Onze dag begon goed vanmorgen door een krantenbericht. Want zo nu en dan is er een lid van het dievengilde, dat toch nog van normen weet en van waarden. Dat bleek, toen er was ingebroken in het kantoor van Humanitas in Arnhem. De medewerkers vonden een excuusbrief: “Hallo, beste medewerkers van Humanitas. Ik ben degene die bij jullie ingebroken heeft. Ik wilde wat meenemen, maar toen ik aan het snuffelen was zag ik dat jullie eigenlijk een soort goed doel zijn en arme mensen helpen (ik wist niet waarvoor Humanitas stond), maar dit wil ik eigenlijk niet op mijn geweten hebben. Jullie doen goed werk! Het spijt mij voor het ongemak. Ik heb de schade gelukkig beperkt gehouden, u hoeft alleen maar stopverf te kopen en de plastikke ruit te plaatsen. Nu, ik heb alleen de koekjes uit de trommel op, en wat paaseitjes. Als ik goed bij kas zit zal ik een kleine bijdrage storten op jullie rekening. Excuses voor het ongemak. P.S. nu zullen jullie wel denken ‘die spoort niet’ maar ik kan er ook niet veel aan doen!”.

De medewerkster, die de brief op haar bureau vond, zei: “Dit is toch schattig! Hij zal wel een van onze folders hebben gelezen en wroeging hebben gekregen!”. Ze missen dan ook helemaal niets, behalve die koekjes en die paaseitjes dan, en de “plastikke” ruit stond keurig tegen de muur.

Gôh, je zou bijna willen dat het je kind was……..

Iedereen heeft wel eens gedachteloos ’n bootje zitten vouwen van een oud buskaartje, een kassabonnetje of zo’n geel memoblaadje. Nou, dan heb je dus wel mooi origami zitten bedrijven! Samen met een echte “origamiste” heb ik cursussen georganiseerd in dit edele vouwwerk. Zij had er aanmerkelijk meer verstand van en gevoel voor dan ik en ik fungeerde dan ook meer als hulpje of eigenlijk had zij er een cursist bij, zo kan je het ook zien.

We hebben van alles gevouwen: van tweedimensionale mandala’s tot driedimensionale vissen en kraanvogels. Mooie doosjes ook en daar heb ik er nog verschillende van. Als je het goed doet horen ze niet uit elkaar te vallen. Want scharen, lijm en plakband zijn ten strengste verboden bij origami. Het zit of het zit niet. In het laatste geval heb je het dus niet goed gedaan.

Je moet erg precies werken, want een kwart millimeter ernaast levert later in het vouwproces onoverkomelijke moeilijkheden op. En ik bén eigenlijk niet zo precies. Origami en ik, dat is dus in principe niet zo’n goeie combinatie. Maar ik ben helemaal gék van het origamipapier! Dat is zó mooi (en helaas ook zo duur!), dat het zonde is om er vouwen in te maken. Vind ik dus. Voor origami moet je de tijd nemen en geduld hebben. Er worden mooie dingen mee gemaakt, vooral de mobiles vind ik prachtig.

In Japan vouwen ze, als iemand support nodig heeft bij ziekte of ander ongeluk, dat moet verdwijnen, dúizend kraanvogels! Tijdens het vouwen daarvan stuur je al je positieve denkkracht de kant op van wie het nodig heeft. Mooie gedachte, vind ik.

Ik zou best kraanvogels willen vouwen, hoor, voor een goed doel of voor zo maar iemand, alleen ik zou niet weten voor wat of wie, want in mijn beleving is d’r niet tegenop te vouwen vandaag de dag. Zouden ze daarom die robot hebben ontwikkeld, waar Lars het over had………?

Bij ons winkelcentrum zit ’s zaterdags wel eens een straatmuzikant. Dat is ook de voordeligste dag, want alleen op zaterdag is het er druk. Hij wordt gewaardeerd, want hij speelt goed. Te horen aan zijn muziek en te zien aan zijn melancholieke oogopslag komt hij uit een Oost-Europese regio. Hij is zo goed, dat je even wilt blijven staan om naar hem te luisteren en dat krijgen niet veel straatmuzikanten voor elkaar. Subtiele accordeonmuziek en ik bén eigenlijk helemaal niet zo van de accordeon! Hij heeft repertoire en ook dat pleit voor hem. Als je in Utrecht door de gangen van Hoog-Catharijne loopt hoor je vaak steeds hetzelfde trommeltje, steeds hetzelfde fluitje, steeds hetzelfde riedeltje. Zo niet bij onze muzikant. Die is muzikaal en kan d’r wat van. We steunen hem graag.

Ik las, dat ze in Boedapest de straatmuzikanten elk jaar een examen willen laten doen om hun vergunning in de wacht te slepen. Dat doen ze om de voorbijgangers, onder wie veel toeristen, te beschermen tegen krakkemikkig uitgevoerde muziek. Idols voor straatmuzikanten. En er zullen die kant op vast nog wel veel zijn, die Boris heten ook!

Ik had ooit een oom, die elk voorjaar naar Zuid-Frankrijk trok met zijn gitaar om een paar uur per dag langs de terrassen te spelen en te zingen. Dat kon hij verhipte goed en hij verdiende zo’n zomer geld als water. Nou was ie ook kunstschilder dus had hij die seizoensarbeid misschien wel nodig voor de rest van het jaar, maar hij werd door de familie beschouwd als de vrijbuiter, levend als God in Frankrijk. Hij had ook muzikant of zanger kunnen worden, maar zo vond hij het leuker geregeld.

Hij sliep altijd bij de nonnen, nou ja, in een klooster dus. Daar werd ie behoorlijk vertroeteld, maar moest wél altijd voor ze zingen. En hij heeft de moeder-overste een keer geportretteerd, want dat kon hij dus ook. Voor wat hoort wat. Ze zullen wel voor hem gebeden hebben ook, de nonnen. Natuurlijk waren er in Holland mensen die zeiden: “Nou, nou, die dóet maar!” en inderdaad hij deed ‘t. Ieder jaar. Bofkont…….

Den Bosch is geweldig. Den Bosch met mooi weer is helemáál geweldig! We waren gisteren met een grote groep (ex-)collega’s in het spoor van zoete lieve Gerritje ( wie dat dan ook geweest mag zijn, dat moet ik toch nog es uitzoeken!) naar ’s Hertogenbosch.

We reisden per dubbeldekker die kant op om ons, na een ferme Bossche Bol met koffie, door de Binnendieze te laten varen. Wat is dát leuk! Vrijwilligers bemannen de bootjes, waarmee je onder de historische huisjes doorvaart en de bootsmannen wisten veel te vertellen over de geschiedenis van de stad. Eén van de schippers heeft zelfs voor zijn gezelschap gezongen, hoorde ik. De gondeliers van Venetië hebben er dus een concurrent bij met deze Bossche man!

Een Brabantse koffietafel is zeer aan te bevelen. Ik heb voor het eerst van mijn leven brandewijn gedronken, want dat hoorde er ook bij. Nou, dat doe je ook niet alle dagen bij je lunchpakketje, toch? We waren in een restaurant, dat gevestigd is in keldergewelven van zeer oude datum. Zo wil je wel naar de kelder gaan.

’s Middags gingen we naar een bierproeverij. Nu is bier niet echt aan mij besteed, maar ik doe niet moeilijk, je moet van alles geprobeerd hebben in je leven. We kregen college over het maken van bier, de diverse processen en ik weet nu van alles over bovengegist, ondergegist en gelagerd bier. Ik ben bang, dat ik het wel weer vergeet, maar dat ze er ook bloemblaadjes in stoppen, vind ik wel weer ludiek. Ik zal bier een enkele keer drinken bij de nasi, nooit een kenner worden, maar dat is niet erg. Ieder z’n vak.

Toen kregen de liefhebbers nog een cursusje biertappen en dat mochten ze ook oefenen. Er waren talenten bij. We bleven met z’n allen hangen op straat, waar het heel gezellig was. Den Bosch was één groot terras. Apeldoorn heeft ook z’n gezellige momenten, hoor, maar Den Bosch ligt toch zuidelijker en dat is te merken!

Onze dag werd afgesloten met een buffet. Waarom dat een lopend buffet heet, terwijl je zélf in de benen moet? Dat was trouwens de moeite meer dan waard, hoor! Veel drinken, veel eten, in welke volgorde dan ook, en dan ook nog een zonnetje op je kop maakt dat het, onderuitgezakt in de bus terug, rustig is. We hadden er een mooie zonsondergang bij.

Een heerlijke dag, perfect georganiseerd en we hebben al onze ex-en weer eens gezien en kennis gemaakt met nieuwe mensen, die qua personeel nu het Looerf bevolken. Leuk!

Het mooie verhaal, dat Cockie had over “haar” jongens in het G-voetbaltoernooi deed mij denken aan een andere bijzondere voetbalwedstrijd op het sportveld bij ons werk, jaren geleden. Personeel tegen cliënten. Slechtziende cliënten. Dat lijkt een ongelijke en oneerlijke strijd, ware het niet, dat er bij het personeel ook enige lieden zaten, die het niet zo scherp zagen! Eén van onze collega’s zat onder een grote parasol aan de kant van het veld commentaar te geven voor de blinde klanten, die gewapend met toeters hun medebewoners zaten aan te moedigen. Die commentator zag het zelf ook niet zo goed, zodat uitspraken als: “er loopt een lange man richting het vijandelijke doel, ik dénk, dat het Jean is!” voor veel hilariteit zorgden. Nou ja, ze verloren wel, de revalidanten, maar de lol was er niet minder om.

De meeste lol hebben we gehad om de marechaussee, die op de fiets kwam aanrijden om te vertellen, dat we niet zo’n lawaai mochten maken, want “de prinses had er last van”. Die prinses was Margriet, onze buurvrouw op ’t Loo. We vonden het flauw van d’r. Zó vaak gebeurde er niet iets lawaaiigs op het sportveld. Maar om het goed te maken hebben we haar uitgenodigd op de thee en ze is nog gekomen ook! Ze bleek erg aardig. Ze heeft toen een rondleiding gehad door de instelling, want ze kende haar buren niet.

De week daarop was er weer een voetbalwedstrijd op het sportveld. De marechaussee tegen ons personeel. Verloren, ja. ’t Zijn bikkels, hoor, die marechaussee-jongens. Staan de hele dag het hek van Pieter en Margriet te bewaken en dan is zo’n doeltje natuurlijk maar een makkie………!

Onze dochter woont met haar gezin nogal riant en dat is mooi. Omdat ze met vakantie is ga ik er deze week veel langs voor de kat, de planten en de post en zo kwam ik iets te weten, dat ik anders niet had opgemerkt. Zij krijgen op hun adres heel andere folders van Wehkamp dan wij! Folders met dure merken d’r in! Ze zijn een doelgroep, die wordt geselecteerd op hun chique adres. En dat in onze familie, gôh!

Wij merken ook geregeld, dat we een doelgroep zijn, hoor, maar wij krijgen de “grote maten”-, wijn-, cultuur-en Rijnreizen-, en medische hulpmiddelen-boekjes in de bus. Plus niet te vergeten de folders, waarin staat hoe we onze spieren en gewrichten en alle andere organen in optimale conditie moeten houden. Met een foto van een paar stralende, joggende grijsaards erbij, die dat kennelijk al gelukt is.

Men raadt ons ook graag aan wat we met ons geld moeten doen om daar meer van te maken. Daar zijn we niet al te best in, want we geven te makkelijk uit. Nee, dat wordt helemaal niks meer met Wehkamp……

Van een vriendin die, net als ik, met een blinde man is getrouwd, hoorde ik een erg lollig verhaal. Haar man was, toen ze hem in 1965 leerde kennen, in het bezit van woordenboeken: Nederlands-Engels, Engels-Nederlands, Nederlands-Duits en Duits-Nederlands. In braille. Zestig banden van 15 centimeter dik, een paar meter boek dus. Niet om in de huiskamer te zetten en het ging dus naar de zolder. “Even een woord opzoeken” was training voor geest én lichaam!

Voor de blinde computerbezitters met een leesregel is het opzoeken van een vertaalwoord tegenwoordig een fluitje van een cent dus ze wilden eigenlijk wel van die boeken af. De papierinzameling van de basisschool in hun straat was zeer welkom. Er werd bovengemiddeld gedoneerd.

Van de buurman hoorden ze de volgende dag, dat hij schoolkinderen “met van die dikke boeken”had zien sjouwen! Er ging toen al een belletje rinkelen bij de familie! Helemaal toen een andere buurman, met wie Jan, de man van onze vriendin, altijd meerijdt naar het shantykoor waar ze beiden in zingen, kwam vertellen, dat een kennis van hem in het bezit was van twee, helaas niet complete, woordenboeken in braille: Engels en Duits.

Voordat hij ze aanbood op de rommelmarkt op Koninginnedag, wilde hij eerst even weten “of het niks was voor die blinde man, die altijd met de buurman meereed”…..?

Ons is iets dergelijks overkomen met een rhododendronstruik. Het ding was zielig en verpieterd, vertikte het om te bloeien en ik had het helemaal gehad met ‘m. We woonden in Groningen vlak bij de spoorbaan, waar een rommelig veldje was, waar we hem op een donkere avond zo’n beetje ter aarde hebben besteld. Terug naar de natuur zogezegd en we waren er van af.

Onze buurman werkte “bij het spoor”, zoals dat toen heette. Hij had nachtdienst gehad en kwam ’s morgens thuis met onze struik. Tegen ons mopperde hij over het feit, dat “mensen zomaar een goeie boom weggooiden!”. We hebben hem nooit durven zeggen, dat het ónze “goeie” boom was!

Hij groef hem liefdevol in, op nog geen twee meter van zijn oude standplaats en hij heeft er jarenlang prachtig gebloeid. ’t Kreng! Liefdevol, dat zal het verschil wel geweest zijn…….

Er was iets mis met het braillehorloge van mijn echtgenoot. Nu is een braillehorloge er op gemaakt om “op de tast” de tijd waar te nemen. Je klapt het glazen dekseltje open en voelt vanuit het midden over de wijzers hoe laat het is. Oké, niet op de seconde, maar dat is toch alleen maar een verzinsel van digitale freaks. Maar de grote wijzer zat niet helemaal jofel en daardoor kwam de relatieve nauwkeurigheid wat in het gedrang. Dat kon zomaar een kwartier schelen en ook blinde mannen zijn graag bij de tijd.

Omdat we toch in de stad waren gingen we even langs bij een winkel, waar ze duidelijk zichtbaar horloges verkochten. Daar zijn er veel van in een winkelstraat. Wij waren bij Luigi Lucardi, een door knappe dames bemande zaak. Ze hebben er mooie spullen, maar een braillehorloge hadden ze er duidelijk nog nooit gezien. Niet erg, een keer moet de eerste zijn. Na uitleg van wat wij dachten dat er aan de hand moest zijn nam de juffrouw het horloge even mee naar achteren, waarna ze de diagnose kwam bevestigen, iets dat ze met de wijzer niet kon. Het moest worden opgestuurd naar een “reparateur” en dat kon meer dan veertien dagen duren. Zolang tijdloos rond te lopen leek mijn ega niks dus we hebben het horloge weer meegenomen. We moeten op zoek naar een horlogemaker. Die zijn niet zo dik gezaaid, want ze hebben liever dat je iets nieuws koopt. Zo gaat dat met wel meer dingen tegenwoordig en ik heb daar wat moeite mee soms.

Horlogemakers staan in het rijtje van de “oude ambachten” samen met de schoenmakers, de stoelenmatters, de scharenslijpers………

Daar ben ik weer. We hadden een geslaagd weekje met veel muzikaal plezier en daar doen we het natuurlijk voor. Veel leuke mensen ontmoet, waaronder véél kinderen, want het was “tulpvakantie”. Iedereen deed geweldig mee met onze activiteiten en dat werkt voor ons leuk. Lekker veel kunnen lezen en nog gelopen ook.

We hebben allerlei weersomstandigheden gehad: van zon, regen tot een dik pak sneeuw. Geweldig voor al die kinderen natuurlijk! Het was voor de Zwitsers zelf ook heel uitzonderlijk dat er zoveel sneeuw was zo laat in het jaar. Wintersport in mei, verzin het maar! Maar de sleetjes waren zo weer voor de dag gehaald en ze hadden gillend plezier al die koters. De volgende dag was het vanwege de zonnewarmte toch allemaal al weer aardig weg en deden de meibloemetjes gewoon weer of er niks gebeurd was. En dat alles in één week.

Vandaag gingen we weer over tot de orde van de moederdag. Ook die was gezellig en deze moeder is verwend door haar kroost! Waar het vanmiddag ook érg gezellig was trouwens, was bij de afhaal-chinees. Alle moeders hadden kennelijk kook-vrijaf gekregen. “Moeder betaalt!”, riep een man. Het was er zo druk, dat iedereen er een beetje ballorig van werd. Als er een nummer werd afgeroepen riepen ze “Bingo!” en meer van dat soort gein. Er stonden zoveel mannen te wachten, dat ze maar met z’n allen aan het bier gingen. En die chinees maar tappen! We hebben bijna een uur zitten wachten op onze bestelling, maar ik heb me niet verveeld! En moeder hoefde niet te koken dus mij hoor je niet klagen, zelfs niet over de rekening…….!