Vorige week stond er in de krant dat het aan de deur verkopen van diensten en spullen weer toeneemt.Men stuurt weer vaker medewerkers op pad om mensen over te halen van energieleverancier te veranderen, zich te abonneren op van alles en nog wat en binnenkort verwacht ik de eerste tapijtverkopers aan de deur. Daarbij moet ik dan zeker aan Louis de Funès denken, maar dat ligt aan mijn leeftijd.

De overheid wil voorlichting en cursussen gaan geven om het aantal slachtoffers van dergelijke praktijken “weerbaarder” te maken. Dat zal zeker nodig zijn voor sommige mensen, want er zijn bij die verkoopfiguren zeer hardnekkige types, bij wie je stevig in je schoenen moet staan. Ik ben door de wol geverfd en heb geen cursus nodig en voorlichting al helemaal niet. Ze willen bij mij altijd graag snel een deurtje verder. Kwestie van ervaring en vastberaden kijken.

Er waren vroeger ook vrouwen die zeiden: “Daar gaat mijn man over en die is er niet!”. Dan dachten ze er af te zijn. Maar dan lokten ze meewarige glimlachjes uit bij die verkoopmannen, omdat ze voor handelingsonbekwaam werden versleten. Nou, dat wou geen vrouw natuurlijk dus stonken er heel wat mensen in. En dat schijnt nog steeds zo te zijn. Er zijn wel manieren om onder ’n contract of zo uit te komen, maar soms zit het allemaal zo slim in elkaar dat het nog ’n heel gedoe is.

Wij krijgen de Consumentengids en daarin staan soms verhalen van mensen die zo stom zijn geweest aan de deur ergens in te trappen. Dan kun je denken, en dat dóe ik ook vaak, hoor, “hoe dom kun je zijn?” Maar ja, niet iedereen is dus bestand tegen een vlotte babbel.

Of ze deurverkoop zomaar kunnen verbieden weet ik eigenlijk niet. Dan zouden de Kinderpostzegels ook geen kans meer hebben. Vroeger hadden de mensen een bordje achter het raam : “Aan de deur wordt niet gekocht”. Simpele oplossing, lijkt me. Scheelt weer een dure voorlichtingscampagne……….

* Nou, we hebben net gestemd en inderdaad, hoor! Stréng was de kiesmevrouw achter de tafel!
Zonder legitimatie mocht er niet gestemd worden. Dat gaf vooral bij oudere stemmers een heel gezoek naar de 65+kaart of iets anders dat als legitimatie kon dienen, want er was niet op gerekend. Maar ’t moest. “Gaat u maar voor, hoor! Ik ben nog wel even bezig!”, zei een oude meneer tegen ons. Ik was blij, dat ik er wél van wist. Dan maak je als bejaarde toch ’n iets vlottere indruk…….ha, ha……!

Zou íedereen nou altijd een legitimatie bij zich hebben? Als je niet van allochtoonse afkomst bent dus, hè, want die kunnen het zich sowieso niet veroorloven om zonder aantoonbaar bewijs van bestaan de deur uit te gaan. En denk erom: jij moet zelfs als volbloed kaaskop als je gaat stemmen ook kunnen aantonen dat je bent wie je zegt te zijn. Dus alleen die stempas die je thuis hebt gekregen is niet voldoende, je moet een legitimatie bij je hebben, hoorde ik.

Bij het stembureau waar wij al zo’n vijfentwintig jaar onze voorkeur uitspreken weten ze wel wie we zijn en ook dat mijn man hulp nodig heeft bij het uitbrengen van zijn stem. Wij mogen dan ook van de voorzitter van de stemlocatie altijd gezellig met z’n tweeën het hok in, omdat ze ons daar kennen.

Gisteren hoorden we een verhaal over de voorzitter van ’n stembureau in Epe, die kenbaar had gemaakt dat hij mensen, die hij al jaren kent, écht niet naar huis gaat sturen om een legitimatie te halen als ze die onverhoopt niet bij zich zouden hebben. Ben je gek, zeg!

Nou, dat heeft ie geweten. De Epese burgemeester was not amused. De voorzitter is na jaren ontheven van zijn functie. Al moet je wettelijk een legitimatie bij je hebben, overal en altijd, ik weet zeker dat er veel mensen rondlopen, die dat niet hebben. Van mevrouw de burgemeester van Epe vind ik de reactie, op z’n autochtoons gezegd, knap lullig eigenlijk en bij een vrouw kan dat niet eens, maar ja, burgemeesters kun je nou net weer niet kiezen……..

Onze dochter wil graag de auto die ze nu heeft en die nogal aan de maat is, verruilen voor een kleinere in verband met het brandstofverbruik en de wegenbelasting en oké, ook vanwege het milieu. Wij waren daarom, min of meer in opdracht, gisteren even bij de dealer om een folder te halen van de Kia Picanto. Dat is een leuke auto met mooie garantievoorwaarden en die zou haar uitstekend staan.

Toen ik tegen de verkoper, die uiteraard kwam aangesneld toen we hem in de showroom aan het bekijken waren, zei, dat ik bij de naam Picanto eerder aan een snack dacht dan aan een auto, moest ie erg lachen. “Ja, maar dat weten ze in Korea niet, mevrouw!”, zei hij. Het volgende nieuwe model draagt dus waarschijnlijk de naam Kia Frikandello…….

Mijn bioklok is van slag. Ik heb last van slaapgebrek. Daar ligt een combinatie van omstandigheden aan ten grondslag om het even eenvoudig te zeggen. Ten eerste kijken we de Olympische Spelen, die ze de volgende keer maar gewoon even in ónze tijdzone moeten organiseren, en we moeten vroeg ons bed uit ’s morgens vanwege de winterschilder. We lopen bovendien de hele dag ruimten in ons huis in- en uit te ruimen, terwijl er weinig ruimte is. Dat is vermoeiend.

Laat naar bed is voor mij heel gewoon en niks bijzonders, maar dat vroege opstaan hoort daar eigenlijk niet bij. Daar ben ik als b-mens niet op gebouwd. Vandaar mijn korte nachtjes. Mijn man heeft er minder last van, staat ’s morgens fluitend op, nou ja…., maar hij kruipt ook vroeger onder de wol. “Onder de wol” dateert mij wel, hè? Wie kruipt er heden ten dage nog onder de wol? Mijn kloris schuift onder z’n synthetische dekbedje natuurlijk. Dat klinkt wat geavanceerder.

Mijn huidige leefstijl heeft tot gevolg, dat ik ’s middags letterlijk van mijn stoel donder van de slaap als ik iets aan het lezen of met de computer bezig ben. Dan móet ik even plat. Ik vind het te gek voor woorden, maar gelukkig: het huis is bijna klaar. “Van het weekend zit u er netjes bij!”, zegt de schilder. Wij zitten altijd netjes, maar ja, als je omvalt komt er van dat nette zitten natuurlijk niks terecht. Zou het dan tóch de ouderdom wezen? De afbeelding, die ik vond voor bij dit stukje, toont Hendrickje Stoffels, zoals Rembrandt haar aantrof zo rond 1655.
Van hun stoel rollende slaperige vrouwen zijn dus een normaal verschijnsel door de eeuwen heen. En zó oud was Hendrickje toen niet……..

* Dat ik geen fan ben van Mart Smeets zouden jullie al kunnen weten, maar vanavond heeft ie er wat mij betreft weer een schepje bovenop gedaan. Hij ging de topsporter zitten uithangen toen die ongelukkige vergissing werd gemaakt in de race van Sven Kramer, die hem een disqualificatie opleverde. Ria Visser en Bart Veldkamp, zijn medepresentatoren (en wij allemaal natuurlijk) waren aardig ontdaan en zaten zich af te vragen hoe dát nou kon gebeuren, maar meneer Smeets vond dat maar ’n rare reactie. “Dat kan gebeuren”, zei hij “dat moeten we accepteren, want dat is topsport.” Natuurlijk is dat wel zo, maar zoiets zeg je ’n uur later en niet als iemand nét ’n Olympisch kampioenschap is mis gelopen door een verkeerde aanwijzing van z’n coach. “Ja, hoor Mart, je hebt er verstand van”, zei Ria en gaf ‘m een klopje op z’n arm. Heerlijk mens.

Dat Sven nog geen tien minuten later tóch bij Bert Maalderink voor de camera stond en zei dat hij niet graag een ander de schuld in de schoenen wou schuiven, maar dat ’t nu echt niet anders kon, maar het de verhouding met Gerard Kemkers niet zou beïnvloeden, vond ik van grote klasse, hoor! Dat is ook topkwaliteit. Hij hoefde z’n coach op dat moment alleen effe niet te zien en dat kan ik me voorstellen.

Het is zonde zoiets, het hele stadion leefde mee en de kranten hebben een mooie opening morgen. Weer es wat anders dan Balkenende op bezoek bij de koningin. Wat ik ook mooi vond is dat de chef de mission, Henk Gemser zich zo uitstekend van zijn taak kweet: hij was bij de mensen die het op dat moment nodig hadden als een vaderfiguur. Die Becelboter helpt echt wel, zeg…….

Dat we vanmorgen zo laat ons nest uit waren kwam natuurlijk door de Olympische 1500 meter schaatsen van vannacht. Als er vier jongens meedoen, onder wie Sven, de stakkerd die nou eenmaal álles moet winnen, is dat logisch. En ik was blij dat ik opgebleven was, hoor! Wat was die Tuitert blij, zeg! Zoals hij rondreed nadat ie góud had! Hij deed z’n handen uit elkaar in zo’n gebaar van : “Ja sorry, ik weet zelf óók niet precies hoe ik ’t deed!”. Ik vond het geweldig!

En oké, dan wordt Sven ’n keertje 13e, so what? Dat lijkt me ook heel gezond voor hem en de natie. Het is niet echt zijn afstand dus dat kan gebeuren. Maar Mark is voor mij de man van ’t jaar, voorlopig. Het jaar is nog jong tenslotte.

Voetballen doen ze hier gelukkig nog op een gewone, wat zeg ik, zelfs christelijke tijd. Dat wordt in dit huis ook op de voet gevolgd. Toch moet ik eens even iets kwijt, dat ik heel raar vind met voetballen. Luister. Iemand krijgt per ongeluk een bal tegen z’n hand. “Onopzettelijk hands” heet dat. En het heet niet voor niks vóetballen dus de scheidsrechter vindt, dat de tegenpartij een strafschop moet hebben. Die wordt benut dus de club staat achter. Maar de scheidsrechter heeft niet goed gezien wat wij televisiekijkers allemaal wél gezien hebben: het was niet opzettelijk dat de bal tegen z’n hand kwam en daar krijg je dus normaal gesproken geen penalty voor.

Als hij na de wedstrijd fris gedoucht z’n gewone kloffie weer aan heeft en de televisiebeelden, die wij dus allemaal al gezien hebben, heeft teruggekeken, komt de scheidsrechter bij de verslaggever vertellen, dat hij het in de wedstrijd bij het verkeerde eind had. Hij geeft toe, dat hij fout zat en dat vindt iedereen heel dapper van ‘m. Maar tóch blijft de uitslag hetzelfde en wordt niet gecorrigeerd. En dat vind ik gek. De gevolgen zijn vaak groot voor de stand in de competitie.

Kijk, vroeger in de oudheid moest de scheidsrechter ook in een split second een situatie beoordelen en daaraan is natuurlijk niets veranderd. Maar als ie fout zat kraaide er geen haan naar, een beetje gemor in ’t veld, gemopper op de tribune en dan had je ’t wel gehad. Maar de tijd heeft verdorie toch niet stil gestaan! Nu is er wél de mogelijkheid om uitgebreid te bekijken hoe een overtreding tot stand kwam. Dat hoeft niet bij elke gele kaart, dat snap ik ook wel en ik neem aan, dat het allemaal te veel soesah zal zijn, maar ik vind het heel sneu en onbevredigend als een club, vooral die voor wie elke punt heel belangrijk is, verliest omdat er verkeerd beoordeeld wordt. En een wedstrijd wordt beïnvloed op deze manier.

Dan staat zo’n man heel flink te doen voor de camera, zo van : “Ja, ik heb het terug gezien en inderdaad, ik zat er helemaal naast!” en dat er dan gewoon niks mee gebeurt….Raar, vindt deze ijsmuts…..

Ons huis wordt behangen en geschilderd deze weken. Van binnen. Dat is knap lastig als je er zelf ook nog wóónt. Er staat van alles in de weg en jijzelf nog het meest. En ik ben best goed in het wegcijferen van mezelf als ik in de juiste stemming ben, maar nu moet de schilder zich meer schikken. Spullen moeten ook van de ene plek naar de andere, kasten moeten uitgeruimd voordat ze verplaatst kunnen worden, etcetera, etcetera. De schilder zegt, dat ie wel wat gewend is, en dat is natuurlijk geschikt van ‘m.

We hadden deze toch wel grote klus eigenlijk gepland “in het voorjaar”. Je weet wel, dat is die tijd dat de bloemetjes weer gaan bloeien, de zon schijnt en de vogeltjes fluitend op zoek gaan naar de behuizing voor hun nieuwe gezin. En waarin de spullen, die nu van hot naar her worden gedragen gewoon eventjes naar buiten hadden gekund.

Maar de schilder had nú tijd, omdat in het bouwgebeuren waarbij hij betrokken is de boel plat ligt vanwege de vorst. Nou, wat doe je dan? Het was nu of veel later en gebeuren moet ’t toch. En het wordt heel mooi, hoor, en kan d’r weer járen tegen, dus ik moet sowieso niet zeuren. Ik ben alleen nooit zo blij met dingen die zo “plotsklaps” moeten. Het zal de leeftijd wel zijn. Ik was daar vroeger makkelijker in.

En we moeten elke dag ook zo vroeg ons bed uit, zeg, omdat schilders en dat soort volk van die matineuze types zijn. Aan de andere kant ben ik erg blij dat ons bed er überhaupt nog stáát……..!

Ach, schattig, hè, dat glaasje te veel van Erica? Het is net een mens…….

Wij zijn in de gelukkige omstandigheid dat we wekelijks hulp hebben van iemand, die ons huis spic and span houdt. Ik ruim op en zij maakt schoon, zo liggen de verhoudingen zo’n beetje. Oké, de dagelijkse dingetjes doe ik natuurlijk wel, maar je weet wel wat ik bedoel. Kennissen van ons hebben hulp van de zus van óns schoonmaakengeltje. Ze zijn dus uit hetzelfde nest, opgevoed door dezelfde moeder en dat is te merken. We zijn blij met ze. We kunnen met z’n allen rustig ouder worden, want de thuiszorg zal zo geen kind aan ons hebben.

Van onze vriendin kreeg ik een verhaal doorgemaild over een bekende van haar, dat ik zo leuk vond, dat ik het graag wil delen. Het speelde alweer een poos geleden, maar dat hindert niet. Blijft leuk. Ik vond het ook wel ’n beetje op onze situatie slaan, maar dan anders.

Het ging zo: die mevrouw was uitgenodigd door de dame die haar elke week hielp haar huis op orde te houden. Omdat ze jarig was. Dat was nog nooit eerder gebeurd dus ze dacht er wat familie of buren te treffen. Maar ze werd de kamer binnengeloodst en luidkeels en met een weids gebaar aangekondigd: “En dit is de maandag!”

Het bleek dat de jarige al haar ‘werkgeefsters’ op de koffie had gevraagd! Mevrouw heeft dus gezellig gekletst met ‘de woensdag’ en ‘de vrijdag’, ‘de donderdag’ leek haar een naar mens en ‘de dinsdag’ was een man. Na deze bijeenkomst liep ze dus een grote kans om, als ze door haar dorp liep, als groet te krijgen “Hoi, maandag!”.

Ik zie het onze hulpjes niet doen, hoor, zo’n actie. Die zijn wel gewoon jarig. En ik weet van de mijne gelukkig ook nog wanneer………