Eten wat de pot schaft…..

.....dat ziet er allemaal gezond uit, nu alleen er nog iets onuitsprekelijks van maken.....

…..dat ziet er allemaal gezond uit, nu alleen er nog iets onuitsprekelijks van maken…..

Verbeeld ik me dat nou of gaat het tegenwoordig overal steeds maar over eten? Dat het gezond moet en dat iedereen daar zijn mening over heeft en er ook best wel verstand van heeft als men iets beweert, neem ik direct aan. Het gaat tenslotte over de volksgezondheid als uitgangspunt. Maar als je soms die kook- en bakprogramma’s op de televisie volgt, nou, dan wordt er erg makkelijk over alle calorieën heengestapt. De nadruk ligt op ‘het grote genieten’. Het woord voeding komt niet ter sprake.

Ik heb er niet veel verstand van, hoor, dat scheelt ook natuurlijk. Het was bij ons thuis vroeger “eten wat de pot schaft’. Dit weekend hebben we op uitnodiging van een vriend gegeten in een Balkanrestaurant. Dan moet ik me veel laten uitleggen, maar lekker was het wel, dat Zagreb-menu. We kregen als appetizer-drankje, waarvan ik natuurlijk de naam niet weet, een krentenwijntje, dat mij zeer blozende wangen bezorgde, al na twee kleine slokjes. Zoiets schuif ik dan door naar mijn kloris, die nergens van bloost. Zoals ik ook een deel van de enorme lap vlees, die ik voorgeschoteld kreeg, wel met ’n heerlijke saus en groenten, hoor, aan hem overdeed. Een restant terug naar de keuken vind ik zielig voor degene die al dat heerlijks heeft bereid en bovendien ben ik van voor de oorlog. Dan kijk je toch anders tegen voedsel aan. En kloris is een geweldig innemende persoonlijkheid.

Je hebt natuurlijk een heleboel fijnproevers vandaag de dag. Je kunt eten vanuit alle windstreken. Dat is leuk en interessant ook nog. Maar de vreemde benamingen van al die gerechten onthoud ik niet. Van kruiden weet ik alleen zo’n beetje wat mijn moeder ook al gebruikte. Ik ben dus gewoon een eenvoudige kok van niks. Maar wát ik maak vinden mijn huisgenoten doorgaans prima en dat stemt mij tevreden. Dan laat ik het extravagante wel over aan de kookliefhebbers en de professionals. En dat is genieten, hoor…..


Kustvaartuig…..

Volgens het woordenboek ben ik een boot. Een logger. Een andere verklaring van het woord staat er niet bij. Nou vooruit, dat moet dan maar. Ik hou wel van water. Gisteren was het 15 jaar geleden dat ik een vaartuig werd. Toen ik met Elswhere.org begon. Met veel hulp uiteraard, want veel verstand had ik er nog niet van, maar schrijven vond en vind ik leuk. En die hulp heb ik in technische zin nog wel es nodig, maar die is gelukkig direct voorhanden.

In die vijftien jaar is er nogal wat veranderd natuurlijk. We zijn al zestien jaar met pensioen deze maand. Dan heb je geen directe collega’s meer, beleef je wat minder en leef je je dagelijkse gedoe anders dan iemand die nog in het arbeidsgebeuren zit. Maar de mensen die je spreekt zitten vaak in dezelfde positie, buren, de nu oud-collega’s met wie je nog contact hebt, je kinderen en kleinkinderen (uiteraard nog volop in bedrijf) ze houden je wel bij de les.

Mijn kloris is een enthousiaste tandemfietser met gezellige voorrijders, hij doet vrijwilligerswerk, waar ik hem ‘administratief’bij mag helpen, want er moet nogal eens wat geregistreerd worden en zo, de computer en telefoon zijn verder zijn (en mijn!) beste kameraden dus we hebben het gewoon nog druk genoeg. We hebben een goed leven, ook al zijn we oud. En wat is oud?

Toen mijn moeder veertig werd, stortte nog net niet haar wereld in, maar ze dacht het wel zo’n beetje gehad te hebben. Uit die tijd stamt de uitdrukking “het leven begint bij veertig”, denk ik. Om dergelijke mensen op te peppen. Ik word tachtig in november en mijn wereld stort nog lang niet in. Mijn wereld dan, wat de echte wereld doet daar ben ik niet helemaal zeker van. Ik tel heel vaak mijn zegeningen. En Elswhere.org is daar één van! Ik ben dus zo vrij nog even door te gaan…..

.....nou, met zo'n mooie ouwe logger wil ik wel vergeleken worden.....

…..nou, met zo’n mooie ouwe logger wil ik wel vergeleken worden…..


Vlog…..

Ja, sorry ik ben nog niet verder dan een ‘log’ en dat vind ik al mooi genoeg. Maar de vloggers zijn wel in het nieuws, zeg. En niet altijd positief. Ik ben nog uit de tijd dat er alleen radio was. Dat klinkt behoorlijk ouderwets, maar er wordt hier in huis ook vandaag de dag nog veel naar de radio geluisterd. Logisch misschien (of wel zeker eigenlijk) als er zich iemand met een visuele beperking in het pand ophoudt. Die volgt de televisie ook, hoor, we ‘kijken’samen het journaal en zo zegt hij het ook. Kijken kan op veel manieren.’Waarnemen’ klinkt wat overdreven, dus we kijken gewoon ergens naar. Punt.

Waar we ook altijd naar kijken is de vlog van Jan Willem uit Almere. Buiten-binnen-of stad, dat weet ik zo niet precies. Jan Willem is politieagent in Almere. Hij neemt zijn kijkers mee tijdens zijn diensten. Dan filmt hij wat hij meemaakt. Nou, dat is van alles, dat snap je. In Almere gebeurt wel wat. Hij draait zijn diensten op de motor ( dat vindt hij, geloof ik, het mooiste!) met een collega in de auto en het zal ook wel eens op de fiets gaan, denk ik. Maar snel ergens zijn gaat het beste gemotoriseerd natuurlijk.

De ‘verdachten’of ‘overtreders’worden altijd netjes afgedekt qua uiterlijk, dus daar kan niemand wat van zeggen. En hij is wereldberoemd aan het worden in Almere. Pubers willen met ‘m op een selfie, kinderen willen even op de motor zitten en hij is vriendelijk. Niet tegen iedereen, want hij kan verbaal ook behoorlijk stevig uit de hoek komen als iets in de benadering hem niet bevalt. Maar hij laat het vaak ook ‘bij een waarschuwing’. Zeggen de aangesprokenen nog ‘dank je wel’ook! De politie is je beste kameraad. Ja, ja. Vermiste kinderen (Pokémon Go!) worden
snel gevonden als Jan Willem op de motor alle paadjes en achterommetjes neemt.

Als ie terug is op het bureau moet ie dan nog alles registreren en verslaan, van overvallen tot inbraken. Hij zal de selfies wel achterwege laten. Ik vind zo’n vlog wel leuk, want hij vertelt er van alles bij. Wat wij mogen weten dan. En hij heeft verstand van vloggen ook nog. De moderne wijze van publieksvriendelijk communiceren. Maar wat nou als ie té beroemd wordt? Kan hij niet meer over straat en niet alleen in Almere, want hij wordt overal in Nederland gevolgd…..

.....hij valt wel op.....

…..hij valt wel op…..


Naoberschap…..

.....Gôh, zit je nou nog steeds niet bij xs4all.....?

…..Gôh, zit je nou nog steeds niet bij xs4all…..?

Onze Utrechtse zoon “appte” op de zogeheten ‘familie-app’, dat z’n internet eruit lag. Dat krijgt hij aangeleverd via Ziggo en daar was iets mis. Met toestemming van de buurman mocht hij gebruik maken van diens Wifi. Hij noemt dat ‘de 21e eeuwse variant van het kopje suiker’!


Een zaak van gewicht…..

Als we wat doordeweekse boodschappen doen en we moeten kiezen voor een mandje of een kar, is dat uiteraard afhankelijk van wat er meegenomen moet worden. Met een kratje Grolsch ga je niet lopen sjouwen. Ik sowieso niet, maar het manvolk denkt er ook zo over. Vast meer dan 15 kilo, toch? Ik heb er niet zoveel verstand van.

We liepen de winkelwagens nu dus voorbij, want er was kennelijk nog voldoende voorraad, ondanks de warmte. Ik zag een vader met een jochie van een jaar of vier een kar pakken en zijn zoon zag het wel zitten om in het kinderzitje vervoerd te worden. “Dat mag niet”, zei z’n pa. “Waarom nou niet?”, vroeg de jongen met zijn gezicht in de zeurstand. Zijn vader legde uit: “Op dit stoeltje staat: “tot 15 kilo” en jij bent al 22 kilo!”

.....tja, dat krijg je d'r nou van.....

…..tja, dat krijg je d’r nou van…..

Het joch klaarde helemaal op, omdat hij ergens te gróót voor was. Dat was zó leuk om te zien! Hij zal meestal het tegendeel horen. En hij kan al aardig tellen ook, denk ik. In ieder geval tot 22. Grote jongen…..


Niet zomaar gast…..

‘k Las dat zondagavond onze minister-president als gast aanwezig is in het programma Zomergasten van de VPRO. Eigenlijk vind ik dat een beetje vreemd. Niet dat ik Mark Rutte geen aardige man vind, hij valt best mee als ie niet teveel lacht, maar met de verkiezingen in aantocht, waarvoor partijen

.....hallo, ik ben een zomergast.....

…..hallo, ik ben een zomergast…..

campagnegewijs al aardig bezig zijn (foldertje hier, plannetje daar) hoort zo’n partijgebonden overheidsdienaar als een premier toch niet in een programma van een paar uur aan het woord te zijn.

Ja, ik hoor het iemand al zeggen: die man kan best interessante hobby’s hebben, een mooie muziek- of filmsmaak hebben, gezellig kunnen vertellen over wat hem bezighoudt en ik neem direct aan, dat hij zich zal onthouden van politieke uitspraken. Dat mag ik van harte hopen. En dat de interviewer hem daar ook niet toe zal verleiden. Ik vraag me af of dat te vermijden zal zijn.

Maar goed, laten we ervan uitgaan, dat dat lukt. Dat Mark Rutte geportretteerd zal worden als een gewone Nederlander met een goeie baan, geen makkelijke baan, maar dat wou hij zelf. Dan nóg zal hij zich als persoon kunnen neerzetten als iemand die je best zou kunnen kiezen als dat weer aan de orde komt. Een aardige, leuke, intelligente man, die lief is voor z’n moeder. Nou, daar zijn er een heleboel van. Maar die krijgen geen podium in Zomergasten…..


Out-of-the-box…..

Als ik op de radio wel eens van die vraaggesprekken hoor, met name van wat jongere mensen, dan besef ik dat als ik een beetje mee wil blijven doen in het blogwezen, me van wat moderner taalgebruik zal moeten bedienen. En me vlotter zal moeten uitdrukken. Uit mijn ‘comfortzone’ zal moeten komen, zal ik maar zeggen. Cool, toch?

Nou heb ik laatst een paar makkelijke linnen schoenen gekocht, ’n soort gympies, die ze ‘sneakers’ noemden. Dat is het Engelse woord voor “sluipers”, stiekeme schoenen dus. Begin ik toch goed, met mijn modernisering, waar of niet? Van vroeger herinner ik mij trouwens het woord “bordeelsluipers’, dat waren van die lage mannenschoenen zonder veters, waar ze nogal makkelijk in en uit konden stappen, vandaar, denk ik, die naam…. Maar mijn sneakers lopen lekker en dat was de bedoeling.

.....sneakers voor de export, stap je ook zo in en uit.....!

…..sneakers voor de export, stap je ook zo in en uit…..!


Ach, al die nieuwe uitdrukkingen, ik zal proberen ze een beetje op te slaan en ze er nonchalant tussen te gooien zo nu en dan. Je moet zoiets maar ‘een plekje zien te geven’. Als me dat lukt…..


Baltisch…..

We reden van de week achter een busje met een Litouws kenteken. Er wordt heel wat geklust en gebouwd in Apeldoorn en je ziet dus nogal eens een kenteken dat uit Letland, Estland of Hongarije komt of zo. Niks bijzonders meer. Zoals in dit geval een auto met een stel Litouwers er in.

“Dat schijnen heel goeie kraandrijvers te zijn!” zei onze zoon. Nou, dat wil ik best geloven als ze in de bouw zitten, maar toen zag ik mijn zoon grijnzen. En dan word ik achterdochtig. Toen, wel na enige tijd, het kwartje viel bij ons vond ik ‘m wel leuk. Hoe komt ie d’r op, hè? Lee Towers…..

.....best 'n end rijden met 'n kraanwagen.....

…..best ’n end rijden met ’n kraanwagen…..


Niks meer aan de hand…..

.....deze beweging gaat dus niet meer lukken, maar ik heb nog zoveel kootjes over: geef me de vijf.....!

…..deze beweging gaat dus niet meer lukken, maar ik heb nog zoveel kootjes over: geef me de vijf…..!

‘k Hoef niet meer terug voor die vinger! Ik voel er ook niet veel meer van. Het voorste kootje van mijn vinger schijnt niet meer bediend te worden door het bijbehorende gewricht en dat blijft een stijve toestand. Ik denk niet dat ik daar veel last van zal hebben, het gevoel in de vingertop is gewoon zoals altijd. Nou, als dat alles is mag ik niet mopperen. Ik heb mensen zien rondlopen en vooral rondrijden daar op die chirurgische afdeling waar wel wat meer mee aan de hand was én de voet én het been en wat er verder nog allemaal aan een mens vastzit. Heeft mijn antibiotica toch z’n werk gedaan en daar ben ik nu ook mooi vanaf.

Van mijn arm en schouder voel ik ook weinig meer. Nog een keer naar de fysio en dan is dat ook klaar! Geen medische molen meer, hiep hoi! Bij het bloedprikken moeten ze extra testen of er ergens geen ontstekingen de kop op steken, zei de chirurg. Dat heeft ie aan de huisarts doorgegeven door een paar toetsen op z’n computer te gebruiken en dat was het dan. Iedereen, die er belang bij heeft (en eigenlijk ben ik degene die daar het meeste belang bij heeft, nietwaar?) weet weer van alles over mij en in dit geval vind ik dat heel prima.

We gaan weer over tot de orde van de dag. Het weer wordt ook wat beter, zeggen ze. Hoewel ik erg vaak zeg: “Eerst zien, dan geloven!” ga ik er nu gewoon van uit. In Rio gaat het niet allemáál even gesmeerd, maar een hele hoop toch ook wel. Het moest alleen een beetje meer in onze tijdzone liggen, dat Olympische gedoe. We blijven er niet voor op, hoor! Maar dan hoor en zie je wel veel uit de tweede hand en niet live. Dat brengt mee, dat we lang zo enthousiast niet zijn, tenminste ik niet, als toen het in Londen was. Raar, maar waar. En die bankzitters op de televisie, ik vind er eigenlijk niks aan, práten over sport. Nou ja, mijn ongemakken zijn aardig over dus ik kan ook weer allerlei andere dingen gaan doen…..


Molen…..

Deze vrouw zit nog gevangen in de medische molen, vooral het ziekenhuis wil me nog niet missen met mijn linkerwijsvingertje. Aardige mensen allemaal, daar niet van, maar ik zit verdorie al vier weken onder de antibiotica. En dat is niet minder dan oorlog in je lijf, denk ik dan.
Ik ben alweer terug geweest voor foto’s en het was nog niet goed, zei de chirurg vorige week en hup! tien dagen antibiotica in de verlenging.
Vrijdag weer terugkomen.

Wat de fysiotherapie voor mijn gescheurde schouderpees betreft gaat het uitstekend. Ik kan van alles wel weer doen. Niet gaan sjouwen en tillen, zegt de therapeute, want hij hangt aan een draadje, maar ze is erg tevreden en ik ook natuurlijk. Sjouwen en tillen, daar heb ik zo mijn personeel voor. Onwillekeurig doe je wel es iets dat je beter had kunnen laten, maar dat is dan al gebeurd, dus tja. Ik denk dat ik sterke draadjes heb. Maar bij de fysio zijn we dus aan het afbouwen, daar ben ik blij mee.

Pianospelen met mijn stijve vinger moet ik nog even proberen, maar de therapeute vond dat wel een goeie oefening. Zij vond dat ik die vinger vooral moest blijven bewegen. Rechtop zitten tijdens het spelen, schouders omlaag is weer goed voor mijn pees aan een draadje. Ik zal wel blij zijn als ik niet meer zo nadrukkelijk met mijn body hoef bezig te zijn.

.....geef mij maar zo'n molen, wieken in de vreugdestand. Dat paard laat ik dan nog wel ergens.....

…..geef mij maar zo’n molen, wieken in de vreugdestand. Dat paard laat ik dan nog wel ergens…..

Ik word er zo zoetjesaan kriebelig van en als ik nou ook nog in behandeling moet vanwege mijn onvoorspelbare humeur.De zorgverzekering ziet me aankomen, zeg…..