Begraafplaatsen worden niet meer uitsluitend gebruikt waarvoor ze bedoeld zijn. Een Belgische vrouw, komend vanuit een café waar ze waarschijnlijk geen damestoilet hadden, ging even wildplassen op het kerkhof. Niet zo erg respectvol, maar ach, het is er rustig en je krijgt geen commentaar. Maar toen ze hurkte bij een graf verloor ze haar evenwicht en ze greep zich vast aan een zerk. Die was dat niet gewend, viel om en kwam op het hoofd van de vrouw terecht. Ze kon tragisch genoeg meteen blijven.

In dezelfde krant waarin ik dit bericht las stond een foto van een rommelmarkt in Bloemendaal, die gehouden werd op het kerkhof bij de kerk. Ze hadden de witte plastic stoelen van het “terrasje”waar je iets drinken kon, letterlijk tussen de oude grafzerken gezet. Respectloos, vonden veel mensen en het was ook geen gezicht.

Ik heb ook wel eens meegezongen in een koor, dat een uitvoering gaf in een oud kerkje in Noord-Groningen. De stoelen daar stonden bovenop de grafstenen van mensen die daar, wel al een paar eeuwen geleden, hoor, waren neergelegd. Je had wel wat te lezen in de pauzes, maar ik zat toch niet lekker. Ondanks de tijd van honderden jaren die er tussen mij en die skeletten zat. Het is het idee.

Ik heb toen ook gehoord, waar de uitdrukking “rijke stinkerd” vandaan komt. Van die overleden mensen, die rijk genoeg waren om zich in de kerk te laten begraven, waarop de kerkgangers mochten genieten van de ontbindingsluchtjes.

Maar voor die Belgische vind ik het wel erg zielig. Met je leven betalen voor een keertje wildplassen. Was ze nou maar een man geweest, dan had ze alleen een paar blauwe tenen gehad…….

Dat het personeel van de publieke omroepen druk bezig is met acties, daar ben ik ’t natuurlijk voor de volle honderd procent mee eens. Maar dat ze uitgerekend Pino de (vele!) verzamelde handtekeningen laten overhandigen aan de betreffende bewindspersoon, dat vind ik een minder goed idee.

We hoorden de happening via de radio en dan heb je er uiteraard geen beelden bij, maar het klonk zo ongelooflijk infantiel! Dat stémmetje….! Dat hoort in Sesamstraat en nergens anders. En dat terwijl het toch zo’n bloedserieuze zaak is. Daar gooi je toch geen lollig beest tegenaan? Ik weet ook wel, dat Pino samen met al zijn vriendjes op de tocht stond, maar ik heb gelezen, dat daar al wat meer zekerheid over is, dat ie mag blijven.

Voor de rest van de NPS programma’s is dat nog allerminst het geval. Dus er mag van mij nog wel een actie volgen, maar alsjeblieft: mag het dan zónder Pino……?

“k Ben benieuwd of mijn zwager en schoonzus nog gedaan hebben wat ze elkaar hadden beloofd. We waren gisteren namelijk bij onze gezellige familie in Friesland, een héérlijke dag met dat geweldige weer! En toen hadden ze bedacht dat, als de sirene zou gaan vandaag, zoals elke eerste maandag van de maand, ze tegen elkaar zouden zeggen: “Ik hou van jou!”.

“Dan kómt het er tenminste eens van”, zei mijn schoonzus, die dit jaar 40 jaar getrouwd is met haar Kloris. Niet, dat het zo’n afstandelijk stel is, hoor, in tegendeel, maar in de drukte van het dagelijks bestaan met kinderen, kleinkinderen, klussen, huishouden en sociale verplichtingen vergeet je hoe leuk je elkaar nog steeds vindt.

Het lijkt mij een aardig idee, zo’n herinneringssirene. Leuker dan dat je, uit gewoonte, na elk simpel telefoontje roept: “love you!”of iets van gelijke strekking, zoals je dat tegenwoordig, in navolging van de Amerikanen, nogal eens hoort. Liefst in een stampvolle bus of trein.

Nee, dan maar liever elke eerste maandag van de maand ’n dubbelfunctionele sirene. Het enige nadeel is, dat de verrassing er af is, je kunt de klok d’r op gelijk zetten……..

Laatst in Engeland gaf op onze laatste vakantiedag daar het halogeen peertje van de koplamp van onze Ford Focus de geest. Kan gebeuren. Dan zoek je een Ford-dealer en je laat even een nieuw lampje inzetten. Dachten wij, maar het was zaterdagmiddag en dat zal de actie wel bemoeilijkt hebben. Ze konden ons nergens helpen. Drie dealers afgeweest, die gelukkig in het navigatiesysteem zitten, maar nergens waren “mechanics” aanwezig en de mannen die er wel waren waagden zich er niet aan.

Toen hebben we zelf bij een Halfords het benodigde lampje gehaald en zijn bij de Engelse zus van de ANWB gaan vragen of ze ons konden helpen. Maar sorry, bij die vestiging deden ze alleen keuringen en van Focuslampjes hadden ze geen verstand. En echt, we hadden het eerst zelf geprobeerd, hoor, dat lampje te vervangen, maar dat kán helemaal niet! Bij álle auto’s die we gehad hebben was het verwisselen van een lamp een fluitje van een cent, nou ja, soms twéé cent, maar we hadden altijd zo’n blauw doosje bij ons waar een setje in zat en het lukte eigenlijk altijd.

We zijn tenslotte maar éénogig naar Harwich gereden waar we op de boot terug moesten. Nou was het nog zomer dus lang licht, maar in Engeland, links dus, rijden met maar één koplamp voelt niet prettig. In Nederland, rechts dus, ook niet. We zijn zonder bekeuring thuisgekomen. Na het weekend gingen we naar onze eigen Ford-dealer en daar konden ze het.

De verkoper, die we spraken terwijl we moesten wachten, zei, dat er maar een paar mensen binnen het bedrijf het kon, lampjes verwisselen. De hele koplamp schijnt er namelijk uit te moeten. Wel een kwestie van “klik” er uit en “klik” er weer in, maar het schijnt een dermate complexe handeling te zijn, dat het werk is voor een expert. Hetgeen ik knap stom vind. Een remvoering of een katalysator, waar wat mee is, dat kan ik begrijpen, dat kun je niet zelf, maar een lámpje!

We hoorden trouwens gisteren een lachwekkend verhaal over een Ford Focus-rijder, die in Duitsland een vergelijkbare ervaring had met zijn kapotte koplamp tijdens de vakantie. Het jeugdige monteurtje van dienst kreeg het ook niet voor elkaar en sloopte de hele voorkant van de auto om maar bij die koplamp te kunnen komen.

Zijn erbij geroepen baas zette zelfs de hele auto op de brug. Waarop de man vroeg of hij de banden er maar vast af zou halen, dat scheelde misschien tijd. De opmerking werd hem niet in dank afgenomen. Niet alle Duitsers hebben humor. Het is een heerlijke auto, hoor, een Focus, er is niks mis mee zolang er maar geen lampjes moeten worden verwisseld buiten kantoortijd………

Wegens mooi weer, gezellige activiteiten buitenshuis dus en een notulenklus voor een vereniging, waarmee ik mijn skills als notulist een beetje op peil houd, ben ik niet zo aan loggen toegekomen. Dat is niet erg, want ik had toch niet zoveel te melden. Dat heb je wel eens: genoeg te doen, maar niet logwaardig.

Over die vereniging mág ik trouwens niet eens loggen, want dat is een vereniging van eigenaars van een serviceflat en wat daar gebeurt gaat een buitenstaander niks aan. Daarover zwijg ik als het graf, daar ben ik heel goed in. En ik ben d’r maar druk mee. ’t Is net werk.

Nou, en we hebben gisteravond gezellig gebarbecued met onze dochter en schoonzoon en hun buren. Boven ons hoofd voeren de luchtballonnen hoog over, want zo’n avond was het ook. Tot laat bij elkaar gezeten alsof het gewoon nog vakantie is, terwijl zij (niet wij) allemaal vroeg hun bed uit moesten voor echt werk. Maar we hebben een motto :”misschien is het wel de laatste zomerdag”.

Je wordt hartstikke wantrouwig, deze zomer. Je gelooft geen weerman/vrouw meer. Eerst zién, dan geloven. Vandaag wordt het 29 graden, hebben ze gezegd, en kijk, dát geloof ik nou weer wel, want dat voel ik hierboven aan mijn snel opwarmende kamertje, vlak onder de pannen.

Ik ga dus nog maar even gauw verder met mijn notulen, want ik wil ze klaar hebben voordat het hier niet meer te harden is en mijn hersens, voor zover aanwezig, smeltverschijnselen beginnen te vertonen. Nou, zie je wel: niks te melden …….

Onze kleinzoons tuften naar Dieren en vonden het schitterend……!

Nou, hier is dat ontsporinkje van vorige week bij Amsterdam toch helemaal niks bij?…..

Het is onrustig aan het hoogbejaardenfront. We hoorden van de week, dat een echtpaar uit Drenthe het langst getrouwde echtpaar van Nederland was. Maar vanmorgen stond er in de Stentor, dat een echtpaar uit Barchem in de Achterhoek, op 30 mei 1929 getrouwd, het langst gehuwde stel van ons land was.

Er stond een foto bij: kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen lachend op de achtergrond. Ze konden het nog steeds uitstekend met elkaar vinden allemaal, terwijl ze ook nog eens met z’n allen op hetzelfde kavel woonden. Dat is toch mooi als je dat leest.

Vervolgens las ik in de Telegraaf, dat een echtpaar in Castricum, wonend in een verzorgingshuis, zij is 100 en hij vijf jaar ouder, het langst getrouwd is. En die zagen er ook nog vief uit na ruim een eeuw. Dus hoe zit het nou? Er moet wel even duidelijkheid komen, jongelui! En anders maar een club oprichten of zo…….

*** Update:

Nou, we zijn d’r uit, hoor! Jan van Stroomopwaarts mailde me, dat het ANP had gemeld, dat in de gemeente Oldenzaal het echtpaar Harry en Cor v.d.Ende-Mensink, respectievelijk 100 en 97 jaar oud, op 28 september a.s., 78 jaar getrouwd zullen zijn. Ze wonen, met thuishulp van hun dochter van 72, nog zelfstandig. De burgemeester gaat ze vast en zeker een bloemetje brengen…….

Het was bijzonder gezellig bij de buurtbarbecue, helemaal omdat we zo geboft hebben met het weer. Dat heeft zo moeten zijn. En ik weet nu eindelijk ook wie precies bij welk huis hoort. Er zijn de laatste tijd nogal wat jonge gezinnen in onze buurt komen wonen en dan loop je wel es wat achter. Van een dreigende vergrijzing is hier absoluut geen sprake meer en dat is leuk.

Ik hoorde in het voorbijgaan nog een mooi verhaal, dat de buurtgeschiedenis ingaat als “het container-incident”. We hebben bij de huizen, zoals in vrijwel heel Nederland, denk ik, een grijze en een groene container. De meeste mensen zetten de avond voor de ophaaldag hun bak aan de weg. Zo ook een van onze buurvrouwen, die echter ontdekte, dat een onverlaat er in haar grijze bak nog een zak vuilnis bij had gedaan. Een zeer brutale actie en dat meldde ze verontwaardigd in de buurt. “Nou zeg, moet je nou ook nog in een slaapzak bij je bak gaan liggen om te voorkomen, dat iemand zoiets doet?”. Er zit een code aan de zijkant van de bak en je wordt afgerekend op elke “kiep” van de ophalers. Vandaar.

Toen kwam een overbuurman vertellen dat hij degene was die zo berekenend bezig was geweest. “Ik dacht, daar kan nog wel wat bij”, zei hij. Nou, in zo’n buurtje wonen wij dus. Iemand doet iets a-sociaals en is dan zo sociaal om dat te komen opbiechten. Hij kwam met een bos bloemen, al zingend: “Het spijt me….”( dat schijnt een lied te zijn, ik ben niet zo thuis in het genre!) haar tuinpad oplopen. Nou, op zo’n man kun je toch niet boos blijven? Wat nou duurder is: zo’n “kiep” of een bos bloemen, ik zou het niet weten, maar ik vond het een leuk incident…….!

Zo, we zijn d’r weer. En het is toch nog even mooi weer geworden, nietwaar? De Belgische weervrouw Sabine voorspelde gisteren voor België onweer, hagel en zware windstoten, maar die hebben wij niet meer meegemaakt en tot nu toe valt het hier ook erg mee. Vanmiddag een mini-regenbuitje en vanavond nog wat gespetter en het zou aardig zijn als het verder ook nog wat rustig bleef, want we hebben morgen voor het eerst in dertig jaar een buurtbarbecue. Je kunt wel zeggen dat daar lang over is nagedacht, maar we vinden het een leuk initiatief dus wij doen wel mee. Mooi op tijd terug.

We hadden trouwens een leuk vakantiehuis, daar was niks mis mee, behalve dat het een beetje erg gedateerd was gemeubileerd. Nu zijn we zelf ook wel redelijk gedateerd, maar soms krijg je bij zulke huizen wel eens het idee, dat de eigenaar alles dat ie kwijt wil uit zijn dagelijkse omgeving nog zeer geschikt vindt voor het te verhuren vakantiehuis. Maar alles was er, dus daar kun je verder niks van zeggen. Wij slepen tegenwoordig altijd zelf onze Senseo mee, een erg modern apparaat.

Het huis was gelegen tegenover een skipiste, in de zomer een uitgestorven business met alleen een man die een beetje irritant machinaal elke dag een stuk van het gras kwam maaien. Veel houten schuren voor het verhuren van ski-en langlaufspullen, een groot frietkot en enorme reclameborden voor Jupiler-bier. De beheerster van het huis vertelde, dat wij er in de winter maar niet moesten zijn, want dan was het er stervensdruk met luidruchtige jongelui. Maar als je langs deze op de winter gerichte zaken heen kijkt, is het een prachtig gebied, “de Hoge Venen” oftewel “les Hautes Fagnes”. Veel bos, prachtige vergezichten en we hebben een paar avonden een schitterende zonsondergang kunnen bekijken.

We hebben veel huizen gezien, zoals ze ze alleen in België maar mogen verzinnen met torens, boogramen en meer fantasierijks en in kleur. Mooie tuinen ook. Wat ik dan altijd heb als ik weer terug ben thuis: ik wil mijn huis eigenlijk wel geel verven of turquoise, maar dat vindt de welstandscommissie niet zo’n goed idee, denk ik. En dan langs álle ramen bakken met van die hangbloemen, maar dan heb je weer, dat de ramen naar buiten open gaan en je bij elke gietbeurt je bloemetjes staat te onthoofden. Dus ook maar niet. Nou ja, de zomer is ook bijna voorbij. Wij kunnen weer aan de bolchrysanten.

O ja, we hadden trouwens bij ons vakantiehuis ook heel bijzondere buren. Een orthodox-joodse familie compleet met hoofddeksels en pijpenkrullen, allemaal in het zwart tot de kleinste jongetjes aan toe. Dat had ik nog nooit van zo dichtbij gezien. Ze konden trouwens goed voetballen. En lawaai maken. Maar dat kunnen de kinderen hier achter ook, hoor ik……..goal!!!!