Belangrijk…..

.....?.....

…..?…..

Dat is voor iedereen verschillend. Wat de een het ‘einde’ vindt, daar komt een ander z’n bed niet voor uit. Dauwtrappen bijvoorbeeld. Dat deden mijn kloris en ik in onze zeer jonge jaren nog wel. Stonden we om vijf uur op en gingen wandelen. Kloris is nog wel eens midden op een uitgestorven weg gaan zitten, gewoon voor de grap, op wat nu de A1 is bij Bussum. D’r kwam toch niks aan. Zoiets zou nu iets minder slim zijn. En dauwtrappen doen we trouwens ook niet meer. Ben je gek, voor alles is een tijd.

Wat voor tijd het momenteel is? Ik weet het niet meer. Ongelukken en aanslagen, waarvan je niets begrijpt, ook niets kúnt begrijpen. Zo’n man als Donald Trump, onbegrijpelijk hoe die aan zoveel macht is gekomen. Hij is in hoog tempo met plakband aan het rondreizen en vertelt in toespraken wat iedereen moet doen om het Amerika naar de zin te maken. En de belangrijke heer Trump in het bijzonder. Amsterdam en Stockholm waren volgeladen met fans van Ajax, die gehoopt hadden dat de club een belangrijke prijs zou winnen. Ik hoorde wat dat financieel zou betekenen, maar ook hoe belangrijk fans het ‘winnen’ op zich vinden. De roze trui in de Giro van Tom Dumoulin, ook al zo belangrijk. Ze moeten ook nog een regering in elkaar zien te knutselen, terwijl al die partijen op veel belangrijke punten van elkaar verschillen. Zóveel belangrijks op een rijtje, je houdt het niet bij en wordt er treurig van.

Ik denk, dat ik mijn tuintje maar es ga wieden. Mijn nuttige en belangrijke strijd tegen het zevenblad. Poeh, als je dát niet bijhoudt…..


Hogeropgeleiden…..

.....zeer gewild bij hogeropgeleiden, verkrijgbaar in vele maten.....

…..zeer gewild bij hogeropgeleiden, verkrijgbaar in vele maten…..

Niveau. Mooi woord, hè? Kan van alles betekenen in allerlei situaties. Hoog niveau, laag niveau. In ieder geval betekent het: peil. En als je hoger opgeleid bent weet je ook nog hoe je ’t schrijft. Ik lig er trouwens helemaal niet wakker van als je nivo zou schrijven, hoor. Het verschil is niet te horen.

Een VMBO-docente heeft een krachtige brief geschreven naar het Jeugdjournaal, want daarin hadden ze het over de CITO-toets en over de punten die je daarmee kon halen. Het advies dat je ouders krijgen omtrent een vervolgschool na het basisonderwijs hangt vaak nogal van die punten af. En die VMBO-lerares vond, dat kinderen die als resultaat niet op z’n minst een HAVO/VWO-niveau haalden nogal ondergewaardeerd werden neergezet.
Terwijl ze wel gepresteerd hadden op hún hoogste nivo.

Hun onderwijzer kent hun niveau en weet dat ze hun best hebben gedaan. Hun ouders wordt geadviseerd ze niet naar een school te sturen waar ze op voorhand ongelukkig zouden kunnen worden vanwege de lesstof die ze krijgen aangeboden. En daar ben ik het helemaal mee eens. Dat je je kunt verkijken op zo’n CITO-toets, het eerste “examen” eigenlijk waar die kinderen mee te maken krijgen en die nogal een stress geeft ook, maakt dat ik het sowieso een vervelende test vind. Je hebt ouders van niveau die het er trouwens helemaal niet mee eens zijn als hun kind lager scoort dan ze gedacht hadden, terwijl het misschien ’n eenzijdige momentopname is. Komen ze met opgestoken zeil verhaal halen.

In mijn tijd bestond die CITO-toets helemaal niet. Je ouders praatten met je onderwijzer (want die had je als je in de hoogste klas zat, de juffen waren meestal voor de jongere kinderen) en die gaf dan ’n advies, dat gegrond was op je karakter, gedrag, motivatie en niet uitsluitend op je intelligentie. Lijkt mij een goede manier, eenvoudig ook. Moet je natuurlijk wel steeds dezelfde leerkracht hebben gehad, niet steeds een andere invaller, zoals tegenwoordig nogal eens voorkomt. En misschien moet zo’n gesprek langer duren dan zeven minuten per kind.

Ik overdrijf nu natuurlijk, want wat in mijn tijd ook nogal eens voorkwam: kon je niet naar de HBS of de Mulo, dan werd het Ambachtsschool of Huishoudschool. Ik ken gevallen van huishoudschoolmeisjes, die later via allerlei cursussen of opleidingen in hun vrije tijd hebben moeten bewijzen dat ze een niveau hadden dat verkeerd is ingeschat. Maar ja, dat zijn natuurlijk heel erg goede huisvrouwen, dat wel. Boffen hun mannen dan weer mee.

Maar ik ben het met die VMBO-mevrouw eens. Die opleidingen worden ondergewaardeerd. Je hebt ze nodig, al die daar opgeleide mensen. Wat zijn er niet veel richtingen op zo’n school waaruit je kunt kiezen en wat kun je er niet allemaal leren! Het ROC hier in Apeldoorn is een complete campus! En je hoeft niet per se hoger opgeleid te zijn om een goeie verzekering af te sluiten, hoor. Belachelijke reclame…..


Liefdewerk…..

Dat het er in deze tijd niet altijd liefdevol aan toe gaat in de wereld is niks nieuws, dat weet iedereen. Zoals een mevrouw hier in Apeldoorn ondervond, ze is Marokkaans en ook nog es van Joodse origine, toen ze iets uit haar kelderbox wilde halen en op de deur daarvan een davidsster en het woord “hoer” zag aangebracht. Uitgerekend op Bevrijdingsdag. Ze is er behoorlijk door aangeslagen. In Gouda, waar ze eerst woonde was haar ook al van alles overkomen en ze dacht dat zoiets in Apeldoorn niet zou gebeuren. Nou, wel dus. Ik weet er verder het fijne niet van, lees het alleen maar in de krant en ik hoop dan oprecht, dat ze de dader of daders vinden.

Toch medebewoner(s) van de flat waarschijnlijk, dacht ik, want de kelder is alleen met een sleutel te bereiken of met een code. Maar als kinderen erin willen roepen ze heel hard naar boven : “Mááá, wat is de code ook alweer?” las ik. De hele buurt weet er dus van. Dat is nogal stom geregeld.

Maar je wordt sowieso niet vrolijk van zo’n verhaal. Terwijl je overal zulke prachtige zinnen en slogans ziet, vooral in de reclame uiteraard, want dat verkoopt, hè, maatschappelijke betrokkenheid en zo. Zelfs bij de snackbar in ons winkelcentrum stond een of ander geknutseld bord, waarop zoiets stond als “Happiness kun je niet kopen, maar onze fast food wel”. Word je heel gelukkig van blijkbaar.

Als je een beetje aardig doet, ik vind ‘een beetje’ niet overdreven, reageren mensen soms al zeer enthousiast. Bij een kassa vragen ze altijd of ik zegeltjes wil voor het een of ander. Dagjes uit, glazen, handdoeken of zoiets. Ik hoef ze niet die zegels. Maar als er iemand achter me staat, die ik als zegeltjesspaarder inschat, dus geen tiener met een blikje fris, vraag ik altijd of die ze wél spaart. Daar krijg ik vaak leuke reacties op. Ik kan ze ook laten lopen, die plakkertjes als het kassameisje vraagt of ik ze wil. Maar dat is dus een van mijn ‘beetje-aardigheden’…..

.....in de aanbieding bij de Jumbo.....

…..in de aanbieding bij de Jumbo…..


Nu zit ’t niet tussen, maar achter mijn oren…..

‘k Heb bij Specsavers een afspraak gemaakt om mijn gehoorverlies te laten meten. Ik had een audiogram aangevraagd bij de dokter trouwens, maar de assistente raadde me een ‘hoorwinkel’aan, omdat ze zelf niet zulke gespecialiseerde apparatuur tot haar beschikking heeft als een audicien. Ze zei: ” Wij kunnen vaststellen óf er gehoorverlies is en verwijzen je dan toch door naar een audicien of de KNO-arts.” Nou, en daar zat ik dus en het verlies, dat ik zelf al vermoedde, was er inderdaad. Zo’n grafiekje laat je niet in het ongewisse.

Voor een nader onderzoek, waarbij ook de apparaatjes die het gehoor weer moeten opkrikken kunnen worden uitgeprobeerd, moest ik wel terugkomen en Kloris ging gezellig mee, als ervaringsdeskundige. Ze nam uitgebreid de tijd voor ons. Het hele consult duurde ’n uur en een kwartier. En nu ben ik dus uitgerust met twee minuscule dingetjes achter m’n oren, waar je niks van ziet. ’n Doorzichtig draadje richting gehoorgang en ik versta weer alles wat ze zeggen. Vinden mijn huisgenoten best lastig, denk ik, maar dat is dan maar zo, ha, ha…..

Ik heb de apparaatjes nog op proef voor een paar weken, maar ik weet nu al dat ik ze wil houden. Ik hoor alle vogeltjes weer zingen en die miste ik wel als ze niet dicht in de buurt waren. Het ‘hoog’ was ik kennelijk toch wel kwijt. Specsavers heeft financieel ook de zaak aardig geregeld door een aanbieding die ze hadden, dus ondanks de reden van deze voorziening, n.l. mijn aftakeling, ben ik zeer tevreden. Voor alles is een tijd en het is toch mooi, dat ik geen koperen toeter nodig heb, zoals de mensen vroeger. Die moest je nog poetsen ook en die minidingetjes zijn zó schoon.

En mijn ‘oor’deel over de audicien van Specsavers kan alleen maar heel positief zijn.
En verder…..
images


Durven…..

.....die durven.....

…..die durven…..

Wij volgen het vlog van een Nieuw-Zeelands stel (Bus Life NZ), dat met hun twee jonge kinderen met een omgebouwde schoolbus door hun land trekt. Dat ombouwen van die bus hebben ze helemaal zelf gedaan. Het ding stond bij hun huis en in hun vrije tijd naast hun baan waren ze er mee bezig. Dat konden we ook allemaal volgen, je zag het interieur groeien.

Toen ie klaar was verkochten ze het huis, zegden allebei zonder spijt hun baan op en gingen de vrijheid tegemoet. De kinderen zijn, denk ik, nu vijf en drie. Ideale kids om zoiets te gaan doen, want het zijn geen zanikers. De ouders betrokken ze ook bij alles wat ze deden, lieten ze ook “helpen” met allerlei dingetjes en gaven ze daardoor veel aandacht en vertrouwen. Het was een familieproject. Vader rijdt nu de bus en mama rijdt er met een auto achteraan. Ze hoeven dus geen boodschappen te doen met de bus, want je neemt natuurlijk niet je huis mee naar de supermarkt. Er is over nagedacht.

Ze hadden geen zin meer in de “ratrace” van carrière maken en hebben gedurfd hun leven radicaal te veranderen. Hoeveel mensen zouden dat wagen? Zekerheden overboord, afhankelijk zijn van de natuur, de zonnepanelen op het dak van de bus leveren de stroom en dan moet de zon wel schijnen, wat ie gelukkig meestal doet, maar ook wel es niet. (Het besluit werd trouwens genomen na die earthquake in Christchurch!). Ik denk dat zij een droom waarmaken die eigenlijk veel mensen hebben, maar die weten dat het er niet van zal komen. Daarom is het leuk om die familie plaatsvervangend te kunnen volgen. Ik gun het ze van harte.

Nu er hier zo’n discussie is over het feit, dat bezorgde ouders hun kinderen niet laten klimmen, springen, hardlopen, kortom wat risicovoller laten spelen, dacht ik aan wat die Nieuw-Zeelanders hun kinderen allemaal laten meemaken. Die klimmen op rotsen, hollen een woeste zee in, hangen over hekken, lopen op een smal paadje langs een diep ravijn. Als ik dat zie staat het zweet in mijn handen. Natuurlijk zijn die ouders altijd in de buurt om in te grijpen, maar dat is niet altijd in beeld. Maar ze durven die kinderen te laten durven en dat is wel mooi natuurlijk.

Ik was geen overbezorgde moeder vroeger, geloof ik, maar ik heb uiteraard ook dingen die gebeurden niet altijd gezien. ’n Enkele keer kwam de dokter er aan te pas. Door een glazen tussendeur vallen als je zus je achternazit is zoiets, je laten overrijden door het autootje van de bladenman en dan vrijwel niks mankeren, met je jas tussen de spaken van de brommer van een collega komen is niet handig, en met je skelter uit de bocht vliegen als je geen Verstappen heet was ook een ietwat bloederige toestand, maar dat was het wel. Ik heb gelukkig nooit gezien hoe het volk van school naar huis fietste, want dat zal ook niet netjes twee aan twee gegaan zijn. Maar iedereen is heel gebleven.

Die Nieuw-Zeelandse kindjes en hun ouders hebben in ieder geval de tijd van hun leven. Zeker weten…..

.....'t nieuwe huis.....

…..’t nieuwe huis…..


Overmacht…..

.....inderdaad niemand te zien.....

…..inderdaad niemand te zien…..


Bij Schoonenberg, waar je volgens de firma gisteren zonder afspraak kon binnenlopen om een hoortestje te doen, zat een briefje op de deur geplakt. Let wel: Apeldoorn is een flinke stad en geen dorp en Schoonenberg is een bedrijf dat landelijk reclame maakt op de televisie en de indruk wekt een behoorlijk grote gehoor-deskundige onderneming te zijn. Geen kleine jongen dus. Maar op dat getypte briefje stond : “Wegens ziekte zijn wij gesloten. Maandag kunnen wij u weer van dienst zijn. Excuses voor het ongemak.” We stonden dus voor een dichte deur en de winkel was donker.

De waarschijnlijk énige medewerker was dus ziek en kreeg het weekend erbij om weer op te knappen. Er was verder niemand ter vervanging of zo, waardoor klanten, misschien van heinde en verre, (het was een ‘inloopdag’ zonder afspraak tenslotte) voor Jan met de korte achternaam naar Apeldoorn waren gekomen, omdat ze in de veronderstelling waren zich door zo’n knappe reclameaudicien-met-glimlach te kunnen laten testen op het functioneren van hun oren en indien niet goed, hoe slecht dan precies. Ook mijn bedoeling. Ik vond het een beetje kneuterig, zo’n papiertje op de deur bij zo’n bedrijf van naam.

Bij een zzp-er kan ik me er nog iets bij voorstellen, ’n zelfstandige-zonder-personeel. Zo’n iemand neem je ’t niet kwalijk als ie eens ’n dagje verstek laat gaan wegens ziekte. Trouwens, meer kan hij zich doorgaans niet veroorloven…..


Hoe heurt het eigenlijk…..?

Er is nogal wat te doen over de opleiding, die basisschool-leerkrachten moeten volgen om hun wat karig betaalde baan in het onderwijs te krijgen. Wie daarvoor kiest vindt jonge kinderen de moeite waard, hoewel dat volkje wellicht niet zo volgzaam meer is als in mijn tijd. “Mondig” noemen ze dat.

Kinderen van tegenwoordig zijn ook nogal eens behept met door afkortingen aangeduide gedragsproblemen CD, ADD, ADHD, ik noem maar wat, er is nog veel meer, hoor. Vroeger had je ook van die kinderen, maar wist niemand hoe het heette en dat was wel zo overzichtelijk. Gewoon een kind met gebruiksaanwijzing, zei men dan. Dyslexie komt ook vaker aan het licht. Nou ja, je ziet wel: leerkracht op een basisschool zijn is geen makkelijke baan. Als je kinderen met een taalachterstand in je klas hebt, heb je die moeilijkheid ook niet zomaar weggewerkt. Je moet dus een passie voor het basisonderwijs hebben, dat is wel duidelijk.

De leerlingen van de PA (ik gooi er nog maar eens ’n afkorting tegenaan) zijn dus gemotiveerd in de meeste gevallen. Er zit bij hun opleiding ook ingebakken, dat ze met kleuters aan de slag moeten kunnen. Die horen tegenwoordig ook bij de basisschool tenslotte en daar word je voor opgeleid. Volgens mij is dat toch heel anders werken.

Ik zou me kunnen voorstellen, dat jonge mannen dat deel van de opleiding niet zo zien zitten. Ik herinner me mijn broer, die dat ook niet zó geweldig vond, kleuterliedjes zingen voor de klas. En ze moeten dat er wel bij doen. Kunnen ze dat deel niet gezellig voor de toekomstige juffen houden? Die zijn goed in kleuterspelletjes en -liedjes.

Of er gewoon een extra certificaat voor instellen, want er zullen ook wel mannelijke leerlingen zijn die dat gedoe met kleuters énig vinden. Het hoeft je opleiding niet minder waard te maken als je daar niet zo’n gevoel voor hebt. Kan toch? Als die keuzemogelijkheid er zou zijn, wordt het voor de mannen, waar zoveel gebrek aan is in het basisonderwijs, waarschijnlijk aantrekkelijker.

Vroeger, heel vroeger dan, was de kleuterschool een “bewaarschool”. Nou, het woord zegt het al, of de kinderen er erg veel leerden is de vraag. Knutselen en verder werden ze er bewaard. Ik ben op een Montessorikleuterschool geweest en mijn broer en zusjes ook. Mijn ouders waren best modern toen. Daar leerden we veel. Ik kon al lezen toen ik naar de grote school ging, zelfs muzieknoten. Spelenderwijs.

Ze moeten dus beter betaald worden als ze klaar zijn, die basisschool-leerkrachten, daar hebben ze gelijk in, zoals ze dat nu eisen. Het middelbaar onderwijs is ook pittig werk, maar de basis voor hun leerlingen wordt letterlijk gelegd op een basisschool. Heel pittig werk. Ook voor mannen, die daarbij noodzakelijk zijn voor het evenwicht. Een evenwichtige beloning zou dus heel logisch zijn, lijkt mij. En de juffen zijn net zo noodzakelijk, want waar blijft anders het evenwicht? En alles in het belang van de kinderen, want daar gaat het in eerste instantie toch om…..

.....1975, de school waar mijn broer ( de bovenste baard) les gaf in Leidschendam. Drie meesters en drie juffen, zoals het heurt.....!

…..1975, de school waar mijn broer ( de bovenste baard) les gaf in Leidschendam. Drie meesters en drie juffen, zoals het heurt…..!


Nette zooi…..

Kan dat? Nette zooi? Ja, hoor. Ik heb zaterdag namelijk rondgelopen op een brocante-markt. We hebben hier in Apeldoorn een locatie waar heel lang de Zwitsal-fabriek, jullie allemaal bekend van o.a. de bepoederde babybillen en aanverwante artikelen, gevestigd was. Het heet ook nu nog het Zwitsalterrein, waar de degelijke fabrieksgebouwen niet zijn afgebroken, maar huisvesting bieden aan een brouwerij, waar ze het “Schavuit”- bier maken. Als je er langs rijdt kun je de glimmend gepoetste ketels zien staan. Mooi gezicht, hoor! En er is een hele grote Kringloopwinkel. Zijn we ook nog geweest. Die ziet er keurig uit, daar kunnen de medewerkers trots op zijn! Ook is er een soort theaterschool, waar veel activiteit is en de allergrootste hal wordt gebruikt voor allerlei evenementen en concerten én dus een brocante-markt bijvoorbeeld. En misschien is er nog wel meer ondergebracht. Veel vrijwilligers bij betrokken en een voorbeeld van hoe je ‘oude’ gebouwen, die gewoon nog hartstikke goed zijn, kunt hergebruiken voor een gemeenschap. Met behoud van een oude vertrouwde naam, die iedereen kent. “De Zwitsal”.

Mijn jongste dochter ging daarheen met een collega en ik mocht mee. De dames gingen vroeg omdat het dan nog niet zo druk zou zijn en we de auto wat makkelijker kwijt zouden kunnen. Dat was slim. Een brocante-markt is wat anders dan een rommelmarkt, hoewel ik ook wel spullen heb gezien, waarvan ik dacht…..Maar ik kom nooit op een rommelmarkt en ben alleen in Frankrijk, toen mijn broer daar een huis had, een keer bij een brocante-toestand geweest dus ik heb niet zoveel verstand van het verschil. Maar dat is persoonlijk. Ik heb ook héle mooie antieke spullen gezien, die mijn budget dan ook te boven gingen. Je moet er oog voor hebben.

De verkopers achter de kraampjes maken veel werk van hun uitstallingen. En er liggen visitekaartjes, want de meesten hebben ook een winkel of in ieder geval een website. En soms vallen de prijzen dan weer mee. Ik wilde niet met lege handen naar huis natuurlijk. Droogzwemmen doe ik wel weer ’n andere keer. Ik heb zes zilveren lepeltjes gekocht, die ik bij thuiskomst meteen heb gepoetst en een balalaika voor mijn muzikale kloris. Hij ging meteen googlen hoe hij ‘m moest stemmen. Er zitten maar drie snaren op (dat hoort zo, niet dat er drie ontbreken of zo) dus dat moet geen probleem zijn.

En ik kan onderhandelen, zeg! Nooit gedacht, dat ik dat kon. De verkoper noemde een prijs en ik keek goed zuinig kennelijk. Daar ging ik niet voor. Toen deed ie d’r flink wat van af en toen vond ik het redelijk. Ik kreeg een hand en hij ging op zoek naar een tas waar hij in paste. Dat werd er een van Albert Heijn, beetje ordinair eigenlijk voor een gemerkte Russische balalaika, maar alla. Kloris heeft een gitaar, een banjo en nu ook een balalaika. Mooi voor een, van huis uit, blazer. Blokfluit, klarinet, saxofoon, you name it. Soms, doch zelden, speelt ie nog piano ook. Die Rus is in goed gezelschap, waar of niet? Stuur moeder maar naar een brocante-markt.

Nou, tenslotte liepen we nog even door de mooie kringloopwinkel. Heb ik een leuke vaas en een barometer, zo’n ouderwetse, die mijn oma ook had, op de kop getikt. Voor tezamen een bedrag van zeven euro vijf en negentig. Ja, kringloop of brocante, dat scheelt wel, hoor! Maar ze hebben allebei hele nette zooi…..

.....zo'n mutsje koop ik nog wel es voor 'm in de kleur van kloris z'n baard.....

…..zo’n mutsje koop ik nog wel es voor ‘m in de kleur van kloris z’n baard…..


Even de weg kwijt…..

.....een blokje om .....Er stond vandaag wel zo’n idioot verhaal in de krant, zeg! Een knaap van 18 zou gaan backpacken in Australië. Hij komt uit een dorp hier in de buurt, waar gelukkig ook heel slimme mensen wonen. Hij had een ticket om naar Sydney te vliegen. Hebben wij zelf ook wel es gedaan zonder problemen. Het is alleen een lange zit. Nou, uitgezwaaid door de familie waarschijnlijk, ging hij op weg naar Sydney. Tot over ’n half jaartje of zo, knul!

Nou weet iedereen, dat plaatsen soms dezelfde naam hebben. Dat is zelfs in ons kleine land zo. We kennen meerdere Loenens, Berlicums, Elsten, Larens en Oosterwoldes (zo even uit m’n hoofd, hè, maar er zijn er veel meer). Maar dit slimme jochie kwam in Nova Scotia terecht. Dat is een schiereiland en een provincie van Canada, waar een plaats is, die óók Sydney heet. En waar het twintig graden onder nul was en geen lekker warm 25 graden-temperatuurtje, zoals verwacht door onze wereldreiziger. Hij had in het Australische Sydney zelfs al een baantje in een pub geregeld.

Maar hoe dom kun je zijn? Voor Australië heb je wel meer nodig aan papieren om er sowieso in te komen. Die had ie ook niet. En dan vlieg je naar Canada. Bij de overstap in Toronto op weg naar Sydney, had hij ineens het idee, dat ze de verkeerde kant op gingen. De Canadezen wilden hem wel helpen om tegen een vriendenprijsje alsnog naar het andere Sydney te komen, maar dat kostte vier keer overstappen, 33 uur vliegen én 1400 dollar en die had ie niet.

Bovendien had hij zijn paspoort in het vliegtuig laten liggen, maar na twee uur had ie dat weer terug. “Ik wilde toen eigenlijk alleen maar naar huis”, zei hij. Zijn vader regelde via Easy Jet een goedkoop kaartje van 500 dollar naar Nederland en nu zit hij weer thuis en leest op een hele pagina in de krant hoe het gesteld is met zijn topografische kennis. Foto d’r bij met z’n paspoort in zijn handen.

Zijn vrienden zeggen, dat het echt iets voor hem is. “Ja, ik ben wat onhandig”, zegt hij zelf “maar ik kan er achteraf wel om lachen.” Ik had dit hele verhaal maar heel erg stil gehouden en zeker niet in de krant laten zetten. In verband met toekomstige sollicitaties en zo…..

***Update: Een reisbureau vond bovenstaand verhaal zo sneu voor de hoofdpersoon ervan, dat ze hem gratis een kaartje naar het goede Sydney geven. Dat stond in onze zaterdagse krant. Ik noem de naam van dat reisbureau niet, want ze hebben al genoeg goedkope reclame door deze actie. Dus als je tijd over hebt en zin in wat buitenlandse sightseeing weet je wat je te doen staat. Gewoon effe dom doen…..!


De stem des volks…..

.....

…..

’s Morgens om kwart over acht, na het nieuws van 8 uur, klonk vroeger bij ons thuis via de radio vaak het lied “Morgenrood” door de kamer. Gezongen door een koor dat “De Stem des Volks” heette. Ik vond het als kind wel een mooi lied eigenlijk, hoewel ik de strekking van de tekst niet echt doorhad natuurlijk. Daarna ging iedereen aan de arbeid of naar school. Gesterkt door de stem van het volk. En zijn ontbijt.

Dat onze partij niet zulke hoge ogen zou gooien in de verkiezingsstrijd had ik echt wel verwacht, maar zo’n zeperd is toch wel een behoorlijke tegenvaller. Al zegt de regeringspartner zalvend dat “we het niet verdiend hadden”, erg troostrijk is dat uiteraard niet. Maar ik vind, net als bij een voetbalclub die het niet zo goed doet, dat je als trouwe aanhanger ook in slechte tijden achter je club moet staan en dat er dan eens veranderingen zullen worden aangebracht.

In bestuurlijke zin bijvoorbeeld en dat de oude normen en waarden zoals prioriteiten stellen, sociaal besef en solidariteit voor iedereen weer wat morgenrood teweeg zullen brengen. Daar is een oppositie eigenlijk ’n prima plek voor. Ook al ben je maar met z’n negenen. Kraaien met die haan! En dat mag best samen met de linkse hanen van de buurtjes. Oppassen voor de slimme vossen, dat wel…..

.....

…..