De zoontjes van onze jongste dochter heten Stijn en Joost. Dat moet je even weten, anders is dit prietpraatje niet leuk.

Hun moeder heeft voor onderweg in haar auto allerlei kleutermuzieken op cd, maar om ook es wat anders te draaien, want je wordt wel eens flauw van voor de zóveelste keer Bassie & Adriaan, heeft ze voor haar eigen genoegen een cd van “Rammstein”. Verder is ze goed gezond.

Toen ze die de vorige week opzette, riep haar jongste kind: “Néé, niet Rammstijnmuziek!”. Hij wilde Ramm-jóóstmuziek……!

Stel, je woont in een liefelijk dorpje aan de IJssel. Zo’n tweehonderd inwoners, die elkaar allemaal kennen, een rustig dorpsleven, niks aan de hand. Dan stap je op een doordeweekse middag op de fiets en peddelt over de dijk naar de bibliotheek in Kampen. Als je je boeken hebt omgeruild snuffel je nog even rond in de mededelingen van de gemeente Oldebroek, waar je dorp onder valt. Je wilt als onderdaan toch weten hoe het de burgemeester en de wethouders vergaat.

En dan ontdek je, dat ze van plan zijn de rivier een “by-pass”-operatie te laten ondergaan. Een omleiding, zoals die ook bij mensen wel eens nodig is, om de stroom in goede banen te leiden. Alleen gaat deze by-pass dwars door je dorp, dat daardoor praktisch van de kaart geveegd wordt. En dit is de eerste keer, dat je over die plannen leest. Niemand in je dorp weet daar nog van. Dat is op z’n zachtst gezegd vreemd, toch? Noordeinde, zo heet het dorp aan de IJssel, is nu een Gelders dorp. Als het hele plan doorgaat wordt het ingelijfd bij Kampen en daardoor Overijssels.

Kampen wil zijn recreatiegebied uitbreiden, zeggen ze in Noordeinde, daar gaat het allemaal om. Ze hebben het deel “Noord” al afgeplakt op het plaatsnaambord aan het begin van het dorp. Ze wisten van niks, want zijn niet geïnformeerd door hun bestuurders. “Niet aan gedacht…ja, een blunder”, zeggen ze daar. Dan is het toch handig als er iemand lid is van de bieb, zeg nou zelf! Maar wat denk je: zou dat soort dingen nou beter gaan mét een Europese Grondwet…….?

In Deventer hebben buurtbewoners met behulp van 25 duikers de Buitengracht schoongemaakt. Daar bleek nogal wat op de bodem te liggen. Een auto, twee boten, fietsen, wc-potten en een tas van Radio Oost met de opname-apparatuur er nog in, dat waren zo wat spullen die ze naar boven haalden. Het was in ieder geval de moeite en de gemeente was blij met het initiatief en verleende alle medewerking.

Toen wij in de stad Groningen woonden was vlak bij ons huis het Hoornse Diep. Om de zoveel jaar kwam daar een baggerschuit de bodem schoonmaken. Veel publiek altijd, want men was benieuwd wat er werd opgevist en of er nog een lijk bij was of zo.

Wij verhuisden van Bussum naar Groningen en op de dag dat de verhuiswagen kwam werd mijn fiets gestolen, die achter het Bussumse huis stond. We deden nog snel aangifte van de misdaad, maar moesten daarna zonder fiets vertrekken naar het Noorden. Toen we er al een paar maanden woonden kregen we een agent aan de deur, die kwam vertellen dat mijn fiets gevonden was op de Crailose hei. Het kinderzitje van onze dochter zat er nog op. Dat waren nog eens tijden, hè, een echte politieagent aan de deur, die je dat verheugd komt melden!

Mijn in Bussum achtergebleven familie zette de fiets op de trein en ik haalde ‘m op bij het station. Daar bleek, dat het maandenlange verblijf op de hei hem geen goed had gedaan. Hij was zo verroest en het fietsstoeltje van onze dochter zag er zo onbetrouwbaar uit, dat ik er niet mee naar huis durfde te fietsen. De familie had nog wel de banden geplakt en opgepompt, heel schattig. Ik had mijn fiets dus weer, maar kon hem niet gebruiken.

We woonden niet ruim, hadden een piepklein schuurtje, dus ik wilde hem eigenlijk wel kwijt. Ik schaam me nu wel een beetje, hoor, dat moet je van me aannemen, maar het grofvuil was toen niet zo goed geregeld als nu en dat Hoornse Diep zo vlakbij…..Nou ja, op een donkere avond hebben we, met behulp van onze dertienjarige buurjongen, die heel hard op het water afreed en op het allerlaatste moment van de fiets afsprong, het was echt een stunt van de eerste categorie, mijn fiets ter water besteld. Dat was op een zaterdagavond. En op maandagmorgen kwam een grote boot het Hoornse Diep uitbaggeren. Het eerste dat ze boven haalden was mijn fiets! De omstanders vonden het nog best een mooie fiets. Alleen ik wist, dat het een lijk was………

Vandaag namen we afscheid van het Mheenpark. Ik schreef daar al eerder over. Dat ik het zo zonde vond, dat ze het gingen herinrichten, want het was mooi zoals het was, en dat het op de schop ging en dat we er niet meer terecht konden, kortom een hoop gejeuzel van een mens, dat niet van verandering houdt. Helemaal als ze niet zoveel vertrouwen heeft in bureaus, die voor zo’n klus worden ingehuurd, heel veel geld kosten en waarvan je de uitkomst maar moet afwachten. Terwijl het misschien best meevalt.

Om mijn goede wil te tonen, mijn man bijvoorbeeld is véél positiever, ben ik samen met hem toch maar even gaan kijken bij het groots opgezette afscheidsfeest in het park. Ik heb zelfs foto’s gemaakt. Wij troffen het net, dat er jeugdige rappers bezig waren op het muziekpodium. Jongens van een jaar of dertien, veertien van wie de stemmetjes nog niet gewisseld waren en van wie ik de teksten niet kon verstaan. Dat heb ik trouwens wel vaker met rappers. Ali B. versta ik ook maar half. Eén rappertje rapte nogal dreigend: “Onderschat mij niet! Onderschat mij niet!”. Nou knul, ik zou niet dúrven!

Hij kwam ook “van de straat”. Dat is ook een lekker rijmwoord natuurlijk. Ik weet geen namen meer van de jongens, hoewel die door een soort middelbare oom in een wit t-shirt luid en te dicht op de microfoon werden aangekondigd. Maar, het moet gezegd, er kwamen heel wat jongelui op het stevige gebonk af en de stemming zat er goed in. Goed geallochtoonzet, zei mijn immer geestige echtgenoot.

Wij hebben nog even rondgelopen langs de krattenstapel-activiteit, de fietsschommel, het springkussen, de draaimolen, waar ze keihard plaatjes draaiden van Ernst, Bobbie & de Rest. En als je niet weet wie dat zijn, dan heb je geen kleine kinderen of bent geen opa of oma. Of je houdt je kroost ver verwijderd van de kleutertelevisie-maffia, dat kan ook.

Er was aardig wat belangstelling, maar echt druk was het niet. De organisatoren hadden behoorlijk goed weer en hulp van de padvinderij, zag ik en het ging aan het eind van de middag pas regenen. Een droog afscheid dus en nu gaat het park dan “op de schop”. Op de graafmachine zal het wel zijn, zo subtiel met een schepje zal het niet gaan. Ik ben zeer benieuwd wat het wordt. Ze beloven ons volgend jaar een mooi openingsfeest, stond in de krant………

Nou zeg, sla ik vanmiddag de krant open: staat er een grote foto in van onze jongste dochter met op de achtergrond haar twee zoontjes! Ze was gefotografeerd terwijl ze in gesprek was met een verpleegkundige mevrouw, die bij het park Berg en Bos hier in Apeldoorn, waar ze met haar jongetjes was, de bezoekers stond voor te lichten over het gevaar van tekenbeten. De mevrouw had een tasje met folders bij zich, die ze uitdeelde, waarop de naam van de actie stond: “Teek away”. Spitsvondig.

Die tekenbeesten kunnen zomaar op je vallen, zich in je huid boren en je behoorlijk ziek maken. In deze bossige streken hoor je nogal eens van mensen, die zo’n insect op visite hebben gehad. Wij hebben er trouwens vroeger bij onze diverse huisdieren ook nog al eens een moeten verwijderen. Maar ja, dat waren laag bij de grondse types. Dat kun je niet zeggen van een collega van ons, die de ziekte van Lyme heeft opgelopen door een teek en daar behoorlijk vervelende gevolgen van heeft gehad. Ze was wel altijd aan het tuinieren en woont in een bos.

En vanavond zag ik in het Journaal hoe ze die harige eikenprocessierupsen te lijf gingen. Ik krijg altijd vreselijk de kriebels als ik die zie, hoewel ik er geen ervaring mee heb. Maar die zijn ook vervelend als je ze op je lijf krijgt en ze rukken op naar het Noorden. Is het de klimaatverandering? Luchtvervuiling? Nemen de insecten de macht over?

Er lopen hier trouwens ook al witte wilde zwijnen rond over de Veluwe, ook al iets dat eigenlijk niet kan. Volgens de jagers al helemaal niet, die zouden ze wel willen afknallen, hoorde ik. Er moeten er niet te veel van komen, want ze zijn te goed te zien en dan is er niks aan, aan dat jagen, snap je?

Nou ja, je dochter onverwacht in de krant te zien is wél leuk……..

Ze hebben in Amerika wetenschappelijk vastgesteld dat mensen die linkshandig zijn gebeurtenissen beter kunnen onthouden dan rechtshandigen. Terwijl die laatsten weer beter zijn in het onthouden van feiten. Dat komt door een bepaalde verbinding in de hersenen. Nu kan in mijn optiek een gebeurtenis best een feit zijn en andersom, maar ik denk dat ze bedoelen, dat links de Slag bij Nieuwpoort onthoudt en dat rechts dan weet, dat het in 1600 was. Zoiets.

Ik vind het wel boeiend om naar een linkshandig iemand te kijken als hij bezig is. Vooral met schrijven. De rare bocht waarin hij zijn hand moet houden, om visueel in contact te blijven met wat hij aan het doen is, lijkt me niet handig. Je moet in ieder geval een goede kwaliteit ballpoints kopen en het gebruik van een vulpen lijkt me lastig.

Onze jongens, die beiden linkshandig zijn, waar ze bij mijn weten nooit enige last van hebben gehad, hebben het geluk gehad, dat ze in een goeie tijd geboren zijn. De tijd, waarin kinderen links mógen schrijven en de school daar gewoon rekening mee houdt. En niet, zoals in mijn tijd, de linkerhand op hun rug gebonden werd om ze te dwingen hun rechterhand te gebruiken. In bepaalde kringen werd linkshandigheid zelfs als “duivels” gezien! Er schijnen trouwens heel wat stotteraars uit die behandelwijze te zijn voortgekomen. Zeggen ze, want er doen heel wat fabels de ronde over linkshandige mensen.

Zo zouden ze onhandig zijn. De uitdrukking “twee linkerhanden hebben” zou daar op wijzen. Nou, volgens mij is het hebben van twee rechterhanden minstens zo lastig. Ik heb dus twee handige zoons, geen echte klussers, hun vaardigheden liggen op een ander vlak, maar dat ze niet timmeren, metselen en verbouwen, bezigheden die met “handig zijn” worden verbonden, heeft met heel andere karaktereigenschappen te maken en niets met hun linkshandigheid. Die zou genetisch bepaald zijn.

Daar zou wel iets in kunnen zitten, want als hun vader brailleschrift zit te prikken, doet hij dat van rechts naar links en in spiegelbeeld. Hij maakt braille”kuiltjes” voordat hij de zaak omdraait om zijn tekst in puntjes van links naar rechts te kunnen lezen. Maar of je daar nou linkshandige kinderen van krijgt…..

Er zijn trouwens best veel bekende mensen linkshandig, zeg! Cruijff en Van Haneghem bijvoorbeeld, maar hoe zit dat met linksbenigheid dan? Ze hebben het in het voetbal altijd wel over een “linkspoot”, maar dat is dan wel de achterpoot natuurlijk. Hans van Breukelen is ook een linkshandige, hoewel ik hem toch wel vaak met twéé handen in de weer heb gezien. Arnold Vanderlijde, de bokser is ook links, maar dat was ook te zien aan zijn goeie linkse hoeken. Bij Tom Egbers zal ik toch eens kijken met welke hand hij zijn blaadjes verlegt. Jan des Bouvrie ontwerpt links, hoewel hij mij behoorlijk rechts lijkt, maar dat is zo maar een ideetje van mij.

Bij ons heeft nooit iemand last gehad van onze jongens, want we hebben altijd ronde tafels gehad toevallig, ik hou van ronde tafels. Geen gepor van ellebogen en er kan altijd iemand bij. Links over links zijn er ook, bijvoorbeeld die van Rik Smits, wetenschapsjournalist , die zelf ook linkshandig is uiteraard……..

We krijgen een vestiging van boekhandel De Slegte hier in Apeldoorn en dat vind ik een leuk idee. Als we wel eens in Utrecht zijn of in Arnhem, waar er een is, dan kán ik er niet aan voorbij. Ik moet altijd even naar binnen. Dat is voor mijn braillelezende echtgenoot niet zo gezellig, maar hij gunt me mijn uurtje( want dat wordt het al gauw!) snuffelen bij De Slegte wel.

Ik heb er al heel wat boeken vandaan. En dan niet direct literatuur of zo, maar van die boeken, die elders hartstikke duur zouden zijn, door het prachtige fotomateriaal dat er in staat. Van die heerlijke “kijk”-boeken. Zo heb ik tuinboeken, interieurboeken, kookboeken, reisboeken, kunstboeken, muziekboeken, knutselboeken, quilt-en patchworkboeken, boeken over allerlei handwerktechnieken en bijvoorbeeld over Oud-Amsterdam. Kortom over onderwerpen, die hoewel de boeken qua uitgave wel gedateerd zijn, zelf niet aan veroudering onderhevig zijn of bijna niet.

Tenslotte blijft Oud-Amsterdam gewoon Oud-Amsterdam, wordt er aan tuinplanten wel es een nieuwe variant toegevoegd omdat kwekers dat nou eenmaal leuk vinden, maar moet je verstand van Romeinse cijfers hebben en echt goed kijken voorin om het jaar van uitgave als “lang geleden” te ervaren. Ik vind het mooi, dat De Slegte naar Apeldoorn komt.

Bovendien komt de winkel in een deel van de binnenstad, dat als erg rustig te boek (!) staat, omdat het niet “in de loop” ligt. Het noordelijke deel van de Hoofdstraat, grenzend aan het Caterplein, het uitgaansgebied waar het alleen in de weekends druk is vanwege de stappende jongelui. En, zo stond er in de krant als reden om het reeds jaren leegstaand en slecht te verhuren pand aan De Slegte te gunnen: ze hopen, dat de jongeren, die er ’s nachts langs lopen, de volgende dag als ze weer nuchter zijn, terugkomen om een boek te kopen. Afdeling culturele jeugdzorg van een projectontwikkelaar, ha, ha! Dat vond ik een rare overweging en daar moest ik wel erg om lachen, maar ja, ik lees ook teveel “kijk”-boeken, daar komt het van……….

Hé, ik las dat de Solex weer terugkomt! Ik had er een, toen ik een jaar of twintig was. Daar tufte ik mee van Bussum, waar ik woonde, naar Hilversum, waar ik werkte. En terug. Mijn oom, die bij de producent Van der Heem n.v. werkte, kon zijn nicht voordelig aan gemotoriseerd vervoer helpen en daar was ik heel blij mee toen.

Het was een leuk ding, hij ging niet zo hard, dat je je er op moest kleden, een helm was niet nodig en so wie so geen mode voor meisjes in mantelpakjes. En het was best stoer. Niet het soort stoer, dat je tegenwoordig als twintiger nodig hebt, maar toch.

Ik moest er wel mee langs de nog niet zo snelle snelweg, want de hei mocht je gemotoriseerd niet over, hoewel dat veel korter was. Dat was op een gegeven moment ook wel de reden, dat ik hem weer heb weggedaan, want ik miste mijn mooie ritje op de fiets. En ook, omdat ik een keer een enorme optater heb gehad van de bougie. Stommigheid natuurlijk, ik had er gewoon geen verstand van, maar nadien was ik een beetje bunzig voor dat enge motorblok.

De moderne Solex, die over een poosje dus terugkomt, mag om juridische redenen niet meer zo heten. Het wordt nu “Black ’n Roll”. Of dat “bekt” vraag ik me af, ik vind het erg verzonnen klinken. Hij rijdt ook te hard: wel 35 kilometer en dat is te hard voor het fietspad en weer te langzaam voor de rijweg. Daar zouden ze dus ook nog wat voor moeten verzinnen en ook over wel of niet een helm.

En ach, de tijden zijn toch ook veranderd. Je moet wel nostalgische verlangens hebben om er een aan te schaffen. Zó mooi was ie nou ook weer niet. Je moet hem gekend hebben…..als Solex……

Onze oudste kleinzoon is net de deur uit met onder zijn arm de radiogids van de vorige week, die opa dus toch niet meer nodig heeft. De radiogids in braille. Hij interesseert zich, nu hij zelf lezen kan, enorm voor de manier waarop zijn opa leest: met z’n vingers.

Dan zit Stijn met z’n ogen dicht te voelen over de braillepuntjes. Over het mankement van zijn opa maakt hij zich niet druk, dat is nou eenmaal zo en dat maakt hem alleen maar leuker. En hij heeft ook een naam voor het brailledrukwerk. Dat zijn “stippeltjes-voel-boeken”…….

Er stond vandaag een artikel in de krant met de kop “Afscheid Mheenpark”. Ik dacht: “Wel driedubbelovergehaalde….. Het zal toch niet…..”. Ik schrok me dood. Ik heb wel eens geschreven over de plannen die de gemeente had met het park. Eerst wilden ze er dure huizen neerzetten. Nou, dat is na hevige protesten niet doorgegaan, maar ze hebben wel een plan doorgedrukt om het park rigoureus te gaan herinrichten. De wijk heeft daar ook inspraak in gehad. Dat ging via een ludiek spel, waar eigenlijk maar heel weinig mensen aan mee hebben kunnen doen en dat onder leiding stond van een ingehuurd bureau.

De titel van het krantenartikel stelt me niet gerust. Ons park gaat er gewoon aan. “Op de schop” staat er letterlijk. Op 21 mei is er een afscheidsfeest. Dat noem je toch niet voor niks zo, denk ik dan. En als je het “feest”programma ziet is het wel duidelijk hoe men de toekomst van het park ziet. Er komen muziekgroepen op een podium. Dat is op zich leuk. Ook een rapper Toprak en dat schijnt een beroemdheid te zijn.

Dan is er een wedstrijd “towerbuilding” en dat is kisten stapelen. Ze gaan hier 16-hoog flats afbreken dus dat zal wel een alternatiefje zijn dan. Verder is er een half-pipe voor fietsen, spacebike heet dat. Nou, dat lijkt me wel lucratief voor de buurtfietsenmaker. Er komt een rodeo-stier, een draaimolen en een clown, een springkussen en stands voor schmink, make-up (dat is niet hetzelfde?) en tattoos. En dan nog kramen voor oliebollen, ijs, patat en suikerspinnen. En o ja, ook nog een voetbaltoernooi als voorbereiding op de de competitie van het wijkvoetbal. En dat allemaal op één dag dus. Ze hadden er wel een afscheidswéék van kunnen maken. Gras hoeft er niet over te blijven, want het park gaat toch op de schop!

Ik weet wel, de tijd staat niet stil, regeren is vooruitzien en wij zijn andersoortige gebruikers van zo’n park dan de rest van de wereld, maar voor ons is het over en uit. We wijken uit naar elders, natuurschoon genoeg hier in de buurt, maar ja, daar moet je weer milieu-onvriendelijk de auto voor gebruiken en dat is jammer. De moeders die dagelijks met de kinderen in het park zijn zullen ook ander vertier moeten verzinnen, want het park gaat op de schop.

Misschien ben ik in mijn eerste reactie wel heel negatief, hoor, maar ik vind het zó zonde! Ik kan wel janken. Ik ga nog snel deze maand wat mooie foto’s maken van hoe het was, want zo wordt het nooit meer. Zeker niet in mijn lifetime en dat is een raar idee. Misschien zie ik nog wat konijntjes. Nou ja, ik heb mijn tuintje nog. Gevoel voor drama heb ik wel, hè…….?