Tachtig of zo…..

Sinds gisteren bevind ik mij in mijn persoonlijke tachtiger jaren. Als andere mensen het over de tachtiger jaren hebben bedoelen ze wat anders. Maar deze zijn van mij. Heel veel mensen vinden bijvoorbeeld de muziek uit de tachtiger jaren leuker dan die van tegenwoordig. Dat vind ik eigenlijk ook, maar dat is, omdat ik niks van rappers en dat soort volk snap en daar ook niet al te veel moeite meer voor doe. Ik ben van de ouwe hap en dat vind ik prima.

Maar ik was dus jarig en werd tachtig. Dat klinkt oud en dat is het natuurlijk ook, maar dat went wel. Ik had een gezellige dag met familie, die speciaal voor mij kwam of me anderszins liet weten dat ze aan me dachten, de kinderen, de kleinkinderen, het was leuk en ik ben erg verwend met bloemen en leuke cadeaus.

Wat we nog nooit hadden gedaan was onze Chinees, die ook een catering aan huis bleek te verzorgen, te vragen dat te komen doen. En dat was leuk, zeg! Eigenlijk hadden we in een landhuis moeten wonen met een aparte lounge of zo, want we waren voor ons doen met nogal veel mensen, maar het ging best. Iedereen is goed aan z’n trekken gekomen en vond het gezellig dat we dat zo bedacht hadden. En we hoefden niet af te wassen, rechauds, borden, bestek, servetten waren inbegrepen en alles is alweer opgehaald. Er zat na afloop dan ook een zeer tevreden (80-)jarige op de bank. Het was een erg leuke verjaardag!

Tachtig worden is leuk! Een aanrader…..

.....dat grijs en dat brilletje klopt, maar verder...ach, ik brei niet meer, dat is meer van de tachtiger jaren.....

…..dat grijs en dat brilletje klopt, maar verder…ach, ik brei niet meer, dat is meer van de tachtiger jaren…..


Heb je niks beters te doen…..?

.....ja, zo komt er natuurlijk niks terecht van sport, als zelfs de bal meedoet.....

…..ja, zo komt er natuurlijk niks terecht van sport, als zelfs de bal meedoet…..

‘k Heb het idee, dat de wereld echt gek aan het worden is, zeg! Die nieuwe rage om er met z’n allen als ‘bevroren’ bij te gaan staan in die Mannequin Challenge! En dat er dan mensen aan mee doen van wie ik zulke idioterie nooit verwacht zou hebben. Ik zag een foto, waarop zelfs Obama meedeed toen ie ’n prijs aan het uitreiken was. Wel aan een vrouw, die wel van een geintje houdt, Ellen DeGeneres, die ook redelijk gek is (en dus heel beroemd in Amerika) en er waren verder ook nog wel andere beroemdheden bij, las ik, ook Amerikanen dus. Zouden ze daar geen Madame Tussaud-vestiging hebben of zo? Daar kunnen ze je tenminste nog omsmelten als je geen beroemdheid meer bent of anderszins uit de mode.

Wat ik een leuke rage vond, als je dan toch een heleboel mensen tegelijk een plezier wilt doen, is zo’n ‘flashmob”. Vanuit alle hoeken en gaten komen één voor één mensen bij elkaar in een stationshal of een winkelcentrum of zo en voeren met elkaar een muzikaal stuk uit of een geweldig dansnummer. Daar heeft dan niemand van het aanwezige publiek op gerekend en het lijkt me enig om zo verrast te worden. Natuurlijk wordt zoiets dan gefilmd en d’r zal vooraf heel wat gerepeteer en technisch geknutsel aan te pas komen en in hoeverre die voorbereidingen dan in de gaten lopen weet je natuurlijk niet, maar dát vind ik nou wel iets leuks.

Ik heb zo wel es wat gezien van kerstliederen in een flashmob in een groot winkelcentrum en zelfs ergens wel eens iets uit de Messiah van Händel met een groot koor, dat plotseling steeds completer werd en ook op Schiphol hebben ze wel eens iets gedaan. Liep d’r een schoonmaker met z’n karretje voorbij en begon ie ineens te zingen, greep een stewardess en dat ging zo door met allerlei z.g. KLM-ers. Leuk, en zolang je je vliegtuig niet mist heel ludiek. Dat was wel voor al die beveiliging natuurlijk, al een poosje geleden dus. Zou nu niet meer kunnen vanwege directe paniek.

Maar dat met die etalagepoppen-toestand, ik vind ’t helemaal niks. Hoe begint zoiets trouwens? Iets mediterends zit er niet in, naar mijn weten. Zo van: effe rust met z’n allen, even géén agressie. Dan lijkt het me nog wel iets, als die gedachte er achter zit. Dat hoop ik dan. Nou ja, ze doen maar. Ik lig er niet echt wakker van. Als er verder maar weer gewoon gewerkt wordt en neem een kop koffie, zou ik zeggen…..


Vrolijke momenten…..

.....zoiets dus in tweevoud.....

…..zoiets dus in tweevoud…..

…..Die zijn er misschien wat minder vandaag de dag, maar van de week liepen een man en een vrouw zo onbedaarlijk te lachen toen ze het winkelcentrum binnenkwamen, dat verschillende mensen ze verbaasd aankeken. “Ja, sorry, onze pilletjes waren op!” zei de man, nog nahikkend.
Ik had best willen weten, waarom ze zo’n pret hadden, maar ja, uit privacyoverwegingen ga je dat natuurlijk niet vragen.

Mijn kloris volgt radioprogramma’s via zijn hoofdtelefoon, vooral als de rest van de familie tv kijkt bijvoorbeeld. En dan zit ie soms ook zo te grijnzen dat ik wel zou willen weten waarom hij dat doet. Vast om iets leuks. Soms legt ie ’t even uit, maar heel vaak ook niet. Heb ik weer een vrolijk moment gemist.

We hebben nog wel andere vrolijke momenten ook, hoor. Vorige week dat mooie concert in de Grote Kerk, een Gershwin-avond, gekregen van onze kinders vanwege onze 55-jarige huwelijkstrouw. Dat was een zeer vrolijk moment, dat een hele avond duurde. Hartstikke leuk. En onze jongste dochter, die zomaar 50 werd en voor wie wij het huis vrolijk hebben versierd, terwijl ze zelf aan het werk was. We hebben haar goed kunnen verrassen met leuke cadeaus, waar ze heel vrolijk van werd.

Nee, het komt wel goed met onze vrolijkheid, geen pilletjes voor nodig, niet zo uitbundig en onbedaarlijk, dat iemand er last van zou kunnen hebben. En nee, dat hoeft niet elke dag, maar zo nu en dan…..gezellig!


En de koeien hebben staarten…..

.....de rekening van de tandarts komt nog.....

…..de rekening van de tandarts komt nog…..

Vrijdag is de dag van Sint Maarten. Ik kom d’r op doordat in een foldertje stokjes met aan een touwtje ’n ledlampje werden aangeboden. Drie voor een euro vijftig. Er hoeft alleen nog een lampionnetje aan en het kind kan veilig op snoepreis. Vooral die veiligheid is een stuk verbeterd op die manier, want toen onze kinders op stap gingen met hun zelf vervaardigde lampionnen zat er een brandend kaarsje in.

Bij sommige zingende enthousiastelingen was een uitgebrand geheel aan een stokje, als ook dat niet in vlammen was opgegaan na een windvlaagje, nogal eens het gevolg. Moesten ze meeliften op een bevriende lampion. Het was alleen daarom al dat er een volwassene of oudere broer of zus mee moest. Die spanning is nu verdwenen door die “3 voor 1 euro 50”. Geen geld natuurlijk. Als ze het lampionnetje nog maar zelf maken.

Wij hebben in Groningen gewoond, waar Sint Maarten uitgebreid werd gevierd. Ik las, dat er weer meer belangstelling voor dit bedelfeest is, ook in andere delen van het land. Sint Maarten is van Utrecht zelfs de beschermheilige, daar kan ie natuurlijk niet stuk. Daar noemen ze het ook “het feest van het delen”. Want dat is, wat Maarten deed, hè? Gaf een stuk van zijn mantel aan een arme sloeber. Kennelijk niet zijn hele mantel, maar een deel. Feest van het delen, Sint Maarten.

Toen we later in Vaassen woonden is van onze jongste zoon zijn plastic tas met verzamelde lekkernijen een keer door een langsfietsende grote jongen, scooters hadden ze nog niet toen, uit zijn handen gerukt. Hij was een jaar of zes. Huilend kwam hij thuis, waarop zijn broertje de inhoud van zijn hele snoepzak op tafel uitspreidde en heel zorgvuldig, snoepje voor snoepje, pepermuntje voor pepermuntje, pepernoot voor pepernoot ( ja, fruit was nog niet zo in de mode, mensen!) deelde met zijn nog nasnikkende broer. Ik vond dat toen heel lief, weet ik nog. Zonder woorden deed ie dat. Delen, het leek Sint Maarten himself wel. Maar ik had die stomme knul gráág van zijn rijwiel willen trekken, zo kwaad was ik…..


Verzamelplaats…..

.....net ontwaakt uit een coma.....

…..net ontwaakt uit een coma…..

We hoorden een bijzonder verhaal. Dat een Amerikaanse tiener, die een schop tegen z’n hoofd kreeg in een voetbalwedstrijd waarin hij keeper was, toen hij ontwaakte uit zijn coma, vloeiend Spaans bleek te spreken in plaats van Engels. Dat moet een vreemde gewaarwording zijn geweest voor zijn doktoren en de familie.

Het schijnt vaker voor te komen, zo’n afwijking, na een herseninfarct of ongeluk. In Australië was er een vrachtwagenchauffeur, die plotseling Mandarijn-Chinees sprak. Best een lastige taal, dacht ik. Het schijnt dat de moedertaal wel weer terugkomt, maar dat duurt even. Raar, hè?

Ik dacht aan een vorig leven, waarin iemand die betreffende taal dagelijks sprak, maar dat is nogal zweverig, natuurlijk. Je weet het niet. Misschien is er veel meer opgeslagen in je hersenpan dan je weet.

De wetenschap heeft er natuurlijk wel een naam voor bedacht: “Foreign Accent Syndrome” met de verklaring, dat een zwelling in het spraakgedeelte van je hersenen je moedertaal wegdrukt, zodat een andere taal, die je wellicht ooit hebt opgevangen van collega’s, medescholieren of al bezig was te leren of zo, zich manifesteert als zijnde jouw hoofdtaal. Maar het blijft een vreemd fenomeen, dat verder niet te verklaren is. Ook omdat die dus ‘vloeiend’ is, die aangewaaide taal.

Misschien is die Australiër wel vaak bij de take-away Chinees geweest, weet je veel. Ik vind trouwens mijn gedachte over dat vorige leven wel ’n mooie en minder prozaïsch eigenlijk…..


Baas van mezelf-pil…..

Het is niet de eerste keer, dat er nogal wat discussie is over een pil. Deze keer over die waarmee je een leven zou kunnen beëindigen. Jaren geleden ging het over de pil, waarmee je het begin van een leven zou kunnen voorkomen. Eigenlijk zie ik in praktische zin weinig verschil, al besef ik, dat deze benadering nogal simpel gedacht is. Maar in beide gevallen heeft het gebruik uiteraard grote invloed.

Onze dochters waren wat hun kinderen betreft beiden ‘laatbloeiers’ en kregen ze toen ze al ’n end in de dertig waren. Gelukkig vrij probleemloos allebei een stel prima gezonde jongens. Maar dat laatbloeien kwam door allerlei omstandigheden, maar ook door die pil. En ik had een kleindochter ook wel leuk gevonden, ondanks die superleuke jongens, maar ja, daar was nog geen pil voor. Wij hebben er twee van elke soort, maar dat was in onze tijd gewoon afwachten wat er van kwam. Ook leuk, zo’n verrassing.

Nu dan die veel serieuzere pil. Kloris en ik zijn beiden voor. Niet vanwege eenzaamheid, grote lichamelijke ongemakken (nou ja, een beetje blind, maar dat went ook wel, hoor) of geestelijke aftakeling, want we mogen niet mopperen. Onze omstandigheden zijn eigenlijk ideaal te noemen vergeleken met die van vele andere oude mensen. ‘Tel uw zegeningen’ is zeker op ons van toepassing.

Ik heb mijn eega net het stukje van Hugo Borst, dat hij elke zaterdag in de weekendbijlage van De Stentor schrijft over zijn aan Alzheimer lijdende moeder, even voorgelezen. Dat stuk zou verplicht moeten worden gelezen door niet alleen de Tweede, maar ook de Eerste Kamer. Het is geen lang stukje, dus het hoeft ze echt geen tijd te kosten, maar het zou álle twijfels moeten kunnen wegnemen bij de uiteindelijke beslissing over de toepassing van zo’n zelfbeschikkingsrecht. Ik kan geen link vinden naar het stukje, maar het staat vast in diverse kranten in deze recycle-tijd.

En ja, natuurlijk moet het allemaal niet lichtvaardig. Dat begrijp ik ook wel. We zullen het er nog vaak over moeten hebben. Over de gevaren die er van buitenaf aan vastzitten. Maar in de ‘ingezonden artikel’ rubriek stond van een Stentor-lezeres : “Enige tijd geleden is in mijn armen, gewoon thuis op de bank, ons hondje na een goed leven gestorven.” Dat hadden de bazen natuurlijk voor hem beslist, want zo’n beest kan dat niet zelf. Maar ze gunden hem een vredig einde na zijn aftakeling. Dat is liefdevol. Iedereen die wel eens een dier met veel verdriet heeft moeten laten inslapen, weet dat. Inslapen, wat een mooi woord eigenlijk. Ook te gebruiken voor mensen, die zélf het gevoel hebben eraan toe te zijn dat te willen. Dat is het criterium: zélf…..

.....zolang je er nog zin in hebt een mooie quote.....

…..zolang je er nog zin in hebt een mooie quote…..


Verwachting…..

Onze oudste dochter vertelde dat ze een etentje had gehad met haar “zwangerschapsclubje” van 15 jaar geleden, toen zij haar oudste zoon verwachtte. De vrouwen komen na al die jaren nog steeds bij elkaar van tijd tot tijd. Ik vind dat erg leuk.

Onze dochter vertelde dat toen de kinderen nog klein waren de gesprekken gingen over de voeding, de fruithapjes en natuurlijk over de vorderingen, die het diverse gebroed maakte. “De mijne slaapt al lekker door” en later “ja, ze kruipt al” en “ik zal blij zijn als dat tandje erdoor is”. Zorgen kun je ook delen als die kinderen allemaal even oud zijn. Dat lijkt me ook fijn. Ontdekken dat iets niks bijzonders is, want een ander kind heeft dat ook.

Maar inmiddels hebben ze nu allemaal pubers! Dat is andere koek. Brommers en bijbaantjes komen in zicht en bier bijvoorbeeld. Dan zijn er toch wel wat verschillen in aanpak, hoor! Moeders die zeggen ( over dat bier dan) : “Ik heb liever dat ie het thuis drinkt, dan ergens anders”. Maar je moet dan wel incalculeren, dat zo’n kind nogal eens ‘ergens anders’ komt. Dat is toch een kwestie van vertrouwen en je kind goed kennen. Mijn dochter vindt het niet goed, bier drinken voor een joch van 15. Hoopt, dat ie d’r zo lang mogelijk mee wacht.

Bij ons in de familie houden ze op een nette manier, hoor, wel van ’n pilsje. Dus als je het over voorbeeldfuncties hebt, moet ik me voorzichtig uitdrukken. Maar misschien valt ’t mee. Bij oma drinken de kleinzonen cola en als ik bowl heb gemaakt vindt die ook gretig aftrek. Ik heb maar vertrouwen in de goede afloop. Het zijn voorbeeldige jongens tot nu toe…..

.....toen was ie twee en met z'n vader mee naar een motorzaak, dus de 'brommergreep' zat er al vroeg in.....

…..toen was ie twee en met z’n vader mee naar een motorzaak, dus de ‘brommergreep’ zat er al vroeg in…..


Smaragd…..

.....ruwe smaragd, bij ons zijn de scherpe kantjes er wel af.....

…..ruwe smaragd, bij ons zijn de scherpe kantjes er wel af…..


Toen we gisteren een mooie kaart kregen, waarop we werden gefeliciteerd met ons 55-jarig huwelijk, wisten we dat zoiets een smaragden trouwerij
heet. Ik ben niet zo thuis in de edelstenen dus ik vind het wel mooi, dat ik dat nu weet. Want zolang zijn kloris en roosje in de huwelijkse staat verenigd. Gisteren een grijze dag, maar 55 jaar geleden hadden we een stralende. Een heel verschil, maar dat was dus alles, want gisteren hadden we een heel wat rustiger, maar minstens zo gezellige dag. Je moet er gewoon wel even voor bij mekaar blijven.

We hebben heel lekker gegeten met de hele familie, min één kleinzoon, die helaas ziek was en één kleinzoon, die met zijn Havo-klas in Albanië zit. (“Wat moet een mens nou in Albanië?” werd er wel eens gevraagd, maar Stijn kon kiezen tussen Londen en Albanië (ze maken een rondreis) en hij zei: “In Londen ben ik pas geweest en daar kom ik waarschijnlijk nog wel eens, maar in Albanië niet, ik ben wel benieuwd hoe het er is.”)

Dat lekkere eten hebben we, heel basic, gedaan bij onze eigen buurtchinees, waar we bekend zijn en weten, dat ie goed is. Je kunt er je auto kwijt, ondanks dat ze vlak achter zijn zaak een heel nieuw winkelcentrum aan het bouwen zijn. Hij heeft zijn restaurant niet hoeven af te breken, zoals alle andere winkeliers in het ‘oude’ winkelcentrum wel hebben moeten doen met hun business, maar het wordt geïntegreerd in de nieuwe opzet.

We werden erg leuk ontvangen, zaten aan een grote ronde tafel, wat op zich al gezellig is als je met zo’n man of negen bent ( wij hebben tot voor kort altijd ronde tafels gehad in ons huis vanwege de leukte!) We hadden afgesproken elkaar bij de chinees te treffen en we konden ze allemaal aan zien komen. De Chinese eigenaar heeft de hele (nou ja, min twee) familie voor ons op de foto gezet. Toen één van onze zoons even naar het toilet ging heeft ie wel aan hem gevraagd wat er eigenlijk gevierd werd. Want dat er wat te vieren was, leek hem wel duidelijk. Toen heeft onze jongste dat maar even verteld, van dat smaragd dus.

De maaltijd was, zoals verwacht, uitstekend verzorgd, er was zelfs bij het dessert een “vuurwerk”-kaars, waarbij de eigenaar vond, dat de familie maar es even voor ons moest zingen. Nou is onze familie niet zo zingerig, maar ze deden het toch heel zachies. Wij blij. We kregen trouwens, behalve ’s morgens al bloemen een erg leuk cadeau: een concert in de Grote Kerk! Een Gershwin-avond met een Roemeens symphonie-orkest, met een koor plus solisten en de pianist, die je nodig hebt voor de Rhapsody in Blue. Porgy and Bess, An American in Paris en dus die Rhapsody in Blue. Daar zijn we helemaal blij van, want dat is onze muziek, hoor! 15 november, dus lekker vlug ook al. Jullie horen nog wel, hoe het was.

Bij het afrekenen kreeg vader nog een mooie fles Bordeaux cadeau vanwege de heuglijke datum en het feit, dat ie de hele avond rode wijn had gedronken. “Meneer houdt van rode wijn!”, zei de Chinese meneer. Leuk, toch? Iedereen heeft ’t naar zijn zin gehad, hoefde niet echt “op sjiek”, hoefde geen hele enden te rijden en kon zijn auto kwijt voor de Chinese deur. En de rekening viel reuze mee. Wat wil een mens nog meer. Op naar de zestig…..


Van horen zien…..

Mijn blinde kloris heeft een apparaat tot zijn beschikking, waarmee hij van alles kan doen. Dat ding heet een Orion Webbox. Hij leest er kranten mee, boeken, luistert radio, nou ja, hij zweert bij het apparaat, want het kan inderdaad van alles. Hij kan er ook televisieprogramma’s mee volgen, terwijl zijn huisgenoten ondertussen heel wat anders kijken. En hij kan er het geluid van televisieprogramma’s mee opnemen, waar hij op een bepaald moment even geen tijd voor heeft.

Wij volgen “Twee voor twaalf” altijd, de quiz van Astrid Joosten. Leuk en je steekt er nog wat van op ook. Maar de laatste uitzending hadden we gemist en die hebben we gisteren even beluisterd. Beluisterd, zoals kloris dus noodgedwongen altijd moet doen. Dat is voor mij anders, want ik zie altijd hoe Astrid en haar kandidaten erbij zitten, hoe ze er uitzien en hoe oud ze zo’n beetje zijn, als ze dat niet zelf vertellen. Nu dus niet. En dan merk je eens wát je precies mist als je het programma niet kunt zien.

Ja, de puzzel met de paardensprong, die er in zit, moet je kunnen zien en wat een student van de Hogeschool van de Kunsten bij een bepaalde vraag heeft gefabriekt, maar verder heb ik niet heel veel gemist. Als we samen kijken, terwijl de quiz op tv is, vul ik wel es wat aan, maar dat gaat over wat Astrid aan heeft of het rare haar van een kandidaat en ik meld of ze het goed hebben beantwoord, want dat kun je zien aan de kleur van de letter. Maar zoals gisteren, al luisterend, kom je daar eigenlijk vanzelf wel achter.

Nou heb ik het programma al zo vaak gezien, dat ik wéét hoe het decor er uitziet, hoe iedereen erbij zit. Uitsluitend omdat mijn gezichtsvermogen beter in elkaar zit als dat van mijn kloris en e.e.a. opgeborgen zit in mijn herinnering. Maar eens een keertje lúisteren naar een televisieprogramma is niet verkeerd voor een “ziend” mens. Mijn visus is na zoveel jaar wel achteruit gegaan uiteraard als gevolg van ouder worden, maar mijn visie op de handicap van iemand zonder visus is wel weer verbeterd…..

.....zo gaat dat bij ons..... …..zo gaat dat bij ons…..[capiton


De voddenboer…..

.....ouderwets degelijk.....

…..ouderwets degelijke verzamelbak…..

Wij zijn trouwe bezoekers van de ‘retourette’ in ons winkelcentrum. We dumpen ook wel eens ergens anders, dat ligt er maar aan welke supermarkt de juiste aanbiedingen heeft. Maar bij ons afvalpunt kun je van alles kwijt. Ook kleding. Wij brengen dat meestal naar een container elders, die beheerd wordt door het Leger des Heils. Dat komt ook doordat het spul in ’n dergelijke container er minder makkelijk uitgehaald kan worden. Dat voelt vertrouwder: je jas, die eigenlijk nog best wat jaren had meegekund als je er niet op uitgekeken zou zijn, waar het Leger dan een goeie en nuttige bestemming aan geeft. Hoop je dan.

Bij de retourette wordt de kleding, die mensen wegdoen, verzameld in grijze afvalcontainers, die de Jumbo-jongens bij elkaar buiten zetten als ze vol zijn. Ze zullen dan later op de dag wel worden opgehaald, denk ik, dat heb ik nooit gezien, maar wat ik wel heb gezien is, dat elke dag mannen (en het zijn steeds dezelfde) in die bakken duiken, er kleren uithalen, die ze al wapperend op bruikbaarheid controleren om ze na goedkeuring in van die grote blauwe zakken te stoppen en mee te nemen. Een beetje ’n vreemd circuit, vind ik.

Ik vermoed namelijk, dat het handelaars zijn, die ontdekt hebben hoe makkelijk ze bij die bakken aan spullen kunnen komen die geld op kunnen leveren. Het zijn mannen, die ‘niet van hier’ zijn, dus misschien ben ik een vervelende ouwe zeur en lijkt ’t of ik mensen, die wellicht de hele dag niks te doen hebben in een asielopvang of zo, alleen iets van bed, bad en brood te verteren hebben, geen lucratief tijdverdrijf gun. Maar het is ’n gevoel. En een naar gezicht ook, zoiets zou niet nodig moeten zijn, dat armoedige gegraai in onze afgedankte zooi. Maar het kan ook geraffineerder in elkaar zitten, hoor, daar ben ik me van bewust…..