Het regent, verdorie, maar niet getreurd: we gaan het mooie weer halen! Tot later!

Als je het weblog van iemand anders nodig hebt om “inspiratie” op te doen voor een verhaaltje, dan is het met je originaliteit even somber gesteld, ik geef het toe. Maar ik zeg altijd eerlijk waarvandaan ik het onderwerp heb gejat en mét een link. Zo ben ik dan wel. Zeekomkommer is deze keer mijn bron. Want ze was naar het Groninger Museum en daar ietwat verward geraakt door het gebouw en de exposities, die elkaar wat in de weg zaten, hetgeen ik me kan voorstellen. En dan ben ik geen kunstenaar en zij wel,dus dat ook nog eens een keer.

Nou ja, het Groninger Museum dus. Ondertussen alweer een aardig aantal jaren geleden waren we daar met een groep collega’s. Met de bus van Apeldoorn naar Groningen. Op een zaterdagmorgen. We meldden ons aan de balie op de afgesproken tijd en toen bleek, dat we niet in de boeken stonden. Foutje in de administratie. Paniek bij de baliemedewerksters, die er prompt Gronings van gingen praten, want er waren geen rondleiders.

Opeens riep een van de meisjes naar een passerende dame: “Oh, mevrouw…..(ik weet geen naam meer, hoor!) deze mensen verwachten een rondleiding, maar er is iets fout gegaan met de afspraak! Wat moeten we doen?”. De mevrouw bleek de conservator van het museum te zijn, die op haar vrije zaterdag alleen maar even iets uit haar kantoor was komen halen, maar heel spontaan zei: “O, maar dan doe ik die rondleiding toch?”.

We waren met een man of dertig en dat is best een grote groep voor een rondleiding, maar ze vertelde zó gedreven en boeiend over het gebouw, over de architect, over de bedoéling van de architect, over de collectie en de mode-tentoonstelling , die er op dat moment was ( ook omgeven met draperieën en voiles, weet ik nog!) dat de groep keurig bij elkaar bleef en zeer onder de indruk was.

Wie zich Pierre Jansen herinnert van vroeger, die lange, magere man met die grote handen, die een kunstprogramma had op de televisie, dat “Kunstgrepen” heette (geen wonder met zulke handen!) is niet “stok”, maar ook niet “piep”. Nou, zo gedreven als die over kunst vertelde, zo deed zij dat ook. En ze had zoveel leuke zijdelingse weetjes! We hebben toch wel zo’n ongelooflijk geluk gehad met die fout in de administratie! Anders waren we misschien als groep uiteengedwarreld door het museum heen, waren er buiten mensen gaan roken, de stad in gegaan, want een museum moet je wel pakken. We zijn met z’n allen gepakt toen, íngepakt kun je wel zeggen! Maar toch, ook nooit meer teruggeweest……

We hebben nog ’n laatste-minuut-vakantie geboekt. Van een week. Vrijdag gaan we weg en dan maar eens kijken of het mooi weer wordt. Thuis lukt het maar niet om de weersverwachting een beetje voor elkaar te krijgen en toen we in Engeland waren laatst lukte dat ook zo aardig, dus we proberen het nog ’n keer. Hebben jullie misschien ook plezier van dan.

We gaan naar de Ardennen, niet zo ver rijden en tóch naar Het Zuiden. Zo doen we dat, je moet het niet overdrijven. Het was niet makkelijk iets te vinden op zo’n korte termijn. Alles zat vol en het huis dat we vonden is eigenlijk iets te groot, maar we houden wel van ruimte.

Het huis heet “Villa Feng Shui”. Dat klinkt veelbelovend: een villa, maar dat hebben we natuurlijk alleen van een plaatje, maar ook nog Feng Shui.

Daar heb ik trouwens een boek over: Feng Shui. Ik heb er ook wel eens wat over geschreven. Ik realiseer me ineens, dat Feng Shui “wind en water” betekent. Nou, dat wordt dus niks met die weersverwachting. We wachten maar af. Eerst maar eens terug naar de natuur. Daar heb ik wel zin in…….

Cockie, de braafste burger van de Zaanstreek, heeft het over snoeien van overhangende struiken. En gisteren hoorde ik in een promootje van alweer een nieuw tuinprogramma Rob Verlinden zeggen, dat Nederlanders slechte snoeiers zijn( behalve Cockie dus), omdat ze niet dúrven snoeien. Nou, dan heb ik nog wel een verhaal over mensen die daar niet bang voor zijn!

Het revalidatiecentrum voor blinden en slechtzienden waar ik werkte ligt aan een keurige straat waar de mensen hun mooie voortuinen altijd goed onderhouden. Behalve bij een huis aan het einde van de straat, waar destijds een familie woonde, die van een wilde tuin hield. Aan de heg bijvoorbeeld werd niets gedaan en die hing dan ook halverwege het trottoir. Het was ook nog zo’n prikstruik, een cotoneaster of zoiets.

Voor onze klanten erg lastig, want die liepen er tijdens hun mobiliteitslessen nogal eens in vast. Wel een “uit het leven gegrepen” situatie natuurlijk en daar zijn revalidatiecentra gek op, maar wat niet hoeft is onnodig. De instelling schreef dus een vriendelijk briefje naar die mensen met de vraag of ze er voor wilden zorgen dat de heg werd gesnoeid. Dat deden ze niet. Toen werd de gemeente gebeld om hulp en ook die verzocht de bewoners schriftelijk om de heg terug te knippen “tot de erfgrens”( vrij naar de gemeente Oostzaan). Er gingen weken en zelfs maanden voorbij, maar er gebeurde niks. De heg bleef wild.

Toen werden ze binnen de muren van ons centrum ook wild. De revalidanten richtten zelf een comité op, er werd vergaderd, er werd zelfs iemand naar die mensen toegestuurd om te praten, maar niets hielp. Toen werd het tijd voor actie.

Op een donkere avond met net genoeg licht voor een slechtziende (in het Land der Blinden is Eénoog koning, zo je weet) is men de heg gaan knippen. Onder leiding van een slechtziende priester, die bij ons in revalidatie was en ooit nog bouwpastoor was geweest in Afrika, dus beter kun je niet hebben, zeg nou zelf. De volgende ochtend stond er een woedende buurtbewoner bij ons aan de balie, die dreigde met rechtszaken en politie en die het had over “aantasting van de persoonlijke levenssfeer”. Hoe het verder verlopen is, weet ik niet, de krant heeft ’t niet gehaald. Het zal in der minne geschikt zijn, reprimande voor de knippers misschien, hoewel iedereen het een stunt van de eerste orde vond!

Ik geloof wel, dat de mobiliteitslessen een poosje meer aan de óverkant van de straat gegeven zijn. Daar stond trouwens een zeer dikke boom op de stoep. Die omzagen was geen optie…….

Deze kleinzoon en ik lazen vorige week, toen ik hem naar bed bracht, een verhaaltje over spelletjes-doen-in-de-vakantie. Hij zag plaatjes van spelletjes die hij kende, maar ook een afbeelding van een dambord. “Wat is dat, oma, met al die hokjes?”, vroeg hij.

Ik vertelde , dat het een dambord was en legde summier de bedoeling uit van het spel. Dat je van de ene kant van het bord naar de andere moest zien te komen en onderweg je tegenstander zoveel mogelijk damstenen afhandig moest zien te maken. Dat zag ie helemaal zitten.

Helaas is er geen damspel aanwezig in zijn, overigens goed voorziene, speelgoedkast. Een gemis, dat oma beloofde op te lossen als hij wat groter is. Hijzelf, want zijn kast is groot genoeg.

“Dan moet je het maar kopen als het in de aanbieding is”, raadde Niek me aan. Vier jaar is ie, maar hij let al op de kleintjes. Zo is Albert Heijn ook begonnen……

Het programma “Boer zoekt vrouw”, waarvan ik geen aflevering heb gezien dus ook niet weet wat ik er aan gemist heb, maar waar ik wel eens wat over gelezen heb, heeft kennelijk zoveel succes gehad, dat ze in televisieland van plan zijn nog wat door te gaan in de agrarische sector. Ditmaal niet de KRO maar SBS6. Daar zijn ze op zoek naar de “mooiste boer van Nederland”. Wie zich aangesproken voelt mag reageren. Over mooie boerinnen hadden ze het, geloof ik, niet. Daar zijn er misschien te veel van.

Dat de publieke omroep dit programma niet doet is natuurlijk logisch, want er zit niks educatiefs of cultureels in. Om dat te snappen hoef je geen Medy te heten. Als het concept aanslaat zitten ze voor ontelbare seizoenen goed bij de televisiemakers van SBS6.

Want dan krijg je, nou, noem es wat: “de mooiste groenteman van Nederland, de mooiste buschauffeur, de mooiste rioolbuizenlegger, en ga zo maar door! En de knapste IT-er vanzelfsprekend. Aan de buitenkant dan, hè, want daar gaat het allemaal om bij de commerciële televisie: de buitenkant……..

** Update:

Ik hoorde, dat het om de mooiste boer óf boerin gaat, dat programma. Appels met peren vergelijken, want mannenmooi is anders dan vrouwenmooi. Volgens mij dan, maar ja, wie ben ik…….

Onze Apeldoornse bussen zijn een poosje geleden overgegaan van Connexxion naar de BBA, een Brabantse busmaatschappij. Die kon het goedkoper. Er was wat commotie destijds, want er werd van uitgegaan dat goedkoper ook slechter was. Maar BBA nam het Apeldoornse personeel over, slim, want dat weet de weg hier, er kwamen nieuwe bussen met een moderne lage instap en eigenlijk was iedereen daarna best tevreden over de overname.

Nu hebben ze in de bussen een halte-afroep-systeem. Omdat er in de zomer nogal wat toeristen zijn leek dat handig. In de winter, als we weer onder mekaar zijn, roept de chauffeur zo nu en dan wel wat als hij dat nodig vindt.

Over de stem van dat afroepsysteem stond vanmorgen iets in de krant. Want dat is Yvonne, een Brabantse met een zachte “g”. Logisch, als je een Brabantse busmaatschappij bent. Ze schijnt een medewerkster te zijn van het busbedrijf, die het systeem voor haar baas heeft ingesproken. Het was opgevallen, dat mensen het accent van Yvon zo gezellig vinden. Passagiers kijken minder stuurs voor zich als ze horen dat ze bij de “Chijsbrechtchaerde” zijn in plaats van bij de Gijsbrechtgaarde en doen minder agressief vanwege vriendelijke Yvonne. Ze brengt sfeer in de bus.

Nou, dat is toch een leuk idee! Misschien kunnen ze dat landelijk invoeren, maar dan met nog wat meer accenten. Vlaams lijkt me leuk, plat Haags vind ik ook wel wat hebben. Fries versta je niet, die hebben zélf al twee naamborden nodig voor van alles en nog wat. Gronings is te hoekig, denk ik, Twents lijkt me ook wel leuk Finkersachtig, en dan is er altijd wat te doen. Een gat in de markt…….

Even een prietpraatje….Tijdens hun vakantie in Frankrijk vorige week gingen mijn kleinzoons met hun ouders naar het zwembad. Om de verkleedpartij eerlijk te verdelen namen pa en moe ieder een kind mee in hun kleedhokje. Bij dat omkleden realiseerde zoon zich, dat zijn moeder toch duidelijk iets miste op de plaats waar hij, z’n vader en z’n broer wél iets hadden hangen.

Praktisch jongetje als hij is, zei hij:”Jij hebt geen piemel! Dan hoef je toch geen zwembroek aan? “. Daar koop je dan een nieuwe bikini voor. “Downless”, misschien wordt het ooit nog eens mode…….

In mijn huisvrouwenblaadje van deze week staat een artikel van een hoogleraar huishoudtechnologie over het ideale huishouden. Volgens haar kan het woord huisvrouw zonder meer worden vervangen door topmanager en ziet het ideale huishouden er als volgt uit. Ik citeer:

“Flexibiliteit, dat is het toverwoord. Alle gezinsleden hebben hun eigen leven, die door moeder de vrouw aan elkaar worden geknoopt. Zij zorgt dat de kinderen naar hun clubjes kunnen, door ze om vijf uur te eten te geven en daarna te halen en te brengen. Ze eet een uurtje later met haar man, voordat hij naar een vergadering moet. Iedereen heeft ook een aparte maaltijd. De dochter is op dieet, de zoon tijdelijk vegetarisch, de man wil iets lekkers. Tussendoor moet er ook nog tijd worden vrijgemaakt voor gezellig en ondernemende dingen met het gezin. De moderne huisvrouw is dus een topmanager, die alle ballen tegelijk in de lucht moet houden. Ze organiseert en co-ordineert. De discussie gaat allang niet meer over wie de afwas doet of het vlees snijdt. Daar zijn apparaten voor of het is een klein taakje”.

Ik denk, dat deze beschrijving wel ironisch bedoeld zal zijn en dat hoop ik ook van harte, maar niettemin ga ik deze situatie eens even analyseren. “Moeder de vrouw”, mijn hemel, dat zei mijn opa al! Met die flexibiliteit ben ik het wel eens. Wij noemden dat altijd schipperen. Als gezinsleden allemaal een eigen leven hebben klopt er m.i. iets niet. Verschillende bezigheden, dat kan. En dat van die maaltijden lijkt me wel een zootje worden, zeg! “Eten wat de pot schaft” klinkt wel ouderwets, maar is tijdbesparend. Dochter eet maar wat minder, zoon laat het vlees maar liggen en die man moet, zolang het niet aangebrand en wel gaar is, niet zeuren.

Gezellige dingen ondernemen met het gezin. Daar moet je tegenwoordig wel geld voor meebrengen. Fietsen en wandelen is dan wel gratis, maar wel eens geprobeerd een puber mee te krijgen? Zolang ze in het fietsstoeltje passen is er geen probleem. Organiseren moet je kunnen en co-ordineren ook, maar als moeder óverorganiseer je al gauw, hoor, en als er iets mis gaat krijg je gewoon de schuld. Dikke bult, eigen schuld.

Of iedereen een apparaat heeft voor de afwas is nog maar de vraag en kleine afwasjes worden al heel snel grote taakjes. En vlees snijden hoeft so wie so alleen bij grote stukken gebraad en dat is alleen met Kerstmis als iedereen toch al alle tijd heeft, dus dat is geen punt….

Het artikel eindigt gelukkig met de conclusie, dat “het huishouden een kwestie is van psychologie. Het huishouden is een emotionele aangelegenheid. Want het gaat over ons nest”. En dat is een mooie vaststelling. Je hebt natuurlijk ook stofnesten, maar die zijn doorgaans het warmst…….

Vorige week, toen ik boven in mijn kamertje zat, ging de telefoon. Ik wist, dat mijn man buiten in de tuin zat, dus ik nam op. Toen meldde zich iemand met de voor-en achternaam van mijn echtgenoot. Dat is een rare gewaarwording. “Ik ben een neef van uw man”, zei de beller. Hij was familierelaties, die door allerlei omstandigheden wat vaag en onoverzichtelijk waren, aan het uitzoeken. Was bij onze “tak” aangekomen en daar gestrand. Na speurwerk was hij achter ons telefoonnummer gekomen en was gaan bellen. Ik heb de naamgenoten snel aan elkaar gekoppeld en had het daaropvolgende uur geen kind meer aan ze. Er werd gelachen en gepraat, het klikte dus kennelijk en mijn man heeft zijn neef veel kunnen vertellen over deze kant van de familie. Hij kwam wel zo nu en dan bij mij inlichtingen inwinnen over verjaar- en trouwdata, want daarin zijn vrouwen nou eenmaal beter dan mannen. Neef was genealogischerwijs heel blij.

Een heel raar gegeven is, dat mijn man, zijn broer en twee zussen als voogdijkinderen hun ouders nooit hebben gekend. En dat de neef van zijn 5e tot zijn 22e jaar mijn mans biologische vader , die dus zijn oom was, als buurman heeft gehad. Hij heeft hem dus ook kunnen beschrijven. Inmiddels wel overleden, maar het schijnt een aardige, sociale en muzikale man geweest te zijn en dat wil je graag horen over je vader natuurlijk. Maar over zijn eerste huwelijk, waaruit mijn man en de anderen zijn voortgekomen, heeft hij nooit gepraat. Mysterieus verhaal dus.

In augustus gaan we naar Friesland, waar onze familie woont, om eens wat verhalen, die nu boven water zijn gekomen, op een rijtje te zetten. Dat lijkt me wel bijzonder. Niet, dat er nu ineens zoveel verandert in je leven, maar het lijkt me voor de mensen, die het direct aangaat mooi dat er nu wat gaten en “waaroms” worden opgevuld wellicht. “Spoorloos” is er niks bij…….!