‘k Hoor mijn man oefenen op z’n kamertje. Hij speelt op zijn saxofoon een heel oud nummer : “A room with a view”. Dat doet me denken aan de keer, de énige keer in mijn leven, dat ik in mijn eentje naar de bioscoop ben geweest. De film, die ik toen zag, heette, dacht ik, ook “A room with a view”.

Dat ik helemaal alleen naar de film ging kwam, doordat ik bonje had thuis, die avond. Het was een verzetsdaad eigenlijk. Dat ze niet zouden weten waar ik was. Een paar uur dan, want wat mensen uithalen, die in “Vermist” terecht komen, zou in mijn hoofd niet opgekomen zijn. Ik weet absoluut niet meer, waar de onenigheid over ging, maar omdat ik altijd een zeer volgzaam kind ben geweest voor mijn moeder, die het ook niet echt gemakkelijk had, zal het toch wel een druppel zijn geweest, die mijn emmertje deed overlopen.

En ik vond het éng, hoor, alleen naar de bioscoop! Weet je veel naast wie je komt te zitten? Nou woonden we in een kleine plaats met één bioscoop en het was een doordeweekse dag, dat weet ik nog, dus er zaten hooguit twintig mensen in de zaal. Maar daardoor viel het natuurlijk wel dubbel op, dat ik in m’n eentje was en dat was zo’n veertig, vijfenveertig jaar geleden nog ongebruikelijk, hoor!

Toen ik thuiskwam was het niet eens echt opgevallen, dat ik er niet was. Voor niks zo heldhaftig geweest. Nou ja, de bioscoop was nog niet zo duur toen. En nu ik er over nadenk, heette die film ook anders. Simone Signoret speelde er in en ene Laurence Harvey. “Room at the Top”, dát was ‘m. Zwart-wit, ja…….net als mijn actie eigenlijk…

Voor de viering van Sinterklaas worden in onze huiselijke kring geen surprises geknutseld. Iedere familie heeft zo zijn dingetjes, maar surprises horen er bij ons niet bij. Gedichten wel en daar is iedereen aardig goed in. Wie zich er met een Jantje van Leiden van afmaakt, krijgt dat wel te horen! Surprises zien we niet zitten, omdat de ontvanger daarvan binnen enkele minuten jouw urenlange geploeter sloopt, meestal ook nog aan de verkeerde kant begint te trekken, hoewel dat aan het ontwerp van de maker kan liggen, maar het is gewoon niet leuk! Vinden wij. Het kost teveel tijd.

Op ons werk moesten we wel eens verplicht aan de gang, maar dat kon in de baas z’n tijd en dat scheelt natuurlijk. De Sinterklaasfeesten daar waren toch al van een ander formaat. Veel mensen dus werd het grootser aangepakt. Iemand van het personeel werd Sinterklaas onder geheimhouding, stagiaires konden scriptiepunten halen door Piet te worden dus dat was nooit een probleem. Als de meute verzameld was wist je wie er ontbrak dus ook wie Sint was.

We hebben zelfs eens twee Sinten gehad. De één kwam door de voordeur binnen, de andere door de achterdeur en toen gingen ze ruzie staan maken wiens “wijk” het was. De blinden en slechtzienden wisten niet meer waar ze niet moesten kijken! Ze sloten natuurlijk vrede, zoals het Heiligmannen betaamt en het werd een leuke cabareteske middag.

Er was een jaar, dat een bijdehante Sinterklaas de aanwezige interim-directeur eens lekker op z’n plaats zette. Dat kan een Sinterklaas ongestraft doen! Leuk, hoor! Iedereen genoot. Ook is ooit Sinterklaas afgevoerd door de ( échte) wijkagent, omdat hij als illegale gastarbeider in ons land verbleef. Dat was het jaar dat mijn man Sinterklaas was. Zwaailicht en sirene! Hadden de blinden er ook nog wat aan.

Mijn man had ( en heeft) een baard en had grote problemen met zijn eigen baard en die van Sinterklaas er overheen. Dat kriebelde! En telkens zag je de gehandschoende hand onder die kunstbaard verdwijnen om de echte te krabben!

Een revalidant van ons centrum is ook nog ’n keer bisschop geweest, maar hij was zo zenuwachtig voor zijn optreden, dat hij zich op z’n kamer met een paar borrels moed had ingedronken. Dat was te merken, want na verloop van enige tijd zakte Sint in slaap. En telkens als Piet hem wakker schudde mompelde hij “dat er maar weer eens een liedje moest worden gezongen”. Daar werd ie dan weer een beetje wakker van, maar gelukkig hadden we een beetje assertieve Piet, want Sinterklaas had weinig uitstraling, om het mild uit te drukken!

Altijd leuk, die Sinterklaasmiddagen, druk en veel werk voor ons, rommelig ook, maar oergezellig. Voor veel cliënten vaak het enige, dat ze van Sinterklaas merkten. En daar deden we het allemaal voor, goedheilig hè…..?

De Rotary in het Gooise Laren heeft een probleem. Ze kunnen namelijk geen goed doel vinden om hun jaarlijkse kerstgedachte mee vorm te geven. In Laren niet en in Blaricum ook niet. Er zijn geen nooddruftigen aldaar. Dat is alleen maar mooi, natuurlijk. Maar vorig jaar kochten ze nog twee busjes voor het vervoer van gehandicapten van de opbrengst van een gehouden kerstmarkt. ’n Prachtige geste en ongetwijfeld zeer welkom bij de begunstigden, maar ja, die busjes zijn na een jaar niet versleten.

Ze zouden ook weer een grote kerstboom op de Brink gezet hebben en dat zou zelfs de grootste van Nederland worden. Die gaat er niet komen, want de kerstmarkt is doelloos en gaat niet door. En ja, zoals een woordvoerder van de Rotary zei: “We willen geen waterputten in India steunen!”.

Waarom eigenlijk niet? Te ver weg? Zodat je niet ziét hoeveel mensen daar elke dag baat bij hebben? Die busjes met gehandicapten rijden natuurlijk regelmatig voorbij. “Kijk eens, amice! Daar gaat ons busje weer!”. Dan zie je tenminste waar je het voor doet. “Wie goed doet….” moet er zelf ook wat aan te beleven hebben.

Volgend jaar denken ze wel weer iets gevonden te hebben om een kerstmarkt voor te kunnen houden. Dan gaan ze ook weer op zoek naar de hoogste kerstboom van Nederland. “Al moeten we er voor naar een Pools bos!”, zei de man van de Rotary met een kwinkslag.( Als ze tóch in Polen zijn, goeie doelen genoeg daar!).

Maar die boom moet er komen, want ze hebben vorig jaar namelijk een gat gemaakt in de Brink, een soort put van anderhalve meter diep met een stalen buis ( wat dat niet kóst, zeg!), waar die boom in verankerd kan worden. Die blijft dit jaar dus leeg, deksel d’r op. Zielig hè, voor Laren?

Ik werd kriebelig van dit krantenbericht en ik ben niet eens gehandicapt en woon ook niet in India…….

Ons ijzerenheinig vertrouwen in het Nederlands elftal, dat sinds zaterdag er wel weer een deukje bij had gekregen, heeft dan toch geholpen. Zes-nul, een mooie uitslag. Hád nog wel meer kunnen zijn, maar kom, ik zeur niet. Ik heb te weinig verstand van voetballen om te weten waardoor het nu dan wel lukte en dat kan me ook niks schelen. Ik kan het ook echt niet opbrengen om eindeloos naar de zogenaamde “voetbaldeskundigen” te luisteren, die de wedstrijd, wat zeg ik, ál de voorgaande wedstrijden nog maar eens gaan analyseren. Zo’n Derksen met z’n sigaar, zo’n Hugo Borst, die er uitziet of ie zó uit z’n nest komt, zo’n arrogant ventje als Yoeri Mulder en z’n pa, niet te vergeten, de heren Kraay, van mij mogen ze ze allemaal dumpen.En dat zal een hoop geld schelen.

Die ingezette jonge gasten hebben het gisteravond toch maar mooi gedaan. In die trant moeten ze dus maar doorgaan bij Oranje. En als Advocaat er geen zin meer in heeft, nou dan is Ruud Gullit misschien wat? Die heeft kijk op de kweekvijver bij Jong Oranje, toch? Nou, we gaan in ieder geval naar Portugal en als het even meezit wordt het weer een leuke voetbalzomer en komen ze ver.

Trouwens, gistermiddag zag ik wel even letterlijk een geheim ontsluierd! Die Schotten hebben écht niks aan onder die kilt! Of dat voor iedereen geldt weet ik niet, maar er waren veel blote billen te zien in Amsterdam en onder de kreet “Free Willie!!” tilde er een z’n rok op om z’n “willie” aan de camera te tonen! Moet ie zelf weten, maar het lijkt me knap koud zo. Nou ja, het zijn geen vrouwen dus bevattelijk voor een blaasontsteking zullen ze niet zijn.

Ze hadden het erg gezellig daar, maar toen hadden ze nog niet verloren natuurlijk! Veel bier (uit de Achterhoek, zei de reporter!) en dan is zo’n rok zonder verdere barrières wel handig. Wildplassen valt niet eens op…….

In de Varagids van deze week stond zo’n mooi portret van de “echte” Sinterklaas, dat ik hem heb uitgeknipt en in een lijstje gedaan. In een lijstje zie je helemaal niet, dat het maar een papiertje is, dus staat hij nu in volle glorie op de kast. Mijn kleinzoon zegt ook, dat dát de echte is. Hij had al een andere Sinterklaas gezien, maar dat was niet die van de foto. Zeker weten. Hij vindt dat geen probleem, zolang de echte Sint op de televisie te zien is. En hij heeft een videoband van “Sinterklaas in Sesamstraat”, nou en dat is ook de echte. Zo is het helemaal duidelijk. Er is één echte en de rest doet z’n best maar.

Dat lost het probleem op, dat wij vroeger hadden als je al die er verschillend uitziende Sinterklazen, die je in winkels of op straat tegenkwam, aan de kinderen moest verklaren. Met bril, zonder bril, grijze baard, witte baard, klein, groot, nou ja, een heel gedoe. Wij zochten ons heil maar in hulpsinterklazen en “neven” van Sinterklaas. Hij had er nogal wat, grote familie.

Wij hadden eens een buurman, die baliemedewerker was in ’n ziekenhuis. Hij had het juiste postuur om jaarlijks Sinterklaas te zijn voor de kinderen van de ziekenhuismedewerkers. Nadat hij op hun Sinterklaasfeest was geweest, liet hij zich met de Pieten in een taxi naar huis brengen. Zijn dochtertje speelde toevallig met onze kinderen in ons huis. Het was ’s middags rond een uur of vijf en al aardig donker, toen ineens in vol ornaat Sinterklaas in onze voortuin stond, voor het raam. Ik zal dat beeld nooit vergeten!

We lieten hem natuurlijk uitgebreid binnen, de Pieten strooiden wat lekkers in een of andere hoek en omdat er niets was afgesproken was het voor ons ook verschrikkelijk leuk! De dochter van Sinterklaas, toen een jaar of zes, was zeer onder de indruk, herkende haar vader absoluut niet, zelfs niet toen hij haar vaderlijk op schoot nam! Voor haar was ie de échte Sint.

Na verloop van tijd zei Sint, dat hij maar weer “’n deurtje verder” ging. Hoe wáár dat was hebben de kinderen toen niet geweten! ’n Leuke herinnering………

Als het even kan spreken we met de familie af om, als er een wedstrijd van het Nederlands voetbalelftal is, die gezamenlijk te bekijken. We maken er een happening van, omdat we denken dat dat helpt. Positieve vibraties vanuit Apeldoorn naar Schotland in dit geval.Internet zonder computer.

Er wordt een ruime voorraad bier gehaald, want dat hoort bij voetbal zeggen de mannen, de verdere catering wordt geregeld. Wie in het bezit is van oranje kledingstukken wordt geacht die aan te trekken, zelfs de kindjes worden in de nationale kleur gehesen, hoeden, petten, dassen aanwezig: wij zijn er helemaal klaar voor!

Verder moet je het dan overlaten, het elftal moet het doen. Maar ze kunnen niet zeggen, dat wij er niks aan gedaan hebben. Vol verwachting klopte zaterdag ons hart en dat was tóch al zo vanwege de Sint.

Na het Schotse doelpunt zakte de stemming wat, maar we hielden de moed erin. Zeker in de tweede helft waren er toch ook een paar mooie kansen, alleen net niet mooi genoeg helaas. Het kwam er niet van. Aan ons heeft het in ieder geval niet gelegen.

Voordat iedereen weer naar huis ging, omdat de kindertjes naar bed moesten en zo hier en daar een man misschien ook wel een beetje ( de alcoholvrije vrouwen als Bob natuurlijk!) dronken we met z’n allen nog koffie. Een bakje troost, dat dus niet voor niks zo heet. Woensdag maar beter, toch? Twaalfde man er bij en zo……

Vrijdag waren we op de jubileumreceptie van een oud-collega van ons. Ze zat 25 jaar in het revalidatiecircuit voor blinden en slechtzienden en een deel van die 25 jaar werkten we samen voor dezelfde instelling.

Mijn ega vormt samen met nog weer een andere oud-collega ’n muzikaal duo ( ze noemen zich “2 of a kind” en dat zijn ze ook!), dat, zoals ze gelukkig zélf zeggen, “ouwelullenmuziek” uit de dertiger-, veertiger jaren speelt. Dat houdt in, dat je, als ze spelen, ook nog eens ’n gesprek kunt voeren met oude bekenden die je op zo’n bijeenkomst tegenkomt, omdat het een gezellige achtergrondsound heeft. Ze worden nogal eens gevraagd juist om die reden! Zelfs jongelui kunnen dat best waarderen, al is het helemaal hun soort muziek niet.

Mijn man speelt klarinet en saxofoon. Zijn collega de “toetsen”. De sax heeft een paar hele mooie melodieuze nummers en ik ben daar helemaal weg van. Ik hoor ‘m thuis natuurlijk oefenen, maar ik ga eigenlijk nooit mee als ze moeten spelen ergens. Omdat het de receptie van ook mijn oud-collega betrof was ik er deze keer wel bij en ach, als ie dan zo mooi staat te blazen en ze zien er zo gezellig uit in hun speciaal aangeschafte “optreed-outfit”, nou dan ben ik trots, hoor! De vrouw achter de artiest, zal ik maar zeggen! Ze spelen met zoveel plezier en dat straalt er ook vanaf en “Ahoy” hoeft ’t niet te worden gelukkig………

Raar, maar ik kom steeds vaker tegen, dat ik geen idéé heb, wat ik iemand moet geven voor z’n verjaardag. En dat diegene zélf ook geen idee heeft als je ‘m er naar vraagt! Wat ik op zich al helemaal niet leuk vind om te doen. Meestal heb ik wel wat antennes uitstaan in de weken voor de heugelijke datum en kom dan wel tot een goed plan, maar vaak ook niet en dan voel ik me ontevreden over de noodoplossing van een cadeaubon of zoiets. Of bloemen, hoe mooi ik ze ook vind. Of drank bij mannen, die soms zoveel flessen krijgen, dat ze meteen door kunnen naar de AA.

Maar ik ken blijkbaar nogal wat mensen, die het zó goed hebben, dat ze óf alles al hebben ( hoe ouder, hoe meer dat het geval is!) of in ieder geval hetgeen ze “nodig” denken te hebben stante pede kunnen aanschaffen. “Halen” zeggen ze dan. “Ik moet even nieuwe schoenen halen” of ” die nieuwe cd” of, nog beter, “de dvd” (Borsato!)of ” het nieuwste boek van…..”” . Ze kunnen niet wachten tot het uitkomt, Harry Potter nummer zoveel.

Ik gun het iedereen, hoor: goed in je slappe was zitten! Maar ja, Sinterklaas komt er weer aan en ik heb het probleem voor meerdere mensen tegelijk. We trekken in onze familie wel lootjes, zodat je Sinterklaasgewijs voor één persoon moet zorgen, maar wij als pater & mater familias vinden het ook leuk om voor iedereen iets extra’s te doen. En bovengenoemd probleem doet zich ook lang niet bij iedereen voor, maar voor sommige mensen toch wel. Maar Lars , je rekende toch niet écht op een vaatwasser, hè? ( grápje, grápje!!)

De mens-jes om wie het bij dit feest toch het meest gaat hebben ook al zoveel speelgoed! Sinteroma en Pieteropa vinden het maar moeilijk, hoor! En dan bevinden we ons nog in een periode van recessie ook…….nou, nou….

Elf november is de dag van Sint Maarten. In Groningen, waar we woonden toen de kinderen klein waren en in Vaassen toen ze al wat groter waren, deden ze er aan. In Groningen zongen ze de liedjes met een ander accent dan in Vaassen, maar de strekking was hetzelfde: of je maar over de brug wou komen!

Op school werden mooie lampionnen gemaakt, die, niet leuk, maar wel spectaculair, soms zomaar in brand vlogen. Te veel mee gezwaaid. De moeders op de achtergrond aanwezig, afhankelijk van de leeftijd van de kinders, hadden meestal wel een gekocht exemplaar van verre-oosten-makelij en- kleur op voorraad . Dan kon het kind weer verder op toernee.

Ik voelde me, staande in de open deur, altijd een beetje ongemakkelijk met zo’n zingende schare voor m’n neus. Je kunt niet vertederd blíjven kijken. Dat gezang hoefde niet te lang, ik kwam liever meteen tot zaken. daar ging het toch om. Bovendien was ik het hele gebeuren wel eens vergeten en moest ik als een gek nog in voorraad zijnde rollen pepermunt en/of drop snel in een schaaltje uit elkaar pulken om de indruk te wekken, dat ik helemaal op ze gerekend had. Vooral toen mijn kinderen niet meer de leeftijd hadden, dat ze aan die strooptochten meededen, vergat ik ’t nog wel eens. We hadden buren, die net deden of ze niet thuis waren: licht uit, deur niet opendoen. Elk jaar weer. Dat vond ik flauw trouwens. Ik vond dat pepermuntje of dat dropje ook wel karig en de kinderen ook, maar “kikkerbil” hebben ze nooit voor me gezongen!

Later, toen de kinderen bij verjaardagen ook geen snoep meer trakteerden op school, maar iets alternatieverigs, deelde ik met Sint Maarten altijd appels of mandarijntjes uit. Daar werd soms ook “gemengd” op gereageerd, want dat was gezónd! Eigenlijk niet de bedoeling!

We hebben ooit ook nog eens drama gehad, toen langsfietsende grote jongens de goed gevulde plastic tas van onze jongste uit z’n handen gristen. Tasjesroof, toen ook al. Had ie helemaal niks meer, maar wel een grote broer, die zijn hele voorraad op de tafel stortte en die snoepje voor snoepje met hem deelde! Wel smerig als mensen de kinderen geld gaven. Ook vergeten, dat het de elfde was waarschijnlijk. Zat er zo’n vies dubbeltje aan een zuurtje vastgeplakt. Ze zijn er nooit ziek van geworden.

Wel heb ik eens het consultatiebureau gebeld om te vragen wat we nou aan moesten met die kilo’s zoetigheid. “Achter mekaar op lat’n et’n!”, zei de zuster daar. “Ze zullen dan een dag niks meer lust’n aan gewoon et’n, maar dat is beter dan wek’nlang een aanslag op ’t gebit !”. Daar had ze gelijk in en ik zie het nu nog op Sinterklaasavond: alles gaat achterelkaar naar binnen. Choocoladeletters, taai enzovoort en Sint Maarten heeft daar de basis voor gelegd, voor dat gedrag.

In Apeldoorn is hier en daar een lampionnenoptocht en in Apeldoorn-zuid gaan kinderen, geloof ik, wel nog langs de deuren, maar echt folkloristisch gebruik is het hier niet. Ze hebben hier de pijp aan Maarten gegeven….

Onze koningin heeft toch eigenlijk niet zoveel te klagen wat satirische activiteiten rond haar persoon en familie betreft? Nog afgezien van het feit, dat er de laatste tijd best wel wat te “satiren”viel. Dat maakt het nog een beetje dragelijk, dat er nog wat te lachen valt. En hoge bomen vangen nou eenmaal veel wind, zelfs als er prinsesselijk tegen ze aangepraat wordt.

We waren vanavond een beetje te vroeg voor “Tien voor taal”, dat we op België wilden zien en toen vielen we midden in een programma dat “Geert Hoste staat model” heet. Daarin proberen mensen die man te imiteren met als prijs een koekendoos met een afbeelding van het Belgische koningspaar, als ik het goed gezien heb. Tegen koekendoos zeggen wij koektrommel, dat je het maar weet.

Nu had ik tot vanavond geen idee wie Geert Hoste was, maar de man is cabaretier met een one-man-show. Vlaams Nederlands vind ik dermate geestig klinken, dat ik ‘m daarom al leuk vond. Maar hij stond me toch een partij satire weg te geven over het Belgische koningshuis, daar lustten de honden geen brood van! Iedereen ging door de mangel.

Van koning Albert werd uitgebeeld hoe hij, lijdend aan Parkinson, probeert te pinnen bij een bank, maar door zijn gebeef zijn pinpas niet in het gleufje van het pinapparaat kan krijgen. Bovendien is hij ook zijn pincode vergeten, die Paola hem vanuit de koninklijke automobiel moet toeschreeuwen: “Eén!-één!-één!-één!”, want zei Geert: “Zij krijgen natuurlijk alles het eerste!”. Behoorlijk heavy, toch, zo’n scene?

Natuurlijk hadden we toen het kleipoppetjesprogramma bij BNN al gezien. De kijkcijfers waren al voorspeld dank zij Balkenende. Johan Cruijff als lakei en Bart de Graaff (God hebbe zijn ziel) als de hofnar. Sterk vond ik het niet en ook niet leuk, maar wel satire, hè, en daar ging het om. Voor mij hoeft ’t niet.

In Engeland kunnen ze er ook wat van en daar is de satire over de koninklijke familie nog heel wat bejaarder. Spitting Image was kostelijk! Wij zijn al die jaren Brave Hendrikken geweest. En juist over Hendrik was wel iets aardigs te maken geweest!

Nou ja, we hebben hier in Paleis Het Loo weer eens een tentoonstelling. “Aan tafel bij zeven koninginnen”, de historie van de eetgewoonten binnen het koninklijk huis. Fraai gedekte tafels met prachtige serviezen en zilveren bestek. Nee, niet voor een patatje mét! De koningin is ook al komen kijken en “ze liep in een levend familiealbum”, zeiden ze. Terecht, dat Het Loo alvast een Nationaal Museum is met al die dure spullen. Je moet ergens beginnen…..maar ach, ik mis Claus…