VROUW BEROOFD NA DUW IN DE RUG stond er boven een krantenberichtje vanmorgen.En verder:” Twee jongens op een scooter hebben dinsdagavond op de Spreeuwenweg een 44-jarige vrouw uit Leerdam van haar tas beroofd. De vrouw liep rond 20.00 uur ter hoogte van de ABN-AMRO-bank toen zij een duw in haar rug kreeg. Ze viel op de grond en zag de jongens op een scooter springen en wegrijden. Tijdens haar val zagen de daders kans haar tas te veroveren. Daarin zaten onder meer geld, een pasje en een mobiele telefoon. De politie bracht de vrouw naar het NS-station en in overleg met de Spoorwegen mocht zij mee naar haar woonplaats. De politiemensen gaven de vrouw nog 10 eurocent mee, zodat zij bij aankomst in haar woonplaats familie kon bellen”.

Je ziet, je kunt je hier in Apeldoorn met een gerust hart laten overvallen. Er wordt voor je gezorgd. Je mág van de NS weer naar huis en je krijgt van de politie nog geld mee ook! Tien eurocent. Moet je natuurlijk niet, als je weer op je thuisstation staat, in je zenuwen het verkeerde nummer kiezen. Zou zomaar kunnen als je net overvallen bent. Maar ja, dán zijn je tien eurocent op.

Dat ze bij de politie moeten bezuinigen, nou, dat zal best, maar wát een kruideniers, zeg…! 10 eurocent, waar dóen ze het van. Even Apeldoorn bellen…vergeet het maar….ik zit me plaatsvervangend te schamen, verdorie……

De gemeente Arnhem wil een schoner stadsbeeld. Daarom mag “Loesje” geen posters meer plakken, zoals ze 20 jaar heeft gedaan en niet alleen in Arnhem. Trouwens, er mogen ook geen ándere posters meer worden geplakt.

“Loesje”, ooit begonnen vanuit de Arnhemse Kunstacademie, is uitgegroeid tot een grote onderneming met t-shirts, kaarten, boeken en dat niet alleen in Nederland. Ik vond de recalcitrante zinnen op de posters soms erg geestig, soms ook een beetje erg “bedacht”, maar vooral een leuke, onschuldige manier van ” burgerlijke ongehoorzaamheid”. En de uitspraken lieten je vaak toch ook wel nadenken en brachten discussies op gang.

Nu zeggen de broers en zussen van Loes, dat het verbod van de gemeente hun vrijheid van meningsuiting aantast. Maar daar gaat het toch helemaal niet om? Ze mogen niet plákken, dat is het punt. Vervuiling van het stadsbeeld en te weinig schoonmakers. Ze hebben al genoeg te doen met de graffiti.

Maar niemand kan de Loesje-fans toch verbieden bij winkels en particulieren langs te gaan om te vragen of hun drukwerk achter hun raam of deur mag hangen? Moeten die het wel eens zijn met wat er op de poster staat natuurlijk, want in de vrije ruimte hoef je je niet te conformeren aan een stelling, maar ja, al hang je ‘m in je toilet, dan wél! Dat kon nog wel eens een probleem zijn. Kleur bekennen als ze ergens iets rottigs over zegt!

Maar gelukkig heeft Loesje ook goede raad in voorraad, alleen…zouden ze er wel even iemand naar kunnen laten kijken, die een beetje Nederlands kent? Ik kwam tegen: “Goede voornemens is altijd nog beter dan dat gezeik achteraf”. Ik zeik dan, dat het “zijn” moet zijn of “hebben” d’r tussen, maar ja, dat ben ik. En bij “Streef onbekommert naar het ideale” ben ik tóch bekommerd……….Maar: Loesje moet blijven!

Metamorfoses schijnen de hype te zijn tegenwoordig. Behalve huizen en tuinen worden ook mensen gemetamorfoseerd. Ik zag in een van de huis-aan-huisbladen al een paar keer een advertentie van een plaatselijke kapper, die de haardrachtmetamorfose bij een paar van zijn klanten als reclame naar buiten bracht en waarvan ik zo nu en dan dacht: “Ach, lieverd, had het maar zo gelaten!” als ik het mooie lange haar van een meisje veranderd zag in een piekerig punkkoppie. Ze kéék dan wel blij, maar dat kwam misschien omdat ze niet hoefde te betalen.

Van de week zapte ik langs een programma van een commercieel station, waar ze met een kledingmetamorfose bezig waren en waar ook het haar werd gestyled. Benodigdheden: twee heksige stylingdames, een presentatrice, die “oeh” en ” ah” kan roepen, liefst op de goeie momenten, en vier gewone mensen, twee van elke sekse. Die moeten bereid zijn zich tot de grond toe te laten afbreken, omdat ze het stomste haar van heel Nederland hebben volgens de kappersdeskundige en er verder bijzonder zakkerig bijlopen volgens de kledingtrenddeskundige. Als de procedure van het vaststellen van deze feiten voorbij is mogen de murwgeslagen kandidaten mee voor de metamorfose, die ze zal opknappen.

Met de vrouwen had ik niet zo’n medelijden, iedereen had trouwens “nee” kunnen zeggen, toch? , maar met de mannen had ik regelrecht te doen! De ene had een snor. Nou en dat “kon écht niet meer!”, zeiden de dames. Die moest er dus af. Bovendien werd ’s mans grijzende haar zwart geverfd, werd hij daarna ondermeer in een knáloranje bodywarmer gehesen met ’n bijpassende joekel van een baseballpet, want dat was trendy. Dat hij na afloop niet meer bij zijn in beeld komende muisgrijze vrouw paste was een te verwaarlozen bijkomstigheid. Ze vond het “wel leuk” staan, zei ze. Nee, als je ’t mij vraagt moet ie élke dag zijn haar wassen met de meest rigoureuze shampoo en zit die snor er ook zo weer aan!

De andere man was jonger. Aan diens haar was niet veel te verhapstukken. Maar toen ze die loslieten in de kledingwinkel had ie binnen de kortste keren een leuk jack gevonden. Gewoon, bruin, degelijk, lekker veel zakken, maar dat mocht niet van de kledingheks. Ze had wat anders voor ‘m bedacht. Hij liet het zich zuchtend aandoen, onderwijl als een klein jongetje zeurend, dat hij dat andere veel leuker vond.

Het programma was opgenomen in Assen en aan het accent van de deelnemers te horen kwamen zij ook uit die regio. De trendy programmamakers dus niet. Die kwamen het evangelie brengen en zouden wel eens even zorgen, dat het oosten des lands een beetje bij de tijd kwam. Het amusementsgehalte steeg in mijn ogen enorm toen de presentatrice aan een van de mannen vroeg: “En ga je dit nou ook dragen?” en hij volmondig “Nee!” zei. Kijk, daar hou ik van! De slachtoffers blijken zich trouwens niet zelf voor deelname op te geven, dat doen je liefhebbende familieleden of collega’s.

Het aansluitende programma over plastische chirurgie inzake borsten, neuzen, facelifts en liposuctie heb ik maar even gelaten voor wat ’t was…….

Terwijl ik dit zit te typen draait in de computer de schitterende cd ‘Post-Scriptum” van Cristina Branco . Ik vind het prachtige muziek en hoewel ik geen Portugees versta, spreekt dat melancholieke fado-achtige me erg aan. Ik vind Cristina perfect passen bij de herfst. Ik heb geen last van “vallende blaadjes”-stemmingen of zo, maar na deze zomer was het toch behoorlijk schakelen!

Er zijn mensen in de buurt hun tuin aan het “winterklaar” maken. Alles wat nog bloeit wordt uitgerukt, want de groene bakken worden deze week geleegd en “dan is het maar weg”. Keurig aangeharkte zwarte aarde. Zo roep je de melancholie wel op. Ik heb dat niet. Bij mij mogen de bloemetjes bloeien tot ze het loodje leggen en dán hark ik wel een keer.

Bovendien zijn sommige planten ook uitgebloeid nog prachtig. Vooral met een laagje rijp of sneeuw erop. Ik vergelijk het maar een beetje met mensen. Die doe je toch ook niet weg als ze wat uitgebloeid zijn, maar met een laagje rijp erop nog best leuk zijn om te zien? Nee, een Rob Verlinden-tuinier zal ik nooit worden!

Gisteren waren we even bij Ikea en de Makro, zo dicht bij elkaar gelegen, dat we dat meestal combineren. Nou, daar zijn ze al helemaal in de kerststemming, hoor! Met zo hier en daar een Sinterklaasvleugje. Die man staat trouwens over zo’n goeie drie weken alweer op de stoep! Dat vroeger donker ’s avonds helpt je ook met je neus op het feit, dat de tijd vliegt waar je bij staat en gôh, wat zingt ze toch mooi, Cristina……..

Voor welk wasmiddel die slogan verzonnen is weet ik niet eens meer, maar “Vlekken zijn er om gemaakt te worden”, nou, dat kan er bij mij niet in. Vlekken zijn er om ongelooflijk de pest over in te krijgen, omdat je ze ontdekt vlak voordat je de deur uit moet. Je laatste snelle slok koffie over je kleren, ’n patatje (ja, mét!) op je broek met een vetvlek als resultaat. Hels word je d’r van. Onze dochter was een kleutertje met een gloednieuw jasje toen ze “bloemetjes ging plukken” in een weitje in Friesland, waar we op bezoek waren. Ze plukte paardenbloemen en hield ze liefdevol tegen haar nieuwe jas. Onherstelbare vlekken en die jas was best een rib uit ons lijf toentertijd.

Onze andere dochter had als tiener een nieuw hip shirtje aan toen ze haar schoenen zwart ging verven. Dat soort huisvlijt beoefende ze toen. Stom natuurlijk, om daarbij niet je kleding af te dekken. We hadden heus wel schorten in huis. Nou ja, allemaal zwarte spatten op haar shirt, dat compleet bedorven was. Zoiets vindt een zuinige moeder dan zonde. Aan de vlekjes was niets te doen, want de schoenen waren érg goed gelukt en dat was tenslotte de bedoeling, goeie verf dus.

Ik heb, creatief als ik ben, van elk spatje op het shirt het hartje van een geborduurd bloemetje gemaakt. Beeldig, al zeg ik het zelf en best nog lang mee bezig geweest ook, maar denk je, dat ze het daarna nog áán wou? Welnee, want niemand had een shirt met geborduurde bloemetjes! Dat vond ik nou juist wel apart, maar mijn kind was het daar niet mee eens.

Stel je voor: ópvallen! Uit den boze. Iedereen droeg in die tijd hetzelfde. Als je langs haar middelbare school kwam zag je een schoolplein vol met blauwe spijkerstof, dúre spijkerstof, mérkspijkerstof. Wij hebben daar nooit aan mee gedaan, konden dat ook niet. Wij bekostigden een “gewone” spijkerbroek en de dames legden zelf bij als het een duurdere moest worden, nooit gedoe over geweest eigenlijk.

Aan het vlekkenfront kan ik me gelukkig verder geen rampzalige incidenten meer herinneren en ach, je leert ook er ontspannen mee om te gaan. Bij een wijnvlek op het tafelkleed zet je er een vaas bloemen op en over vlekken op de banken kan ik me echt niet druk maken als de kleine jongens komen! Het woord vlek geeft nog andere leuke associaties. Toen onze hond Goochem jonkies kreeg kozen collega’s van ons juist de meest gevlekte hond uit het nestje. Hij kreeg natuurlijk de naam Vlekkie! En mijn opa dronk Oude Vlek en daar werd ie heel gezellig van. Daar vind ik die reclamezin veel beter bij passen…..!

Zondag, toen we de verjaardag van onze derde kleinzoon, de tweede van achteraf, vierden (hij werd één!) hoorden we van zijn ouders, dat het ophangen van verjaarsslingers een regelrechte test is voor je relatie. Zat het ding nét vast aan de gordijnrail en floep! schoot ie weer los! Nou ja, het was allemaal gelukt de avond tevoren en net als de slinger had de relatie het gehouden. Du moment dat we het erover hadden, schoot het papieren deel van de slinger terug over het touwtje en bleef in het midden hangen. Dat was wel griezelig!

Over relatietests gesproken: zo ken ik er nog wel een paar. Met z’n tweeën in een Canadese kano. En dat dan maar één van de twee snapt hoe je moet peddelen om rechtdoor te gaan. En dat ik die ene dan niet ben. Ik heb ons vele romantische plekjes in het riet laten zien, maar hij was er niet gevoelig voor. Het woord dwarsligger kreeg een hele nieuwe dimensie. Zijn “slag” was nou eenmaal krachtiger dan de mijne. Ook leuk: samen een (grote) tent opzetten. Met “gemerkte” stokken, ja. Het had een fluitje van een cent moeten zijn altijd. We hebben het er niet op gewaagd: we kamperen niet meer. Ik heb ’t hier ook wel eens gehad over de kortste weg van a naar b en dat ik voor de gezelligheid nog wel eens stukje om mag rijden. Krijg ik ook weinig begrip voor.

Ik ken mensen met een navigatiesysteem in hun auto. Dat zou dé oplossing moeten zijn. Meestal heeft men gekozen voor de vrouwenstem in het apparaat. Dat geeft al te denken, hè? Als het toch fout gaat heb je meteen al een vrouw bij de hand om de schuld te kunnen geven.

De vrienden met wie we laatst naar Duitsland waren hebben hun wegwijster zelfs een naam gegeven, ze hebben een Mathilde, vanwege haar Belgische accent. Omdat bij onze trip onze chauffeuse wel wist hoe ze rijden moest en de weg goed kent, hoorden we haar nogal eens mompelen:”Ja, de groeten, hoor Til, dát doen we dus maar niet!”als Mathilde haar een afslag wou laten nemen. Het wás zelfs zo, dat Til, terwijl we in een tunnel reden, ons rechtsaf wou laten slaan. Waren we bijna geëindigd gelijk Diana, princess of Wales! Nou was ’t een nieuwe tunnel, dus Mathilde zal hem nog wel niet in d’r systeem hebben gehad. Maar niettemin lijkt ’t verstandig om zelfs relaties met digitale vriendinnen maar eens te testen, zo nu en dan……..!

Het was een gezellige happening vanmiddag bij het doktershuis. Alle 65+ers uit de praktijk kwamen aangewandeld om een griepprik te halen. Dubbele rijen voor de deur. ’n Mevrouw zei:”Nou, ik sluit me maar aan bij de grijze golf!”. Paste goed bij d’r haar.

Ze stonden binnen met z’n vieren te prikken, de twee dokters en de assistentes. Het schoot dus best vlug op. Er waren mensen, die wel een praatje met de dokter wilden beginnen, maar dat was er niet bij: prikken en opzouten! Mijn man was even buiten gebleven, want het kind is nog te jong voor deze service, die hopelijk als ie wél aan de beurt is volgend jaar, nog bestaat. Dat weet je nooit bij deze minister.

Toen ik tegen mijn prikster zei, dat ze wel érg populair waren met zoveel belangstelling, zei ze met zo’n lachje:”Ja, het is grátis, hè?” en dat zal inderdaad wel schelen! Ik hoorde nog wel iemand zeggen: “Als ik nou tóch griep krijg, dan wórd ik me toch boos!”. Ja, garantie zal er wel niet opzitten en ’n gegeven paard……..

Onze krant meldde vandaag, dat het ministerie van volksgezondheid in Tanzania heeft besloten geen zendingen meer te accepteren, waarin zich westers ondergoed bevindt. Tweedekonts ondergoed, wel te verstaan. Men wil voorkomen, dat er huidproblemen ontstaan bij de bevolking door het dragen van onderbroeken, die eerder een welgevuld westers achterwerk hebben bedekt! Er is een levendige handel in tweedehands kleding in dat land. Economisch schijnt het een hele klap te zijn, dat van die onderbroeken, want de mensen kunnen zich dergelijke kledingstukken nieuw niet veroorloven.

Ik ben op ’t ogenblik de kasten aan het opschonen. Dat heb je zo tussen de seizoenen. Ze zitten vol met wat je “nog wel eens” draagt, terwijl je ook al dingen voor de dag hebt gehaald vanwege de frissigheid buiten. Als dan tóch alles er ligt kun je net zo goed eens even kijken wat er weg kan. Richting bevriende mogendheden of anders Leger des Heils. Verjaard ondergoed gooi ik zonder meer weg, gewoon vanwege het idee.

In de tijd, dat mijn vader nog van die grote hemden droeg, zag ik mijn moeder van die afgekeurde exemplaren nog poetsdoeken maken. Met onderbroeken werd er niet gepoetst bij mijn weten, dat zal wel te gênant geweest zijn. Mijn moeder hád ook best veel te poetsen. Het koper, de schoenen, de kranen. Ik heb voor onze schoenen een soort schuimrubber blok, waar ze hartstikke van gaan glimmen en verder vind ik die wegwerpdoekjes in de rest van het huishoudelijk gebeuren zeer handig.

Wat dat betreft: zie je ooit nog wel eens iemand krachtig een stofdoek uitslaan? En dan zo even uit het raam of over het balkon blijven hangen om te kijken wat er op straat gebeurt? Zo’n ingebouwde afstofpauze. We hadden vroeger een kennis, die altijd zei: “Nou, ik kom om ’n uur of elf, want ik moet eerst nog even het stof verplaatsen!”. Dat hebben ze goed begrepen in de doekjesbranche: stof moet je niet verplaatsen, maar het moet weg. Net als ouwe onderbroeken, die moeten niet schaamteloos naar een derde-wereldland, maar gewoon wég………

Mijn dochter vertelde ons, dat er ’n mannetje aan de deur was geweest bij haar, die met z’n firma twee keer in de maand, nadat de ophaler was geweest, de afvalbakken wou komen schoonmaken. Een keer de groene en een keer de grijze. Nou, en wie wil dat nou niet? Zo’n bak schoonmaken is een rotwerk.

Het was de bedoeling, dat het jaarabonnement vooraf betaald zou worden en dan kwam alles in orde. Toen Karin zei, dat ze het nog even met haar man wilde overleggen, zei de man, dat ze alléén vandaag maar in Apeldoorn waren om de aanbieding te doen. Toch was ze zo slim om het nog even in beraad te houden en liet zich niet ondersneeuwen. Goed kind van d’r vader en moeder.

Want wás er niet laatst in Radar of in dat programma van Felix Meurders, daar wil ik even vanaf wezen, zo’n onderwerp over mensen, die een bedrag voor een jaar betaald hadden, twee keer de bak schoongemaakt hadden gekregen en verder niemand meer gezien hadden? Niet meer te achterhalen.

Ik vind het naar om zo wantrouwig te zijn, want misschien was dit wel zuivere koffie en maak ik drukte om niks. Maar stel, dat het ze toch zijn en ze een nieuw praktijkje aan het opzetten zijn, dan zijn het, behalve zakkenvullers, ook zakkenwassers, die bakkenwassers…….! De tijd zal het leren.

Dit weekend won Maarten Lafeber het Dutch Open Golftoernooi in Hilversum. Dus zat ie bij Barend en Van Dorp en in allerlei sportuitzendingen. ’n Symphatieke knul en hij was blij met z’n overwinning. Maar golf….? Ik heb er niet zoveel mee. Ik heb ook het idee, dat ik niet in de juiste laag van de bevolking zit, terwijl het, jammer, jammer, juist voor mensen van mijn leeftijd zo’n ideale sport zou zijn. Maarten kan dus een héle tijd mee.

Ik las een interview met Joop van Zijl, die nu hij wat meer tijd heeft, fietst in zijn woonomgeving. Zo reed hij achter een echtpaar toen ze langs een golfbaan kwamen. “Jan, wat doen die mensen daar?”, vroeg de vrouw. “Duur wandelen”, antwoordde de man. En dat is eigenlijk precies het idee, dat ik er ook van heb.

En die golfkarren, die buggy’s, waar Bush ook regelmatig zo jolig in rondrijdt, waarom zijn die nodig? Het was toch een sport? En dan lóóp je toch? En waarom laat je een ander met jouw zware tas met clubs erin rondsjouwen? Er zullen ook mensen zijn, die zo’n kruier niet kunnen bekostigen en ‘m zelf dragen, maar zo’n caddy zeult zich een ongeluk. Dat het zware krengen zijn heb ik zelf gezien, want mijn zus in Australië had er ook een, want ze golft ook, in de goeie laag en in Australië hebben ze tenminste de ruimte!

Ik vind ook, dat zo’n golfgebied aardig wat ruimte vraagt voor relatief weinig mensen, die er gebruik van maken. Maar ik zal wel zeuren, vermoed ik, want die stukken land worden wel erg goed onderhouden en zijn mooi om naar te kijken en dat moet je ook waarderen.

We waren laatst in De Scheg in Deventer, een sportcentrum. Daar hebben ze ook een golfgelegenheid, maar dat kost niet meer ruimte dan een zaaltje. Daar is namelijk een videowand met de afbeelding van een “green”, je kunt zelfs nog kiezen op welke green in de wereld je wilt spelen, en dan mep je je balletje tegen die wand alsóf je daar loopt. Ja, weinig frisse lucht, maar voor een kouwelijk iemand ideaal natuurlijk! En ach, je kunt altijd nog naar het strand met de golven van de zee. In tijden van recessie, het scheelt maar een letter en is helemaal gratis………..