Effectiviteit in de gezondheidszorg is een hot item. Dat is echt niet nieuw, hoor! Werkend in die sector hebben wij vroeger cursussen moeten volgen, gegeven door een gerenommeerd extern bureau met psychologen en bedrijfskundigen aan het hoofd, die ten doel hadden ons effectiever te laten werken. Cliënten moesten soms vier keer hun verhaal doen tegen even zovele verschillende mensen, voordat er een plan de campagne werd opgesteld voor hun probleem. Ik wentel mij graag in de illusie, dat daarin veel verbeterd is.

Die cursus van ons bestond uit vele onderdelen. Afhankelijk van je functie deed je aan bepaalde onderdelen mee of niet. Dat was al effectief. Waar ik persoonlijk ontzettend veel aan gehad heb was het onderdeel “tijd- en taakmanagement”. Ik had altijd te weinig tijd en te veel taak. Dat was mijn eigen schuld, want ik beloofde teveel en kwam daardoor in tijdnood.

Ik leerde toen, dat je prioriteiten moet stellen aan wat je op een dag wilt en kunt doen en dat dat al een hoop rust geeft. De dingen op een rijtje zetten. En zelfs als iets dreigde niet te lukken die dag, tegen het eind van de middag diegene, die buiten de planning viel, vooral vrólijk op te bellen met de mededeling: “Zeg, het lukt niet vandaag, maar naar alle waarschijnlijkheid morgen wel!”. Het antwoord was vrijwel altijd:”Hindert niet, hoor! Fijn, dat je even belt. Prettige avond!”. En die hád ik dan ook, want ze vonden me nog attent ook! Wat wil een mens nog meer.

Het beviel zo goed allemaal, dat ik daarna ook wel eens “nee” zei, gewoon “nee”. Geheel nieuw voor mij! Je wilt aardig gevonden worden en daarom neem je opdrachten aan, die je alleen met de allergrootste moeite kunt uitvoeren. En je wordt er zélf helemaal niet aardiger van, want het put je uit, zoiets.

Nu ik niet meer werk heb ik de mogelijkheid mijn tijd te besteden, zoals ik dat zelf wenselijk vind. Ik kan toegeven aan opwellingen en onverwachte dingen, die tijd kosten, maar leuk zijn. ’n Middagje met de kleinkinderen spelen, de stad in gaan, terwijl we eigenlijk helemaal niks nodig hebben, ’n eindje lopen ( en dát zouden we zelfs vaker moeten doen!), lekker met de computer bezig zijn. Ik manage mijn tijd op eigenwijze wijze. Maar het gemak waarmee ik dat doe heb ik te danken aan de periode, dat mijn tijd betaald werd door mijn werkgever. Die trouwens ook die cursus betaald heeft….nog bedankt, hè?…..

Bijbelvast ben ik niet, maar ik weet, dat érgens staat geschreven: “Werpt uwe bekommernissen van u” of iets van gelijke strekking. Naar aanleiding van deze spreuk moet ik even vertellen over onze belevenissen van gisteren. We hadden dus een busje gehuurd om onze oude, maar volgens ons nog lang niet geheel versleten, banken te vervoeren naar het Kringloopcentrum. Onze schoonzoon fungeerde als chauffeur/medesjouwer en we waren weer eens heel blij met ‘m. Maar dat weet ie wel.

Het was, zoals waarschijnlijk in heel Nederland, uitgesproken pokkenweer. Daar was geen ander woord voor. Toen we bij het Kringloopcentrum aankwamen, wierp een beoordelaarster een blik op onze trouwe zitmeubelen en keurde ze áf!! “Daar moet u mee naar de gemeente”, zei ze. Oftewel naar de stort.

“Milieupark” heet dat tegenwoordig. En ik moet zeggen: het is goed georganiseerd. Grote containerbakken met opschriften van wat waar moet met keurige wegwijzers. “Puin”, “Hout”, “IJzer” en “Rest”. Er waren veel Apeldoorners, die iets weg te gooien hadden, rijen wachtenden bij de slagboom. Per 1 januari worden de tarieven veranderd, vandaar.

Toen wij er door mochten moesten we bij de “Rest”-bak zijn. En zo hebben we in de stromende regen de banken, waar we de dag tevoren nog op hadden gezeten, in die bak gegooid. Of het nou door dat weer kwam, maar ik had er een raar gevoel over. Ik wierp mijn bekommernissen van me, maar wat voor mij een bekommernis was, n.l.: waar laat ik ze?, was voor iemand anders nog best wat geweest. Bij het Kringloopcentrum krijgen ze zoveel aangeboden, dat ze kieskeurig kunnen zijn en daar zijn onze bankjes het slachtoffer van geworden.

Nou ja, ik heb het inmiddels van me afgezet en geniet van onze nieuwe hoekbank, die we met datzelfde busje hebben opgehaald uit Deventer. Die heeft wel weer ongeveer dezelfde kleur als de oude banken dus dat is in ieder geval nog wát, maar ik mopper altijd op de zogenaamde wegwerpmaatschappij en ik heb daar gisteren op een grove manier aan meegedaan.

Mijn Groningse buurvrouw van vroeger had een uitdrukking:”Dooie dingen zijn geen baas”. Dat was meer als ze iets niet voor elkaar kon krijgen, vóórelkaar, zei ze altijd.’n Potje openmaken of ergens een schroef indraaien of zo. Maar dingen in je huis zíjn niet dood. Ik treur niet echt over mijn bankjes, maar wel over hun lot………..

‘k Voel me een beetje gejaagd vandaag. We hebben namelijk een nieuwe bank gekocht, die enkele weken geleden een levertijd had van tien weken. Nou, daar reken je dan op. Tien weken, dat is in ieder geval volgend jaar, denk je dan. Bellen ze gisteren, dat ie al is aangekomen en of we ‘m maar willen ophalen. Dat was de deal, dat we zelf voor het vervoer zouden zorgen, want dat scheelde veel geld. Niks mis mee, maar wel als het opééns moet! Ik zou blij moeten zijn met die snelle levering, maar ik kan daar slecht tegen. Tien weken zijn geen drie weken.

We hebben ook nog een paar, weliswaar versleten, banken ( waarom zou je anders iets nieuws kopen, nietwaar?), maar ze zijn niet dusdanig versleten, dat ze naar het grofvuil moeten. Bij de Kringloop, die we gebeld hebben, zijn ze welkom, ook op zaterdag gelukkig. Er moet een busje geregeld en dat hebben we net gedaan.

Een stel banken waar enthousiast op is geleefd door mens en destijds ook dier, dient evenwel netjes het pand te verlaten, vind ik. Eigenlijk had ik andere plannen voor vandaag. Nou ja, ik ga eerst maar eens kijken, wat er allemaal tussen de naden zit. Of ik nog wat tegenkom, dat ik kwijt was, géld misschien wel. Ik krijg er al zin in!

Ik ben allang blij, dat er nog geen kerstboom in de weg staat bij al dat gesjouw! Dat heeft gewoon zo moeten zijn, want dát was dus het plan voor vandaag: het huis kerstenen. Dat doe ik dan maar als de nieuwe hoekbank er staat. Gôh, wat een perfecte timing eigenlijk van die meubelboer…..!

De “zorg” was aan het demonstreren en het treffendste spandoek, dat ik zag, was : “Maxima krijgt alle zorg, wie zorgt er voor de minima?”. In alle euforie rond dat oranjekind een realistische kreet. De zorgverleners hebben recht op een behoorlijke cao voor hun zware werk, dat met te weinig mensen voor te veel mensen moet worden gedaan.

Als tegenwicht hoorde ik een mooi verhaal over iemand, die door leeftijd en lichamelijke beperkingen aangewezen is op wijkverpleging en thuiszorg bij het douchen en huishoudelijke hulp. Door deze hulp kan deze mevrouw van ruim over de tachtig nog steeds zelfstandig blijven wonen en als er iemand is, die dat waardeert is zij het. Door haar Indische achtergrond heeft ze veel verstand van heerlijke rijsttafels, waarvan ze er in haar lange leven vele heeft bereid. Wat zij nu elk jaar doet is voor de hele club professionele helpers, die haar in staat stelt haar zelfstandigheid te behouden, een rijsttafel klaar te maken met alles d’r op en d’r aan. Want dat kan ze. Ze is daar dagen mee bezig, zware pannen daar heeft ze wel hulp bij nodig, een locatie wordt geregeld, maar al die moeite heeft ze over voor “haar” meiden. En er zijn vast ook wel jongens bij. Ze vindt: “dat hebben jullie verdiend!”. ’n Enig idee vind ik dat.

Robert Long had vroeger een liedje, dat “Dankbaar” heette. “Dankbaar moet je zijn, nederig en klein” en dat sloeg dan op de hulp, die verleend werd door de kerk, de gemeente, de rijken en waarvoor je dan toch maar érg dankbaar moest zijn. Nou, nederig en klein, dat hoeft geen mens meer te zijn, die tijd hebben we gehad. Maar ik ben er zeker van, dat heel veel mensen dankbaar zijn voor de hulp en zorg, die hen liefdevol geboden wordt door heel veel werkers in de zorg, ook al hebben ze daar heel gewoon recht op. Het is alleen stom, dat ze in Den Haag denken, dat je het als zorgverlener daar dan maar mee moet doen. Dankbaarheid betaalt zo lastig in de supermarkt……

Deze week las ik een artikel van Else-Marie van den Eerenbeemt. Ze is familietherapeut en je hebt haar dus nodig als er in je familie iets te therapeuten valt. Nu zit onze familie redelijk degelijk in elkaar en als er wat is, kunnen we dat zelf wel regelen. Maar haar verhandeling ging over het feit, dat mensen in de laatste weken van het jaar van die overspannen verwachtingen hebben rond “gezellig samenzijn” en dan met name met familie. Jarenlange tradities, die niet doorbroken schijnen te kunnen worden en dan de steeds terugkerende clichévraag: “wat doen we met moeder met de Kerst?”. Dat kan uitgroeien tot dusdanige problemen, dat mensen een regelrechte hekel krijgen aan de decembermaand!

In onze kring dreigt een overdosis aan familiebijeenkomsten, doordat er in de tweede helft van november al twee verjaardagen zijn, waarvan wij er één zelf destijds beter hadden moeten plannen en het feit, dat sinterklaas, kerst en oud en nieuw daar nog eens achteraan komen. Die verjaardagen waren alvast heel gezellig en sinterklaas was ronduit een klapper vooral vanwege de peuters en kleuters!

Verder zit een deel van onze kinder-en kleinkinderschaar met kerstmis op een (wadden)eiland, heeft ook één van de zoons dan andere plannen en is met oud en nieuw een ander deel van de familie in de Brabantse bossen te vinden.

Ik vind het een heerlijk idee, dat ze zich geen van allen verplicht voelen en zo hoort het ook. Voor hetzelfde geld of waarschijnlijk heel veel meer in het hoogseizoen, hadden we zelf iets kunnen ondernemen! Hoewel….ik ben met kerstmis toch wel erg graag thuis, hoor! Dat is omdat ik zo van het gefrutsel in huis hou, van de kerstboom, de kaarsjes en lekker koken en zo. Voor hoeveel mensen dat dan is maakt me niet uit.

Else-Marie vertelde ook, dat ze veel klagende kinderen in haar praktijk had, die vonden dat hun óuders te reislustig waren! “En vorig jaar waren ze d’r óók al niet met de kerst! Zaten ze in Wenen en nou gaan ze alweer weg!”. Ja, zo kan dat gaan in deze tijd, de ouwelui de hort op! Ik ben me er van bewust, dat er ook andere omstandigheden zijn, als iemand alleen is of zo. Maar wat mij betreft dan nóg: laat iedereen maar lekker doen waar hij zin in heeft met zulke dagen. Je hoeft de family quality time niet aan de kerstboom te hangen. Daar blijven nog elf andere maanden voor over………

Om half vijf vanmiddag bracht ik mijn man naar een afspraak, die hij had in een voormalig zusterhuis bij een van de ziekenhuizen hier in Apeldoorn. Dat zusterhuis herbergt geen zusters meer, maar wordt gebruikt om kantoren van allerlei instellingen plaats te bieden. Op de begane grond is ook een kinderopvangcentrum gehuisvest. Mijn ega zou een half uurtje wegblijven, niet de moeite om naar huis te rijden dus heb ik in de invallende schemering een wandelingetje gemaakt in de omgeving van het ziekenhuis.

In zo’n namiddaguurtje is er best veel te zien en te horen. Voor een groentenwinkel staat een man met z’n mobieltje: “Wat zal ik dan meenemen? Hoeveel is er dan nog over van gisteren? Nee, da’s niet genoeg. Nou, dat eet ik wel op, neem ik voor jou wel wat anders mee. Ja, ik kijk wel.” Zij krijgt dus meer vitamientjes binnen dan hij vandaag, dat is wel zeker.

In de huizen waar ik langs loop worden lampen aangedaan. Op hun kamers boven zie ik kinderen gebogen over hun huiswerk. Zo ziet het er tenminste uit en dat is wat hun moeder denkt. In een van de huizen in datzelfde laantje wordt hevig verbouwd. Er komen twee jonge mannen aanrijden in een busje, dat ze half op de stoep parkeren. Als ze het huis binnengaan en de bouwlampen aandoen, zie ik dat ze nog veel te doen hebben, de klussers. Zakken cement en grof gereedschap staan in de rondte en wie weet moet het wel voor de kerst klaar!

Bij het bejaardenhuis aan het eind van de laan staat een belbus van Connexxion, die de mensen van de dagopvang weer naar huis brengt. De activiteitenbegeleidster zwaait ze gezellig uit. “Tot morgen!”.

Als ik weer voor het ziekenhuis langs loop heeft een ambulance uit het midden des lands, aan het telefoonnummer op de auto te zien, net iemand afgeleverd. De chauffeur staat buiten de auto te bellen, terwijl zijn collega papieren zit in te vullen. Hij zegt, dat “meneer goed is overgekomen” en dat ze nú op de terugweg gaan.

Bij de kinderopvang parkeren haastige moeders hun auto langs de stoeprand, waar het eigenlijk niet mag, zetten de alarmlichten aan en hollen naar binnen. Ook twee vaders trouwens. Binnen staan twee leidsters met babies op de arm en wordt er nog een kindje verschoond. Druk, druk, druk, iedereen. Mijn blokje om in schemerig Apeldoorn. Nou, dit was “vrouw bijt hond”, goedenavond…….

Zaterdag moest ik heel lang wachten in een file richting het centrum. Er was nogal wat Sinterklaasgedoe in de stad en op de markt en in winkels en dat ontwricht de infrastructuur. Het was al ’n uur of vier ’s middags en dan moeten al die Pieten natuurlijk ’n keer naar huis. Er liepen er twee langs de Deventerstraat, waar dus die file stond.

En dat waren nou eens écht leuke Pieten! Jongens die er lol in hadden. Met het goeie postuur en ze zagen er prachtig uit! Dus geen meisjes met niet te verhullen vormen, die kinderen toch in verwarring moeten brengen, denk ik dan. Maar deze Pieten hadden nog snoepgoed over van hun klusje in de stad en als ze zagen, dat er kinderen in de wachtende auto’s zaten, sprongen ze over het heggetje tussen het fietspad en de rijbaan en staken hun arm door het schielijk opengedraaide raampje om de kinderen wat toe te stoppen. Iedereen, behoorlijk geïrriteerd door het lange wachten, was gelijk vertederd, want het was zó leuk, zoals ze dat deden!

Ook de mensen zonder kinderen in de auto zwaaiden vrolijk naar ze toen ze weer verder liepen. Ik had er zelf ook een heel gezellig gevoel bij, zo “ouderwets” eigenlijk. Er waren daar geen winkels en er was geen enkel commercieel belang. Gewoon een paar jongens, die plezier hadden in het “spel” en hun incognito! En sorry voor de oude baas, maar met Sinterklaas erbij was het lang zo leuk niet geweest……!

Vandaag, of eigenlijk gisteren als ik nu naar de tijd van posten kijk, ben ik weer een jaartje ouder geworden. Deze grijze zondag was daar zeer geschikt voor. Iedereen had wat meer tijd en het enige belangrijke vandaag was, behalve dat ik jarig was natuurlijk, de loting in Portugal. Weer Duitsland, hè? Het is ons lot.

We hadden het gezellig en ik heb van mijn familie een heel leuk cadeau gekregen. Iets, dat ik altijd al enig vond, maar dat er nooit van is gekomen. Een poppenhuis. Het moet nog in elkaar gezet worden en dat gaan we morgen doen. Daar verheug ik me op. Ik vind het zó leuk! Een miniwereldje en kinds zal ik er niet van worden, hoor! Ik ga allemaal dingen maken voor m’n huis op kabouterformaat.

Morgen zal ik echt nog wel een wasje draaien en er komt ook nog wel eten, maar verder verklein ik mijn horizon. Ik heb het al over een wasje…….

Het is, dat we door de kleinkinders Sinterklaas nog weer extra leuk kunnen maken, maar als ik een kinderkoortje op de wijs van “Daar wordt aan de deur geklopt” hoor zingen: “Daar wordt een cadeau gepind!” dan krijg ik daar de pest over in. Ze kunnen zelfs niet met hun tengels van de Sinterklaasliedjes afblijven, die reclamejongens! Laten ze voor hun vele geld zélf iets origineels verzinnen! Ik wil echt niet sentimenteel doen en ook best met m’n tijd meegaan, maar ik vind zoiets goedkoop. Dat is het voor hen waarschijnlijk ook zonder Buma-rechten.

Kijk, dat er voor de kinderen zelf eens woorden worden veranderd van een oud lied, dat is leuk. “Zwarte Piet ging uit fietsen, toen plofte z’n band. Toen moest hij gaan lopen met de fiets aan zijn hand. Hij kwam in een dorpje, zei tegen de smid: ” ‘k Geloof dat er in mijn achterband een pepernootje zit!” “. Op de melodie van “Zie ginds komt de stoomboot”. Je moet de koters alleen even uitleggen wat een smid is, maar verder is die tekst toch veel leuker?

Ik heb een liedboek waar “Zie de maan schijnt door de boomen” in staat. Mooie melodie, maar “Makkers, staakt uw wild geraas” zijn toch geen woorden voor een moderne gelovige? Een ander lied heeft het over: “Als hij wist hoe “zeer” wij wachten, ja “gewis” dan kwam hij wel”. Nou, dat moet je met zo’n tekst nog maar afwachten!

En kun je heden ten dage nog wel met goed fatsoen zingen over “De zak van Sinterklaas”? Nee, de bezem mag wel eens door de Sinterklaasteksten. Als ze dan meteen het Wilhelmus even doen……..

Wat die lui mankeert, ik weet het niet, maar het is deze week al de derde keer, dat we een aanbieding krijgen voor een overlijdensverzekering! Het zal de tijd van het jaar zijn en wij zijn als grijsaards een doelgroep natuurlijk. In de herfst moet je eens goed nadenken over de winter van je leven.

Zelfs van de club waar we al voor dergelijke calamiteiten verzekerd zijn kregen we een schrijven, dat we er om moesten denken, dat álles duurder geworden is dus ook je verdwijning van deze aardbodem. Een gemiddelde crematie of begrafenis kost al gauw acht-tot tienduizend euro en daar wilt u, zeggen de briefschrijvers, uw familie toch niet mee verdrieten in toch al moeilijke tijden? Bijverzekeren dus. Ik vind het trouwens een boel geld, hoor, om je te laten verwijderen. Toen we de verzekering afsloten leek het ruim voldoende, maar ja, dat waren guldens.

Je kunt gesprekken over zo’n onderwerp voor je uit schuiven. Maar we zijn wel op leeftijd, niet dement dus dit is wel het juiste moment. Je wordt er wat lacherig van, omdat je eigenlijk niet weet waar je over praat. Maar één van de aanbieders was zo vriendelijk er een vragenlijst bij te doen om alles letterlijk even op een rijtje te zetten. Allemaal vragen over hoe je “het” wilt. Leuke vragen, hoor! Wij zijn van de crematieclub dus : of je verstrooid wilt worden en of dat op een veldje mag of dat je boven zee uitgeschud wilt worden. In de bergen kan zelfs! Tussen de eeuwige sneeuw, dat is pas toepasselijk!

En of de visite broodjes of een plakje cake geserveerd moet krijgen bij de koffie. Dat scheelt natuurlijk in de kosten. Als wij dat nu vast opschrijven is daar geen geharrewar over. Hoewel je niet weet wat de broodprijzen doen tegen die tijd. Nou ja, ze zien maar. Over de ten gehore te brengen muziek heb ik geen twijfel en dat weten ze in mijn familie ook al. Alleen hoop ik, dat ik het zelf ook kan horen, dat wéét je niet, hè? “Time” van The Alan Parsons Project. Dat lied zegt ‘Time is flowing like a river, on and on….” en dat vind ik een prachtig beeld. Je drijft een poos mee in die rivier, in het midden redelijk comfortabel met de stroom mee, aan de kant last van obstakels hier en daar, hoe lang weet je niet en op een dag spoel je aan op de oever, terwijl de rest verder drijft en kabbelt. Dat heeft wel wat. Toen ik het voor het eerst hoorde, dat nummer, heb ik het meteen gezegd: dat wil ik bij mijn verdwijning!

Die lijst hebben we nog niet ingevuld, hoor! Dat komt wel als het een mooie zonnige dag is. Iedereen gaat er van uit, dat we oud worden. Wij ook. Neem er dus nog maar een op je eigen en onze gezondheid! Maar jongens, het lijstje ligt in het tweede laatje van links……