Onze kleinzoon nummer twee wordt drie jaar vandaag. Het is toevallig ook één van z’n crèchedagen, maar in principe kan een kind niet jariger zijn dan daar! Er wordt altijd veel werk gemaakt van een jarig kind. In het middelpunt van de belangstelling, zingen, tractaties (waar zijn moeder zich voor heeft uitgesloofd!) en ( tot nu toe) heeft ie erg lekker weer dus fijn buiten spelen zit er vandaag ook helemaal in.

Wij gaan om een uur of half zes naar zijn ouderlijk huis. Met de cadeautjes natuurlijk en met een grote stapel pannenkoeken, die ik straks hier thuis ga bakken. Ik houd ze warm in de oven en tegen de afgesproken tijd sjezen we als een pizzakoerier, maar dan op vier wielen en niet door het rode licht of over het fietspad, naar hun huis. Dan hoeven zij niet voor het eten te zorgen en alle visite is ook om die tijd besteld. Het wordt vast gezellig.

Vanmorgen hebben we de ingrediënten voor de bakkerij gehaald bij de supermarkt waar de caissière zei: “Nou, ú gaat pannenkoeken bakken!”. Dat zit er wel in als je vier pakken pannenkoekenmeel, 3 liter melk en een fles stroop op de band zet. En een paar ons bacon, want er zitten liefhebbers van spekpannekoeken bij!

Ik ga dus zo maar eens even beslag maken, eieren er bij. Ik bak wel eens meer pannenkoeken, maar voor vanmiddag moeten het er wel erg veel zijn. Ik heb er zin in! Of ik dat straks ook nog heb in pannenkoeken is de vraag, maar voor een jarige kleinzoon….daar doe je je best voor…..!

De Tour de France is weer begonnen en dat inspireert. Dus mijn echtgenoot ging vanmiddag met één van zijn onmisbare voorrijders een eind de weg op met de racetandem. Hij heeft voor zijn verjaardag een zwarte fietshelm gekregen, een keurig kleurtje voor een vijfenzestigplusser, en omdat zijn metgezel er ook een draagt, een blauwe, zien ze er als koppel best wel professioneel uit. Dat rondje Frankrijk is er niks bij. Ze laten zich niet weerhouden door een dreigend buitje en trappen lekker door. Ze zijn zo maar een eind weg.

Het was daarom érg handig, dat mijn man een mobieltje in de zak van zijn regenjack had gestopt, want ze kregen een niet te repareren klapband! Het was een big bang! Onze auto werd op slag gepromoveerd tot bezemwagen en ik voelde me net een ploegleider. En het klinkt ook zo lekker “rescue-achtig” als je zegt: “Oké, ik kom er aan!”.

Ze waren gestrand langs het Apeldoorns Kanaal ter hoogte van Vaassen. Waar verschrikkelijk hard wordt gereden, door de auto’s dan. Dat merk je pas als je een tweepersoonsfiets achterin een auto staat te schuiven. Ze zóéven langs je heen. De achterklep kon niet helemaal dicht en moeders was bovendien effe een touwtje vergeten om ‘m dicht te binden. Ja, weet ik veel, ik ben Jan Raas niet! Dus ging de voorrijder áchterin de bak zitten om de klep dicht te houden en de fiets vast. Gelukkig is het een lenige jongen. We reden in gematigd tempo, maar in ieder geval harder dan een fiets, naar huis.

Wij hebben tegenwoordig contact met een “rijdende fietsenmaker”, die hier in Apeldoorn behalve een gat in de band ook een gat in de markt heeft ontdekt. Hij werkt óf aan huis of hij neemt in zijn vrachtwagentje je fiets mee en brengt hem gerepareerd weer keurig thuis. Ideaal! Hij is ook (nog) niet eens duur. In ieder geval scheelt het gezeul met een kapotte fiets naar een fietsenwinkel, waar je hem bij de verzamelde reparatiegevallen mag zetten en vaak maar es moet bellen of ie al klaar is. Goed geregeld voor de mini-equipe……..

Herhalingen waren er altijd al in de zomer op de televisie, maar dit jaar maken ze er gewoon programma’s van. Met presentatie door mensen, die ook op herhaling zijn. Toen de dienstplicht nog bestond moesten er militairen op herhaling en die bleken wel eens niet meer in hun uniform te passen. Omdat ze in hun burgerbestaan teveel waren uitgedijd. Datzelfde gevoel krijg ik bij die “nostalgische” programma’s ook. Het past niet meer.

We zagen zaterdagavond het door Jos Brink gepresenteerde programma, dat het “zaterdagavondgevoel” weer zou moeten terugbrengen. Ze zonden o.a. een sketch van Toon Hermans uit. “Geweldig!”, vond gast André van Duin. Ik vond het langdradig, traag en eigenlijk niet zo erg leuk. Terwijl het dat in de oorspronkelijke uitvoering in negentienzoveel waarschijnlijk wél was!

Het was trouwens helemaal onvoorstelbaar waar de mensen om láchten vroeger. Ja, ik ook, denk ik, hoewel….Van Duin was aan mij nooit besteed, hoor! Gekke bekken, rare typetjes, valpartijen, lachen, gieren, brullen was het. En dat op zaterdagavond.

Ik voel me een beetje ontheemd, hoor, want lang niet alle moderne cabaretiers en theatermakers spreken me aan, maar de ouwe hap óók niet! Het past niet. Ik ga maar een boek lezen…….

Nou, alle ouders die een dvd-speler hebben aangeschaft voor achterin de auto, zodat het kroost zich zou vermaken op weg naar het warme zuiden, hebben zeker de scoubidou-rage gemist. Een baal van die plastic touwtjes en je hebt geen kind aan ze! Goedkoper ook. En in de krant stond een foto van een hele schoolklas, die onder leiding van een 14-jarige met handelsgeest, want haar moeder heeft een winkel in hobby-artikelen, een mini-workshop volgde. Die zijn alvast voorbereid op lange ritten.

Er zijn trouwens in heel Apeldoorn geen touwtjes meer te krijgen en menig speelgoedhandelaar slaat zich voor z’n kop, dat hij de rage niet heeft zien aankomen! Het schijnt trouwens in Frankrijk begonnen te zijn met kinderen, die het koperdraad uit elektriciteitsdraad trokken, de holle plastic touwtjes overhielden van die actie en daarmee aan het knopen sloegen. Met bovengenoemd resultaat. Het breidt zich als een olievlek uit over Europa! Misschien verbroedert het wel! Zijn die kinderen in hun vakantie bezig om landen aan elkaar te knopen!

Nederland is voorzitter van de Europese Unie en zou deze hobby zonder meer moeten promoten. Jan Peter is er priegelig genoeg voor. Zo raakt ie de draad niet kwijt, moet met goeie voorstellen voor de draad komen, landen genoeg die tegen de draad in zullen zijn, maar als hij de draad goed opneemt, zullen ze niet aan een zijden draad hangen met het hele parlement, maar aan een stevige scoubidouknoop, want die krijg je maar niet zo los!

Wat me wel opviel in mijn Prisma-woordenboek uit 1982, dat ik nog gebruik omdat het handzamer is dan de dikke Van Dale, maar waarover ik uiteraard zelf mijn kennis uit het groene boekje moet heenhalen, is, dat het woord “scoubidou”daar al in staat! “Knoopwerk van plastic draden” staat er. Wát nou: nieuwe rage……?

Onze krant meldde vanmorgen commotie over een bushalte. Dicht bij enkele zorgcentra voor ouderen gelegen, op de Soerenseweg in Apeldoorn. Die mensen maken veel gebruik van de bus. Na renovatie van de weg heeft de gemeente besloten, dat er geen abri meer teruggeplaatst wordt op de plek waar de bus stopt.

De halte is namelijk bij een begraafplaats, waarvan de ingang wordt gemarkeerd door een paar historische huisjes, die op de monumentenlijst staan. Net als die buspassagiers eigenlijk. Maar de gemeente vindt een bushokje afbreuk doen aan de omgeving. Het zou misstaan.

Het enige, dat aan een glazen abri misstaat zijn, dacht ik, de posters voor popconcerten en de halfnaakte lingeriemodellen en zo. Maar een glazen wachthuisje waar mensen, die nou eenmaal vroeg van huis gaan, omdat ze bang zijn de bus te missen, droog en uit de wind kunnen wachten, wat is daar nou tegen?

Maar de bejaarden voeren actie! Met veel gevoel voor drama hebben ze zich door de krant laten fotograferen op de kale halte. In een lange jas met opgestoken paraplu, terwijl je op het plaatje kon zien, dat het hartstikke droog was! Er stond zelfs een ingepakte mevrouw met een rollator op de foto. Hoe ze die een beetje vlot de bus in krijgen? Nou ja, actie dus! Voor een bushok met uitzicht op hun allerlaatste halte…….!

Zeeland is mooi, hoor! We zijn er wel eens eerder geweest, maar om te zeggen dat we kenners zijn, nou nee. Het ligt ook wel erg ver weg, maar aan de andere kant: je rijdt ook zomaar naar Zuid-Frankrijk in je vakantie dus dat is geklets eigenlijk. We hebben in een korte tijd een boel mooie dingen gezien.

Om te beginnen was het er erg mooi weer, een beetje winderig, maar dat hoort aan zee en verder hebben we absoluut niet te klagen gehad over zon en temperatuur. We hadden ook een bijzonder mooi huis om in te verblijven op een chic bungalowpark. Dat is en leuke verrassing als je het zelf niet hebt hoeven regelen! Onze pater familias was jarig en de hele familie was present, erg gezellig.

We hoefden de straat maar uit te lopen en we waren aan de zee. Bij het huis hoorden twee bolderkarren, hét ideale vervoermiddel voor peuters en kleuters, die dat leuker vinden dan de buggy! Op het strand keken we zo op “Neeltje Jans” met haar waterkeringen. Wat een enorme bouwwerken zijn dat ook! Daar heeft ze veel werk aan gehad. We kwamen bij het rondneuzen in de omgeving dorpen tegen met namen, die ik me herinner van de watersnoodramp. Neeltje zorgt er gelukkig voor, dat zoiets niet meer kan gebeuren.

We zijn ook nog in Domburg geweest en in Middelburg, dat erg gezellig is op zaterdag. Nog leuke spulletjes gekocht in een erg mooie winkel daar “Dis en That”, waar leuk ook nog betaalbaar bleek te zijn! We zijn in Burgh Haamstede geweest, met z’n mooie fotogenieke vuurtoren, die in een prachtig duingebied ligt om doorheen te wandelen op weg naar zee. Onze Zwitserse ervaring kwam van pas.Tweetalig zijn ze wel de Zeeuwen. Vakantiehuizen heten Ferienhäuser en ze hebben er veel “Zimmer frei”. We hoorden ook veel Duits om ons heen.

En dan die voetbalwedstrijd zaterdagavond. Zo’n spanning is niet normaal. Dat de kindertjes door ons geblèr heen zijn geslapen pleit voor hun opvoeding. En dat, terwijl er eentje nog in Goes naar de dokter heeft gemoeten, omdat ie joekelde van de koorts! Wat is dat toch ráár met die kleintjes! Zó zijn ze zo ziek, dat iedereen zich ongerust maakt en zit te verzinnen wat er toch kan zijn met zo’n kind en de volgende ochtend word je stralend begroet en zijn ze weer helemaal beter. Als je een loopneusje niet meerekent. Ze maken er niet meer van dan het is. Daar kunnen die ter aarde stortende voetballers, die vertrokken van de pijn liggen te krimpen, met één oog op de scheids of er nog een geel kaartje voor de tegenstander inzit, een voorbeeld aan nemen.

Nog even een rare ervaring op dat chique vakantiepark: onze schoonzoon ging met z’n zoon even zwemmen in het Plaza-zwembad. Hij had z’n schoenen (van een gerenommeerd merk, ja) even ergens neergezet met de sandaaltjes van zijn kind erin. Worden ze gejat! De kinderschoentjes stonden er nog wel, maar hij moest op z’n blote voeten naar huis. Het was dan wel mooi weer, maar dat is toch niet chic, zeg nou zelf…….!

Géén rellen in Apeldoorn gisteravond! En weet je waardoor dat kwam? De politie hanteert de “nachtkaars-tactiek”. Ik vind dat een prachtig woord. Je kunt je er wel iets bij voorstellen hoe die tactiek werkt. Politie is aanwezig op de achtergrond oftewel achter de bosjes, het aanwezige dweilorkest mag lekker spelen, je laat de mensen hossen en zingen en als het meeste volk naar huis gaat, omdat ze nat en koud zijn, laat je de potentiële relschoppers, die nog wel wat actie willen, mooi schreeuwen.

Je reageert zéfs niet als ze roepen: “Hamas, Hamas..”en wat daar verder nog op volgt en de Hitlergroet brengen en dan vinden ze er vanzelf niks meer aan als er geen reactie volgt! Geen herrie dus. Heeft veel geld gescheeld en de politie is tevreden. Niet hoeven in te grijpen, hoewel daar m.i. aanleiding toe was, maar dat vind ik dan. Ze hadden het wéér mee, dat wel…….

Even vertellen nog, dat we dit weekend de 65e verjaardag van de heer des huizes gaan vieren met de familie. In Zeeland. Vrijdag weg en maandag weer terug. In die tijd wordt deze site verhuisd naar een andere server, dus wie de weg kwijt is, weet dan dat het niet aan uw toestel ligt!

Nou, geen vraag waar we deze zomer met vakantie naar toe gaan met z’n allen, toch? Naar Tsjechië natuurlijk. Wát een land! Wát een volk! Wát een voetballers!

Oké, onze voetballers deden het ook goed tegen Letland. De uitslag had nog anders kunnen zijn als dat niet zo’n goeie keeper had gehad. Wat een beer van een vent, zeg!

Het regent als een gek en het waait stevig, maar d’r is buiten toch vuurwerk, roepende mensen, toeterende auto’s en ik heb een stel zeer tevreden familieleden beneden zitten. Aan het bier, ja, onlosmakelijk verbonden aan voetbal. Kijken hoe laat het wordt vannacht…….!

Nou, we verzeilen weer in de komkommertijd, hoor! Driekwart van de krant gaat over voetbal. “Dá’s logisch”, zou Cruyff zeggen, maar verder….Ja, het vandalisme, dat het gevolg is van dat voetballen. “Liefhebbers” hebben hier zaterdag bushokjes, auto’s en openbaar groen verbouwd en zelfs de ruiten van een bejaardencentrum ingekinkeld, omdat ze niet tegen hun verlies kunnen. Voor woensdag hebben ze hier de ME klaarstaan. Voor als het mis gaat in Portugal. Of goed, want je weet niet hoe de enthousiaste Apeldoorner dáár dan weer op reageert!

Maar afgezien van dit soort leven in de brouwerij hadden we vanmorgen een artikel in de krant over “de snor”. Van Guus Hiddink, van Peter R. de Vries en die van Midas Dekkers. De stelling was, dat als een man zijn snor afscheert, je hem in de gaten moet houden. Want dan wil ie een nieuw leven beginnen! Dat is een soort coming out, hij geeft zich bloot en begint met z’n bovenlip. Een nieuwe liefde is dan ook niet verkeerd. Of de aanleiding, dat kan ook.

Er zijn, zoals iedereen weet, culturen waar het bezit van een kloeke snor het teken van mannelijkheid is. In New Delhi verdienen de politieagenten mét snor zelfs meer dan hun onbesnorde collega’s, omdat een knevel meer gezag uitstraalt! Mijn moeder kende een uitdrukking vroeger: “een zoen van een man zonder snor is als een ei zonder zout”, wat een beetje zielig was voor mijn vader, want die had er geen. Ik zit wel goed, want mijn man heeft een snor én een baard. Voor de kleinkinderen een reden om opa omzichtig te knuffelen, want hij kriebelt. In de jaren zeventig had iedereen in onderwijs en gezondheidszorg een baard ( én een pijp!). Ook een kwestie van overwicht uitstralen of zo!

Ik weet nog, dat mijn man op een regenachtige zondagmiddag besloot om de beharing van zijn gezicht te halen. Dat was zonder meer schrikken. Hij had dikkere wangen en een onderkin gekregen, die hij niet had toen hij onder zijn baard verdween. Onze toen nog kleine kindertjes weenden:”We willen onze pappie terug!”. Er was op zijn werk zelfs een koffiemevrouw, die niet meer tegen hem wenste te praten, zolang zijn baard er niet weer aan zat.

Sindsdien heeft ie ‘m dus weer laten groeien en het hoort ook gewoon bij hem. We hadden vroeger een kennis, die hem “de apostel” noemde. Nou, zo’n image wil je toch niet kwijt? Kan altijd van pas komen. Ik ontdekte trouwens, dat er snorrenclubs bestaan, met regels betreffende de uitvoering van snor en baard en kampioenschappen! Voor als je niet van voetballen houdt……..!

Nadat we vrijdag al een reünie bezochten van ons werk, hadden we er dit weekeinde nog een van onze familie! Onze nog enige volbloed tante werd tachtig jaar en haar grootste verjaarswens was om al haar neven en nichten bij elkaar te zien. We hadden met z’n allen afgesproken in een hotel op de Veluwe.

Niet iedereen was er, maar tante mocht niet mopperen over het aantal nazaten, dat gekomen was. Die het trouwens ook heel bijzonder vonden om elkáár tegen te komen, want er mag dan een bloedband zijn, de herinneringen waren behoorlijk vervaagd. Bij mij zeker. Ik wist namen, maar wie er na al die jaren bijhoorde? Geen idee.

Dat moest dus een hernieuwde kennismaking uitwijzen. Van de inmiddels aangetrouwde familieleden wist ik helemaal weinig . We blijken een Oostenrijkse neef te hebben! Bij binnenkomst zag ik een neef, van wie ik zág dat het m’n neef was, omdat het precies mijn oom was toen ik dié voor het laatst zag, zeker vijfenveertig jaar geleden Maar welke van de neven was de vraag!

Het was daarom geweldig, dat diezelfde neef een groot boek bij zich had, waarin hij foto’s van de familie had verzameld. Bij het zien daarvan kwamen locaties, gebeurtenissen, vakanties, feestjes, trouwerijen en data weer bovendrijven. Verhalen werden completer, doordat de één zich dit herinnerde en de ander dát! Ik heb ook vergeelde foto’s gezien van voorouders in statige pakken en hooggesloten jurken. Uit de tijd, dat het nog iets heel bijzonders was om op de foto te gaan! Kun je je met onze digitaaltjes niet meer voorstellen!

We hebben heerlijk gegeten met elkaar totdat de familie uiteen werd gereten, omdat er televisie gekeken moest worden. Jawel, Nederland-Tsjechië. Met het bekende resultaat, waar we het maar niet meer over zullen hebben! Het verdriet is uitgebreid weggespoeld en er heeft een deskundige nabespreking plaatsgevonden. We hebben een verstandige familie. En trouwens wat moet je anders?

Niet iedereen, maar wel velen zijn blijven overnachten in het hotel, zodat we vanmorgen nog gezellig met elkaar konden ontbijten. Een leuke manier om je zondag te beginnen en de reünie te besluiten. Wanneer we elkaar wéér zullen zien, dat is niet bekend, maar er zijn adressen en vooral email-adressen uitgewisseld, hoewel er ook computerloze familieleden bleken te bestaan!

Ondanks, dat we heel veel leuke “nieuwe” mensen hebben ontmoet, van wie we het bestaan wisten, maar niets van hun bestaan, voelde alles heel vertrouwd. Dan moet het toch wel waar zijn, dat van die genen……..!