Op een kleine camping in Drenthe zijn een broer en een zus, die elkaar, wegens scheiding van hun ouders en gerommel in de familie, meer dan twintig jaar niet hadden gezien, elkaar tegengekomen. Ze hadden al vier dagen met hun tenten tegenover elkaar gestaan, elkaar iedere morgen op weg naar het washok vriendelijk gegroet zonder vleug van herkenning.

Doordat de “schoonzussen” met elkaar in gesprek raakten tijdens het wassen van de piepers en er wel erg veel gezamenlijke bekendheden waren, zei de vrouw van de broer:”Jij bent de zus van mijn man, dat kán niet anders!”. Ze zijn elkaar niet in de armen gevlogen, de broer en de zus. Gelukkig een normale reactie, het wás tenslotte wel even wennen na twintig jaar. Dat zie je bij “vermist”of “spoorloos” wel even anders, maar daar moet het zo opgeklopt, liefst mét tranen, vanwege de regie. Maar ik vind het wel bijzonder, die ontmoeting, de zus woonde ook nog in het buitenland. Een kleine camping, bij Center Parcs was het niet gelukt zoiets. Op de foto in de krant lijken ze ook echt op elkaar, dat maakt het nog geloofwaardiger allemaal. Een wonder? Of gewoon toeval?

Bij de KRO zijn ze op zondagavond ook weer eens begonnen met een programma over wonderen. Je moet wát met het teruglopend kerkbezoek. Yvon Jaspers presenteert het. Zo’n vijftien jaar geleden hebben ze ook al eens zo’n “wonderen”programma gehad. Dat was toen met Paul Haenen, die altijd begon door met zo’n “neuzig” stemmetje te vragen: “….en hoe lang is het nou geleden?”. En dan kwamen de meest wonderbaarlijke verhalen van allerlei mensen.

Ik heb er een onthouden van een electriciën, die in een hoge kerkzaal tl-buizen aan het installeren was. De vrouw van de koster kwam even kijken. Hij had de stellage om bij het plafond te kunnen komen nog niet gehaald en de vrouw vroeg: “Is dat nou niet vreselijk moeilijk, zo hoog met die buizen?”. “Nee, hoor”, zei de man, “dat doen we altijd zó!” en hij gooide er een richting plafond, precies in het armatuur en hij brandde ook nog. ’n Wonder dus en ook nog in een kerk.

Ik herinner me ook, dat er de nodige griezelige spookverhalen waren. Hersenspinsels of te verklaren natuurverschijnselen, toevalligheden, wonderlijkheden waren het allemaal. En veel mensen waren blij, dat ze dat sterke verhaal nou eindelijk eens kwijt konden. De familie kende het zo zoetjesaan wel.

Hè, ik beleef nou nooit zoiets. Ik trek geen wonderen aan, dat zal het zijn. Ben te nuchter, geen wonder dus…..

Van tijd tot tijd houd ik mijn vaardigheden op het gebied van vergaderingen op peil door eens per halfjaar de notulen te verzorgen voor een vereniging van eigenaren van een serviceflat. Zo’n achttien jaar geleden mee begonnen, toen ik wel meer van die los-vaste baantjes had, en ze zijn kennelijk nog steeds tevreden over hoe ik het doe.

Ik krijg op z’n ouderwets cassettebandjes aangeleverd van de vergadering en die werk ik thuis op de computer uit in bruikbare taal. Heel relaxed, want niemand heeft haast. De volgende vergadering is toch pas over een half jaar en de leden hoeven de notulen pas kort voor die vergadering in de bus te hebben.

Deze week vond ik, dat ik er wel eens een begin mee kon maken, met mijn vakantiebaantje. Toen bleek, dat op het beginbandje van de vergadering een volledige stilte heerst, op zowel a- als b-kant. En nu zijn de meeste bewoners van het appartementengebouw aardig op leeftijd, dus erg wild zijn de vergaderingen meestal niet, maar dit was wel érg rustig.

Ik ben maar eens even gaan bellen. Waarschijnlijk zijn er bandjes verwisseld, dacht men en degene bij wie dat gebeurd zou kunnen zijn was op vakantie. Ik moest maar uitwerken wat ik wél had. Geen paniek, rustig aan, ’t komt wel goed en anders: jammer dan.

Zou dat nou komen door de leeftijd van de bewoners, zo’n reactie? Of worden mensen door het subtropische weer wat makkelijker? Misschien een halve ledenvergadering de mist in……so what? En het is niet mijn schuld, dat vind ik nog het meest relaxe…….

Mijn schoonzoon had vanmiddag een leuk grapje, toen hij zei, dat iemand van de patatgeneratie de etappe had gewonnen: Mayo……

Er dreigt een sociaal element te verdwijnen uit onze samenleving. Als je in het pre-€urotijdperk na de boodschappen je winkelwagentje terugbracht naar de verzamelplaats bij de supermarkt dan kwam je “onderweg” altijd wel iemand tegen, die zei: “Zal ik ‘m van u overnemen?”. Daar had je allebei plezier van. Jij hoefde niet helemaal terug en de overnemer hoefde niet te sjouwen met z’n lege flessen op weg naar de retourette. Er werden behalve de kar ook wat vriendelijke woorden gewisseld, sociale interactie op de vierkante centimeter.

Nou, dat kan niet meer zo makkelijk. In de oude situatie zat er een gulden in die kar. Punt uit. Nu kan er een gulden inzitten van iemand met gevoel voor nostalgie, of een 50-centstuk, of een euromunt, terwijl er ook heel veel mensen zijn, die een speciaal winkelwagenmuntje hebben. Gekregen van de makelaar, de bank of van de kaasboer, ’n reclameding.

Je kunt er bij het willen wisselen van winkelwagen niet zonder meer van uitgaan, dát je kunt ruilen! Je moet allebei hetzelfde muntstuk gebruiken. Dat geeft een hoop gedoe en teleurstelling als het niet lukt om elkaar even leuk van dienst te zijn. Veel mensen denken dus op voorhand: laat maar en sjouwen door. Toch jammer, hè…..?

Onze naaste buren zijn opa en oma van heel wat meer kleinkinderen dan wij. En die zijn ook aardig wat ouder dan die van ons, maar vandaag kregen ze er van een laatbloeiende dochter een kleindochter bij. Dat is ook het enige meisje, de rest is jongens.

De broer van de nieuwgeborene was bij zijn grootouders omdat zijn ouders dus even wat anders te doen hadden. Hij is al zes en heeft de zwangerschap van zijn moeder zeer bewust meebeleefd. Hij wist ook al, dat hij een zusje zou krijgen en heeft dat, een megaprestatie voor een zesjarige, voor iedereen geheim gehouden!

Zijn oma vertelde ons over de schutting over het blijde gebeuren en zei: “Nou, het kind is er, maar nu komt het moeilijkste: opvoeden!”. Ach, dat zijn zo van die oma-wijsheden, die bij ons over en weer tussen de klimroosjes doorgaan…..

Rick, de broer van het nieuwe kind zei heel eigenwijs: “Daar is toch niks aan! Ze eet toch zélf!”. Volgens hem is er weinig verschil tussen voeden en opvoeden. Je geeft het kind te eten en de rest gaat vanzelf……..

Met het aan de deur kopen van dingen ben ik altijd voorzichtig. Snelle jongens met rappe praat vinden een afwijzend strak hoofd tegenover zich en gaan al gauw een deurtje verder. Ik heb ook nooit wat te slijpen, voor diepvriesaanbiedingen zijn mijn diepvriesladen te klein, kunstwerken van een arme academiestudent zouden vanwege de kwaliteit niet aan de deur moeten hoeven worden verkocht en Jehova’s zijn altijd met z’n tweeën, daardoor als zodanig herkenbaar en zonder meer al kansloos.

Maar soms glipt er iemand tussendoor. Heb ik een softe dag of ben net wakker, zoiets dus. Er belde een meisje aan van een jaar of 18, leuk typje, dat kaarten verkocht ten bate van kindertjes met leukemie. Ze hield een legitimatie op, waarop een foto stond waardoor zij te herkennen was. De kaarten kostten € 2.95 en ik heb ze van haar gekocht. Haar nog vijf cent laten houden ook, want die had ze niet terug. Toen de deur weer dicht was heb ik haar door het raam even nagekeken om te zien of ze ook naar de buren ging. Je zou toch zeggen, dat zo’n actie van deur tot deur meer oplevert. Maar nee, ze was verdwenen. Toen sloeg de twijfel toe.

Het blanco envelopje zag er smoezelig uit, nergens staat vermeld om welke actie het gaat en de kaarten zijn best te gebruiken, hoor, maar tante Miep zal niet denken: “Gôh, wat heeft mijn nicht zich uitgesloofd om een mooie kaart voor me uit te zoeken!”.

Dus nu denk ik, dat ik wel iets anders heb gesteund dan de leukemiekinderen en dat je voor een legitimatie best je busabonnement kunt gebruiken. Weet ik veel hoe dat eruit ziet! En achteraf bezien ging het heel snel allemaal.

Ik had er even een raar genept gevoel over. Je hoort wel eens, dat mensen hun hele tuin volgestort krijgen met grind of de schoorsteen wordt geveegd voor idiote bedragen. En dan roep ik, dat ik dat zó stom vind! Dat je daar in trapt! Nou ja, drie euro valt nog mee. Ik hoop dat het pilsje haar smaakt, dat is toch een euro of drie tegenwoordig……….?

Op mijn rondje langs de weblogs kijk ik ook altijd even bij 2birds. Hij schrijft leuk en heeft een leeftijd, waarvan het voor ’n oma met vier kleinzoons aardig is om te volgen wat zo’n jongen allemaal beleeft. “Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid”, zou je kunnen zeggen.

Hij heeft ’t druk, die jongen. Met school, baantjes en nog zo het een en ander. Hij schreef, dat ie naar een Dollypopfestival was geweest, gehouden op een scoutingterrein met schone douches en bands, die binnen speelden, zodat je als publiek ook schoon en droog bleef. Die naam lijkt op lollypop en die padvinderijlokatie, bovendien al dat comfort, daar zou je je kind zelf nog heenbrengen. Tom nuttigde cola en chips, ook niks mis mee, en er was THC. En tóen dacht ik: wat is dat? Klinkt onheilspellend. Ik ben gaan googlen en vond de site www.THC.com en die zag er erg gezellig uit en globaal verbroederend, zelfs op religieus gebied. Ik ben falikant tegen drugs, laat ik dat voorop stellen en niemand hoeft er voor mij ook maar iets mee te doen, maar ik zou liegen als ik zei, dat die site er niet sfeerverhogend uitzag!

THC staat voor tetrahydrocannabiol, de werkzame stof van cannabis, dat trouwens ook door de dokter kan worden voorgeschreven tegenwoordig. Tegen glaucoom, waar wij in ons werk zo het een en ander van hebben gezien, de gevolgen van chemotherapie en bij de behandeling van AIDS. Het schijnt de eetlust te bevorderen! Vandaar die chips en die cola natuurlijk. Maar zo te zien komt er geen chemische rotzooi aan te pas. Als je ziet wat er een ellende voortkomt uit het gebruik van alcohol, zeker in het verkeer, dan weet ik niet wat slechter is. Het gevaar bestaat, dat ik nu een paar wietplanten voor m’n verjaardag krijg, maar die vind ik niet eens lelijk en durf ze nog wel voor het raam te zetten ook. Het achterraam dan.

Maar 2birds heeft al kaartjes voor Lowlands, een écht festival, waar ik een familielid van mij ook wel eens heen heb gebracht. Als ze daar slecht weer hebben dan drijf je ook echt je tent uit, modder hebben ze genoeg daar in de polder en als de zon schijnt brand je er weg. Maar…dát is het ware afzien, dat je nodig schijnt te hebben voor een echt festivalgevoel. Kom, ik zet nog maar es een cd’tje op en geef mijn plantjes even water…….

Onze tweede kleinzoon is jarig. Twee geworden met alle toeters en bellen die daar bij horen. Ook écht een toeter, waar hij, tot zegen van alle aanwezigen, nog geen blaaskracht genoeg voor heeft. Zijn vader wel.

Van zijn ouders heeft hij een tractor gekregen, die hij fietsend moet voortbewegen. Hoewel hij weet hoe dat moet lukt het hem nog niet, dus is het voorlopig een looptractor tot betere tijden. Hij rijdt door en achter het huis met zijn nieuwe bezit en valt er mee om. Dat is schrikken en doet zeer. Je moet als jarige huilen en dat staat raar met een feestmuts op. Je hoort alleen maar blij te kijken met zo’n hoofddeksel.

Maar geen mens heeft er ’n idee van hoe zwaar het is om jarig te zijn als je twee bent. Je hele dag ligt ondersteboven, want er komt visite. Je vader heeft ’n vrije dag. Leuk, maar in plaats van met jou te spelen loopt ie kopjes koffie in te schenken en helpt je moeder met het serveren van de hapjes. Je kleine broertje is er ook nog op joúw verjaardag. Die moet op tijd eten en heeft daar uitsluitend je moeder voor nodig.

Een neefje, dat ouder is dan jij, wil op je nieuwe tractor en hij kan wél fietsen! Je moet vaak huilen op je verjaardag. Het is zwaar werk. Gelukkig ben je morgen ’n dagje ouder. Jarig zijn, je moet er mee leren leven…….

Bij de Apeldoornse kinderboerderij Laag Buurlo hebben ze deze zomer een educatief programma voor de kinderen. Het is bedoeld om ze respect te laten krijgen voor dieren in het algemeen en ze een inzicht te geven in het leven van de dieren die de boerderij bevolken.

Het programma heet “Verhip, ik ben een kip!”. Door letterlijk en figuurlijk in de huid van een kip te kruipen en diverse opdrachten uit te voeren kunnen kinderen meemaken wat er omgaat in een kippenleven.

Ze zullen toch hopelijk het gedeelte “aan het spit” er wel uit hebben gelaten……?

Een in Apeldoorn echt gebeurd verhaal. Iemand komt thuis en luistert even zijn antwoordapparaat af. Daarop staat een boodschap in het Fries, dat de man wel als zodanig herkent, maar niet machtig is. Met behulp van een bevriende Friese relatie wordt de mededeling ontcijferd en blijkt het een aankondiging te zijn van een keukenfirma, die de man meedeelt, dat zijn keuken aanstaande maandag zal worden afgeleverd en dinsdag zal worden geïnstalleerd.

Een prettige mededeling, ware het niet, dat de man helemaal geen keuken heeft besteld, omdat hij nog zeer content is met zijn huidige exemplaar en zéker niet “Fier fan Hûs” helemaal in Friesland. De bellende Friese juffrouw ratelt voorts het eventueel terug te bellen nummer én de firmanaam zo snel en onduidelijk af, dat terugbellen niet eens een optie is.

Hij zal van deze actie verder weinig last hebben, denkt hij, want ze hebben de boodschap gewoon op het verkeerde antwoordapparaat achtergelaten, maar maandagochtend wordt een onwetende, ongetwijfeld Friese, familie “ergens” in Nederland overdonderd door een stel lawaaiige bezorgers, dat de keuken komt brengen. Meestal nog hartstikke vroeg ook en we weten uit ervaring, dat zo’n keuken in héél veel dozen en kisten zit en dat je daar vantevoren ruimte voor moet maken. Dat hebben zij niet gedaan, want ze weten van niks. Om nog maar te zwijgen van het feit of alle gas- en electrische aansluitingen al op de juiste plaats zitten en het verdere voorwerk is gedaan.

Ergens vind ik het zielig, maar enig leedvermaak kriebelt toch ook wel. En die Friese keukentroela mag blij zijn als ze maandag haar baantje nog heeft…..!