Vanmiddag in de stad wemelde het van de overvalwagens, politieagenten en dan niet van die gewone, nee, échte ME-ers! Wat wij van ze gezien hebben was, dat ze gein stonden te maken, sigaretjes te roken en wat te drinken hadden. Geen actie dus, want dat hebben we net gemist.

Het verkeer was nog wel een zooitje, maar gelukkig mochten we van een gestresste verkeersregelaarster wel de parkeergarage in. Wat was er nou allemaal aan de hand in Apeldoorn?

Nou, vorige week kreeg op democratische wijze de Nederlandse Volks Unie, een extreem-rechtse club, toestemming van de gemeente voor een demonstratie tegen teveel islam in Nederland. Lieden, die tegen die demonstratie waren en die ook wilden voorkomen waren “Dwars!”, een jongerenafdeling van Groen Links en de “Anti Fascistische Aktie”. Groen Links had wel toestemming om te demonstreren en de AFA niet, hoewel ze allebei hetzelfde wilden.

De burgemeester en de hoofdcommissaris van politie vonden dat ze niet konden instaan voor de veiligheid van het volkomen óngeïnteresseerde Apeldoornse winkelpubliek en een uur voor de demonstratie kreeg de NVU te horen, dat het feest niet doorging. Ja, en hoor es, iedereen had erop gerekend van beide kanten dus dat kon natuurlijk niet goedkomen! Rellen bij het station, tien arrestaties (een te behappen aantal), er werd wat met stenen gegooid en over de rails gelopen. kortom, dat was nog eens wat anders dan het Prijzencircus van V&D!

Een eenzame wel-geïnteresseerde Apeldoorner had nog een spandoek gemaakt tegen die rechtse jongens: “Het zal je kind maar wezen: geen geheugen en blind”. Daar is over nagedacht.

Aan het eind van de middag werd er omgeroepen dat er soep was bij het station voor de liefhebbers. Kijk, en dat vind ik dan weer zo gezellig, hè? Dan valt het allemaal toch nog mee. De politiepaarden ( wel zes) zijn er weer eens even uitgeweest, ook niet meer gebeurd sinds Sinterklaas. De helicopter boven het centrum, het leek verdorie net echt allemaal.

De NVU zegt, dat ze over twee weken terugkomen. We zullen de hekken van de Apenheul vast voor ze openzetten……

Als je als kind een bril moest dragen had je het op school niet zo makkelijk. Vaak was die bril een reden om je te pesten. Net als rood haar. Brillejood en vuurtoren waren zo’n beetje de aanspreektitels als ze het daarbij lieten, de klasgenoten.

De tijden zijn veranderd. Sinds Harry Potter en Jamai is een bril een pluspunt. Zij dragen geen bril, maar een BRIL. Duidelijk aanwezig. En rood haar wil iedereen tegenwoordig. Pippie Langkous was wat dat betreft de baanbreekster.

Toen ik een jaar of dertien was moest ik een bril en dat vond ik niet leuk. Ik vond mezelf al niet zo geweldig en dan ook nog eens een bril. Ik heb er erg mee gesjoemeld. Zodra ik er zelf iets over te vertellen had droeg ik geen bril meer.

Op een gegeven moment moest ik aan een leesbril, die ik constant kwijt was en aan een touwtje om m’n nek….sommige mensen kunnen dat: chic kettinkje er aan en dan met de bril zo op het puntje van hun neus even een prijsje bekijken in een winkel. De Gretta Duisenberg-style, zal ik maar zeggen. Ik heb dat niet . Dus altijd zoeken naar mijn bril.

Toen bleek, dat ik vooral bij het autorijden, ook voor in de verte een bril nodig had, heb ik er maar een dubbelfocusje van laten maken en ben ‘m permanent gaan dragen. Een hele rust moet ik zeggen. Gewoon een mens met een bril.

Er zijn mensen die er mét bril nou eenmaal beter uitzien dan zonder. Catherine Keyl heeft haar ogen laten laseren met de Q-Sight lasertechniek , samen met Linda de Mol, Patrick Pauwe, Jack van Gelder, André van Duin en Jan Lammers om maar eens een paar kapitaalkrachtigen te noemen, want dat moet je wel zijn. Maar gek, met name Catherine vond ik mét bril veel pittiger, niet zo’n blotebillengezicht. En ze heeft niets meer te verbergen, ook haar rimpeltjes niet. Ik wel.

Een meisje zit op een balcon, zelfs op de rand van het balcon, waardoor ik denk:”Mens, duvel niet naar beneden!”. Goed, dan verschikt ze iets aan d’r haar, het lijkt of ze daarbij in een spiegeltje kijkt, maar nee: ze fluistert in een mobieltje “I love you!”. Volgende plaatje. Een man staat in een overvolle tram en ontvangt op zijn telefoon die zicht- en hoorbare liefdesverklaring, waar hij zo te zien behoorlijk verguld mee is, want hij laat de hele tram meegenieten en maakt zo voyeurs van de omstanders. Dat is toch niet leuk al is het mooi dat het kan.

Het zou wel wat geweest zijn voor mijn opa en oma, die communicatie op afstand met beeld erbij. Mijn opa was hofmeester op de “grote vaart”, zoals dat heette. Dat hield in, dat hij een half jaar van huis was en daarna drie maanden verlof had. Ze hielden contact via brieven, die mijn oma stuurde naar de eerstvolgende haven, die mijn opa aandeed. Deed ze de brief niet tijdig op de bus dan duurde het weken voordat hij was nagestuurd, áls ie ‘m al kreeg.

Nieuws werd op die manier oud nieuws. Overleggen over huishoudelijke zaken, scholen van de kinderen en voorkomende ziektes had weinig zin, want in het laatste geval liep het desbetreffende kind allang weer gezond rond te springen voordat pa er van wist. Mijn oma was dus een zeer zelfstandige vrouw.

Zoals die keer, dat ze met alle zeven kinderen verhuisde. Verhuizen was in die tijd, eind jaren dertig , goedkoper dan een nieuw behangetje. Ze had dat waarschijnlijk wel geschreven aan opa, maar ja, die brief…? In ieder geval stond hij bij thuiskomst voor een leeg huis en vroeg zich af waar zijn gezin gebleven was. Navraag op het stadhuis van Amsterdam leerde hem dat de familie zich in Weesp had gevestigd.

Oma was zo gewend alles in haar eentje te beslissen, dat ze na zo’n dag of tien wel uitgecommuniceerd waren en opa al gauw in de weg zat. Hij sprak z’n talen en had steeds snel tijdelijk werk bij Americain of het Amstelhotel. Ik zie nog voor me hoe hij zijn pak met slippenjas aandeed. Omdat hij op de fiets naar z’n werk ging, knoopte hij die slippen om z’n middel, deed z’n overjas er overheen en ging. “So long!”, zei hij altijd, want zoals gezegd: hij sprak z’n talen. Verder weinig spraakzaam. Dat krijg je op zee. Ik had een goeie opa, leuke man.

Het gaat alweer wat beter, maar ik ben een beetje grieperig de laatste dagen. Ik heb in het najaar een griepprik gehad dus ik ga er nu maar van uit, dat, als ik die niét had gehad, ik nu voor Pampus had gelegen in plaats van “alleen maar” koppijn te hebben en verkouden te zijn. De klassieke vogelpest is erger.

Vanwege mijn hangerige status hebben we gisteravond een deel van het Nationale Songfestival gevolgd. Wat een opgeklopte ellende is dat! We waren het wel aardig eens met wie er won, als het dan toch iemand moet zijn, maar Loes Luca is voor mij echt afgegaan als een gieter. Waarom moest die presentatie zo raar franserig? Ze kan veel, maar ik vond dit een belediging voor de Fransen. En een cabaretliedje leuk brengen kan ze, maar zingen moet ze verder laten. Nou ja, de tijd moest opgevuld worden, zodat iedereen z’n telefoonrekening kon opjagen met bellen en sms-en om te stemmen.

Ik vond destijds die presentatie in de Arena met WA en Máxima ook al zo erg en deze keer was het minstens zo vreselijk. Laat ze het maar klein houden. Dus: Ja zuster? Néé zuster! Bovendien heeft deze toestand uitgesmeerd over al die zaterdagen waarschijnlijk meer gekost dan dat ze er internationaal in Riga aan zullen kunnen uitgeven!

Je lekker ergeren is kennelijk goed voor de gezondheid. Ik heb daarna lekker geslapen en voelde me vanmorgen al beter. Verschillende technische mannen hebben er trouwens voor gezorgd, dat deze pagina er ook weer wat beter uitziet! Ik kan vanaf nu reacties verwachten op mijn geschrijf en dat vind ik wel leuk. Vooropgesteld, dát er iemand reageert dan. Movable Type in plaats van Blogger is volgens de kenners ook een verbetering. Ik ben dus blij én dankbaar voor de hulp, mannen! Neem er een op mijn gezondheid (de kosten daarvan verrekenen we later!) want dat is nog wel een beetje nodig……

Als ex-werknemers in de gezondheidszorg krijgen we van onze tegenwoordige broodheer. de PGGM van tijd tot tijd een mooi magazine thuisgestuurd. “Eigen Tijd” heet het en het staat vol met leuke artikelen. Deze keer ging het ook over humor als medicijn.

Het is een bewezen feit en ik heb dat ook zelf gezien, dat het moeilijk werken is met mensen, die niet met humor naar hun situatie kunnen kijken. Die is ook weinig humorvol als ze op “de zorg” aangewezen zijn geraakt en altijd iemand nodig zullen hebben. Dan valt er weinig te lachen, maar als je er toch in slaagt te relativeren met behulp van wat humor is dat gezond, zegt het artikel.

Een wetenschapper met verstand van “lachen” heet een gelotoloog.Wist ik niet, zoals ik ook niet wist wat er in je lijf gebeurt als je lacht. Dan maak je namelijk achtereenvolgens adrenaline, immunoglobuline en endorfine aan. In die volgorde geproduceerd ontspant het je, geeft extra energie en zelfs weerstandsvermogen. Bovendien vermindert het de kans op een hartinfarct. En dat allemaal omdat je eens lekker lacht. Het zou constant carnaval moeten zijn, hoewel ik daar ook minder lachwekkende kanten aan vind zitten, maar dat ligt aan mijn gevoel voor humor. Herman Finkers zegt: “Humor heeft ook leuke kanten.De leukste grappen zijn spontane, niet-bedachte grappen. Maar ja, bedenk die maar eens”.

Een erg “leuk” verhaal vond ik over een katholieke moeder op haar sterfbed, altijd een humoristisch mens geweest, die in bijzijn van haar treurende familie werd “bediend”. Na de plechtigheid viel er een ongemakkelijke stilte, waarin moeder zei: “En moet ik nou dood?” Iedereen lachen en de spanning was weg. Humor.

In ons werk, als er iemand een kop koffie over tafel mepte in zijn blindheid en te horen kreeg : “Goh, zeg, je lijkt wel blind!” werkte het ook zo. De “embarrassment” was meteen weg, er werd vrolijk opgedweild, hoewel het zeer belangrijk was dat degeen die de opmerking maakte zelf ook blind was. Van een ziende was het uiteraard geen humor geweest!

Humor helpt ontspannen, de mensen hebben het al zwaar genoeg, voor de werkers maakt het de arbeid een beetje leuker om te doen en zoals boven het artikel stond: “Humor is de kortste afstand tussen twee mensen”. Tussen wel meer mensen, denk ik……..

Het mooie weer maakt actief, zeg! We hebben de schuur eens uitgemest en dat was hevig nodig, want het was lang geleden. Het aardige is dan dat je van alles tegenkomt, waarvan je vergeten was dat je het had. En dat je dus niet nodig blijkt te hebben, want anders had je het wel gemist.

We kwamen ook een paar zakken verdroogde en verpulverde bloembollen tegen en kijk, dat spijt me dan. Die ben ik dus vergeten te planten om allerlei redenen en daar voel ik me schuldig over. Niet omdat ik het zonde van het geld vind, maar ik heb ze de kans op een bloeiend bestaan ontnomen, stom mens dat ik ben.

Maar met de rest van de gevonden spullen hebben we o.a. de buren en het Kringloopcentrum blij gemaakt. We hadden een nog goed werkende plafondventilator liggen en mijn buurvrouw kan nu van de zomer gekoeld op haar werkkamer haar naaiwerk verrichten. Dat zag ze helemaal zitten. Bij het Kringloopcentrum word je altijd zo uitgebreid bedankt voor alles wat je komt brengen, daar voel ik me dan ook weer niet lekker onder. Want ik ben alleen maar verschrikkelijk blij, dat ik met een lege achterbak naar huis kan en mijn rommel kwijt ben. Leuk is, dat die mannetjes van het Kringloopcentrum altijd meteen even kijken of er iets van hun gading bij zit, hoewel ze dat wel niet zullen mogen van hun baas. Als ze d’r maar gelukkig mee zijn.

Nou de zolder nog, maar daar moet het eerst maar eens voor gaan regenen……..

Vanmorgen hebben we eens gekeken naar het programma Business Class van Harry Mens. Niet, dat we daar nou echt in geïnteresseerd zijn, want het sluit niet helemaal aan bij onze laag van de bevolking, zal ik maar zeggen, maar omdat Bob Bullee, een blinde zanger, die ooit onze cliënt is geweest op revalidatiecentrum Het LooErf een optreden had samen met Jan Vayne, die meer haar heeft dan hij. Dat wilden we wel eens zien en horen. “My way” zong hij en we wisten al, dat hij dat goed zou doen.

Hij heeft veel moeite gehad om in het juiste circuit terecht te komen, want al zing je nog zo mooi, als je de juiste mensen niet kent kom je nergens, zo werkt dat nou eenmaal. En als je bovendien fysiek nog iets mankeert kun je het, als mensen zich niet sterk willen maken voor je, helemaal wel vergeten. Nu mocht hij, met zijn nieuwe cd in de hand, commercie bedrijven door die gewoon aan te prijzen.

Bij Harry zitten de ondernemers (en van hun bedrijfsfeesten moet Bob het misschien wel hebben!) te wachten tot ze hun zegje mogen doen over hun bedrijf en hun activiteiten en, naar ik me heb laten vertellen, mogen ze daar nog aardig voor betalen ook, want ook Harry Mens is ondernemer.

Na Bob hebben we de tv maar weer uitgezet, hoewel Willem Vermeend,( proféssor Willem Vermeend, zei Harry met nadruk, want titels daar houdt hij wel van) een PvdA-er ook nog , kwam vertellen over de economie. Ik vind, dat hij dat beter ergens anders kan doen en niet in die omgeving van hapjes, drankjes, high teas en koude buffetten. En waar ze aanprijzen hoe je als man je borsthaar kunt laten weglaseren, want borsthaar is úit, heren! Weglaseren is met een “s” en niet met een “z”, dát kun je alleen maar met je geld. Barney de Darter vertelt dat hij op z’n hoofd haar heeft laten bijplanten bij diezelfde firma en dat ie daardoor veel gelukkiger is. Zouden ze dat borsthaar eigenlijk recyclen…..?

Wat ik niet begrijp is dat zoveel mensen voorgeven dat ze een gloeiende hekel hebben aan Ikea. Waarom? Als het je stijl niet is, dat Skandinavisch, nou ja, dan kan ik het wel begrijpen, maar er zijn zoveel neutrale handige ontwerpjes, vooral voor mensen met kinderen, dat je er altijd wel aardig slaagt.

Menig student of eerste-huis-betrekker, die al veel geld heeft moeten uitgeven aan de basis van verf, behang en vloerbedekking, vond bij Ikea, al is het misschien totdat je toe bent aan Jan des Bouvrie (!), toch redelijk goedkoop die noodzakelijke boekenkast, bureau en (slaap)bank. Hoewel het altijd wat tegenvalt vanwege die toch wel handige wasmand, die prullebak en die soepkommen, die echt te goedkoop waren om te laten staan en ja, glazen moet een mens toch ook hebben, zodat je toch met een volle kar in de lange rij bij de kassa staat, onderwijl bedenkend of je nou wel of niet een papieren tas nodig hebt.

Wij kochten, toen we in Apeldoorn kwamen wonen een twee-en-een-halve meter lange bank bij Ikea, de Björn, als ik het goed onthouden heb. We hadden in die tijd een stationcar als auto, niet klein, maar twee-en-een-halve meter bank stop je er niet in. Hij moest dus op het dak. We hadden ‘m goed verankerd, maar door z’n lengte zwiepte hij toch wel een beetje. Hij was zo lang, dat ik door de voorruit kon zien hoe hij bewoog en ik vond het éng!

Iederéén vond het eng, behalve Pa, die het toch niet zag. Maar bezorgen vonden we vanwege de geringe afstand Duiven-Apeldoorn zonde van het geld. De weg Arnhem-Apeldoorn was toen nog tweebaans en slibde dagelijks dicht door filevorming. Ik ben nog nooit zo blij geweest met een file, want daardoor reed ik 15 km per uur en dat was hard zat. Het was op dat moment nog droog, wel al dreigend en precies op het moment dat we bij huis waren begon het te hózen.Björn werd zeer snel, onder begeleiding van woorden, die niet in Van Dale thuishoren, maar er waarschijnlijk wel in staan, van de auto gesjord en binnen op z’n plaats gezet, waar hij ons vele jaren comfortabel heeft laten zitten, liggen en hangen.

Toen we op ‘m uitgekeken waren was hij nog in zodanig goede staat, dat we met hem zijn gaan leuren bij collega’s, familie en vrienden. Gelukkig was er iemand, die een zoon had die op z’n studentenkamer behoefte had aan zit- en logeergelegenheid voor niet meer tot verkeersdeelname in staat zijnde vrienden en zo is Björn naar Enschede verhuisd. Ze hebben nog klemgezeten met ‘m in het trapgat, maar dat was toen ons probleem niet meer.

Voor mij dus geen kwaad woord over Ikea en ik schaam mij er niet voor, dat ik er eens in de zoveel tijd weer eens even langs wil. Al is het maar voor de nieuwste trends, die ik soms meer dan afschuwelijk vind, maar ik zeg het die kaasmeisjes na: dát is heel persoonlijk natuurlijk! De basis blijft me aanspreken én de Zweedse gehaktballetjes met cranberrysaus…..!

p.s. Ik heb géén aandelen.

Terwijl ik vanmiddag met m’n gedachten in Amsterdam was, maar lijfelijk in Apeldoorn een wasje stond te strijken, luisterde ik op de radio naar het verslag van de demonstratie tegen elke oorlog en die tegen Irak in het bijzonder. Een en ander werd afgewisseld met een verhaal van een archeoloog uit Leiden, die onder andere vertelde, dat de bakermat van onze westerse beschaving uitgerekend in Irak ligt.

Zo werden aan de Euphraat en de Tigris de eerste echte steden gesticht, ontstond in die contreien de eerste geschreven taal, het spijkerschrift en kwam er handel tot bloei. Hij had voorwerpen bij zich, die daar gevonden waren en de interviewer deed aandoenlijk zijn best alles zo duidelijk mogelijk voor de luisteraar te beschrijven. Radio is tenslotte televisie zonder beeld.

De archeoloog gaf hem een aardewerken kom in handen. “Hoe oud is dit ding nou?”, vroeg de radioman. “Zo’n 2200 jaar voor Christus”, zei z’n gast. “Dat is lang geleden! Eh…even een vraagje: hoeveel is zoiets in deze tijd nou waard?”. “In géld, bedoelt u?”. De vragensteller kon er geen draai meer aan geven, want ja, dat bedoelde hij wél!

Maar de oudheidkundige wilde er wel een gooi naar doen. “Hier in Nederland niet zoveel, want dit soort materiaal hoort in een museum en niet bij een particulier, maar in Londen of Parijs…nou, toch gauw zo’n vierhonderd euro”. “Dan zet ik ‘m maar gauw neer”, zei de interviewer. “Histórisch gezien onbetaalbaar!”, zei de archeoloog, “en er ligt nog zoveel interessants in Irak, dat nog niet is ontdekt en als ze bommen gaan gooien…”.

Er wóónt ook nog zoveel interessants in Irak en daar waren al die mensen voor bij elkaar in Amsterdam en in Londen en in Berlijn en in Madrid en in New York enz. enz……..

Op aanraden van Cockie heb ik ook maar eens laten uitrekenen wat de komende dagen horoscopisch gezien voor mij kunnen betekenen. Niet, dat ik er in geloof, maar ach, een vingerwijzing uit de ruimte, afkomstig van Pluto, Venus of Mercurius, je weet ’t niet, hè, in deze spannende tijden.

Nou, daar gaat ie dan. Woensdag, vandaag dus, zou ik spanningen in mijn relatie moeten hebben gehad. Nou, als mijn ega me nog dwars wil zitten moet ie opschieten en even naar boven komen, want hij heeft nog een kwartier woensdag. Voor de donderdag wordt voorspeld, dat ik snel geïrriteerd zal zijn. Daar zal niet zoveel kans op zijn, want ik ben morgen de hele dag in m’n eentje thuis, heb wel zo het een en ander te doen, maar nou niet direct iets waarvan ik geërgerd zou kunnen raken. Ik wacht maar af. We hadden al een ergerlijke stroomstoring van de week en dat zou wel weer kunnen natuurlijk.

Vrijdag zal ik mijn gevoel voor verhoudingen kwijt zijn. Zo, dat is niet mis, zeg! Zou mijn echtvriend een verhouding begonnen zijn? Daar zou ik inderdaad weinig gevoel voor kunnen opbrengen, denk ik. De gemoederen zullen volgens mijn horoscoop verhit raken. Ja, dank je de koekoek! Na meer dan veertig jaar een verhouding! Is ie nou helemáál gek?

Maar eens even kijken wat de zaterdag brengt, want we moeten ook samen de boodschappen nog doen. Ach gut, ik twijfel aan mezelf en ben ontmoedigd. Wat wil je, na zo’n vrijdag….Ik denk, dat ik maar in winterslaap ga met ingang van morgen. De rest van deze week wordt het toch niks.

Nou, de zondag wordt ook nog genoemd in het rijtje van voorspellingen. Maar eens even kijken: Há! De Maan passeert mijn Jupiter op een afstand van 120 graden! En dat is supergoed, zegt mijn horo. Ik straal de hele dag warmte en vriendelijkheid uit. Ja, iemand moet het doen, hè?

Als je op Lars z’n “polletje” kijkt dan voorspellen daar diverse koffiedikkijkers heel andere gebeurtenissen rond deze datum. Maar misschien passeert de Maan ook Bush z’n Jupiter wel op een afstand van 120 graden en gaat hij warmte en vriendelijkheid uitstralen! Als dát zou kunnen, dan geloof ik vanaf dan heilig in horoscopen. Maar nu even niet.