Zondag is het Vaderdag. En wat betreft hun vader hebben zijn kinderen een beetje ’n probleem. De man hééft namelijk alles wat zijn hartje begeert, zegt hij zelf. Dus waar kun je hem dan op zo’n dag nog mee verrassen?

Vroeger, toen hij nog een prille vader was en zijn kinderschaar nog jeugdig, maakte die iets op school voor vader: een asbak van klei of bijvoorbeeld een prullenbak van een wasmiddeltonnetje. Die staat nog op zolder! Dertig jaar oud.

De handjes van onze toen vierjarige zoon staan er op, in zand en niet in verf zoals bij de rest van de klas, want de attente kleuterleidster had bedacht, dat zijn blinde pa dat zou kunnen voelen. Leuk, toch? Ik kan dat stukje schoolvlijt dan ook niet wegdoen, hoor! Dat ie nog bestaat, die prullenbak, pleit overigens voor de kwaliteit van de wasmiddeltonnetjes in de jaren zeventig.

Maar aangezien de vader van mijn kinderen niet mijn vader is krijgt ie niks van mij. Ja, een kusje, omdat hij een leuke vader is, altijd geweest, en dat mag hij best horen, eens per jaar of zo. Zijn kinderen zullen hun blijk van waardering wel zoeken in de drankensector, dat valt altijd wel goed bij vader. Een matig mens is zijn vrijheid waard.

Maar poeh! Hij is nog jarig ook volgende week! Eigenlijk wil ie wel een Beertender. Alleen is er een behoorlijk onoverkomelijk probleem: zijn favoriete Achterhoekse biermerk kan daar niet in! Ik ga maar een prullenbak knutselen, denk ik………

Had ik al verteld, dat we behalve die twee Engelse dames, ook nog een ander stel heel bijzondere buren hadden? Er liepen rond het huis namelijk een stuk of vier lama’s! In het Engels schrijven ze lama met dubbel “l”, dat zag ik in het gastenboek, dat op tafel lag toen we kwamen. Nooit geweten. Llama’s dus.

Ze stonden regelmatig naar ons te staren, maar verder waren ze niet erg toeschietelijk. Arrogante beesten eigenlijk. Misschien lijkt dat zo, omdat ze van die lange nekken hebben en een relatief klein koppie. Ze kijken op je neer. Onze zoon had een goed gesprek met deze, waardoor ze wel even wou poseren.

En ik moet toch ook even laten zien wat voor ’n uitzicht we hadden. Daar droom ik ’s nachts nog wel es van, zo mooi, zo groen ook! En daar lopen die llama’s dus elke dag in rond. Daar word je hooghartig van, da’s logisch dus…….

Onze jongste kleinzoon keek vanmiddag even mee, toen we via een kabeltje op de tv wat digitale vakantiefoto’s van Engeland lieten zien aan de familie. Bij een plaatje van zijn opa en oma vereeuwigd voor het nageslacht op een Brits weggetje vroegen we: “En wie zijn dat?”. Hij zei braaf: “Oma!”. Die is niet te missen natuurlijk. “En wie nog meer?”. “Meneer Oma”, zei Koen. Ach, dat is weer es wat anders dan Opa. Niet makkelijker, maar wel leuker. Die houden we d’r in……..

Weer terug van een fijne vakantie! Dat hogedrukgebied, waarvan ze in jullie weerbericht aldoor zeiden dat het boven de Britse Eilanden bleef hangen, nou, dat klopte helemaal, hoor! We hadden de hele week heerlijk weer en we hebben geen jas nodig gehad. In zo’n drie-en-half uur oversteken met zo’n Hovercraft is ook leuk. Het duurt niet te lang en er is onderweg van alles te doen. Op de heenweg veel rondhollende kindertjes, maar op de terugweg vanwege het late uur weer niet.

De reis naar ons huisje (zie foto) ging voorspoedig, want onze navigatie-Truus, we hebben haar maar een naam gegeven, wist het ondanks dat het gelegen was in “the middle of nowhere” uitstekend te vinden. “U heeft uw bestemming bereikt”, zei ze en dat was toen ook zo. Ze hield keurig rekening met het linkse verkeer, het is een wonder der techniek, zo’n systeem.

De omgeving in Derbyshire en het aangrenzende Peakdistrict is heel erg mooi. Zoals je tegenwoordig nogal eens hoort zeggen: een aanrader. Toen we aankwamen waren onze neighbours voor ’n week, twee échte Engelse dames, ook net gearriveerd. We stelden ons voor en toen ze hoorden, dat we uit Nederland kwamen riepen ze: “Oh! You voted “no”! Good for you!” en we kregen een miss Marple-applausje. Verder waren het vroege-vogel-wandelaarsters en hebben we ze niet veel meer gezien.

Zoals gezegd hadden we heerlijk weer en zijn we veel weggeweest.

We waren in Haddon Hall in Bakewell, niet echt een kasteel, maar wel een middeleeuwse behuizing waar altijd adel heeft gewoond. Dat is vandaag de dag nog zo. De mevrouw, die ons rondleidde, wist er veel van en vertelde een verhaal over een lady, die er gewoond had en tijdens de bruiloft van haar oudere zuster de achterdeur was uitgeglipt naar de tuin, waar een verarmde baron, met wie ze om die reden niet mocht trouwen, met hopelijk een wit paard stond te wachten om ‘m samen te smeren. Zo’n “elopement” was nogal wat in die tijd. Zo’n romantisch verhaal klinkt prachtig als je in zo’n omgeving bent. Dat de baron, omdat zijn vrouw later Haddon Hall erfde, meteen niet meer arm was, dat was natuurlijk mooi meegenomen.

Veel vrijwilligers houden het huis nu op orde. Er stonden bijvoorbeeld prachtige bloemdecoraties overal en ook de tuinen waren schitterend. Veel rozen natuurlijk, dat hoort. Van tuinen hebben de Engelsen trouwens verstand, hoor! We hebben zoveel prachtige tuinen gezien. Bij de kleinste huizen de mooiste bloemen en wat ze soms van hun heggen kunnen maken. Dan is het bij ons maar rechttoe-rechtaan.

Natuurlijk hebben we ook wat steden bezocht. Liverpool, als je toch in de buurt bent, Sheffield, om dezelfde reden en toen we in Stoke-on-Trent waren stond daar in een drukke winkelstraat een standbeeld van Stanley Matthews, de voetballer, die daar vandaan kwam.

Toen ik hem op de foto zette kwam er een oude man naast me staan, die vertelde, dat Stanley nog nóóit het veld was uitgestuurd, nóóit een penalty miste, kortom een geweldige voetballer was geweest. Maar dat ie naar Blackpool was gegaan, nee, dát had hij hem nooit vergeven! De man had geen tand meer in z’n mond en ons Engels is best aardig, hoor, maar we konden hem op een gegeven moment toch niet meer verstaan en we hebben zo vriendelijk mogelijk afscheid genomen.

Wat ook opvalt is, dat Engelsen, in ieder geval in dit deel van het land, hoe dat in Londen is weet je natuurlijk niet, zo ongelooflijk áárdig zijn in het verkeer! Als je even achter ’n fietser blijft om hem wat ruimte te geven, dat fietsen langs autowegen vind ik echt ’n enge toestand!, steekt hij z’n hand op om je te bedanken. Als je een automobilist voor laat gaan, zelfs als ie voorrang hééft, dan nog zal hij je bedanken voor het feit, dat je de verkeersregels volgt. Overstekende voetgangers lachen je vriendelijk toe als je stopt. Wat een verademing, zeg! Daar kunnen chagrijnige Hollanders nog wat van leren. Bij de boot zie je die alweer proberen of ze toch niet in een rij kunnen komen, die net even eerder aan de beurt is. De aard van het beestje, net wat u zegt. En hooligans heb je ook, dat weet ik heus ook wel, maar ik heb van die hoffelijkheid in het verkeer wel genoten deze week. Leuk, hoor, zo’n weekje Engeland. Een aanrader……

Zaterdagmorgen heel vroeg vertrekken wij per hovercraft uit Hoek van Holland naar Engeland voor een weekje. Naar een huis op een heuvel in het Peakdistrict. Op het boekingsformulier stond, dat we de eigenaar maar moesten bellen om ons het laatste gedeelte van de route uit te laten leggen, want dat was voor de reisorganisatie te warrig. Dat belooft dus avontuur! We hebben een navigatiesysteem in de auto dus we zijn benieuwd of dat het summier aangegeven adres kan vinden.

De beschrijving die mijn man vanavond toen hij haar belde kreeg van mrs. Patterson, een humoristische, spraakzame dame, was inderdaad uitgebreid en ik heb zo goed mogelijk even meegeschreven. We hoefden ons niet te haasten, zei ze. Ze ging tegen teatime wel even kijken of we d’r al waren en zo niet, dan liet ze de sleutels wel in de deur zitten. Dat kan daar dus kennelijk en wat klinkt dat heerlijk vredig!

Ik heb erg veel zin in deze vakantie. Ik hoef niet te rijden, want onze zoon gaat ook mee. Dat linksrijden vind ik namelijk eng, terwijl hij het een fluitje van een cent vindt. Ik ben altijd bang, dat ik uit routine dingen ga doen, die dramatisch zouden kunnen aflopen en vooral de “roundabouts” vind ik griezelig. Van ervaringsdeskundigen hoor ik, dat dat allemaal erg meevalt, omdat je vanzelf meegaat in het verkeer. Nou, dat zie ik dan wel vanaf de achterbank.

Morgen dus nog een druk dagje, want al is het maar een week, er moet toch van alles mee. Mijn zoon kwam trouwens tot de ontdekking, dat we de interland voetbalwedstrijd zouden missen zaterdagavond. Dat kan natuurlijk niet. Er is daar wel een televisie, maar hoe bejaard die is, weet je natuurlijk niet en het programma-aanbod zal beperkt zijn. Hij heeft dus een ambulante schotel op een driepoot geregeld en ons slaapkamertoestelletje gaat mee vanwege de waarschijnlijk ontbrekende scartaansluiting op de televisie van mrs.Patterson. Dat moet dus allemaal wel lukken daar boven op die heuvel.

Ja mensen, hoe ver kun je gaan in je vaderlandsliefde! Ver dus. Maar lekker ver wandelen gaan we ook nog wel, hoor……….!

De afgelopen dag was er een die tweespalt bracht in een overigens gelukkig huwelijk. Het verschil met gisteren was namelijk, dat mijn man vanaf dag één wist, dat ie vóór zou gaan stemmen, terwijl ik tot vrijwel het laatst en na het lezen van commentaren in de krant, het bezoeken van websites van politici, het lezen van stukken van webloggers die er verstand van hebben, het toen nóg niet wist. Ik had de neiging om dan maar op de stemmachine “iet-wiet-waait-weg” te gaan doen en dan maar te kijken wat er uit kwam.

Maar nee, op een gegeven moment had ik toch wel een mening. Wie of wat me overtuigd heeft weet ik eigenlijk niet. Het was een kwestie van distilleren. In het woordenboek staat bij dat woord: door verdamping en condensatie scheiden. Nou, zo’n soort proces was het wel. En ik had gewoon geen zin om een twijfelaar te zijn. Ik ga altijd stemmen dus dat is al een bewuste keuze.

Ik koos tegengesteld aan de keuze van mijn grote vriend, die ik natuurlijk grotelijks had kunnen beduvelen als ik gewild had. Wij stemmen namelijk altijd gezellig samen in het hokje achter de machine, omdat hij de handeling die bij het kiezen hoort aan mij moet overlaten. Hij moet mij blindelings vertrouwen en dat doet ie. En een beetje politieke spanning is trouwens wel aardig in een relatie…….

Bij onze krant zit regelmatig een bijlage-katern, dat de ene keer over reizen gaat, dan weer over auto’s en soms, zoals vandaag, over gezondheid. Hoe het komt, dat een nieuw pilletje werkt en bij wie dan niet en waarom dat is, interessante medische onderzoeken, uitleg over enge ziektes, nou, en als je ’n dagje ouder wordt wil je dat allemaal wel weten. Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid. Nee, dat is maar gekkigheid, hoor, maar interessant vind ik het wel. Vanmorgen stond er een artikel in over het ontvangen en geven van complimenten. Dat is namelijk belangrijk in een mensenleven. En het één schijnt net zo moeilijk te zijn als het andere.

Ik herinner me tenminste, dat mijn moeder, als ze een complimentje kreeg over een jurk of zo, áltijd zei: “O, maar die is al zo oud!”. Of ze noemde de spotprijs waarvoor ze hem had aangeschaft. Soms ook nog met de winkel erbij . Ik weet wel, dat ik me daar altijd vreselijk aan ergerde. Net of het niet mocht, dat ze iets leuks had.

Als je er op let: meer mensen hebben dat. Vrouwen vaker dan mannen. En vrouwen geven vaak complimentjes over het uiterlijk van een andere vrouw in de hoop er ook een terug te krijgen. “O, kind, dat shirtje staat je énig!”. “Ja maar, ik vind jouw jasje ook zó gaaf!”. Ze liegen er daarbij lustig op los, want ze zouden niet dóód gevonden willen worden in elkaars kleren. Volgens die onderzoekers uit dat artikel dus, hè!

Mannen doen het weer anders. “Jan, dat heb je handig gedaan!”, zegt Kees. “Zonder jou was het me niet gelukt, kerel!”, antwoordt Jan dan. Mannen stellen zichzelf naast de ander, vooral op gelijk niveau, en drinken daarna samen een biertje.

Ik krijg van mijn man ook wel eens een complimentje, hoor. Dan zegt ie: “Als ik jou toch niet had!”, waarop mijn vaste antwoord is: “Dan had je een ander”, want ach, wij weten nu zo zoetjesaan wel wat we aan mekaar hebben……..

Het is vandaag Landelijke Fietsdag 2005. En omdat mijn man ’n fietser is, ging hij samen met zijn onmisbare voorrijder per tandem op pad. Deze week had hij al geïnformeerd bij de Apeldoornse VVV hoe, waar en hoe laat, maar Apeldoorn deed niet mee. Het thema dit jaar is “water” en kennelijk vindt Apeldoorn dat het daar te weinig van heeft. ’n Kanaal, wat parkvijvers en dan heb je het wel gehad. De Grift, die heeft het ook. Dat is een spreng, die ze na jaren weer bovengronds willen brengen. Hier en daar kun je dat al zien, maar veel stelt het nog niet voor. Daar kan zo’n waterige fietsdag niet op wachten.

Ze moesten naar Twello, dat wel meedeed. Ze gingen vanmorgen al redelijk vroeg die kant op. Ze betaalden € 3.50 de man, ten bate van het KWF en kregen een routefoldertje mee. Toen bleek, dat je van te voren even had moeten studeren op de afkortingen in de routebeschrijving. Dat re rechts betekent en li links, dat snapt een kind, maar verder was het best lastig: rd, ew, spl, tkr, drs, br, ovw, vkl, fp, y, p, (!) en knp. De verklaring stond op de achterkant van het foldertje in kleine witte letters op een lichtblauwe achtergrond, dat was vanwege dat waterthema natuurlijk. Maar effe vlot lezen welke kant op was moeilijk.

De voorrijder had weinig aan de achterrijder in dit geval. Telkens moesten ze stoppen om te lezen. Verkeerde zuinigheid, die afkortingen, de woorden hadden best gewoon languit kunnen worden gedrukt. Maar eigenlijk hadden we gewoon die route van de week al moeten halen, in braille moeten zetten en dan was het flitsend gegaan, want de achteropzitter kan (mama, kijk, zonder handen!) best al rijdend braillelezen als ie z’n best doet. Niet aan gedacht om dat te regelen.

Nou ja, na de vierde stop besloten ze maar hun eigen route te gaan rijden. Dan maar geen medaille. Het was prachtig weer, ze hebben lekker gepeddeld, zijn best nog langs water gekomen ook en ze hebben het goeie doel gesteund. En voor de volgende keer leren ze gewoon die afkortingen uit hun hoofd en gaan ze “op de vrs (!)de br over, dan rd tot spl, kijken op Y of P, rijden tot knp, na tkr ew” en zijn weer thuis……eitje, zo’n route……

Met de Bevrijdingsdag was er in de stad van alles te doen voor kinderen. In een park bijvoorbeeld een ontmoeting met Bert en Ernie. Grote mannen in grote pakken, waarbij de kleine mensjes in het niet vielen. Maar ze praatten niet dus dat viel weer mee.

Bovendien had onze kleinzoon, toen hij met een doosje rozijntjes zat bij te komen van deze belevenissen, nóg een ontmoeting: met een dakloze meneer. Ze hadden een heel gesprek en dat zag er zo gezellig uit, dat mijn dochter vroeg of ze een foto mocht maken. En dat mocht.

Een WeightWatchers-programma voor katten en honden. Het moet niet gekker worden, maar het bestaat. Er lopen ook heel wat kroketten op pootjes rond, dat is waar, maar dat ligt, als de beesten geen ziekte hebben, toch heel vaak aan de bazen, toch? Mama een koekje, dan Fluffy ook een koekje. Een feestje in huis, dan moeten de huisdieren toch ook wat extra’s.

In het artikel, dat ik las over zwaarlijvigheid bij huisdieren, stond dat veel baasjes hun dieren menselijke eigenschappen toedichten en ze dus ook als mensen behandelen. Over het walgelijke aankleden van dieren wil ik het niet eens hebben, hoewel daar een hele bedrijfstak op draait. Ik heb foto’s gezien van poezen en honden, die dezelfde jurk aanhadden als hun bazin. Dan ben je toch niet helemaal in orde, denk ik. Wij hebben onze hond Goochem voor de gein wel eens een zonnebril opgezet en de lieverd bleef nog stil zitten voor een foto ook, maar verder was onze hond gewoon een geliefde huisgenoot, maar wel een hond. Hoewel je leuk met ‘m kon praten, hoor!

Onze kat was ’n aparte. Ging helemaal zijn eigen gang, met de nadruk op dat “eigen”. Wij móchten bij hem in huis wonen als het ware. Als we hem, leuk voor de kinderen, met dierendag een feestelijk strikje probeerden om te doen en dat is niet echt aankleden, toch?, vocht hij zich halfdood om het er weer af te krijgen. Uit respect dan maar geen strikje.

Een poes drinkt doorgaans melk, maar de onze niet. Hij lustte het wel, maar water vond ie lekkerder als hij de keus had. Buiten dronk hij regenwater, terwijl binnen zijn melk stond te verzuren. Het is altijd een slanke kat geweest. Geen WW voor Tommie. Hij is bijna negentien geworden en onze hond werd vijftien, best wel oud voor een Labrador. We hebben enorm geboft met onze dieren.

Onze omstandigheden zijn in de loop van de jaren veranderd en daarom maar geen huisdieren meer, wat ik persoonlijk wel jammer vind, maar ja, ik woon hier niet alleen. Daarom ben ik blij, dat er heel wat webloggers schrijven over hun dieren en er leuke foto’s van maken. Zo lees en zie je nog es wat. Maar al is niets dierlijks de mens vreemd, andersom moet toch maar niet……..