Voor de Belgische versie van “Man Bijt Hond”, die wij ergens leuker vinden dan de Nederlandse, is verslaggever Martin Heylen al een paar maanden op reis door China. Met een tolk maakt hij een gigantische ronde. Vanuit Peking, waar zijn reis ook weer zal eindigen.Hij spreekt zomaar mensen aan, bereidt niets voor, en daardoor krijg je veel “gewone” gastvrije Chinezen te zien. Zo makkelijk als mensen hem binnenlaten in hun huis, dat die naam soms nauwelijks verdient, het is wonderbaarlijk.

Ik weet weinig van China. Volg uiteraard de discussies over Tibet, de mensenrechten, teken zo nu en dan eens ’n petitie, maar ik zou niet weten wat ik er verder mee moet. Vooral ten aanzien van de Olympische Spelen van komende zomer, waarvan mensen vinden dat we er niet heen zouden moeten.

Je kunt van een sporter, die zich jarenlang een slag in de rondte heeft getraind om zich in zijn discipline te kunnen meten met de rest van de wereld, niet verwachten dat hij zich gaat bezighouden met iets anders dan zijn persoonlijk record. Vanwege de plek waar de Spelen gehouden worden, een keuze waar hij geen enkele invloed op heeft kunnen uitoefenen. Eigenlijk zouden die Spelen altijd in Griekenland moeten zijn, de bakermat. Maar oké, ze zijn in China. Guus Hiddink zei zaterdag in de krant, dat e.e.a. je er niet van hoeft te weerhouden om je mond open te doen. Zou ie dat in Rusland ook doen? Toch ook een land waar ze niet van álle babbels houden.

Nou ja, die reis van die Belg is leuk. Er zijn heel veel leuke Chinezen, die ondanks hun eenvoudige omstandigheden, toch zo vriendelijk zijn en blijven lachen. Vooral op het platteland is het armoe troef. Het is een mooi land, dat hebben ze dan in ieder geval.

Gisteravond zagen we, toen de tvploeg ging tanken bij PetroChina, hoe een Chinese man vier jonge meisjes, in rood met gele uniformen, aan het drillen was. Ze waren in opleiding voor het beroep van pompbediende. Hij had ze allemaal op een rijtje gezet en stond ervoor te schreeuwen: “Sta recht, kijk recht vooruit, strek je arm, geef het stopteken!”( en dat allemaal in het Chinees dus, hè). Toen die Belgische verslaggever zei, dat ie het ’n beetje militaristisch vond, stak de Chinees zijn borst naar voren en zei, dat het ook een pompstation van de staat was. Dus vandaar.

Toen aan de meisjes gevraagd werd of ze dat gedril eigenlijk wel leuk vonden, antwoordden ze alle vier dat ze het een eer vonden om de benzineslang van hun baas te mogen hanteren. En dat ze hun uiterste best zouden doen de functie waardig te zijn. Het leek een uit het hoofd geleerd lesje, deel van de opleiding. Kijk, zo motiveer je werknemers dus. Drillen. Ze doen geen mond meer open verder…….

Er zijn in Apeldoorn bejaarden, die wel héél erg met hun tijd meegaan, zeg! De bedrijfsleider van een C1000 elders in de stad (niet bij de onze natuurlijk, want hier in de buurt wonen alleen maar kéurige bejaarden!) heeft deze week, binnen twee dagen, twee shopliftende oudjes moeten aanhouden. Een man van 85 dacht zonder betaling een fles jenever mee te kunnen nemen en een 88-jarige vrouw stak drie stukken zeep en een boerenleverworst in haar zak.

Ik kan er niks aan doen, maar dat zie ik dan meteen voor me, hè. Hoe iemand zo’n worst, een boerenworst nog wel, in zijn of in dit geval haar zak laat glijden. De zeep in de ene en de worst in de andere, want dat kan qua luchten niet bij elkaar natuurlijk. Dat maakt het extra ingewikkeld ook nog.

Waarom neemt iemand trouwens zo’n risico gesnapt te worden? De winkeliers hier in Apeldoorn worden tegenwoordig getraind met behulp van “nepboeven” om extra alert te worden en dat schijnt resultaten af te werpen. Je leest wel vaker dat iemand een boete van 130 euro of meer oploopt door het achterover drukken van een simpel pakje van het een of ander dat enkele euro’s kost.En meestal zijn dat jongere mensen.

De politie gaat bij oudere winkeldieven altijd na of er dementie in het spel is. Nou, dat was bij deze man en vrouw niet aan de orde, hoor! Allebei nog bij de pinken. De man gaf ook meteen toe, dat ie zin had in een gratis borrel en de vrouw was zelfs met haar auto gekomen. Nou wórdt de benzine wel steeds duurder, dus tja…….

Het afgelopen weekend waren we met een deel van de familie in een Drents vakantiepark. Er is daar uitgebreid gezwommen in het tropisch zwemparadijs, maar geen burqini te zien, hoor! In Zwolle schijnt er nogal wat commotie over te zijn. Het zwembad hier in de buurt, waar onze kleinzoon laatst afzwom, maakt er geen punt van, las ik in de krant, en dat lijkt me in een wijk met veel allochtonen (ja sorry, ik weet zo gauw geen ander woord al heeft minister Hirsch B. dat liever) lijkt me dat niet zo gek. Toen onze kleinzoon daar ging afzwemmen was ie trouwens helemaal aangekleed en had zelfs zijn schoenen nog aan, dus waar hébben we ’t over?

Het zwembad heeft alleen regels waar het de hygiëne en de veiligheid van het kledingstuk betreft. Je moet niet aan de duikplank of het trapje kunnen blijven hangen en hoe ze het met de hygiëne doen, dat weet ik niet. Misschien snuffelt de badjuffrouw er even aan of zo.

Ik weet nog dat in het revalidatiecentrum voor blinden en slechtzienden, waar ik werkte, de sportinstructeurs wel wat problemen hadden met de moslima’s die de zwemkunst machtig wilden worden. Maar niet vanwege hun kleding. De vrouwen kwamen van top tot teen gehuld in een soort duikerspak naar de les en daar was niks mis mee. Maar als er instructie moest worden gegeven aan de blinde vrouwen dan moesten ze worden aangeraakt om de zwemslagen uit te leggen.

Als ze bijvoorbeeld moesten leren “uitdrijven” om niet linea recta naar de bodem te zakken, moest de in het water staande sportleraar zijn arm wel eens op taillehoogte onder de leerling houden om de bedoeling van e.e.a. duidelijk te maken. En als het geven van een hand al een probleem is dan is zoiets natuurlijk helemaal out of the question. Bij blinde mensen gaat zoiets nou eenmaal anders dan wat instructies roepen vanaf de kant.

En het was een moeilijkheid waar zo gauw geen oplossing voor was. De sportleraren waren nu eenmaal mánnen én ze hadden het geven van zwemlessen in hun arbeidscontract staan. Voor het aanstellen van een vrouw was geen geld natuurlijk. De moslimvrouwen hielden er dus meestal mee op, vaak op aandringen van hun familie. Die moslima in Zwolle heet Liselotte en ik durf te wedden, dat die als kind gewoon in haar badpakje zwemmen heeft geleerd voordat ze islamitisch werd.

Er wordt nooit stampij gemaakt over mensen die er bij lopen met zowat niks aan hun lijf. Moeten ze ook zelf weten, hoor, maar kennelijk is de maatschappij daaraan gewend. O ja, die was versekst, dat is waar ook. Maar het lijkt me dan ook een fluitje van een cent om te wennen aan een burqini. Gewoon een kwestie van tijd en tolerantie……..

Apeldoorn is een echte volksdansstad. Dat wist ik helemaal niet, maar het stond in de krant en dan zal het wel zo zijn. Ik herinner me de term volksdansen van heel vroeger, toen we met onze ouders in natuurvriendenhuizen kwamen en zo. Mijn moeder deed dan wel eens mee en ik weet nog, dat ik me een beetje zat te schamen voor haar gehups. Zelf vond ik als kind “Joepie, Joepie is gekomen….enz.” wel het uiterste van wat ik aankon. Ik drukte me als dergelijke activiteiten op het programma stonden.

Maar hier in Apeldoorn zijn dus drie volksdansverenigingen, waarvan “Phoenix” er één is. De dansleidster vertelde in de krant wat ze tegenwoordig allemaal doen. De klompendansjes doen ze vooral in het buitenland, verder is er nogal wat Balkan-gerelateerd werk. Ze hebben trouwens hun naam Volksdansvereniging veranderd in Internationale Dans Vereniging, omdat ze toch wel wat meer landen aandoen dansgewijs. Ze waren bang dat het wat geitenwollensokkerig en oubollig overkwam allemaal en daar konden ze wel es gelijk in hebben. Ze hebben dan ook een ledenbestand met een groot gat erin. Ouderen, dan een hele tijd niks en dan de kindergroepen.

“Maar wat een heleboel mensen niet weten is, dat je hier ook kunt salsadansen en dat we met de kinderen heel wat af jumpen!”, zegt de dansmevrouw. Ze gaan dus wel met hun tijd mee, daar kun je niks van zeggen. Maar ja, als je je stad dan weer volksdansstad gaat noemen in de krant, doe je dat hele effect natuurlijk weer teniet. Dan moet ik toch burgemeester en wethouders eerst een Veluwse klompendans zien doen op het Raadhuisplein. Of line-dancing, dat is nog beter, want dan zitten ze tenminste nog allemaal op één lijn ook…..

* Kan iemand mij trouwens eens uitleggen hoe het is om 0, 1 kind te krijgen? Dat van die 2, dat snap ik, maar die 0, 1 wordt ’n abortus en dat kan Rouvoet toch niet menen, zeg…..!

Vanmorgen had ik een afspraakje in de al maanden op het parkeerterrein bij het winkelcentrum staande stacaravan, die dienst doet als onderzoekscentrum voor het opsporen van borstkanker. Ik zat daar met vrouwen uit de buurt van diverse leeftijden, die ik verder niet ken. Maar wel met bekende gezichten. Supermarktgezichten.

Het gesprek dat ontstond ging over de bouwactiviteiten in de buurt. Eén van de dames wachtte op de flats, o nee, ‘appartementen’ heet zulks tegenwoordig, die in aanbouw zijn op de plek, waar eerst bejaardenwoningen stonden. Die zijn afgebroken en vervangen door twee appartementengebouwen, waar ze de bejaarden kunnen stapelen.

Volgens die mevrouw worden de appartementen best mooi en is ze al aan het ruimen in haar oude huis, want ja, het wordt wel anders wonen natuurlijk. Ze vertelde dat haar man erg veel moeite heeft met het verlaten van zijn huis met tuin en hobbyschuur. Maar mevrouw wil hun aftakeling niet afwachten. “Straks kunnen we de trap niet meer op en dan zitten we”, zei ze. Ze had haar man kennelijk kunnen overtuigen, want ook hij was al aan het ruimen in de schuur.

Mevrouw zag er nog helemaal niet oud uit en bovendien word je niet meer opgeroepen voor zo’n borstkankeronderzoek als je écht oud bent, dus wanneer neem je nou zo’n besluit? Ik moet er niet aan dénken dat ik mijn huis uit zou moeten, omdat ik ga vermoeden, dat ik de trap straks niet meer op kan. Om bij mijn computer te komen moet ik er zelfs twéé op!

We kennen meer mensen, die rationeel denken over hun toekomstige woonsituatie en zo verstandig zijn daar nu al maatregelen voor te treffen. We hébben ’t er wel eens over, hoor, mijn baardmans en ik, maar ik denk dat we voorlopig nog maar even door struisvogelen…….

Als het internet er een dagje uit ligt, zoals gisteren bij ons het geval was en onze provider, die toevalligerwijs bij ons in huis woont, er helemaal niks aan kan doen omdat het probleem niet bij zijn bedrijf ligt, maar in het datacentrum waar hij de servers van dat bedrijf heeft ondergebracht, dan heb je álle tijd om eens wat anders te gaan doen dan je van plan was. En dat is eigenlijk best prima. Het is alleen even omschakelen in de tijd.

Ik heb gisteren heerlijk in de zon gezeten.

Lekker gelezen, naar de radio geluisterd, een beetje gepuzzeld ook

en een beetje gewerkt aan een wel steeds in de aanslag liggend borduurwerk, waar ik veel te weinig aan opschiet omdat ik er niet voldoende tijd aan besteed

, kortom een zondag zoals ik die doorbracht in het computerloze tijdperk, alweer heel wat jaren geleden.

Lekker, hoor, daar niet van, maar altijd zo mijn vrije tijd doorbrengen, dat zou ik toch niet meer willen. Gek, hè? Want als er één is, die zich behoorlijk heeft verzet tegen het gebruik van een computer, nou, dan ben ik het wel! Hou toch op, zeg, dat was niks voor mij, ik snapte daar toch niks van en je kon toch uitstekend leven met alleen een agenda, een telefoon met telefoonlijst en een verjaarskalender?

En moet je nou zien: oma kan en wil niet meer zonder computer. Nou ja, voor één zondagje dan. En de grap is dat ik even zo goed een agenda, een telefoon met telefoonklapper én een verjaarskalender heb. Maar ondertussen doet gelukkig alles het weer bij het bedrijf van mijn provider…..

Een nieuwe manier van kapitaalvernietiging: op je vioolkist vallen, zoals violist David Garrett deed, en dan bij opening van de kist constateren dat je Stradivarius aan barrels ligt. “Ik heb een vriend verloren”, zegt hij. Of de kameraad nog gemaakt kan worden is nog niet zeker, maar zal zeker een kapitaal kosten. Ik ken het postuur van Garrett niet, maar ik vind ’t maar een slap kistje.

Mijn man werd ooit eens aangereden door een auto toen hij met z’n klarinet onderweg was naar het conservatorium in Hilversum. De koffer heeft ‘m bij die gelegenheid beschermd en behoed voor ernstiger letsel dan alleen een gebroken sleutelbeen en er was geen klépje aan de toeter verbogen, hoor……!

Er werd de laatste tijd nogal wat aandacht besteed aan de mens Harry Mens. Makelaar en presentator van het RTL-programma Business Class. Daar keken we wel eens naar, hoewel het bepaald niet onze laag van de bevolking is, die daarin acteert. Juist daarom is het wel eens grappig, de man bezig te zien én zijn Barbie-dochter Suus, die de reportages op locatie doet. Zij is soms een giller. Zoals ze er uitziet in de nieuwste creaties op torenhoge hakken en zoals ze het voor elkaar krijgt net te doen of ze d’r verstand van heeft als ze iemand over zijn business interviewt.

Als je in het programma iets wilt vertellen over je nering dan kost je dat een aardig bedragje, maar er zijn ook mensen die voor niks mogen omdat ze volgens Harry kijkers trekken. Rita Verdonk bijvoorbeeld. Verder heeft ’t een hoog “gebakken lucht”-gehalte, hoewel er ook koks van dure restaurants op de achtergrond met zelfmeegebrachte spullen lekkere hapjes staan te brouwen voor Harry en z’n betalende gasten dus ándere luchten zullen er ook wel hangen.

Maar wel es leuk om te kijken als je zelf geen kapitalen op de bank hebt om je zorgen over te maken, terwijl wie dat wel heeft in zak en as zit over z’n beleggingen. Leedvermaak mijnerzijds, ik heb die sores niet. Harry was laatst bij Van Nieuwkerk in De Wereld Draait Door. Hij was erg openhartig over zijn persoonlijk leven, Boulevard was d’r niks bij, en hij kwam leuk en geestig over. Rechtse bal, ja, maar dat mag best bij de Vara. Voor ’n keertje.

Deze week staat er, het houdt maar niet op, een heel artikel over Harry en zijn Business Class in Vara TV Magazine. Het artikel van Ton van Dijk mocht Mens van tevoren lezen en de Vara was zo sportief om ook zijn commentaar te publiceren: “Linkse klootzak, het is een vals, gemeen, vies kutstuk, tekenend voor je mentaliteit. Ik wens je nog veel succes in je leven.”

Nou, nou, zou ie boos zijn of zo? Eerst Peter R. de Vries al en nou hij weer………

Na wat stadse boodschappen, waaronder vier kilozakken Hemakoffiebonen voor onze machine thuis, (en we krijgen áltijd opmerkingen als “Oh, wat rúikt dat toch lekker!” van de naar hun pauze verlangende caissières, bij het afrekenen!) zaten we even aan een kopje koffie in het Hema-restaurant. Ze schenken daar diezelfde koffie dus dat is wel vertrouwd.

Aan een tafeltje vlak achter ons kwamen twee dames zitten. Ze hadden allebei dikke winterjassen met bontkragen aan en die gingen natuurlijk uit, want poeh! wat hádden ze het warm! Niks mis mee natuurlijk, want het was ook lenteachtig buiten. Maar met de zware zweetlucht, die na het uitdoen van de jassen onze richting uitdreef was van alles mis. Of ze bouwvakkers waren na een zware klus.

Nou kan dat gebeuren in deze dagen: winterjas eigenlijk te warm, maar iets luchtigers nog niet in de roulatie wegens toch nog te koud. Maar toen gingen de dames elkaar zitten vertellen wat ze tussen de middag gegeten hadden. “Zulke lekkere gebakken vis, meid! Zalig!”. Dat verklaarde het extra luchtje, dat ik eerst niet thuis kon brengen, maar waarvan ik zeker wist, dat het geen Chanel nr.5 was.

Maar onze koffie was gelukkig op dus we mochten weg. Op weg naar de frisse lentelucht……