queen in het openbaar was verschenen met een stok. Dat zal wel een mooie geweest zijn, antiek misschien wel. Nou ja, ze had ‘m kennelijk nodig ter ondersteuning. Als koninklijk persoon onderuit gaan is natuurlijk ook niet zo zo chique. Ze heeft gelijk op haar vijfennegentigste.

Mijn moeder, die wegens heupproblemen ook zeer slecht ter been was, had eveneens een stok. Gewoon van zwart hout. Ze had haar steuntje een naam gegeven. “Ze” heette Sofietje. In huis kon ze zich aardig redden door zich ook aan kasten, stoelen of leuningen vast te houden, maar ze was haar vriendin ook regelmatig kwijt, doordat ze haar ”ergens” aan had gehangen en onbestokt verder was gescharreld. Dan riep ze: “Jongens, hebben jullie Sofietje gezien?” Wij moesten ze dan weer verenigen.

Wat mij opviel was, dat er heel veel uitdrukkingen zijn, waar een stok of stokje in voorkomt! Je kunt ‘m ergens voor steken, er van af gaan, het er met iemand aan hebben en hij staat ook nogal eens achter de deur !

En als je op leeftijd komt, stokoud wordt dus, kun je stokdoof en stokstijf worden. Maar daar is allemaal heel veel aan te doen, hoor! Stokrozen kweken, vaak lekker gezond belegd stokbrood eten en vooral géén stokpaardjes berijden. Dan kun je beter iets sportiefs gaan doen om niet stijf te worden en wat minder horen is op sommige momenten best te prefereren boven álles te willen horen in verband met je stokpaard. Ze hebben tegenwoordig wel mooie apparaatjes, zodat de vogeltjes prachtig doorkomen…..!

Sofietje was zwart. Beautiful dus, maar hetzelfde model…..!

Over de tijd, die vliegt…..

Iets, dat ik helemaal vergeten was, daar werd ik op attent gemaakt, is dat mijn elswhere.org alweer 20 jaar bestaat. Op 23 september was dat. Ik had kennelijk wat anders te doen of aan mijn hoofd, zodat die datum even aan mij voorbij ging.

Ik blog ook zo mondjesmaat tegenwoordig, dat lezers er maar aan voorbij gaan. Dat was niet mijn plan natuurlijk dus zal ik eens wat actiever moeten worden. Mijn eer te na, dit stilleven.

Kom, ik zal eens een steen in de vijver gooien! Morgen zijn mijn kloris en zijn roosje zestig jaar getrouwd ! Ook weer ’n datum om te vergeten, ware het niet dat wij felicitaties kregen van onze Burgemeester, de Commissaris van de Koning in Gelderland én de Koning Himself en Hare Majesteit de Koningin. De brieven arriveerden in die volgorde. Kloris hangt de republikeinse gedachte aan, maar vond het allemaal toch zeer attent. De administratie van de burgerlijke stand is in orde, waar of niet?

Dat we het zelf zouden vergeten is natuurlijk niet waar. Alleen maken we er niet zo’n toestand van. Dit weekend zou natuurlijk geschikt zijn geweest om wat op touw te zetten met onze nazaten, maar het kwam verschillende van die ‘zaten’ niet zo goed uit. D’r zit er een in Letland bijvoorbeeld. Er staat iemand op een beurs en er moest verder nog gewerkt worden. Nou ja, het kwam niet uit. Volgend weekend wordt er gegeten in een berengezellig restaurant en dát vinden we erg leuk. Zestig jaar en ’n week, wat scheelt ‘t…..

Opa en oma zitten nog aardig goed in elkaar, hebben geen klachten daarover. Wat ouderdomsdingetjes, die iedereen van onze leeftijd wel eens tegenkomt. Niks bijzonders dus. Daar pas je je een beetje bij aan. Niet te veel, want dat hoeft nou ook weer niet. Als een van ons plotseling last heeft van zware oogleden, lachen we elkaar even uit en maken een gezellige kop thee of koffie. Met een mariakaakje. Nee, hoor. Gewoon van de Jumbo.

Van de week zeiden we nog tegen elkaar: het is vandaag hetzelfde weer als op onze trouwdag! Ons langetermijngeheugen werkt dus ook nog uitstekend! Maar dat de tijd vliegt : het klopt helemaal. Wen d’r maar aan…..

Zelfs ik zie ‘m vliegen, de tijd…..!

Toch nog met vakantie!

We hadden onze straat al zo lang achter elkaar gezien. Nou ja, we wonen hier natuurlijk ook al meer dan 36 jaar, maar gedurende de laatste jaren ga je alle pakketbezorgers zo’n beetje als familie zien en dat hoefde nou ook weer niet dus we zinden toch over een vakantieplan. En waar we op uit kwamen? Zweden !

Een behoorlijk end rijden, hoor! Er was een vakantiehuis geboekt in Värmland. Het stond in Säffle. Het huis was toevallig nog twee weken vrij. Wel bestemd voor 8 personen en er was gerekend op mensen met kinderen. Die hoefden zich niet te vervelen. Schommels, een zandbak, veel speelgoed, een hobbelpaard. Tekenspullen ook. Kom daar allemaal maar eens om in een gemiddeld vakantiehuis!

Nou hadden wij dat spul niet nodig, wij vermaken ons op een andere manier en die apparatuur brachten we zelf mee. En de techneut, die zorgt dat we daar helemaal in Zweden toch Studio Sport kunnen zien, hadden we bij ons. Maar wat een schitterende omgeving. En wat een prachtig huis, waaraan werkelijk niets ontbrak. Een vaatwasser, die we maar twee keer hebben gebruikt omdat we hem niet vol kregen en een handafwasje eenvoudiger was. Maar toch. Een wasmachine, een droger, voor als je een kinderwas moest doen. Geweldig en van dure merken, hoor.

Maar goed, we zijn natuurlijk meer buitenshuis geweest dan binnen. Ten eerste omdat we erg mooi weer hadden, terwijl dat thuis niet zo was. En droog is het tot de laatste dagen eigenlijk wel gebleven. Wel veel wind en warm was het toen niet meer. De korte broeken hadden niet mee gehoeven.

Je moet naar Zweden en zeker naar Värmland voor het natuurschoon. Het is hier overweldigend mooi. We lazen in het gastenboek dat de mensen hier veel herten en elanden langs het huis zagen lopen. Maar die berichten stamden uit 2019 of daaromtrent. Die hebben wij, als bezoekers in 2021 niet gezien. Wel in het bos en toen de mannen ’s avonds een keer de auto gingen opladen,(we rijden elektrisch, zoals veel mensen hier, men is zeer milieuvriendelijk in Zweden, dat merk je aan van alles) kwamen ze een grote eland tegen in de schemering. Heb ik natuurlijk weer gemist. Maar ze zijn d’r dus wel.

We zijn ook in Karlstad geweest en in Säffle, maar dat zijn steden met prachtige parken, veel bloemen, maar veel te beleven was er niet. We zijn natuurlijk ook laat in het seizoen. Het was hier al allemaal “back to school”, die voor een deel ook al waren begonnen. Opvallend is, dat de kinderen veel buiten spelen op de speelplaats. Klimrekken overal, die kinders bewegen wel!

We waren ook bij Ikea! Ik wilde wel eens zien hoe die er daar uitziet. Saai! Alles is grijs, wit of zwart. Ik heb één rooie bank gezien. En nergens ‘frutsels’. Als ik hier bij Ikea ben geweest kom ik altijd wel thuis met een paar gezellige mokken, die ik helemaal niet nodig heb, of een kleurig gietertje, een leuk kussentje of kleedje. We zijn hier vertrokken met niks. De kledingwinkels zijn ook allemaal nogal kleurloos. Is mode misschien, maar wel een beetje saai. Ook op straat zie je niet veel kleurigs, behalve gemeentewerkers in oranje of gele pakken. Ik viel gewoon op met mijn rozeoranje vestje. Gelukkig regende het ook nog wel eens zodat ik mijn donkerblauwe jack aan moest.

En dan die Zweedse kronen! Het doet wat ouderwets aan. Enorme bedragen, die in euro’s veel simpeler zijn. In Denemarken waar we doorheen reden doen ze ook niet mee met de euro, de Noren ook niet. Skandinavische apartigheid. Wel in de Unie, maar niet in de euro.

Wij hebben vier kinders met Scandinavische namen: Karin, Ingrid, Niels en Lars en in mijn zeer jonge jaren heb ik jaren bij AgA gewerkt. Dus wij hebben wel wat aan de verbroeder-en verzustering gedaan, zeg nou zelf.

Maar we hebben een fantastische, comfortabele vakantie gehad bij erg aardige mensen. Die hadden hun boerderij een eindje verderop, waren dus makkelijk bereikbaar als er iets was. Er was een keer een kortsluiting, omdat tijdens een hevige regenbui water in een aan de buitenkant aangesloten stopcontact was gelopen. Heel aardig had de eigenaar een apparaat aangebracht, waardoor we onze auto bij het huis konden opladen. Maar dat ging daarna toch maar niet door. De kortsluiting was trouwens zeer snel verholpen.

Ze hadden kippen, waarvan je de eieren kon kopen, de boerderij was biologisch, dus groenten en kruiden waren te koop en de bijen leverden potten honing, waarvan we er een paar hebben meegenomen.

Omdat het regenachtig en winderig bleef zijn we een dag eerder dan gepland teruggegaan naar huis. Vanwege het slechte weer dus. Ook onderweg was het zo nu en dan heftig. En voor ons vader was het huis wat te groot. In het kleine huisje waar we in Engeland vaak zijn, al een paar jaar dus niet, want verhip, wat doen die Engelsen moeilijk, zeg, loopt ie gewoon zelfstandig rond. Hier lagen er allemaal kleedjes over de vloer, leuk als je kunt zien, maar voor hem lastig. Het ene kleedje is het andere niet. Hij redde zich al gauw prima, hoor, had ons niet (altijd) meer nodig. Maar toch wat groot. En knus was het niet, het huis, maar erg mooi en compleet. We vulden het niet uiteraard, veel ruimte over. De keuken, die was zonder meer gezellig met een grote tafel. Daar zaten we veel.

Zoon heeft bij een laadpaal onderweg nog een Duitse vrouw en haar vader (nemen we aan) uit de brand geholpen. Op haar telefoon kon ze de laadpaal niet aan de gang krijgen. Hij heeft de paal met zijn laadkaart, die zij dus niet had, (verbazingwekkend als je zo’n reis maakt, zei zoon later tegen ons) aangezet en via een koersapp in euro’s terugbetaald gekregen. Ze was zeer dankbaar. Ook mooi toch? Europese Unie onder elkaar!

Maar we zijn weer thuis. En dat is ook fijn. Alles schudt weer zo’n beetje in de vorm. En het was een mooie ervaring. Bijna een dag en een nacht in de auto. Cornwall is ook ver, zullen we maar zeggen. Maar toch anders, hoewel alle Zweden Engels spreken, geen punt!

Dit was het huis!


Dag van…..

Vandaag kreeg ik een reclamemailtje van een kledingbedrijf, waar ik wel eens iets heb besteld. En dan zit je in hun systeem. Ik krijg tegenwoordig, behalve van mijn kinderen en verdere familie, niet zoveel mail meer dus ach, ik laat ze maar.

Zo blijf je nog wat op de hoogte van wat écht niet meer kan en wat de kleuren van komende herfst en winter zijn. Niet, dat ik me daar wat van aantrek, in de dubbele betekenis, maar toch. Ik blijf graag bij de tijd.

Vandaag stond er in hun mail: “Wij vieren de dag van het ondergoed!” Dat vond ik maar raar. Als je, zoals ik net heb gedaan, een wasje hebt opgehangen, deed ik dat al. Láng zullen ze leven, de hemden, de boxers, slips en de overige niet direct zichtbare onderdelen van onze garderobe. Daar hoop je op en verder doen we niet aan onderbroekenlol. Wat je al niet vieren kunt, zeg, als bedrijf.

Ik vier niet mee. Ja….dág dag!


Vrij op naam…..

Mijn neef en zijn vriendin hebben een hondje. Ik heb niet zoveel verstand van hondenrassen maar ik dacht een teckeltje. ’n Klein beweeglijk druktemakertje, leuk beest. Hij heet Janssen. Ik ken ‘m verder niet, dus hoe hij aan die naam komt is me niet bekend.

We waren op bezoek bij mijn zus en zwager en troffen daar toen gezellig onze neef en aangewaaide nicht. Met hond. Net zo gezellig hebben we met elkaar gegeten. Gewoon leuk om elkaar allemaal weer eens in het echt te zien. Dat gebeurt tegenwoordig bepaald niet drie keer in de week.

Maar ook kleine hondjes moeten worden uitgelaten en dat gingen ze dus even doen. Ze liepen door een straatje en Janssen op z’n korte pootjes ging er even vandoor. Onze neef riep hem terug: “Janssen! Janssen! Hier komen!”

Een eindje vóór hen liep een brede man van plusminus twee meter lengte, (volgens de beschrijving van neef dan, hè) die zich omdraaide en vroeg: “Wie roept mij?” Drie keer raden hoe die heette…..