Je kunt misschien wel zo langzamerhand merken dat ik dagje ouder word. Niet dat ik dat lichamelijk zo erg voel, maar het is meer het type onderwerp dat ik aansnijd. Dat ik de overlijdensadvertenties in de krant altijd naspeur op vrienden en bekenden, zal ik maar zeggen, dat is eigenlijk niks bijzonders. Doe ik mijn hele leven al en ook jonge mensen doen dat, hoor! Ik kijk ook naar de geboorteberichten, maar ja, het loopt nou eenmaal niet zo synchroon dat komen en gaan.

In die advertenties blijkt ook een trend te zitten, die je vroeger niet had. Behalve dat er nogal eens huisdieren met afbeelding van hun voetprintjes bij staan, worden tegenwoordig ook alle familieleden genoemd, die de overledene zijn voorgegaan. Wel met ’n kruisje achter hun naam. Dat een overleden echtgenoot wordt genoemd is wel logisch, daar heeft degene wegens wie de advertentie moest worden opgesteld een band mee.

Maar vanmorgen stond er een overlijdensbericht van iemand in de krant waaronder een lijst van zeven overledenen stond. En vier nog levenden, waarvan drie aangetrouwd. Als beginregel stond er: “Uit ons midden is weggenomen….”, terwijl “In ons midden verwelkomen wij….” logischer zou zijn geweest. Het is natuurlijk een kwestie van hopen en geloven, dat wel. Je weet ’t niet.

Als je die reclame van Nespresso met Clooney en Malkovich ziet, valt er trouwens wel wat te regelen daarboven……….

’n Stuk of vijf boekjes van supermarkten heb ik nu, waarin de geweldigst uitziende recepten en aanbiedingen staan. Zelfs van voedsel met namen waar ik nog nooit van m’n leven van heb gehoord. Maar ik zeg er dan ook meteen maar bij dat ik culinair niet zo geweldig onderlegd ben. Van veel van die dingen weet ik wel wat ’t is, maar ik zal het niet in mijn hoofd halen om het klaar te gaan maken.

Niet omdat ik daar te lui voor ben of zo, maar vanwege het economisch principe. Meestal is dat spul nogal aan de prijs, maar je moet ook van alles in huis halen waarvan je van tevoren weet, dat er bij het volgen van het recept van alles overblijft dat je niet meer zult gebruiken. Omdat het niet houdbaar is of omdat het zo specialistisch is dat het alleen maar in dát recept kan.

En dan ook nog omdat je maar moet afwachten of je tafelgenoten het überhaupt lusten. Je kunt dus ook zeggen dat ik met name mijn familie in culinair brede zin slecht heb opgevoed. Er zijn uiteraard mensen bij die zich inmiddels aan de boerenkool en stoofpeertjes van moeder hebben ontworsteld, maar ik geef toe: erg opwindend ben ik als keukenprinses nooit geweest. Is dat erg? Ze leven allemaal nog, zijn vrijwel nooit ziek, dus gezond gegeten hebben we altijd wel en dat is natuurlijk ook wat waard.

Bovendien, bij zo’n kerstmaal ben ik er graag zeker van dat alles lukt. Dus geen rare capriolen met dingen die ik nog nooit heb gedaan. Onze zonen, van wie er een nogal eens kookt bij ons, vinden dat leuk en proberen nog wel eens wat. Dat is fijn en altijd lekker. Maar ik léés, denk: “Nou, dát lijkt me lekker, zeg!” en daar blijft het dan bij. Dat is knap stom, hè? Maar wel veilig…….

Een leerzame avond gisteren. Ik weet niet veel, heb ik gemerkt. Dank zij Het Groot Dictee der Nederlandse Taal ben ik een stuk bescheidener geworden. Door alle woorden en volkeren, waar ik nog nooit van m’n leven van had gehoord en waarvan ik nu enigszins weet waar ze thuishoren, had ik nogal wat fouten. Nog afgezien van de nodige streepjes-, hoofdletter- en spatiefouten en zo. Maar daar heb ik elk jaar wel last van.

Ik dacht eerst 21 fouten te hebben, maar nadat ik vanmorgen ’t nog eens beter heb nagekeken, omdat de wens soms ook de moeder van de gedachte is, waren het er toch wel zes meer, omdat ik soms anders gerekend had. Hetgeen nog wel onder het gemiddelde ligt, maar het kan beter natuurlijk. Maar ik doe d’r niks meer aan, hoor! Ik vind ’t wel goed zo. Ja, ja, een mens is nooit te oud om te leren, ik weet ’t, maar al die taalfreaks doen hun best maar. Dat heeft Tommy Wieringa ook moeten doen.

Wat ik trouwens wel mooi vond was, dat een van de juryleden vertelde dat ie ’thymotisch’ had moeten opzoeken op Wikipedia. (Ik schreef verdorie bijna Wikileaks, zeg! Hoe zou dát nou komen?) Dat geeft de eenvoudige meeschrijver toch weer moed…….

Het oude papier wordt hier in de buurt, gratis nog wel, opgehaald op de derde maandag van de maand. En dat is deze keer 20 december. Het verbaasde ons gisteren dan ook, dat er heel veel blauwe bakken langs de weg stonden op onze parkeerplaats. We waren bang dat we een krantenberichtje gemist hadden of zo, dus zetten we de onze er gauw naast, want ze waren nog niet geleegd.

Maar vandaag staan ze er nóg! We hebben allemaal ’n boekje van Circulus, de dienst die hier in Apeldoorn de afvalstromen regelt, in de bus gekregen met een keurige kalender erin met de data en de kleur van de bakken, die ze die bepaalde dag legen. Iemand moet zich dus vergist hebben, niet in z’n boekje hebben gekeken en z’n blauwe bak een week te vroeg hebben buitengezet. En dat dan zoveel mensen, ja, wij dus ook voor de zekerheid, zich daarbij aansluiten is toch opmerkelijk. Je zou meer gebruik moeten maken van dat fenomeen.

We hebben de bak maar weer binnengehaald, want het is toch een vorm van kuddegedrag zoiets. “We zijn lemmingen”, zei mijn zoon. Die staan er volgens Wikipedia om bekend, dat ze hun groep volgen zonder te kijken wat de gevolgen zijn. Het is eigenlijk net zo iets als dat iemand midden in een drukke straat naar boven gaat staan kijken. Binnen de kortste keren is ie dan omringd door volk dat óók omhoog kijkt. Raar toch……

De Belastingdienst hier in Apeldoorn is gehuisvest in een mooi gebouw met een verdiepte binnentuin. Vorige week zat daar plotseling een vos. Hij is daar terecht gekomen via een muurtje, waar hij waarschijnlijk overheen is gewandeld en vanaf is gesprongen of gevallen. Maar dat weten ze niet zeker, want de belastingdienst schijnt alleen overdag te werken en toen hebben ze ‘m pas ontdekt.

Nou valt er niet veel te halen bij de belastingdienst, eigenlijk alleen maar te brengen dus die vos had honger. De medewerkers hadden hem ondertussen heel origineel Lowieke genoemd en dat is slim, want dan weet iedereen meteen over wie je het hebt. Ik neem aan dat er bij de dienst niemand zo heet, zodat er geen verwarring kan ontstaan.

Een boswachter heeft geprobeerd om het dier te vangen, maar dat ging nog niet zo eenvoudig, want de belastingmensen vonden ‘m zielig en die voerden hem. Met schnitzels en zo. Daar moesten ze van die boswachter stante pede mee ophouden, want anders zou het beest zijn kosthuis te comfortabel gaan vinden en niet meer weg willen. Dat deden ze dus.

Er werd een kooi neergezet met lokvoer. De vos haalde dat er uit en liet de kooi voor wat die was. Spreekwoordelijk slim dus. Maar de boswachter is dat ook en stelde de kooi wat beter af en toen lukte het wel. Hij werd, met dekens om de kooi zodat de autorit hem niet te veel zou verontrusten, vervoerd naar park Berg en Bos en vrijgelaten op een bosweide. Ze denken, dat hij daar ook vandaan gekomen is.

De boswachter vertelde dat er te weinig muizen zijn en dat Lowieke daarom op zoek was gegaan naar voedsel. En er zijn ook al te weinig eikels voor de wilde zwijnen, zeggen ze. We hebben die klimaatverandering al en nou de voedselketen weer….Waar moet dat heen, waar moet dat heen? De belastingdienst dan maar……….?

Gisteren bij de tandarts, ’n jochie, kijkend in de spiegel: “Ik heb al acht mensentanden!”…….

Mijn man heeft van Sinterklaas een sleutelhanger gekregen die, als je je sleutels ergens hebt neergelegd en je weet niet meer precies waar, reageert op ’n fluitje. Een grappig ding en dat er op sinterklaasavond uitgebreid naar ‘m gefloten is, dat snap je. En hij piepte vrolijk terug dus hij deed ’t.

Nu is mijn kloris een ordelijke man, die wel weet waar hij zijn sleutels laat en z’n huidige sleutelring is nog naar wens in functie, dus we hadden het geval even in een laatje in de keuken gelegd totdat ie aan de beurt is.

Wij luisteren veel klassiek via de radio. En wegens afwezigheid van de heer des huizes was ik vanmiddag alleen in de kamer beneden, toen er een fluitconcert werd uitgezonden op Swiss Classic Radio, al weet ik niet meer van wie de muziek nou ook alweer was. Maar wat ik wel weet is, dat Jean Pierre Rampal zich (zelfs vanuit het hiernamaals, want hij ging in mei 2000 hemelen) blijkt te bemoeien met waar mijn man zijn sleutels laat……..

Hebben we toch nog gesinterklaasd dit jaar. Het wordt steeds moeilijker om iedereen bij elkaar te krijgen en vooral de mannelijke vrijgezellen, van wie we er dus ’n paar hebben, hebben er helemaal geen zin in. Kerstmis vinden ze dan nog wel aardig, maar moeite doen voor Sinterklaas? Ze zien het niet zitten. En eigenlijk was dat tijdens hun puberteit/tijd al zo. Ik herinner me een (verplicht, dat zegt al genoeg) ‘gedicht’ van onze oudste vrijgezel. “Beste …., dit is een gedicht. De Sint”.

Surprises waren er in ons gezin ook nooit bij. Daar moet je voor in de wieg gelegd zijn en echte knutselaars hebben we niet. Ze kunnen wel knutselen, hoor, maar dat is meer met computers en zo. Nou moet ik zeggen, dat ik zelf suprises óók nooit zo geweldig heb gevonden. Ga maar na. Je bent er in de meeste gevallen behoorlijk lang mee bezig geweest, hebt moeite moeten doen om het te verstoppen, vooral als ie aan de maat was, en vervolgens ziet de ontvanger kans om binnen drie minuten de zaak te slopen. Dat motiveert toch niet, zeg nou zelf.

Maar gedichten, jongens! Die bewaar ik soms jaren omdat ze zo leuk en geestig zijn. En daar zijn ze ( behalve die ene zoon dan, maar die had gewoon geen zin, want hij verzint bijvoorbeeld de mooiste domeinnamen) in onze familie altijd aardig goed in geweest. En ik merk, de Heer zij geloofd en geprezen, dat onze kleinkinderen ’t ook hebben. Snappen de geintjes, lezen ze goed voor, dus dat belooft wat voor de toekomst.

Want dat het sintfeest wel weer goed komt bij ons, al is het nu even wat minder, dat geloof ik zonder meer. Dan gaat het niet om de cadeaus, die zijn maar bijzaak, maar om de lol en de gezelligheid. Dat de kinderen nu nog wat gespitst zijn op wat ze krijgen, dat zit ‘m ook in de leeftijd. Als daar verstandig mee wordt omgegaan, want ze snappen heus wel, dat recessie ook toeslaat bij goedheiligmannen, nou, dan komt dat wel in orde. We zitten even in een tussenfase van ook logistieke aard om de ganse familie bij elkaar te krijgen. Sinterklaas vieren is leuk met gelovige kleintjes en het is leuk met groteren die elkaar mild te grazen nemen, zoals dat met kerst niét en met sinterklaas wél kan. We waren gisteravond bij onze oudste dochter en haar mannen. We hebben eerst heerlijk gegeten en daarna heel leuk sinterklaas gevierd met pepernoten en warme chocolademelk. Helemaal traditioneel.

Toen we naar huis reden was het verhipte glad en daar is deze vrouw niet zo gek op, maar daar kon Sinterklaas natuurlijk ook niks aan doen, da’s overmacht. En daar heeft ie zelf de meeste last van gehad, want vier paardenbenen of vier autowielen, wat kun je beter hebben…….?

In de krant stond dat men zich zorgen maakt, omdat zebrapaden in het donker niet goed zichtbaar zijn. Vooral in de wintermaanden, als de duisternis vroeg invalt, zou dat gevaar opleveren voor mensen die graag zonder persoonlijke schade naar de overkant willen. En dat, vanwege bestuurders van gemotoriseerde voertuigen die dat dan niet in de gaten hebben. Dat gevaar lijkt me in de zomer net zo groot, maar dan is het aantal uren waarin je platgereden kunt worden wat minder.

Men wil nu wat extra borden als waarschuwingen langs de weg gaan zetten. Maar er stáán al zoveel borden langs de weg! Borden waar mensen zich ook weinig van aantrekken. Je went eraan dat ze d’r staan. ’n Bord meer of minder maakt letterlijk niet uit. Het lukt je toch niet om ze in één blik allemaal te lezen.

Wat mij een goed alternatief lijkt voor alwéér ’n bord erbij en waarvan ik eigenlijk nooit heb begrepen waarom ze uit het straatbeeld zijn verdwenen: de knipperbol! Het kan toch niet alleen maar zijn om de kleur oranje. Al heeft die kleur, met name de laatste tijd, wel ’n beetje veel nadruk gekregen. Ik vond ze nuttig, omdat ze opvallend en duidelijk waren. ” Dáár steken mensen over.” En doe je dat als voetganger heel eigenwijs niet of kijk je zelf niet uit, ja dan moet je als platgeredene niet zaniken……..

Het aantal kaarsjes op bijgaande taart klopt van geen meter, maar jarig ben ik wel vandaag. In goede gezondheid en dat is een mooi cadeautje, naast alle andere leuke dingen die ik gekregen heb………!