Voor het vaderland weg…..

Nou, daar is ie dan: Trump. En daar was dan zijn eerste presidentiële toespraak, die helemaal ging over Amerika en de Amerikanen, die met z’n allen onder leiding van hun gloednieuwe first man (nou ja, hij is 70 dus zo gloedjenieuw is ie niet meer, bovendien na drie echtgenotes) hun vaderland weer great moeten maken.

Alleen zijn d’r zoveel Amerikanen van wie het hun váderland helemaal niet is! Ja, als ze het na aankomst in The States aanvroegen mochten ze misschien, na veel moeite, blijven en kregen ze zelfs het staatsburgerschap en een Amerikaans paspoort in het land van de onbegrensde mogelijkheden, zoals Amerika vroeger werd genoemd. Nou, die mogelijkheden zijn inmiddels dus begrensd als je Trump zijn plannen hoort vertellen. Er komt niemand meer in. En er moeten een heleboel het land uit. Dat wordt nog een hele klus. Of die Verenigde Staten trouwens zo verenigd zijn ? Ik vraag het me af. Als ze een man als Trump president laten worden.

De Verenigde Staten van Europa zullen er nooit komen, dat weet ik wel zeker. Als je al die vaderlandslievende hoofden naar rechts in Koblenz op de televisie zag gisteren, weet je dat iedereen voor zijn eigen land bezig is. Dat lijkt ‘samen’, maar dat is het niet echt. Ik noem het geen nationalisme, dat klinkt zo vervelend na twee wereldoorlogen, maar patriottisme is de dames en heren niet vreemd. En ze hebben hetzelfde probleem als Trump: teveel mensen van wie hún land geen vaderland is. Dat hoeft niet erg te zijn als iedereen nadenkt over z’n toekomst.

We leven in een moeilijke wereld in een moeilijke tijd. Het zal mijn tijd allemaal wel uitduren, maar ik benijd mijn kinderen en kleinkinderen niet. Als iedereen inderdaad nadenkt valt het misschien mee, maar makkelijk zal het allemaal niet zijn. Er zijn veel goeie ontwikkelingen ook uiteraard. Zo pessimistisch ben ik nou ook weer niet. Veel goede mensen, die protesteren als er iets niet goed dreigt te gaan. Moeten ze vooral blijven doen. Je er niet onder laten schoffelen is een prima optie. Mijn zus had altijd een uitdrukking als ze net verhuisd was of zo. Als je dan vroeg hoe het ging, zei ze: “Het moet nog in de vorm schudden.” Vond ik altijd wel een mooie.

Eigenlijk ben ik best tevreden met mijn leven en kijk mee naar al het gedoe. Ik heb niet echt last van vaderlandsliefde, maar heb het wel naar mijn zin waar ik me nu bevind. Zo nu en dan kijken we eens rond in de tot nu toe nog onbegrensde andere landen van Europa en gaan dan lekker weer naar huis. Ik denk dat ik lijd aan Apeldoornisme…..

.....bij mij dan.....

…..bij mij dan…..


Mancave…..

.....geen commentaar.....

…..geen commentaar…..

Vorige week stond er een artikel in de krant over een man, die in zijn schuur een ‘mancave’ had ingericht. Een mannengrot dus. Daar kon ie zich terugtrekken als het huiselijke verkeer hem teveel werd. Vrouw en kinderen ontvluchten. Er stond ook een foto bij hoe rustig ie d’r bij zat. Helemaal aan het ontspannen.

Zoiets haalt dus de krant. Waarom? vraag je je af. Ter aanmoediging voor andere mannen om de schuur es op te ruimen, desnoods een fietsenhokje te bouwen, want die dingen hebben geld gekost, die kun je niet zomaar buiten zetten en dan een barretje, koffiezetter, televisie en een makkelijke stoel in de schuur en vader heeft een mancave. Waar vrouwen niet welkom zijn en kinderen al helemaal niet. Zijn zoontje mocht er pas in als ie z’n eerste glas bier achter de knopen had. Vader en zoon samen als mannen aan het bier.

Ik heb op Google es even gekeken bij het woord ‘mancave’. En dan vooral de plaatjes. Nou, dan zie je wat, hoor! In sommige van die caves staan pooltafels, auto’s en ze zijn ingericht als kroeg zelfs met dartboard en al. Daar zit heel wat in van het familiekapitaal. Ook barkrukken, dus de vrienden mogen er in. Als die het verkeer thuis even niet zien zitten.

Wat ik me wel kan voorstellen is, dat je je best wel eens even wilt terugtrekken. Dat heb ik zelf ook. Ik heb een fijn zolderkamertje, waarvan de verwarming niet optimaal werkt, ondanks frequent ontluchten van de radiator, maar dat vind ik wel wat hebben. Dat ‘schrijft’ beter, het is er nooit te warm. Behalve soms in de zomer, want ik zit wel pal op ’t zuiden met mijn zolderraam. Ik lees er, ik luister er muziek bij onderwijl. Ben een grote fan van allerlei klassieks, brassbands vind ik mooi, maar ook bewonder ik de meiden van O’G3NE. Wat die doen vind ik fantastisch, zo muzikaal. Ik ‘draai’ ze vaak.

Maar goed, dit kamertje is dus mijn cave zo’n beetje. Iedereen mag er komen, hoor. Ik ben geen man. Vroeger hadden de dames een boudoir, maar dat was meer voor de optut, geloof ik. Daar kwamen geen mannen. Optutten doe ik heel ergens anders, maar ook zonder mannen natuurlijk. Ik gun alle vrouwen eigenlijk een womancave, maar die bestaan niet echt, denk ik. Vrouwen komen van Venus en mannen van Mars, zo is het nou eenmaal. En dat hindert niet. Ja, soms, maar dat terzijde.

Wat ik wel een vreemd aandoende uitspraak vond in dat artikeltje over die man met z’n schuurcave in De Stentor is, dat ie zei, dat zijn vrouw zijn mancave ‘spic en span’ hield. Kijk, dát had ik ‘m nou mooi helemaal zelf laten doen…..!


Serinus canarius…..

Dat is de zondagse naam van een kanariepiet. Hoe ik daar op kom? Nou, we reden vanmorgen langs de Americahal richting de Maten (allemaal Apeldoorns gebied, hè) en kwamen min of meer in ’n verkeerschaos terecht. Dat kwam doordat er in die hal een vogelshow wordt gehouden, met ook kampioenschappen voor de kwekers van die beestjes. Daar wilden heel veel mensen heen, verkeersregelaars waren er nodig, volle parkeerterreinen zagen we. We verbaasden ons ’n beetje over al die belangstelling.

Ik noem die vogels allemaal kanariepieten, maar dat is natuurlijk iets van een simpele onwetende. Ik weet dat het voor heel veel, met name mannen, een geliefde hobby is, dat vogels kweken en waar je veel verstand van moet hebben ook. Dan kun je dus naar een vogelshow met je kampioensvogel in een kooitje. Waar ze op beoordeeld worden door de jury weet ik niet precies, maar dat zal zeker ook op hun zangkwaliteiten zijn.

Toen wij nog niet zo lang getrouwd waren zijn we daar ’n keer voor gevallen, voor dat gezellige gekwinkeleer. Nu zouden we dat niet meer gedaan hebben, want vogels in een kooitje vind ik nu zielig. Als ze ruimte hebben in een grote volière wat minder, maar toch. “Loesje” had ’n keer een spreuk “Beter 10 vogels in de lucht dan 1 in de hand” en die vind ik wel wat hebben.

Maar goed, we hadden toen dus een kanarie. Hij stond op de vensterbank in de zon en zong dat het een lieve lust was. We noemden hem Lodewijk. Hij had niet het eeuwige leven, hoewel we hem goed verzorgden en zo is ie opgevolgd door Lodewijk II en zelfs door een Lodewijk III, maar die laatste is weggevlogen na slordig sluiten van het deurtje, terwijl de balkondeur openstond. Het was zomer dus het zal wel goed gekomen zijn met ‘m, veel bomen in de buurt, maar we hebben hem niet meer teruggezien. Dat was het einde, geen kanariepieten meer voor ons.

We wijden ons nu maar aan de vogels in de tuin, die helemaal zelf komen aanvliegen. Dat zijn er nog al wat. We hebben meer dan 30 mussen in de heg, er komen roodborstjes langs, verschillende soorten meesjes, merels en eksters, die de boel komen verstoren en veel lawaai maken soms en duiven, die eigenlijk veel te groot zijn voor het vogelhuisje en zich moeten bezighouden met opruimen van het voer dat de rest van de vliegende gemeente laat vallen. Vlaamse gaaien zien we ook wel eens. Leuk, hoor, al die vogels zonder kooitje.

We hebben ondertussen heel wat beesten gehad in ons leven, katten, honden, cavia’s, muizen, konijnen. Allemaal ter lering en de vermaak van ons huisgezin. Maar die kanaries waren de start en daarvan zitten er nu héél veel in de Americahal in kleuren en maatjes. En waarvan er enkele samen met hun baas of bazin kunnen zingen “We are the champions!”…..

.....één kanarie is eigenlijk ook erg ongezellig, voor die kanarie dan.....

…..één kanarie is eigenlijk ook erg ongezellig, voor die kanarie dan…..


Koud, hè…..?

Vannacht hebben we voor het eerst de verwarming niet teruggezet op de gebruikelijke nachtstand, want dan duurt het opwarmen van het huis des te langer als we er weer in verticale stand gebruik van maken. En dat is economisch gedacht. We hoorden trouwens dat ons pensioen niet minder wordt, zoals aangekondigd. Het wordt ook niet meer, want dat zou economisch niet verantwoord zijn. Hoeft van ons ook niet, want zulke economisch denkende lui, zoals wij dus zijn redden zich wel. Er kwam net ook een brief binnen van onze begrafenisverzekering, gezellig, gezellig. Het bedrag waarvoor wij uitvaren lijkt aardig en hopelijk voldoende, zodat de familie niet zal hoeven crowdfunden. Een slimme bejaarde is op zijn toekomst voorbereid. Nou, voor zover het economisch overzicht. We zijn daar niet dagelijks mee bezig, hoor, dat je dat niet denkt, ha, ha!

We hebben namelijk heel gezellig het jaareinde doorgebracht. Eerst de kerstdagen natuurlijk. Dat stamppotbuffet was namelijk erg leuk en lekker. Hadden ze wel aardig wat werk aan gehad, maar er is goed van gesmikkeld. De tweede dag heeft onze eigen chef aardig zijn best gedaan en waren we met wat minder mensen en met oudjaar bleven er natúúrlijk weer oliebollen over en ook de nieuwjaarsrolletjes zijn nog niet op. Dat komt wel goed, met die rolletjes dan, want overblijvende oliebollen hebben bij ons een minder goed uiteinde. Deze hele alinea gaat over eten. Maar we zijn inmiddels weer ‘gewoon’ wat dat betreft. Bloemkool en zo.

De zon schijnt ondanks de kou heerlijk onze weer kale kamer binnen. Helemaal ontkerstend is ie natuurlijk nog niet. Er hangen nog kerstkaarten en er staan nog kerststukjes, waar ik de glim-glim heb uitgehaald, maar waarin de hyacinten en krokusjes staan te bloeien alsof het al lente is! En daar gaan we dus weer naar op weg, mensen! Van de oliebollen naar de bloembollen. Als het goed is wordt dat hier leuk, want ik heb er, deze keer nog op tijd ook, samen met mijn zoon heel wat gepoot op de lege plekken in de tuin, die zijn ontstaan doordat de tuinman eindelijk eens wat van die enorm groot geworden ‘supermarkthortensia’-struiken heeft verwijderd. Ik verheug me er op.

Of er nog geschaatst gaat worden dezer dagen is twijfelachtig, want de kou zal wel niet doorzetten. De televisie haalde de Elfstedentocht van Angenent nog eens van stal. Herhaling, herhaling. Twintig jaar geleden of zo. Maar hier in Apeldoorn gaat geschaatst worden! Waar? In theater Orpheus! Daar zijn ze bezig met ijsblokjes een vloer te leggen voor een Russisch gezelschap kunstschaatsers, dat “De Notenkraker on Ice” op muziek van Tchaikovsky gaat uitvoeren. Stond in De Stentor. Het publiek moet een dekentje meebrengen, want warm zal het in het theater niet zijn, zeggen ze. Koud, hè…..?

.....zij hebben het vast niet koud.....

…..zij hebben het vast niet koud…..


Lotgenoten…..

.....voetbalbollen, goal.....!

…..voetbalbollen, goal…..!

Zo’n week tussen kerst en oudjaar is een rare. En deze keer valt ie zo ‘gewoon’ ook. De Tweede Kerstdag waren veel winkels al gewoon open, zodat ik me afvraag hoe lang die tweede vrije dag nog zal bestaan. Volgens mij hebben weinig landen zo’n dag als verlenging. Economisch misschien ook minder handig. Dus dat zal echt wel veranderen mettertijd. Maar we zijn dus bezig met de laatste loodjes van het jaar.

We hebben vanmiddag maar even de weekendboodschappen gedaan, ja, met wat extra spullen voor de oudejaarsavond natuurlijk. Die moeten we wel een beetje leuk doorkomen. Onze jongste dochter komt bij ons met haar jongste zoon en brengt oliebollen en appelflappen mee. Die heeft ze van de voetbalclub van haar zoons, die ze elk jaar bakt ter versterking van de verenigingskas. Dit is trouwens het eerste jaar, dat haar oudste zoon niet meekomt. Hij gaat met vrienden en vriendinnen zelf naar een dorpsfeest in Beekbergen. Daar had onze dochter ook naar toe gewild eigenlijk, maar toen haar zoon hoorde van dat plan….. Ze is een begripvolle moeder en blijft uit de buurt.

Haar jongste is ook (nog) niet zo’n uitgaanderig type en die vond het alternatief: de oudejaarsavond gezellig bij ons en na twaalven naar huis om te kijken tot hoe laat zijn broer het dacht uit te houden op dat feest, een prima idee. Zo gaan onze laatste loodjes dus worden: voetbalbollen, appelflappen, en verdere aanverwante artikelen, die we al boodschappend hebben verzonnen.

Laatste loodjes met een ’t ‘ in plaats van een ‘d’, daar word je ook mee doodgegooid, zeg. Er zijn veel meer loterijen dan ik dacht! De één heeft zo tegen het einde van het jaar nog meer miljoenen in de aanbieding dan de ander. Van de Vriendenloterij zijn we lid geworden omdat ze de brandwondenstichting steunen. Daar krijgen we ook gratis van tijd tot tijd onze brandmelders van als de oude vernieuwd moeten worden. Een goed doel op zich. En een staatslot kopen we zo nu en dan onder het mom van ‘je kan niet weten’. Dat ligt aan onze stemming. We hebben wel een oudejaarslot gekocht, dat verdorie DERTIG euro bleek te kosten! Daar mag wel wat tegenover staan, vinden wij. We wachten af.

Nou, en dan de Postcodeloterij, die met zo’n CocaCola-truck een besneeuwde straat in komt rijden in die reclame. “Winnen doe je bij de Postcodeloterij!” Er zijn miljoenen mensen die daar nog op wachten. In een straat zonder sneeuw. Dan heb je ook nog de Eurojackpot. Dat is helemaal onbetrouwbaar, heel Europa doet mee! Ze hebben veel miljoenen in de aanbieding, dat wel. De Bank-giroloterij heb je ook nog, de Lotto, Miljoenenspel, de Krasloterij. Ze willen allemaal dolgraag hun laatste lootjes aan je kwijt. Dat is de Staatsloterij in ons geval dus gelukt. Niet dat ’t nou zo nodig moest, dat lot, maar we waren in de stemming. Iedereen alvast een gezellig Oudjaar en een vredig 2017 gewenst, dat hopelijk voor veel mensen die dat nodig hebben eindelijk eens echt een lotsverbetering zal brengen…..

.....tja, of niet natuurlijk.....

…..tja, of niet natuurlijk…..


Je kunt soms overvallen worden…..

…..door sentimentele herinneringen. Daar heb ik niet zo erg vaak last van, zoveel overdreven gevoeligs heb ik nou ook weer niet meegemaakt, maar wel van die gedachten, waar meestal de kinderen in voorkomen, toen ze nog klein waren, van die leuke dingen zeiden (doen ze nu ook nog, hoor, maar anders) en in de sneeuw speelden in de kerstvakantie. Kom daar nu es om.

Twaalf graden, morgen. En dat vertelt die weerjongen op de televisie dan met zo’n blij gezicht, alsof dat léuk is! Ja, voor hem misschien vanwege al die extreme weerbeelden die hij op z’n computer voorbij ziet komen. Met afbrokkelend poolijs en al. Het hoort niet, zo ‘warm’ met de kerst. Hoewel mijn Australische zus met een witte plastic kerstboom een barbecuefeest op het strand zal bezoeken. Zij vindt ‘onze ‘manier van kerst vieren trouwens gezelliger en dat blijft haar sieren.

Nou goed, het is zoals het is. Maar de krant zit ook al zo vol verhalen die je knap sentimenteel (zouden moeten) maken, maar dat ligt meer aan mij, dat ik dat nu vind. Ze maken mij ook ongerust over van alles, stukjes. We gaan het gezellig hebben, de komende dagen, daar ben ik zeker van. Ook met lentetemperaturen buiten. Maakt niks uit. Binnen is het lekker warm.

Ik wens iedereen vredige, warme, liefdevolle dagen met veel gezelligheid. Wij hebben er zin in…..

.....dit is een overval.....

…..dit is een overval…..


Stampen…..

....met een top-vier als verrassing.....

….met een top-vier als verrassing…..

Dat kun je van kwaadheid doen bijvoorbeeld, als je een opgewonden standje bent. En dat werkwoord is te gebruiken als je voor een examen zit, terwijl de benodigde kennis er nog niet in zit. Dan moet er gestampt worden.

Wij hebben de eerste kerstdag bij onze dochter een stamppotbuffet! Leuk idee, vinden we. Ze had al een stamppot-app in het leven geroepen om te peilen wat zo’n beetje de wensen waren van de deelnemers aan het oer-Hollandse eetfestijn. Daar kwamen nogal wat suggesties op, zoveel, dat haar kloris een top-vier samenstelde en de aanbevelingen meer dan voldoende vond. Ze kwam ons gisteren heel lief een kerststuk brengen en vertelde, dat ze nog een héleboel aardappels moest schillen voor het weekend!

Stamppot, we eten het hier niet echt vaak en áls het gebeurt is het meestal boerenkool- of rauwe andijviestamp. Mét spekjes en/of worst natuurlijk. En jus voor het ‘kuiltje’. Moet je meestal wel apart maken, want (Hema)worst geeft geen jus uiteraard. Maar we houden er wel van en dat ‘éénpans’ vind ik ook altijd makkelijk. Stampen moet ik met de pan in de gootsteen doen, want ik ben te klein geworden voor het aanrecht. Voor alles is een tijd. Het wordt ook nogal eens te veel. Voor stamppot heb je eigenlijk een grote familie nodig.

Zoals zondag, met het kerststamppot-buffet. Gezellig! ‘k Verheug me er op. Ik ga het eet-, drink- en snoepsgewijs van tevoren maar rustig aan doen, die dag om een beetje ‘ruimte’ te houden, want anders zit ik wel erg gauw stampvol…..

.....top één.....!

…..top één…..!


Wishful thinking…..

Mooie uitdrukking. Slaat op wat je hóópt dat er zal gebeuren. Nou, dan weet ik wel zo het een en ander. Mensen kopen loten van allerlei soorten: van kras-,staats-, postcode- tot aan lootjes van de voetbalclub en dat allemaal in de hoop er iets aan over te houden en liefst veel.
Dat is de simpelste vorm van wishful thinking.

Afgelopen zaterdag stond er in ons winkelcentrum een mannenkoor te zingen (gemiddelde leeftijd: grijze pensionado’s, niks mis mee, want ze waren goed bij stem!). Allemaal in rood kersttenue met kerstmuts op de al dan niet aanwezige grijze lokken. Ik doe wat vervelend, maar het zag er best erg leuk uit, hoor. (Telefoon weer eens thuis gelaten, dus geen foto kunnen maken.) Er omheen liep de meest grijze, namelijk een kerstman, lootjes uit te delen aan het publiek. “Blijven staan”, zei hij “want we hebben leuke prijzen.” Het was dus een soort klantenbinding.

Ondertussen namen ze met z’n allen veel plaats in op het niet zo heel grote middenplein, want ze hadden ook allemaal een standaardmicrofoon voor zich staan en een geluidsman met z’n spullen en dat kost plek. Met een grote Jumbosupermarkt, waar mensen gewoon hun weekendboodschappen liepen te doen, was dat lastig. Vooral mensen aan wie je duidelijk kon zien dat ze niks met dat kerstgedoe hadden liepen dwars door de voorstelling heen met hun volgepakte boodschappentassen. Ik nam het ze niet kwalijk, want er was eigenlijk geen doorkomen aan.

De kerstman drukte ons ook een lootje in handen (nummertje 634) en de mannen gooiden er nog een ‘Winterwonderland’van Manke Nelis tegenaan. Zicht op die niet te versmaden prijzen hadden we niet, of het de moeite was ook niet, dus hebben we ons door de mensenmassa heen gewerkt en zijn via de buitenkant van het winkelcentrum weer naar huis gegaan. Manke Nelis is ook ons type niet zo. We hoefden eigenlijk alleen de kerstkaarten maar even weg te brengen en dat was gebeurd.

Nee, ik heb een heel andere manier van wishful thinking. Of dat helpt weet ik niet, maar ja. Nou, waar zal ik es beginnen? Vrede in het Midden Oosten, geen mensen en vooral kinderen meer die écht honger hebben, niet zoals wij wel es ‘trek’, kiesmannen die Trump de das om doen, grote commerciële bedrijven, die hun winst schenken aan goede doelen, handelsbelangen die bepaald worden door mensen die verder kijken dan hun eigen portemonnee, vrouwen die worden beoordeeld op hun kunde en kennis en nergens anders op, sowieso miss-verkiezingen afschaffen. Ik hou maar op, want het heeft geen zin, dit gejeuzel. Er is teveel te wensen. Word ik alleen maar kriebelig van. Dat is bepaald geen kerstgevoel.

Ik ga even wat boodschapjes doen en dan de kaarsjes aansteken. Voor vrede in huis. We waren alledrie ziek de afgelopen week, maar dat is aardig over en dat is fijn. Ik ga maar verder met mijn wishful thinking. Voor iedereen…..

.....ja, vertel mij wat.....

…..ja, vertel mij wat…..


Vereniging…..

Politiek, daar heb ik nooit zoveel van begrepen. Belangstelling had ik uiteraard wel, het gaat toch over dingen die je wel moeten interesseren, omdat ze ook over jou en/of je omgeving gaan. Maar die interesse komt eigenlijk, bij mij dan, meestal naar boven als de besluiten al genomen zijn door de mensen die er over gaan en dat is dan knap laat uiteraard. En dan verbaas ik me erover. Heeft niemand wat aan, maar ja.

Zo begrijp ik niet, dat mensen die bij een bepaalde partij aangesloten zijn, zich kunnen afmelden bij hun club en dan gewoon met behoud van hun zetel(s) in de Tweede Kamer, die ze te danken hebben aan hun ‘oude’ partij, een nieuwe kunnen beginnen en gewoon het geld dat ze verdienen door dat Kamerlidmaatschap kunnen blijven opstrijken. Zo kun je je ideetjes kosteloos kwijt. Dat klopt principieel toch niet? En verder denken mensen nog even voor de aankomende verkiezingen allerlei partijtjes te beginnen met namen, die zeer ‘vernieuwend’ klinken, maar waarvan je maar moet afwachten of dat ook zo is. Zo versplintert de boel aardig en moeten we maar afwachten of Jan Splinter door de winter komt.

Een poos geleden waren we bij het Europees Parlement in Brussel op bezoek bij een Nederlands lid van dat parlement (ze is inmiddels weg daar, gewoon een andere baan, hoor) en die vrouw was lid van de groep ‘Verenigd Links’. Ik weet nog, dat ik dat zó’n mooie naam vond. Allerlei mensen, met uiteraard linkse ideeën over milieu, armoede, werkgelegenheid en zo, die zich ‘verenigd’ sterk maakten. Het heus niet altijd met elkaar eens zullen zijn, maar zich sámen sterk maken voor iets, omdat ze in een eigen klein clubje niet veel zouden bereiken. Dat vond ik toen wel een mooi gegeven, waar ze hier ook wel iets mee zouden kunnen doen. Of denk ik weer eens te simpel? Hoe rommelig het op dit ogenblik in ‘Brussel’ toegaat met dat Ukraïne-referendum bijvoorbeeld, nou ja, ik volg het, maar dat is een van de vele rommelige toestanden in de wereld, waarvan je de uitslag moeilijk kunt voorspellen. Politiek, hè, dan weet je ’t wel…..handelsbelangen voorop.

Even iets ‘lokaals’: hier in Apeldoorn zijn ze bezig over het inleveren van afval. Plastic afval wordt opgehaald, restafval moet je zelf wegbrengen en je moet zorgen dat dat zo weinig mogelijk is. Tien keer per jaar een zak inleveren is het streven. Wij zetten de grijze bak meestal eens in de zes weken buiten, want meer hebben we niet aan rest. We vinden dat zelf niet te vaak, maar ín die bak zitten dan wel meer zakken dan één. Ik ben benieuwd wat ‘ze’ erop gaan verzinnen, want er zitten wel haken en ogen aan dit gedoe. We zouden vanwege dat plastic dan wel een oranje deksel krijgen op onze grijze bak. Hoeven ze niet de hele bak te vervangen en er mag dan dus alleen plastic afval in.Ze draaien al proef in een paar wijken, dacht ik. Een idee hoe dat allemaal gaat heb ik natuurlijk niet, want zoals het nu is, vind ik het eigenlijk prima, maar het zal wel weer een kwestie van geld zijn, die verandering. We brengen ons plastic afval nu altijd al weg naar de bakken bij de supermarkt, geen gewichtig gedoe, want het weegt minder dan het restafval.

Maar ik heb al zitten denken over nog een nieuwe partij, met een goeie naam, die de lading dekt. “Partij voor afvalligen” lijkt me wel wat, kun je alle kanten mee op, links, rechts of, weet ik veel, misschien wel rechtdoor! Dat wordt dan een partij voor alle gezindten, politiek verenigd met een oranje deksel d’r op. Leuk voor Willem en Máxima…..

.....oranje boven.....

…..oranje boven…..


5 december…..

.....je hebt lieve briefjes, die je wilt bewaren en tegeltjes, die  grappig zijn, maar gelukkig breekbaar.  Ze passen trouwens alleen in een maat schoen van vaders van middelbare leeftijd.....

…..je hebt lieve briefjes, die je wilt bewaren en tegeltjes, die grappig zijn, maar gelukkig breekbaar. Ze passen trouwens alleen in een maat schoen van vaders van middelbare leeftijd…..

Een bijzondere dag vandaag, want het is Sinterklaasdag met een Sinterklaasavond. Op de radio hoor je reclames, waarin mensen worden aangespoord toch vooral nog het een en ander aan te schaffen om de Sint te ondersteunen in zijn goedertierenheid. Nou, als dat nu nog moet zo op het nippertje heb je d’r niet echt over nagedacht, denk ik dan.

De datum valt ook raar, zo op een maandag. Als wij vroeger met onze kinders Sinterklaas vierden en het kwam een beetje gek uit, probeerden we het zo te regelen, dat we het op bijvoorbeeld zaterdagavond deden, zodat vanwege het laat opblijven en de spanning zij (en wij) het rustig aan konden doen qua even uitslapen en ze de hele zondag met hun nieuwe spulletjes konden spelen. Hoe ouder ze werden veranderde er wel zo het een en ander en waren er ‘gelovigen’en ‘ongelovigen’, die ingewijd waren. Onze oudste dochter was al jong ongelovig en dat was mijn schuld.

Bij het zetten van haar schoen had ze een briefje geschreven aan de goede Sint en dat bij de wortel voor het paard gedaan. En dat was zo’n schattig briefje, dat ik het wilde bewaren. Zo stom zijn moeders dan. Nog stommer was dat ik het briefje in een kast had gelegd, waar onze dochter het vond en zich, niet op haar achterhoofdje gevallen zijnde, het een en ander begon af te vragen. Ze was ’n jaar of zes. Kon net schrijven en het was echt zo’n lief bedankje voor de goedheiligman, die dat toch maar allemaal deed voor de kindertjes, dat je mij eigenlijk niks kwalijk kan nemen, maar met het ‘geloof’ was het toen wel gedaan. Gelukkig hadden pa en ma gezorgd voor een jonger zusje, dat nog in de luren gelegd kon worden, niet letterlijk meer, maar toch. Als ingewijde voelde grote zus zich superieur en dat beviel haar uitstekend.

Ik heb zonder meer leuke herinneringen aan de sinterklaasvieringen met ons volk. Mijn moeder was er toen ook nogal eens bij en met kleine kinderen is zo’n Sinterklaasavond gewoon leuk. Wasmand ( die niet eens werd herkend!) voor de deur met de cadeautjes, buurvolk op het raam laten kloppen of plotseling moest er iemand hevig naar het toilet, nou ja, we hebben nog wel meer verzonnen aan toevalligheden. Dat was enig. Met de kleinkinderen gingen we natuurlijk nog eens op herhaling en ook dat was leuk. Later was het weer gezellig vanwege de gedichten, we waren niet van surprises, daar zijn andere families weer goed in. En nu zijn we van niks. We vieren het niet meer. Gek, het is zomaar weggeëbd en ik mis het niet.

Komt misschien ook, omdat we in november wat verjaardagen hebben en dan feesten we al genoeg eigenlijk. Kerst vind ik leuk, omdat je d’r zo lekker lang over kunt doen. Over de sfeer van kerstmis, bedoel ik. Het is veel werk, maar het is de moeite. Je moet zorgen dat het niet ‘overdone’ is, vind ik, maar net genoeg. Vanwege die verjaardagen heeft de familie elkaar al vaker gezien dus we laten elkaar lekker vrij in wat iedereen wil doen. Soms zitten ze in een vakantiehuisje of spreken af bij bij vrienden of zijn toch leuk bij ons. We zien het allemaal wel. Er zijn al leuke plannetjes. December is een gezellige maand.

Niet voor iedereen misschien en dat spijt me oprecht. Er zijn mensen, die een zucht van verlichting slaken als het januari is en alle verplichte nummers voorbij zijn. Dat vind ik zo jammer voor ze. Maar veel mensen doen hun best met allerlei initiatieven en dat is dan weer geweldig.

December is ook de maand van de dubbele gevoelens. Voor mij ook wel. Gisteren was het de datum, dat een goede vriendin van ons overleed, alweer een paar jaar geleden en vandaag is de datum, dat tegelijk met Nelson Mandela onze naaste buurman overleed. Ja, op Sinterklaasdag, drie jaar geleden. Je kunt het niet vergeten. Maar de tijd gaat zo snel, je moet het van je herinneringen hebben en die koester ik. Aan Sinterklaas bijvoorbeeld, hoewel ik ‘m dus niet echt mis. Dat kan ook…..