Van mijn dochter die via de school waar ze werkt deze instelling kent hoorde ik, dat een ijverige Sinterklaasgekke medewerker van het Nederlands Normalisatie-instituut in Delft (kortweg NEN) “de sinterklaasnorm” heeft gepubliceerd. In deze religieus verwarrende tijden lijkt me dat een goed idee. Gewoon de gang van zaken rond de sinterklaasviering maar eens even op een rij.

Zo heeft men de algemene termen rond het feest benoemd, richtlijnen rond aankomst en vertrek van de Sint aangegeven, plaats en tijd van de viering, de middelen van vervoer, kledingvoorschriften opgesteld voor zowel de goedheiligman zelf als voor zijn pieten en ook waarborgbepalingen rond de authenticiteit van Sint Nicolaas. Eveneens richtlijnen voor de viering, zoals het zetten der schoen, verplaatsing over daken, de positionering van de Sint bij binnenkomst, rituele handelingen, gedichten en surprises.

Het hulppersoneel moet aan geclassificeerde normen voldoen en er zijn handelingsvoorschriften opgesteld bij geloofwaardigheidscalamiteiten, zoals daar zijn: het in ongerede raken van baard, mijter en haardos, het neerstorten van het paard of ongewenste herkenning van kledingstukken.

De wens om eens en voor altijd e.e.a. vast te leggen in een strakke normering werd volgens het NEN ingegeven door het Ministerie van Aandacht (MvA) en het Ministerie van Traditie (MvT). Er werd een commissie samengesteld van organisaties en belanghebbenden om een zo breed mogelijk draagvlak te verkrijgen voor de samenstelling van het ontwerp.

Zo is o.a. de Belgische Sinterklaas Bond betrokken bij de onderhandelingen, the International Steam Ship Association, de Nederlandse Vereniging Bakkerijbedrijf, de Stichting Samenwerkende Maneges Nederland, het Nederlands Marsepeingenootschap, de Vrijbond van Surprisebouwers, de Vereniging Strooiwaren in de Lage Landen en Chocoworks B.V. En niet te vergeten het anti-discriminatiefront en de Raad tegen de Kinderbeschadiging.

Aangetekend dient te worden, dat de commissie slechts twee avonden heeft hoeven vergaderen (met chocolademelk) om deze normen opgesteld te krijgen. Voorwaar een voorbeeld voor vele andere commissies!

Je kunt deze leidraad voor de viering van het Sint-Nicolaasfeest lezen op de website van het NEN. Het is ’n erg geestig stuk, dit normontwerp NEN 0512 (nl). Weet iedereen waar ie aan toe is met die bejaarde rode rakker……..

Getest word ik deze dagen op mijn stressbestendigheid. Ondanks mijn nog steeds niet helemaal fit zijn valt dat niet tegen, vind ik zelf. Ik zou eens even moeten rondvragen om te horen hoe anderen daar over denken, maar dat terzijde. Er lopen op gezette tijden en zelfs op ongezette tijden vele manspersonen door ons huis. Dan zijn ze met z’n tweeën, dan weer met z’n vieren en ze schuren, grondschilderen, schilderen gewoon en ze behangen. Omdat het van die donkere dagen zijn gebruiken ze bouwlampen, want bij die sfeerlampjes die wij hebben kunnen ze niet winterschilderen. Gezellig is dus anders. Het is ook kouder dan we gewend zijn, want de kachel moet laag anders droogt de verf te snel. Het zijn gezellige jongens, dat wel. Ze noemen elkaar Rembrandt en Picasso dus humor zit er wel in.

Vandaag komen de schilders niet en deze dag zouden we gebruiken om de nieuwe verwarmingsketel te laten installeren. Alles was zo afgesproken, kwam goed uit voor iedereen, maar vanmorgen vroeg kregen we een telefoontje, dat de installateurs niet kwamen, want het weer was een te groot risico. Inderdaad hagelde het, was het glad en koud en dan kun je op het dak, waar ze ook moesten zijn, beter niet wezen. Wat Sinterklaas doet moet ie zelf weten, die heeft geen Arbo.

En die installatie moet in één keer afgemaakt worden, anders zitten we te lang in de kou. Ze komen nu maandag als het goed is. Ik snap het allemaal wel, hoor, overmacht en zo, het is niet anders, maar ik heb visioenen, dat ze maandag als die schilders er óók weer zijn, elkaar in de weg lopen. Hadden we nou maar een kasteel. Want waar moeten wij blijven? Op zolder zitten de verwarmingsmonteurs, in de kamer en de keuken gaan de schilders aan de gang, terwijl in de slaapkamers het houtwerk moet worden geschuurd.

Het enige dat ik kan doen is koffie zetten, want ik heb begrepen, dat je werkers nat moet houden. Wat zijn wij dóm geweest. Op een Caraïbisch eiland hadden we moeten zitten…….

Je kon er op wachten. Verkiezingen als tijdverdrijf en bladvulling. Op de voorpagina van de krant stond vanmorgen:”Wie is volgens u de grootste Apeldoorner?”.

Ze hadden ook al een aantal genomineerden. Een oud-burgemeester, die wij alleen als plein kennen. Maar wij zijn import dus daar kan die burgemeester niks aan doen. Verder prinses Margriet natuurlijk, daar kun je niet omheen als Apeldoorn. Verder Kees Schilperoort en Ronnie Tober, ook niet mis. En Ans Schut, de schaatster, van wie ik niet eens wist, dat we die binnen de muren hadden.

Wie ik mis is Joop Braakhekke, maar eigenlijk vind ik die, sinds ik hem in een kookprogramma in het frituurvet heb zien spugen om te zien of het op temperatuur was, niet groot genoeg. De Apeldoornse goegemeente wordt nu hartelijk uitgenodigd om kandidaten in te brengen.

Aan het begin van de Koning Lodewijklaan staat een monument, gewijd aan de Canadezen, die ons bevrijd hebben. Dat is een enorme mansfiguur van zo’n metertje of zes. Dat lijkt mij een mooie grootste Apeldoorner. Van brons, goed houdbaar…….

….maar vroeger kwam ie later!

Cabaretier Menno Nicolaï vertelt over zijn optreden voor de personeelsvereniging van een school. Hoewel het merendeel van zijn publiek geïnteresseerd was in zijn voorstelling, bleek het barpersoneel de relatieve rust te baat te nemen om de koffiekopjes te gaan afwassen en de minder geïnteresseerden te blijven voorzien van bier. Ondanks de superslechte vleugel die hij tot zijn beschikking had vond hij het een aardig optreden. Dat is knap. Dan heb je eelt op je ziel.

Wij hebben het omgekeerde eens beleefd. We hadden in onze werkzame jaren een cabaretgroepje met collega’s. Dat kan ik iedereen aanraden. Het was leuk om te doen, het versterkt de band, alle grieven en misstanden konden onbekommerd worden verwerkt, want het was cabaret, nietwaar? Voor het leef- en werkklimaat was het zeer gezond. Programma’s werden meestal binnen de instelling uitgevoerd en voor de doelgroep: slechtzienden en blinden. We noemden onszelf “XINIX”, gezien de werkomgeving volkomen legaal. We hadden goede tekstleveranties, een flink aantal muzikale mensen van wisselende samenstelling en er werd goed gearticuleerd gezongen. Belangrijk bij een publiek als het onze. Ik mocht de pianobegeleiding doen.

Nu hadden we eens een cliënt, die een bedrijf had dat hij, ondanks zijn blindheid (en door onze kwaliteit als revalidatiecentrum natuurlijk!)uitstekend leidde. Hij had ons optreden een keer gehoord en was enthousiast. Zo enthousiast, dat, toen hij een nieuw bedrijf opende, hij ons uitnodigde om ons programma te komen uitvoeren op zijn receptie. We voelden ons vereerd. Echte artiesten!

Wij gingen dus met het instellingsbusje, de attributen (erg veel heb je er daar niet van nodig als je meestal voor blinden optreedt)op weg naar een plaats ergens bij Nijmegen, geloof ik. Toen we er aankwamen bleek de verbouwing nog niet klaar. Men had zeilen gehangen voor de gaten die nog in het gebouw zaten en daardoor hadden we geen kleedruimte of zoiets en moest een en ander in een hoek van de zaal achter een geïmproviseerd scherm gebeuren. Ik vreesde het ergste voor de piano die er stond. Maar dat wás me toch een goeie! Fantastisch!

De mensen druppelden binnen, zoals dat bij een receptie gaat en na een poosje werd er aandacht gevraagd voor onze kunsten. Ook daar vreesden we het ergste voor, want een receptie: hapje, drankje, praatje hier, effe zitten daar, zo gaat dat toch? Maar nee, toen we begonnen hadden we direct de aandacht! Iedereen ging zitten, de obers slopen door de zaal en we konden ons ei helemaal kwijt! Het was enig. We zijn gefilmd, gefotografeerd en de directeur werd gecomplimenteerd met de verrassing, die hij zijn relaties had geboden. Wat wil een artiest nog meer? Nou ja, interesse en respect voor wat je brengt, maar dat geldt niet alleen voor cabaretgroepjes…….

En nu is het dan zover. Er klinkt een schuurmachine door ons huis. Al vele uren en wat moet gebeuren, dat moet gebeuren, maar als je pijn in je knar hebt is het een ontzettend vervelend geluid. Omdat ik zo verkouden ben en waarschijnlijk niet helemaal koortsvrij (ik temperatuur trouwens nooit, heb zelfs geen thermometer meer in huis sinds we geen kleine kinderen meer hebben) kan ik misschien beter niet naar buiten. Maar om van dat geluid af te zijn moet ik even weg.

We zijn het weekend weggeweest en ik ben al een paar dagen uit de running dus onze voorraadkast ziet er uit als die van een zwaar bezuinigende familie. Ik trek een dikke jas aan en ga met de auto even boodschappen doen.

Het klinkt wel heel “degelijk”, hoor, dat schuren. In de tijd, dat ik zelf de boel verfde, kocht ik altijd allerlei wondermiddeltjes om het te verven oppervlak geschikt te maken voor de schilderklus. Ik was gevoelig voor reclames, die me minder werk beloofden en ik kan me eigenlijk niet herinneren, dat ik ooit echt aan het schuren ben geweest. Vandaar dat de schilder, die zich met veel zelfkennis “de lawaaipapegaai”noemt, nu zoveel te doen heeft. Maar zo is het leven, ieder z’n vak, je hebt amateurs en professionals……

Een paar weken geleden haalde ik bij de huisarts een griepprik. Dat was om te voorkomen, dat ik griep kreeg. En wat heb ik nu? Griep.

Mijn echtgenoot, die de prik ook heeft gehad, heeft nergens last van. Dat vind ik niet eerlijk. Ik wil dan ook dat het snel over gaat, want a.s. vrijdag komen de schilders/behangers en die kunnen moeilijk om een griepmens heen behangen. Ik doe nu dus even of er niets aan de hand is, hoewel dat niet zo is. Alles doet me zeer, ik heb koorts en ik ben verkouden. Maar als ik in bed ga liggen en zo mijn bioritme in de war schop dan slaap ik vannacht weer niet. Het is sukkelen.

Mijn eigenste Cliniclown staat de trap te schuren. Tussen die werkzaamheden door vertroetelt hij mij. Uitgeperste sinaasappeltjes en zo. Lief, hè? Maar ik had liever gehad, dat ik geen griep had. Wat kan dat toch slecht uitkomen. Nou ja, morgen beter…….

Het moet toch niet gekker worden! Ik vind, dat de wereld al aardig op z’n kop staat, maar in Apeldoorn hebben ze 40 eiken uitgegraven, de kruinen er af gezaagd en ze ondersteboven ingegraven rond een kinderspeelplaats in een nieuwbouwwijk. Het wortelstelsel als ragebollen in de lucht. En dat noemen ze dan een “project”. Zo breng je kinderen liefde voor de natuur bij. Die eiken zijn afkomstig uit het gemeentebos en waren niet geschikt voor de houtverwerkingsindustrie, want ze hadden kromme stammen. Daar kun je geen mooie rechte plankjes van zagen en dus werden ze waardeloos verklaard. Dan mag je er kennelijk van alles mee doen.

Er sneuvelen hier nogal eens bomen, omdat ze op de verkeerde plaats staan. De plaats waar een appartementengebouw moet komen of een busstation of een kantoor. Of iemand vindt dat hij niet genoeg licht of uitzicht in zijn huis heeft, omdat 80 jaar geleden iemand het in zijn hoofd heeft gehaald om een boom te planten. Die had zonder vergunning niet mogen groeien natuurlijk, logisch.

Wij hadden een Amerikaanse (tsja, ik kan ’t ook niet helpen…) vogelkers in onze tuin. Boswachters noemen zo’n boom het onkruid van het bos en hij gedroeg zich in onze tuin ook wel erg uitbundig. We hadden als de bessen rijp waren een MacFly voor de vogels. Die maakten er een troep van. En niet alleen bij ons, maar ook bij de buren. Die hadden al eens gevraagd of de boom niet weg kon, maar we hadden er een beetje een dubbel gevoel over. Wij hadden er ook wel last van, maar ten eerste kun je van je eigen boom meer hebben en ten tweede gaf hij in de zomer prettig schaduw. Bovendien zaten er heel wat vogels in,(dezelfde die de troep maakten, ja!), dat vonden we leuk en het was verder een mooie boom op die paar weken na.

Toch ging ie ineens op een onverklaarbare manier dood. We hebben er geen enkel bewijs voor en we zouden het niet dúrven om iemand te beschuldigen, maar we weten eigenlijk wel zeker, dat hij een handje is geholpen om aan z’n eind te komen. Inmiddels hadden we ook alle reden om ‘m weg te laten halen, want een dooie boom is mistroostig. Daar hadden we een vergunning van de gemeente voor nodig. We moesten een kapvergunning aanvragen, we moesten leges betalen en toen kwam er iemand kijken om de overlijdensakte te tekenen. Achteraf gezien hadden we de boom beter ondersteboven kunnen zetten. Dan was het een project geweest. We zijn gewoon niet artistiek genoeg……

Een gezellig weekend is eigenlijk veel te snel om. We zaten met een deel van de familie in een heel comfortabel huis met, als je er wat moeite voor deed, uitzicht over het Moezeldal. Mooi huis. Er was alleen een schemerlampje stuk. Nou ja, kan gebeuren. De mannen uit ons gezelschap maakten even een wandelingetje naar de receptie om een nieuw peertje te vragen. De dame daar wou ze een lamp meegeven van een te hoog wattage voor een schemerlamp. Mijn schoonzoon zei, dat hij er liever een had, die een “gemütlicher” licht gaf. Hij spreekt z’n talen. Het woord “romantisch” liet ie ook nog vallen. Waarop een wachtend stel elkaar aankeek en zachtjes zei:”Romantisch? Met drie mánnen?”. Die kwamen terug met een krat Bitburger en een “gemütliche” lamp. En het werd een zeer romantische avond.

De volgende dag ging de oven ook nog stuk. Daar zat sluiting in en we zaten vervolgens in het duister. De receptie stuurde nu de monteur van dienst, die ons prachtig nonchalante Duits uitstekend verstond, maar niet nodig vond, want het was een Hollandse Limburger. Ze zitten ook overal. We kregen een nieuwe oven. Hij schroefde de ouwe er gewoon uit. Zo werkt dat op een Ferienanstalt. Vijf minuten werk.

Gistermorgen was er nóg een spannende toestand, want omdat er een oude dame onwel was geworden, landde er vlakbij onze bungalow een Medicopter. Dat ding maakt een geweldige keet dus iedereen was vroeg wakker voor de zondag. Onze kleinzoon vond het prachtig toen hij weer opsteeg. Die mevrouw iets minder, denk ik.

Enfin, we hebben van alles gedaan: we zijn naar Trier geweest, hebben langs de Moezel gereden en er ons over verbaasd hoe de mensen, die de prachtig verkleurde wijnranken aan het snoeien waren, er in slaagden op de ongelooflijk steile hellingen hun werk te doen. We hebben door een prachtig herfstbos gesjouwd en genoten van het prachtige uitzicht op deze mooie zonnige zondag. Er is “gezwommen” door de kleintjes in het kleuterbad en gespeeld in de “Kids Playground”, dat natuurlijk heel wat anders is dan een ouderwetse speeltuin. Waar de oudste nog zijn grote teen heeft gestoten aan een trappetje ook en dat was geen Medicopterwerk maar wel héél zielig! Het is nu weer over. Dat heeft hij vanavond officiëel meegedeeld toen we na thuiskomst even een chineesje soldaat maakten met z’n allen. Gezellig weekend, maar zoals gezegd: veel te kort……!

Morgen gaan we een weekendje weg naar een huisje in Duitsland. Niet zo ver weg en toch ver genoeg om er even helemaal uit te zijn. Dat trekt me erg aan na deze deprimerende dagen. Ik hoop, dat we een beetje aardig weer hebben, zodat we van de herfstkleuren kunnen genieten.

Ik hoef niet te emigreren ( en al helemaal niet naar Duitsland), maar het is verbazend hoeveel mensen ik die wens heb horen uiten de laatste dagen. Voor ons komt “even weg” goed genoeg uit: even de zinnen verzetten. Tot later…..!