Je zult als vrouw toch maar voor de voeten geworpen krijgen dat je ‘teert’ op je man! Minister Jet Bussemaker van Onderwijs beweert dat vrouwen die niet economisch zelfstandig zijn, dat doen.

Mevrouw Bussemaker zelf is een zeer slimme dame, die via ongetwijfeld hard studeren doctor in de politicologie en nog wat aanverwante onderwerpen is geworden en mede daardoor zit waar ze nu zit. Onderweg naar de top is ze zelfs ‘n keer van politieke partij veranderd en dan denk je toch na, zeg nou zelf. Ik ken haar persoonlijke omstandigheden niet en dat hoeft ook niet, maar ik weet wel zeker dat ze op niemand hoeft te ‘teren’. Dat ze tijdens het uitbreiden van haar kennis wel financiële bijstand zal hebben gekregen, zoals voor studenten gebruikelijk, is wel waarschijnlijk, maar om dat nou ‘teren’ te noemen is natuurlijk flauw.

Wat mij stoort in haar bewering is dat ze vrouwen over één kam scheert. Zo praat ze de minder fortuinlijken ( en dat in de dubbele betekenis) die niet hebben kunnen leren of studeren door omstandigheden waaraan ze weinig konden doen, een schuldgevoel aan. Schuldgevoel, daar weten veel vrouwen toch al alles van. Omdat ze, ook van de minister dus, van alles tegelijk moeten doen. En dat ook nog es allemaal goed willen doen.

De tijden zijn natuurlijk al veranderd. Een mán in z’n eentje achter een buggy of kinderwagen is allang geen gek gezicht meer. Ideaal zal het niet altijd zijn, maar dat mannen huishoudelijk gezien op hun vrouw ‘teren’ is niet altijd het geval meer. Taken delen is gewoon.

Ikzelf ben zo’n veertien jaar thuis geweest bij de kinderen. Hoe dat ánders had gemoeten in die tijd, zou ik niet eens weten. Ik ben alleen maar jaloers geweest op de studiemogelijkheden van mijn kloris, die hij had toen we de kinderen al hadden. Maar ik had de baby-, peuter-, en kleutertijd van ons viertal niet willen missen. Ik ‘teerde’ natuurlijk enorm, Jet, dat wil je niet weten. En dat veertien jaar lang. Ik was huishoudelijk gezien niet eens zo’n ster, hoor!

Aan de andere kant had ons vader een min of meer rustig thuisfront, waardoor hij aan onze gezinseconomie kon werken. En dat was ook best nodig. Ik had wel het geluk, dat ik ‘m nogal eens dingen moest voorlezen, omdat ze dat bepaalde studieboek niet hadden bij de bibliotheek of dat het niet zo snel kon worden omgezet in braille. En het was interessante stof ook nog.

Dat voorlezen deden we meestal ‘s avonds voor het slapen gaan. In bed dus. Nou, en dan zat ik allerlei interessants te vertellen over gesprekstechnieken en zo (Sociale Academie, hè) en dan moest ik regelmatig vragen : “Wat was het laatste woord?”, want dan dreigde onze student in slaap te vallen. Evengoed had ie ‘n prima eindlijst bij z’n diploma.

Z’n conservatoriumstudie heeft ie trouwens ook tijdens ons huwelijk gedaan. Was ook leuk, hoor, want dat ging over muziek en daar ben ik van. Toen heb ik veel geleerd over componisten en stijlen en zo. Hebben we met z’n tweeën nog dagelijks plezier van. Al was het maar bij quizzen.

Dus achteraf gezien heb ik meer geleerd dan geteerd toen ik economisch geheel afhankelijk was van mijn echtgenoot. Een heel apart soort economie was dat. Omstandigheden kunnen dus zeer verschillen per economisch oninteressante vrouw.

Ik denk, dat de minister dat maar goed in de gaten moet houden wanneer ze knuppels in kippenhokken gooit…..

Omdat andere bloggers, de échte dus, die ondanks getwitter en gefacebook toch nog gelegenheid vinden om hun blog bij te houden, las ik bij Stroomopwaarts.com  zijn ontboezeming over hoe burgers vandaag de dag bij van alles ingeschakeld schijnen te moeten worden.

We moeten meer voor elkaar gaan zorgen, dat scheelt geld in de zorgvoorziening, we moeten meehelpen om misdaden op te lossen, want ook dat scheelt geld. Bij de politie. En bij de nieuwsgaring is een burger sowieso onmisbaar. Als er een brandweer-of politieauto langs rijdt is er geheid iemand die dat twittert. ‘n Beetje journalist pikt zo’n bericht op, hoeft er eigenlijk niet eens bij te zijn en hij is misschien ook nog de eerste die het meldt. De nieuwe lichting journalisten is waarschijnlijk al helemaal gewend aan die burgerparticipatie.

Een van onze kennissen vroeger zou een goeie geweest zijn, zeg! Zodra ze ergens een paniektoeter hoorde sprong ze in haar auto en ging d’r achteraan. Dat waren nog eens tijden! En het was pure nieuwsgierigheid, hoor! Toch een mooie journalistieke eigenschap. Ze wilde vooraan staan als de eerste slachtoffers het huis uit werden gedragen. Hoe meer drama, hoe beter. En verder was het een hele, nou ja, redelijk, normale vrouw, hoor. Met kinderen en zelfs een baan. Maar wij vonden dit toch een behoorlijke afwijking. Ze had natuurlijk wel altijd mooie verhalen. En ja, uit de eerste hand. Waar vind je dat nog tegenwoordig…..?

Op gevaar af dat ik weer es voor een ouderwetse neuzelaar wordt versleten,  ik las weer iets raars in de krant: Een oma krijgt van een paar stadswachten een boete van 130 euro omdat ze haar kleinkinderen toestaat narcissen te plukken in een gemeenteplantsoen. Die boete had inderdaad wel wat meer aangepast kunnen worden aan ‘het vergrijp’, dat vind ik ook. Maar dat die oma het heel gewoon vindt dat de kinderen een bosje samenstellen voor hun mama, dat vind ik dan weer niet normaal.

Natuurlijk is het ‘n echt Telegraaf-opblaas-onderwerp, zoiets. En dat de PVV van Den Haag, waar het allemaal plaatsgreep, wil dat burgemeester Van Aartsen, liefst met ambtsketting natuurlijk en met  een bosje (gekochte) bloemen in de hand bij de misdadigers langs gaat om zijn excuses aan te bieden voor de onmenselijke afhandeling van een en ander, nou, daar moest ik erg om lachen. Hoe kómen ze d’r op!

Maar “Blijf met je tengel(tje)s van dingen af die niet van jou zijn” lijkt mij een mooi opvoedkundig lesje om uit te delen als grootmoeder. Vooral als ze nog zo lekker jong zijn, die kinderen. Je kunt er donder op zeggen, dat zoiets later toch een stuk moeilijker wordt. Met fietsen en scooters en zo……

Omdat zoiets tenslotte maar zelden voorkomt keken we vanmiddag “even” (want poeh, poeh, het duurde met mekaar toch wel erg lang allemaal, hoor….) naar hoe Willem-Alexander aan z’n nieuwe baan begon. Zijn toespraak viel me trouwens niet tegen. Hij heeft er wel zin in.

Deze halfbakken republikein is vanmiddag samen met haar volbloed dito naar een werkelijk práchtig concert geweest in de Apeldoornse Grote Kerk. We lazen erover in de krant en het programma sprak ons aan. De organisatoren hebben het programma uiteraard geselecteerd op de aankomende vorstelijke gebeurtenissen.

Ga maar na: “King Williams March”(Jeremiah Clarke), “The arrival of the Queen of Sheba” uit “Solomon”, het Orgelconcert in Bes en het “Halleluja” uit de “Messiah”(Händel), het Motet “Exultate Jubilate” van Mozart en als kers op de taart de “Krönungsmesse”. Van de ene W.A. voor de andere, zullen we maar zeggen.

Prima uitvoerenden ook. Het  Bachkoor Apeldoorn, het Parnassusensemble, bestaande uit leden van het Gelders Orkest, organist Hans Erik Dijkstra en de vier vocalisten: Titia van Heijst, sopraan, Yvonne Kok, mezzosopraan, Rein Kolpa, tenor en Drew Santini, bariton.Mensen, wat een kwaliteit allemaal! Dat moet fijn werken zijn geweest voor dirigent Joop Schets.

We hebben genoten en je bent ook weer eens in een mooie kerk. En die twee coupletten van het Wilhelmus zing je zo weer mee, hoor, als je niet teveel op de tekst let. De melodie is mooi. En Apeldoorn is goed oranjegezind, want ‘t stond als ‘n huis. Ja, ‘n orkest en een  Bachkoor d’r bij helpt ook, dat is waar.

Kloris was de tekst van het zesde couplet ‘n beetje kwijt, zei hij,  en dat is nou net het meest stichtelijke, zonder Duits bloed en Spaanse koning en zo. Maar wel weer met een tirannie die verdreven moet worden. Het blijft een moeilijk lied qua tekst en uitleg. Maar verder een middag van kroonjuweeltjes, hoor!

En toen kwamen we buiten en toen scheen nog steeds…nou vooruit…’n oranjezonnetje……

Hoe is de weersverwachting voor morgen? Ik hoop echt dat het dan ‘n beetje droog is. We hebben de weekendboodschappen al gedaan en we hebben ook de plantjes om de bloembakken aan de zijkant van het huis weer in orde te maken gehaald. Weer een hele zomer bloeiplezier als het niet gaat vriezen in juli. Want van de seizoenen kun je niet zo erg meer op aan. Die zijn uit, lijkt het wel.

Ja, de vogeltjes zingen ons ‘s morgens wel wakker, hoor. Dus dan moet ik ook maar doen alsof het lente is en ook blijft. Ik ga ze morgen gewoon weer beplanten, die bakken. Maar nu regent het en ik ben niet in de wieg gelegd voor bikkel. Groot respect heb ik voor mensen, die er altijd, weer of geen weer, op uit gaan in ‘de natuur’. “Kom, kom, we zijn niet van suiker. Kou en nattigheid hoort er bij in de natuur!”

Mijn eigen binnenste natuur zit anders in elkaar. Die vindt koud en nat helemaal niks. Behoorlijk verwend en op z’n gemak gesteld dus. Maar het komt wel goed, hoor, morgen. Want ik wil ze weer zien hangen, de bakken met de bloemetjes. Ach, en ook als cadeautje voor Bertha 38, want die is morgen jarig…..

Dat de mannen in mijn huis de republikeinse gedachte aanhangen heb ik wel eens eerder verteld. En dat ik hink op twee gedachten. Ik vind dat sprookjesgedoe wel aardig, omdat ik nogal romantisch ben aangelegd. Maar ik kom toch tot de ontdekking, dat ik het steeds meer met ze eens ben. Dat komt niet door mijn huisgenoten, die beïnvloeden mij niet, hoor! Meer door mijn landgenoten en hun rare gekrakeel over van alles.

En het koningshuis is er destijds niet bepaald op een democratische wijze gekomen. Dat om te beginnen. Die Willem I was me er een. Dan de erfopvolging! Dat je over een land moet regeren doordat je toevallig  in een bepaalde wieg terecht komt is natuurlijk ook raar.  Toen Máxima en Willem vertelden dat Amalia zich al zéér van haar toekomstige taak bewust is, het kind is 9(!) , vond ik dat bijzonder eng. Zo’n meisje kán, al doen mensen in haar omgeving nog zo hun best, niet normaal opgroeien. Dan begin ik te hopen, dat ze d’r niet aan toe komt.

Dat haar vader op een gegeven en niet al te ver weg moment verstandig is en denkt: “Weet je wat, ik ga me weer helemaal met dat watermanagement  bezighouden. Het is daar in Afrika nóg steeds niet in orde en dat kan toch niet. De premier kan het hier wel af, daar heeft ie mij niet bij nodig. Ik kan belangrijker werk doen.” Mooi afbouwen, dat koningschap, dat wel. Geen militaire coup of zo, dat hoort niet en is ook nergens voor nodig. Gewoon gezond verstand.

En de kleur oranje  koesteren als een geschiedkundig gegeven. Wel in het Rijksmuseum even goed aangegeven waar die gekte en verering, in met name de eerste decennia van de 21 eeuw, 2013 was een topjaar wat dat betreft, vandaan kwam. Daar hebben ze vast nog wel ruimte voor dan. En anders gewoon nog ‘n keer verbouwen. Zonder een duur vorstenhuis is daar dan wel geld voor.

De voetbalshirtjes mogen van mij wel oranje blijven, daar is iedereen nou eenmaal aan gewend en dan hoeven er ook geen liederen veranderd te worden. Alleen het Wilhelmus natuurlijk. Zonde van de melodie, maar ja, je kunt niet alles hebben.

Verdorie zeg, ik ben helemaal in de war.   Elswhere wordt republikein, wie had dat gedacht…..

Wat is het toch leuk om te ontdekken, dat je kinderen echt je kinderen zijn! Onze oudste dochter was vanmorgen even hier voor een kopje koffie en toen vertelde ze, dat ze haar paastakken in de tuin had gezet, omdat ze er nog best levensvatbaar uitzagen. Ze vond het zielig om ze weg te gooien.

Nou, en dat heb ik óók! Als er maar enigszins leven is te bespeuren in een zielig plantje of bloemetje krijgt ie bij mij ook nog een kans, hoor! Ergens is het een lastige eigenschap als je zo bent, want dan ben je ook een slechte snoeier en wieder. Onkruid heeft het bij mij veel te goed. Het doet zo vreselijk z’n best, dat is het. Stom, hè?

Daar heeft mijn dochter geloof ik niet zo’n last van en gelukkig heb ik de tuinman, die professioneler alles d’r uit trekt, dat volgens hem moet. Zo laat ik in het najaar ook altijd van alles staan, omdat ik het niet nodig vind om het er zo ‘winterklaar’ uit te laten zien. Want wat is winterklaar? ‘n Kale boel, denk ik dan. Ik zie liever de vogeltjes rondscharrelen tussen de takjes en de blaadjes, die ik eigenlijk netjes weg had moeten halen misschien. En als er sneeuw ligt op bijvoorbeeld de uitgebloeide hortensia’s, vind ik dat gewoon mooi.

Nou ja, je merkt wel dat ik een rare tuinier ben. “Lenteklaar”! Daar ben ik van! Intratuin en z’n collega’s ook, zie ik aan de folders die in grote getale op de mat liggen. Waar ik het nu wel weer te vroeg voor vind omdat het weer kóud gaat worden. Stom, hè…..?

Weet je waar ik best blij om ben? Dat ik helemaal geen voorkeur heb als het om voetbalclubs gaat. Ik ben gewoon fan van allemaal. Hun begroting interesseert me ook helemaal niks. En dat is hartstikke makkelijk.

Wat de wedstrijden betreft heb je spannende, saaie, en van die onvoorspelbare. Dan zeggen de verslaggevers: “Er staat veel op het spel, de belangen zijn groot!” En dat kan me dan helemaal niets schelen. Toevalstreffers zijn het leukst. Door mijn opstelling (en niet die van de trainer) word ik niet  gauw teleurgesteld.

Uiteraard noem ik scheidsrechters, die verkeerd beslissen, onbekommerd  ’oenen’, grensrechters verdenk ik soms van ‘zand in hun ogen’. Dat kan allemaal. Spelers, die mekaar onderuit schoffelen en elkaar zowat een been-of enkelbreuk bezorgen, ik noem ze gewoon ‘klojo’s', terwijl dat eigenlijk helemaal geen oma-achtig woord is. Tja, dat doe je allemaal als fan van niks.  Voetbal is spannend om naar te kijken.

Maar dat PSV van Ajax verloor, ons Gelderse Vitesse heel karig gelijk speelde tegen Roda en dat Feijenoord gelijk speelde tegen RKC, terwijl Ronald best van z’n broer had willen winnen, ach….. We hebben een leuke competitie, vind ik. Er zit van alles in aan emotie en drama. ‘t Is net een soap eigenlijk…..

Auto’s zijn vervoermiddelen. Dingen. Mannen hoor je wel eens zwijmelen over auto’s. Dan gaat het vaak over ‘het geluid’. Er moet Zandvoort-geluid in zitten. Broem, broem. Ze zeggen het nog net niet, maar dat bedoelen ze wel. Nou, dat heb ik niet. Vier wielen, ‘n stuur, een motor die het altijd doet en nog zo wat kleine aardigheidjes als een koppeling, ‘n rem, richtingaanwijzers en licht erop is ook wel mooi, maar dat is het dan wel. Van A naar B, meer hoeft niet.

Maar vanmiddag stonden we bij een supermarkt zomaar geparkeerd naast de auto, die wij in 1996 nieuw kochten. De zoon met wie ik was heeft de afwijking, dat ie álle kentekennummers van de door ons bezeten automobielen nog weet. “Hé, onze Vectra!”, zei hij. En inderdaad, dat nummer wist ik toen ineens ook weer. Dat komt omdat wij bij de letters altijd een makkelijk te onthouden zinnetje bedenken. In dit geval is het ‘n beetje een raar zinnetje, dus dat vertel ik niet.

Maar het was leuk om ‘m terug te zien. We zijn járen met hem naar ons werk gereden, ermee op vakantie geweest. En ik heb achteruitrijdend bij mijn werk nog es ‘n schitterende deuk in hem gereden. Niks meer van te zien, hoor! Dat is gerepareerd en verjaard. De auto is ook in de buurt gebleven! Rijdt niet rond in een of ander oostblokland. Dat vind ik ook leuk.

Nou, voordat we wegreden heb ik ‘m nog even ‘n klopje op z’n achterbak gegeven. Braaf beest…..