Baltisch…..

We reden van de week achter een busje met een Litouws kenteken. Er wordt heel wat geklust en gebouwd in Apeldoorn en je ziet dus nogal eens een kenteken dat uit Letland, Estland of Hongarije komt of zo. Niks bijzonders meer. Zoals in dit geval een auto met een stel Litouwers er in.

“Dat schijnen heel goeie kraandrijvers te zijn!” zei onze zoon. Nou, dat wil ik best geloven als ze in de bouw zitten, maar toen zag ik mijn zoon grijnzen. En dan word ik achterdochtig. Toen, wel na enige tijd, het kwartje viel bij ons vond ik ‘m wel leuk. Hoe komt ie d’r op, hè? Lee Towers…..

.....best 'n end rijden met 'n kraanwagen.....

…..best ’n end rijden met ’n kraanwagen…..


Niks meer aan de hand…..

.....deze beweging gaat dus niet meer lukken, maar ik heb nog zoveel kootjes over: geef me de vijf.....!

…..deze beweging gaat dus niet meer lukken, maar ik heb nog zoveel kootjes over: geef me de vijf…..!

‘k Hoef niet meer terug voor die vinger! Ik voel er ook niet veel meer van. Het voorste kootje van mijn vinger schijnt niet meer bediend te worden door het bijbehorende gewricht en dat blijft een stijve toestand. Ik denk niet dat ik daar veel last van zal hebben, het gevoel in de vingertop is gewoon zoals altijd. Nou, als dat alles is mag ik niet mopperen. Ik heb mensen zien rondlopen en vooral rondrijden daar op die chirurgische afdeling waar wel wat meer mee aan de hand was én de voet én het been en wat er verder nog allemaal aan een mens vastzit. Heeft mijn antibiotica toch z’n werk gedaan en daar ben ik nu ook mooi vanaf.

Van mijn arm en schouder voel ik ook weinig meer. Nog een keer naar de fysio en dan is dat ook klaar! Geen medische molen meer, hiep hoi! Bij het bloedprikken moeten ze extra testen of er ergens geen ontstekingen de kop op steken, zei de chirurg. Dat heeft ie aan de huisarts doorgegeven door een paar toetsen op z’n computer te gebruiken en dat was het dan. Iedereen, die er belang bij heeft (en eigenlijk ben ik degene die daar het meeste belang bij heeft, nietwaar?) weet weer van alles over mij en in dit geval vind ik dat heel prima.

We gaan weer over tot de orde van de dag. Het weer wordt ook wat beter, zeggen ze. Hoewel ik erg vaak zeg: “Eerst zien, dan geloven!” ga ik er nu gewoon van uit. In Rio gaat het niet allemáál even gesmeerd, maar een hele hoop toch ook wel. Het moest alleen een beetje meer in onze tijdzone liggen, dat Olympische gedoe. We blijven er niet voor op, hoor! Maar dan hoor en zie je wel veel uit de tweede hand en niet live. Dat brengt mee, dat we lang zo enthousiast niet zijn, tenminste ik niet, als toen het in Londen was. Raar, maar waar. En die bankzitters op de televisie, ik vind er eigenlijk niks aan, práten over sport. Nou ja, mijn ongemakken zijn aardig over dus ik kan ook weer allerlei andere dingen gaan doen…..


Molen…..

Deze vrouw zit nog gevangen in de medische molen, vooral het ziekenhuis wil me nog niet missen met mijn linkerwijsvingertje. Aardige mensen allemaal, daar niet van, maar ik zit verdorie al vier weken onder de antibiotica. En dat is niet minder dan oorlog in je lijf, denk ik dan.
Ik ben alweer terug geweest voor foto’s en het was nog niet goed, zei de chirurg vorige week en hup! tien dagen antibiotica in de verlenging.
Vrijdag weer terugkomen.

Wat de fysiotherapie voor mijn gescheurde schouderpees betreft gaat het uitstekend. Ik kan van alles wel weer doen. Niet gaan sjouwen en tillen, zegt de therapeute, want hij hangt aan een draadje, maar ze is erg tevreden en ik ook natuurlijk. Sjouwen en tillen, daar heb ik zo mijn personeel voor. Onwillekeurig doe je wel es iets dat je beter had kunnen laten, maar dat is dan al gebeurd, dus tja. Ik denk dat ik sterke draadjes heb. Maar bij de fysio zijn we dus aan het afbouwen, daar ben ik blij mee.

Pianospelen met mijn stijve vinger moet ik nog even proberen, maar de therapeute vond dat wel een goeie oefening. Zij vond dat ik die vinger vooral moest blijven bewegen. Rechtop zitten tijdens het spelen, schouders omlaag is weer goed voor mijn pees aan een draadje. Ik zal wel blij zijn als ik niet meer zo nadrukkelijk met mijn body hoef bezig te zijn.

.....geef mij maar zo'n molen, wieken in de vreugdestand. Dat paard laat ik dan nog wel ergens.....

…..geef mij maar zo’n molen, wieken in de vreugdestand. Dat paard laat ik dan nog wel ergens…..

Ik word er zo zoetjesaan kriebelig van en als ik nou ook nog in behandeling moet vanwege mijn onvoorspelbare humeur.De zorgverzekering ziet me aankomen, zeg…..


Rommeltje…..

.....nou ja, iets bescheidener mag ook wel.....

…..nou ja, iets bescheidener mag ook wel…..

Hebben jullie dat nou ook: dat je bij alles wat je leest aan onrust, aanslagen, afwisselend opgeëist door IS of een gevolg van psychische problemen in de kop van de dader, dood gevonden mensen in een huis of in het water, zoekgeraakte kinderen vanwege dat stómme Pokémon Go, Rio, dat de boel nog niet goed in orde heeft voor de toevloed aan sporters, die het nogal goed gewend zijn, enge muggen en blauwalg, en weet ik wat nog meer, dat je dan denkt: wat zullen we vandaag nou weer eens eten? Je houdt het toch niet meer bij?

Ik heb wat afleiding door mijn lichamelijke ongemakjes waar ik druk mee ben. En ik niet alleen, omdat moeders nog vervoerd moet worden ook. Het gaat al beter, hoor. Ik kan al veel meer doen dan eerst, dus ik mag niet mopperen. Doe ik dan ook zo min mogelijk. Ik ben blij dat onze oudste dochter en haar gezin weer veilig thuis zijn uit Griekenland, toch de buurman van Turkije.

We krijgen heel veel reclamefolders op de mat. Alsof ze het wéggeven allemaal! Ja, de economie, net wat u zegt. Er valt ook nog wel wat te lachen zo hier en daar. Een reclame met “Bh’s 50% korting. Voor die prijs kunt je ze niet laten hangen!” Het zal best een oud mopje zijn maar dat vind ik dan leuk. En daar moet je je dan maar mee vermaken. Maar ik vind het er niet eenvoudiger op worden om optimistisch te blijven en toch moet dat. Er zijn ook zoveel goeie initiatieven. Ik hoop dat de kranten die op de voorpagina blijven zetten en dat de humor onder de mensen blijft, zolang het niet teveel galgenhumor is…..


Wachten…..

Die ontstoken linkerwijsvinger bezorgt me toch meer toestanden dan ik gedacht had, zeg! Ik ging er toch maar weer even mee naar de huisarts, niet mijn eigen, want die is met vakantie, en ze stuurde me door naar de Spoedeisende Hulp. Er moest wat aan gedaan worden. Ze belde de dienstdoende chirurg en ik moest meteen komen. Mijn zoon was gelukkig bij me dus we konden direct door.

Nou, we waren daar niet de enigen. Berendruk. De verpleegkundige die we na het eerste wachten troffen nam mijn gegevens op en bracht ons naar een tweede wachtruimte, die knap vol zat. Daar had ze me al voor gewaarschuwd. Kinderen met gebroken armpjes, een jongen met een gebroken elleboog. Dat moest allemaal in het gips. Er waren allerlei onderzoeken aan de gang, waarvoor echtgenoten zaten te wachten en dan kwamen er tussendoor ambulances binnen met mensen, die meteen werden doorgereden natuurlijk. In die ruimte hebben we twee uur gezeten, want mijn vinger had logischerwijs geen voorrang. Snap ik, hoor, maar het duurde wel lang. Ik mocht geen koffie of zo, want niks eten of drinken voordat de dokter me gezien had.

Nou, eindelijk werden we opgeroepen en in een ander hok gezet met gordijnen eromheen. Die zijn niet geluiddicht en mijn zoon die bionische oren heeft hield me gezellig op de hoogte over wat er allemaal plaats had. Onderwijl werd er een parachutist binnengebracht, die wat raar was neergekomen, een allochtone man, die met zijn fiets over de kop was geslagen en nogal wat had gebroken, zo te horen, een meneer was in een parkeergarage gestruikeld en had zijn schouder uit de kom. En daar zat ik met mijn vingertje.

Nou ja, na zo’n klein uurtje kwam er een dokter. Die keek en voelde en zei dat de trauma-chirurg erbij moest komen en dat ik er op moest rekenen dat ik naar de operatiekamer moest. Daar word je niet blij van, maar wat moet, dat moet.(Oud Apeldoorns gezegde.)Na drie kwartier kwam de traumadokter (hij was even bezig geweest) en die voelde (ik ook) en keek en zei toen, dat ik eerst nog maar eens een fikse antibioticakuur moest krijgen. Moeder best blij uiteraard. Over tien dagen moet ik weer terug om te laten zien of dat heeft geholpen. Honger en dorst geleden voor niks, want vanaf half vier’s middags tot ruim negen uur ’s avonds, terwijl je d’r niet op rekent na alleen een laat ontbijt, dan lust je wel wat.

Maar eerst moesten we bij de dienstapotheek die antibiotica-pillen nog halen. Die was uiteraard op slot. Maar er deed al snel iemand de deur open en die maakte, na even wachten, de spullen klaar. En toen gingen we, na een paar boodschappen, net op tijd, want de winkel ging al bijna dicht, eindelijk naar huis! Hulde aan mijn lieve zoon, en ik kreeg een warme knuffel van kloris toen ik thuis kwam. Hij had vijf keer gebeld, maar mijn zoon had zijn telefoon wel bij zich, maar geen ontvangst, op het moment dat vader belde. Dat kan in een ziekenhuis. Nou, ik ben dus braaf aan het kuren en hopelijk met goed gevolg, zodat er geen blikopener aan te pas hoeft te komen.

Geen enkele klacht over de plaatselijke gezondheidszorg, hoor, alleen dat wáchten en ik had mijn telefoon thuis gelaten, anders had ik nog een spelletje kunnen doen of zo. Dom, want dat kan best met vier vingers…..

.....en zo is het.....

…..en zo is het, bad things ook trouwens…..


Zielig…..

.....kijk, dát is pas 'n scheur.....!

…..kijk, dát is pas ’n scheur…..!

Zo voel ik me ’n beetje. Nadat de echo van mijn schouder werd gemaakt, een paar dagen na de foto, waarop geen breuk te zien was en alleen een beetje slijtage, bleek dat ik een scheur heb in een schouderpees. Dat beperkt een mens enorm in het gebruik van een arm. Dat heb ik dus. Ik kan er wel wát mee, mijn vingers doen het uitstekend, maar verder is het lastig en pijnlijk als het je rechterarm is en je rechts bent. Verder aardig links, maar dat terzijde. Ik leg met mijn linkerhand mijn rechter op het toetsenbord. Zie hier het resultaat.

Het had geopereerd kunnen worden, maar de dokter zei dat het, gezien mijn leeftijd, handiger was om het via fysiotherapie aan te pakken. Dat gaat dus gebeuren en ik kijk er niet naar uit. Bovendien heb ik als kers op de taart een ontstoken linkerwijsvinger die klopt, veegt en zuigt. Daar heb ik antibiotica voor gekregen, de kuur is bijna voorbij en het schiet geen meter op. Zeer pijnlijk. Een paar keer per dag in de ouderwetse soda, maar nee. Dus daar moet ik ook weer achteraan. Vervelend, vervelend. Maar goed, vergeleken met wat andere mensen overkomt is dit natuurlijk peanuts. Maar wel míjn peanuts! Nou, genoeg gezeurd.

Leuke sport gezien! En veel succes ook nog. Max natuurlijk, Tom in de Tour, en Dafne en Churandy en hun collega’s, de meerkampster Vetter niet te vergeten. Prachtig allemaal. Dat ze fitter zijn dan ik neem ik niemand kwalijk. En dan Portugal natuurlijk! Frankrijk in rouw, jammer maar helaas. Ik was eigenlijk voor niemand, dat ben ik meestal nooit als Nederland er niet bij is. Maar Ronaldo, aan wie ik een beetje ’n hekel had, heeft wel veel goed gemaakt bij mij. Ik vond het ongans zielig dat ie moest afhaken en horizontaal het veld verliet. Verticaal stond hij zich later wel naast de coach uit te leven. Toen vond ik ‘m alleen niet meer zo zielig. Alleen mezelf een beetje. Over hulp en medeleven van mijn huisgenoten en familie heb ik absoluut niet te klagen. Ze dragen me op handen. Niet letterlijk natuurlijk, dat hoeft nou ook weer niet…..


Uitstap…..

.....even Apeldoorn bellen.....

…..even Apeldoorn bellen…..

Zaterdag j.l. waren we weer terug van twee weken Engelse vakantie in Cornwall. ’n Heel interessante vakantie, want er was van alles te beleven. Ten eerste hadden we veel regen, maar dat hadden jullie hier ook dus dat troostte wat. Engeland werd er niet minder mooi van en de temperatuur was prima, maar eigenlijk wil je het wel anders tijdens je holiday natuurlijk. Het wás niet anders. We hebben toch wel van alles gedaan en zijn veel weggeweest.

Tijdens een wandeling was ik zo slim om op nat gras vanaf een heuveltje hard onderuit te gaan en daar heb ik behoorlijk last van. Op mijn bovenarm bevindt zich een mislukte tattoo van heb ik jou daar. Ik wou niet in Engeland naar een dokter, want er was niks gebroken of zo en het was weer zo’n gedoe, maar mijn spieren en pezen hebben een flinke opdoffer gehad. Een en ander is zeer pijnlijk en mijn (helaas) rechterarm kan ik vrijwel niet gebruiken. Onze gisteren toch maar even geraadpleegde dokter hier stuurde me door naar het ziekenhuis voor een foto van mijn schouder en ik moet voor een echo nog op een ander adres langs.

Op de foto was geen breuk te zien dus dat was door mij al juist ingeschat. Jaren bij een zuivelfabriek in dienst geweest en dan krijg je kalk binnen via de lekkere dingen die ze daar maken. Waarschijnlijk hebben zelfs mijn kinderen daar nog de lol van, want niemand heeft ooit wat gebroken. Eén dochter eens ’n sleutelbeen, omdat ze achterop bij ’n collega met d’r jas tussen de spaken van zijn brommer kwam. Dan vraag je erom natuurlijk.

Ik heb zware pijnstillers gekregen van de dokter en daarom kan ik nu een beetje typen. Ben ik blij mee. ’n Paracetamolletje helpt namelijk niet zo en ik hou met die zware pillen natuurlijk zo snel mogelijk weer op. Nou ja, tot zover mijn lichamelijk onwelzijn. Dat komt wel weer goed.
Verder hadden we natuurlijk het EK-voetbal! Daar hebben we alles van gevolgd. Als het regende was dat leuk.

We hebben ook nog wel een paar redelijk zonnige droge dagen gehad, hoor, waarop we tuinen en mooie huizen hebben bezocht. Onze zoon heeft met zijn nieuwe cameraatje gefilmd, hij kan dat apparaatje ook op de voorruit bevestigen, ook handig bij eventuele crashes! hoewel we niet in situaties zijn geweest, dat zoiets dreigde, want hij is echt een dijk van een chauffeur. Lacht alleen heel gemeen om mijn geschrik als er weer eens een local de hoek om komt zeilen op zo’n smal weggetje! Ik zit in Engeland als bijrijder helemaal verkeerd uiteraard. Ik ben dus een bron van vermaak in zo’n geval. Ik gun hem dat.’t Is ook zijn vakantie.Hij gaat voor de familie nog een docu maken van de hele reis.

Nou, en dan hadden we natuurlijk de Brexit! Daar zaten we middenin. Borden met ‘Vote leave’ overal en op de dag zelf pollingstations in de pub of in de kerk of zo. We zaten in een omgeving waar veel mensen vóór de exit hebben gestemd. En dat is op veel plaatsen gebeurd waar de bevolking nog traditioneel in elkaar zit. Veel ouderen hebben geen zicht op hoe de economie werkt en willen alleen maar terug naar vroeger. De jongeren zijn daar boos om en dat kan ik me wel voorstellen. Tijden veranderen en traditie is mooi, maar dat kun je beter beperken tot de oude dorpse gebruiken en plaatselijke happen en dranken, waar toeristen gek op zijn. Ik vond bij de uitslag het verschil tussen ‘leave’ en ‘remain’ ook erg klein. Daar kun je zo’n grote stap voor een land toch niet op baseren.

Onze gastfamilie was ‘embaressed’. Met een Belgische schoondochter, een zoon die in Finland werkt en ze hebben zelf jaren in Spanje gewoond: hoe Europees wil je het hebben? Embaressed over de Brexit bij het voetbal waren ze ook! We hebben ze via de mail getroost door te zeggen dat Holland er in de kwalificatie ook door IJsland is uitgeknikkerd. Toch nog een beetje Europese verbroedering ondanks de Brexit…..


Goed kauwen…..

.....dat wéét ik toch allemaal nog niet.....

…..dat wéét ik toch allemaal nog niet…..

Toen we vanmorgen met onze oudste dochter aan de koffie zaten, vertelde ze een voorval, waar ik helemaal blij van werd. Ze fietste haar straat uit en moest wachten vanwege een stilstaande graafmachine of een tractor, ik was d’r niet bij dus ik weet het niet precies. Maar wel een ding met van die gróte wielen. Hij stond daar omdat de bestuurder midden op de weg een jong kauwtje voor zijn voertuig had.

De ouders van het beestje zaten boven in een boom heftig te krassen dat ie aan de kant moest, dat jong, maar dat deed ie niet. Onze dochter stapte van haar fiets, klapte in haar handen om hem in beweging te krijgen, maar kennelijk had hij net vliegles nummer één gehad en wachtte op instructie voor les nummer twee. Tenslotte hipte hij ónder de machine en dat schoot niet erg op natuurlijk.

De chauffeur zei tegen Karin: “Ik rij langzaam weg, kijk jij even of het goed gaat?” Hij zette zijn apparaat in beweging en inderdaad ging het tussen die grote wielen door allemaal goed. Een kauwtje gered. Brede lach van iedereen, duimen omhoog naar elkaar en iedereen weer aan en naar z’n werk.

Piepklein verhaaltje, maar leuk, toch…..?

.....zoiets dus.....

…..zoiets dus…..


Voetbalfluitje…..

.....En dan te bedenken dat 'n Robin een roodborstje is.....!

…..En dan te bedenken dat Robin een roodborstje is…..!

Als het ’s nachts warm is slaap ik een beetje onregelmatig. Ik haal m’n uren wel, maar aaneengesloten kun je het niet noemen. Dat komt dus door die warmte, maar ook door de vogels die, zo heb ik door mijn variabele slaapgedrag kunnen vaststellen, om zo’n uurtje of half vier beginnen met koeren, tjilpen, fluiten en kwinkeleren. Vooral de duiven zijn ‘volhouders’. Ik heb eens met een liggen meetellen, ik was tóch wakker, 34 keer dezelfde koer. Ga d’r maar aanstaan, als je bovenop een lantaarnpaal zit.Nou vind ik het een leuk gehoor al dat vogelgedoe, dus het stoort me verder niet en ik sukkel toch wel weer in slaap.

In de tuin hebben we ook van alles aan gevogelte. Vinken, mezen, veel mussen, roodborstjes, merels. Ze komen allemaal badderen in het vogelbadje en dat is gewoon gezellig allemaal en leuk om te zien. En we hebben een merel, die een herkenningsmelodie heeft.

Toen Van Persie nog jong(er) was en bij Feijenoord voetbalde, riepen ze vanaf de tribune ter aanmoediging nogal eens ritmisch :”Ro-bin van Per-sie!” En dan maakte ie d’r weer een! Onze huismerel fluit precies hetzelfde ritmische patroontje en dan doet ie er soms nog een riedeltje achteraan van een autoalarm. Oké, je kunt er ook “Mar-co van Bas-ten!”van maken, maar dat is alweer zo lang geleden.

Maar wij zeggen tegen elkaar: “Hoor, Robin is er weer….!” Leuk, hoor, zo’n voetbalvogel, toch nog iets aardigs, nu ons EK niet doorgaat…..


Het hoekje om…..

In onze straat is nogal eens te zien dat kinderen van de basisschool bezig zijn om hun verkeersexamen af te leggen. Of ze zijn met de meester of juf aan het oefenen daarvoor. Ze hebben oranje hesjes aan en zitten heel geconcentreerd op hun fiets, want het behalen van je verkeersdiploma is een serieuze zaak. Je leven kan er vanaf hangen. Als je zo’n jaar of 10 bent weet je dus hoe je veilig moet fietsen. Je hand uitsteken als je de hoek omgaat bijvoorbeeld. Ik zie ze dat op zo’n moment dan ook keurig doen, want bij ons voor de deur is het eind van de straat. Het wordt ze goed geleerd, daar kun je van op aan.

Maar het beklijft niet, hè? Dat keurige gedrag. Vandaag zie ik ze voorbij sjezen met z’n vieren op ’n rij, over de stoep bochtjes afsnijden, en handen uitsteken als ze de hoek omgaan? Die hebben ze voor heel andere dingen nodig. Ze zijn aan het eind van hun schooldag ook gezellig luidruchtig, hoor, die middelbare scholieren en dat vind ik dan ook wel weer leuk. Onze straat is nou ook niet zo onoverzichtelijk dat er veel zou kunnen gebeuren, maar het is wel een heel verschil met die oranje hesjes van destijds. En dat verkeersdiploma heeft hun moeder nog wel ergens.

Maar wat het tegenwoordig toch is, overal? We hebben er wel tién door rood zien rijden vandaag en dan geen fietsers, hoewel die dat ook wel doen als het zo uitkomt, maar volwassen automobilisten! En wat ik nog erger vind eigenlijk: er wordt bijna geen richting meer aangegeven. Ben je gek: ze zien wel waar ik heen wil! O, verkeerde baan, nou dan wissel ik toch even. Uitkijken? Kijk zelf uit! Dat moet iedereen dan maar doen, hè?

Het ging vanmiddag nog nét goed toen uit een zijstraat een vrachtauto van een diepvriesboer zonder aanwijzing zó de voorrangsweg opreed voor onze auto langs. Op de achterdeur van die wagen stond: “Ik zoek een collega!” Bel: en dan het telefoonnummer van die zaak. We zeiden allebei tegelijk: “En dan graag één die wél richting aangeeft…..!”

.....en ze léren het heus wel, hoor.....!

…..en ze léren het heus wel, hoor…..!