In het Noorden van het land, tenminste daar hebben ze er volgens de berichten de meeste last van, hebben de waterzuiveringsinstallaties de grootste moeite om te doen waarvoor ze zijn aangenomen. Filters zijn verstopt en moeten voor veel geld speciaal gereinigd worden. En dat komt doordat de mensen Swifferdoekjes in het toilet gooien! Die breken niet af en zorgen voor verstopping.

Ze hebben de fabrikant er op aangesproken, maar die zegt, dat duidelijk op de verpakking staat, dat de doekjes in de vuilnisemmer moeten en niet in het toilet. Ze voelen zich niet aansprakelijk voor de schade. Dus óf de mensen kunnen niet lezen of doen dat niet, óf ze zijn zo zuinig daar in het Noorden, dat ze er na de afstofbeurt nog iets anders mee doen, met die doekjes. Multifunctioneel gebruik en dat scheelt natuurlijk róllen toiletpapier die wel afbreekbaar zijn. En de zuiveringsbedrijven zitten er maar mee.

Er waren jaren geleden bij de instelling waar ik werkte ook zulke toestanden, doordat de vrouwelijke klanten de rioolbuizen verstopten met hun volumineuze doekjes voor het bloeden. Dat was dan ook nog in de tijd vóór de superdunne gevleugelde gevalletjes van tegenwoordig en die mag je niet eens zo weggooien. De ontstoppingsbedrijven in deze regio beleefden bij ons gouden tijden.

Tijdens de koffiepauzes in de grote eetzaal werd regelmatig door het hoofd van de woonafdeling op ludieke en humoristische wijze gewezen op de ongewenste afvalverwijdering van de lekkende dames. Het is een raar onderwerp van gesprek natuurlijk, maar het moest wel aan de orde gesteld worden. Het had nog wel een voorlichtende kant ook, want er waren genoeg jongens, die niet wisten waar ze het over had.

Toen op een gegeven moment de sacs/beutel/bags/zakjes in de toiletten verschenen waren de problemen snel voorbij. ’t Kost wat, maar dan heb je ook wat: zuivere koffie en geen verstoppingen…….

Onze buurt wordt 30-kilometergebied. Met drempels en verhoogde kruispunten. Dat wisten we al een tijdje, maar de werkzaamheden die aan die verandering verbonden zijn werden al een paar maal uitgesteld. Maar nu is het dan zover.

Het eerste dat gebeurde was, dat er een paar mannen borden kwamen neerzetten. Met “uitholling overdwars” er op. Er was nog niks uitgehold, behalve een paar joggers op weg van het park naar huis, maar die borden stonden er dagenlang zonder dat er iets gebeurde. Toen kwamen ze nog van die langwerpige rood-witgestreepte waarschuwingsborden neerzetten. Niet op de stoep, maar op de weg, zodat die smaller werd en iedereen voorzichtig ging rijden, want misschien was er stiekem ergens tóch een uitholling overdwars. De spanning steeg.

Het duurde een dag of wat, maar toen kwamen er mannen met spuitbussen, die gingen meten en nummers en strepen neerzetten op de weg. Toen wisten we in ieder geval waar de drempels kwamen en hoe het kruispunt er zo’n beetje kwam uit te zien. Verder leek het een vervolgverhaal, want er gebeurde weer dagen niets. Tot ze het asfalt gingen afschrapen en ja, tóen hadden we uithollingen overdwars en kon je zien wie er zuinig was op z’n fiets of auto en wie niet.

Maar vandaag is er dan toch met grote vrachtwagens en machines gewerkt, over heel veel van dat stinkende walmende zwarte spul heen gewalst en het begint er op te lijken dat er schot in zit. Die grote machines staan nu opzij van en voor ons huis geparkeerd met hoezen eroverheen en morgenvroeg om kwart over zeven beginnen ze weer, want dat was vanmorgen ook zo.

Kwart over zeven is vroeg. Voor ons dan. Maar, we klagen niet, alles voor het goeie doel: het zowel onthaasten als ontmoedigen van het vele sluipverkeer door onze straat. Helemaal nu er elders in Apeldoorn ook wegen zijn afgesloten door wegwerkzaamheden, ze zijn overal tegelijk bezig, hebben we daar last van.

Dertig kilometer is dus rustig aan en daar moet ik me ook aan houden natuurlijk. Niet dat ik zo’n racer ben, maar ja, een tikkie gas is zo gegeven. Vanmorgen reed er met zo’n dertig kilometer per uur een politie-auto door de straat. Ze zullen toch niet gaan ópletten zeker? Nou zeg, ga boeven vangen……..!

Doordat ik zie dat Lars een link heeft opgedoken met enorme bouwwerken in Moskou, die wel ontworpen, maar nooit uitgevoerd zijn, moet ik even vertellen over de, voor ons doen, enorme Russische auto, die wij ooit hadden. Toen wij begin jaren zeventig in Groningen woonden zong mijn man in een koor, waarbij hij als “buurman”-tenor de directeur van een groot autobedrijf had, dat de Scaldia importeerde, een Russische auto.

Toen die man hoorde, dat wij op zoek waren naar een auto, waarmee wij ons gezin met vier kinderen konden vervoeren, maar waarvoor we niet al te veel te besteden hadden, bood hij ons een demonstratiewagen van zijn bedrijf aan. Een witte Scaldia, weinig kilometers op de teller uiteraard, altijd binnen gestaan, puntgaaf én voor een muzikale vriendenprijs.

Het wás ook een mooie auto. Om te zien. Alles op het dashboard in Russische lettertekens, dat was even gokken in het begin, maar alles went. Verder voelde ik, die hem moest rijden, me als een vrachtwagenchauffeur in de steppen van Centraal Azië. Hij stuurde als een zware tank, maar, zoals gezegd, alles went. Hij was ruim en dat hadden we nodig.

Toch hebben we er weinig plezier van gehad. Vooral als je niet veel verstand van auto’s hebt en van Russische in het bijzonder. Er was telkens weer iets anders, dat het niet deed en ik was toen nog niet zover, dat ik gewoon toegaf, dat we een miskoop hadden gedaan. Nee, ik dacht dat het mijn schuld was als er weer iets kapot was. Want je moest choken om te starten met dat ding, dat gebouwd was op Syberische winters, en het verwijt, dat ik ‘m “verzoop” zal best wel eens terecht zijn geweest, maar echt niet altijd.

Het was gewoon een rótauto. Een zwaar Russisch kreng. Ik was zó blij, dat we hem na een half jaar ellende konden verkopen aan de groentenboer voor een habbekrats. Ik heb getreurd om het geld, dat we kwijt waren en eigenlijk niet konden missen, maar heb staan juichen toen onze spinazievriend ‘m kwam halen.

Ik was, toen ik boven dat stukje van Lars al die gekke letters zag staan, weer even terug in de Scaldia Moskvitch……….

Mijn eega is met de vrijwilligersorganisatie waarvoor hij werkt dit weekend “op cursus”. Dat zijn best wel pittige bijeenkomsten, goed georganiseerd en er wordt van je verwacht, dat je je thuis goed voorbereidt. Hij heeft z’n gitaar meegenomen dus ontspanning zal er ook wel zijn.

In de tijd, dat hij studeerde aan de Sociale Academie, was hij ook wel eens ’n weekend weg. “Sensitivity training” heette dat toen. We hadden in die dagen onze kinderen al, hij deed de deeltijdopleiding voor laatbloeiers, dus moeders was thuis met het kroost. Hij beleefde in zo’n weekend meer aan sensitivity dan wij uiteraard en als ie terugkwam was dat ook duidelijk te merken. Hij had minstens een dag nodig om weer tot z’n eigenste zelf te komen en kon soms nauwelijks praten over wat ‘m sensibelgewijs allemaal was overkomen.

Ik had daar wel wat moeite mee, hoor! Sowieso al dat we zo’n kennelijk ingrijpende gevoelsmatige toestand niet samen hadden doorgemaakt. Dan weet je eigenlijk niet waar iemand het over heeft en waarom hij bij het minste geringste zelfs tot tranen geroerd is. Ik vond het maar vreemd, zo zit mijn nuchtere Fries namelijk niet in elkaar!

Ze zijn er later ook mee opgehouden gelukkig, met die weekends. Ook omdat de locatie misschien wat te duur werd, want ze zaten vanwege de binding met Moeder Aarde op prachtige plekken in de natuur en ja, dat kost wat. Dit weekend zitten ze ook op een mooie plek, een landgoed zelfs, maar door daar te brainstormen houden ze zo’n landgoed in stand, want ja een landgoed, dat kost wat, hoor, aan onderhoud en zo.

Bovendien heeft ons vader inmiddels dertig jaar eelt op z’n ziel. Hij zal dus, ondanks diepgaande gevoeligheden, niet anders terugkomen dan als de man die hier vanmorgen vroeg de deur uitging. Ik maak me geen zorgen en hoop, dat ze mooi weer hebben. Dan is het dat hier ook misschien. Hebben we toch wat gedeeld……..

Gisteren was ik bij onze huisarts. Mijn pilletjes tegen de verhoogde bloeddruk waren op. Dan wordt de druk altijd even gemeten en die was aardig, zelfs iets beter dan de vorige keer. Ik drink wat meer caffeïnevrije koffie dus wie weet helpt dat een beetje.

Toch wil de dokter me een ander medicijn geven. Hij legde uit, dat het merk, dat ik tot nu toe gebruikte heel goed is voor het moment, maar dat het andere een betere bescherming geeft tegen hart- en vaatproblemen op de langere termijn. Dat hadden ze onlangs ontdekt. Nou, ik wil best goed geconserveerd worden dus ging akkoord met de nieuwe doping.

Toen ik met het recept bij de apotheek kwam zei de medewerkster dat ze even met de dokter moest bellen, want er waren meerdere uitvoeringen van hetzelfde spul. Uit het recept bleek niet aan welke drug mijn lijf moest. De dokter bleek niet meer bereikbaar. Dat klopte ook wel, want ik was zijn laatste klant van die middag.

Ik kreeg de pillen niet mee en moest nog een dag doorgaan met mijn oude merk. En vanmiddag moet ik nog even terug. “Excuses voor het ongemak”, zei het medicijnvrouwtje. Maar ik vónd het helemaal geen ongemak! Was juist erg onder de indruk van de zorgvuldigheid waarmee ze te werk ging. Niet op de gok maar iets meegaf, zo van: dat zal het dan wel moeten zijn.

Er doet op het ogenblik zo’n reclame de ronde, van een verzekeraar, geloof ik, waarbij een man een recept afgeeft in zijn apotheek, de assistente haar horloge afdoet en met haar hand in een soort ballenbak een doosje medicijnen opduikt, dat ze aan de man wil meegeven. Op de achtergrond zie je de apotheker met een kermisachtige grijparm met allemaal doosjes bezig, ook op de gok. Gokken met medicijnen is erg ongezond en zal weinig gebeuren, hoewel ik van mensen weet, die rustig de pillen van iemand anders gebruiken als ze iets vergelijkbaars willen verhelpen! Enfin, er wordt nog al eens geklaagd over de gezondheidszorg, maar je zult mij niet horen.

Terwijl ik moest wachten was er trouwens een meneer die gevraagd werd naar de geboortedatum van zijn vrouw, voor wie hij medicijnen moest ophalen. Hij wist het niet. Moest vreselijk nadenken. “We zijn verdorie 44 jaar jaar getrouwd!”zei hij, “ik schaam me dood!”. Natuurlijk kwam het weer boven, maar hij bleef hoofdschuddend mompelen, dat hij het toch meteen had moeten weten.

Er werd meelevend gelachen, want de apotheek stond vol met “plussers” en iedereen had wel eens zoiets. Dat troost niet echt, maar was wel aardig. Nou ja, webloggen is misschien wel goed voor je geheugen, weet je veel, ik weet tenminste alle verjaardagen in de familie. Het enige dat ik vergeet is om even een kaartje te sturen ………

Niet dat het me zoveel kan schelen, hoor, maar het intrigeert me wel. Charles en Camilla (niemand kan de eerste jaren zijn kind nog Camilla noemen zonder dat de link wordt gelegd!) zijn dus getrouwd. Tussen de dooie prominenten door was dat tenminste nog iets aardigs, maar toch is er iets, dat ik gek vind.

Die Camilla, hè, die heette dus Parker Bowles. Maar dat was toch de naam van de man van wie ze gescheiden was? Dan heet je daarna weer anders, toch? In de krant zag ik, dat haar vader, de oude major Sands, ook van de partij was bij de bruiloft dus dan weet je meteen dat Camilla Sands had moeten heten.

Zevenendertig jaar of daaromtrent is er gerommeld in de marge onder de naam Parker Bowles. De naam van de ex voor eeuwig bezoedeld. Maar hij was wel op de receptie van z’n nu koninklijke ex dus het zal wel een complot zijn. Ik moet maar geen zondagskrant meer lezen, royaltywatchen is een vak…….

Zo nu en dan krijg ik wel eens van die modefolders in de bus, waarin kleren staan, die ik met belangstelling, maar tevens met de nodige zelfkritiek, bekijk. Voor alles is een tijd. Maar er staan soms beschrijvingen bij, die je met stomheid slaan. Bijvoorbeeld: “Jeans in een trendy destroyed look, waardoor deze broek er modieus oud en afgedragen uitziet!”. Het stond er echt.

Wie koopt er nou een kledingstuk dat er oud en afgedragen uitziet? Dan ben je toch gek? En die broek kostte nog zestig euro ook en dat is wel mooi honderd-twee-en-dertig ouwe hollandse guldens! (Ik doe het nog steeds, hoor, omrekenen! Niet altijd, maar wel vaak). Dat vind ik knap veel geld om er bij te lopen als een zwerver.

We hebben trouwens een dvd van Marco Borsato, een concert in De Kuip. Die trad op in een spijkerbroek vol met witte verfvlekken. Alsof ie even was weggelopen, terwijl hij z’n badkamer aan het witten was. Dat is dan mode. Onbegrijpelijk.

Over nooddruftig er bij lopen gesproken: een van onze kinderen zou op schoolreis naar Denemarken. Moeder had bedacht, dat ie dan toch wel eerst nieuwe sportschoenen moest hebben, want z’n ouwe zagen er niet uit. Zijn sokken zouden weldra de Kopenhaagse straatstenen raken vanwege dreigende gaten in de zolen en ze waren ook allesbehalve schoon. Maar hij wou niet, maakte stampij, hij ging absoluut niet met nieuwe gympen de bus in! Dan leek het net alsof ie ze voor de gelegenheid had aangeschaft, hij zou zich dood schamen.

Maar ík schaamde me dood voor de Deense familie waar hij zou logeren! Later hoorde ik, dat ze hem daar aquavit hadden leren drinken dus op z’n schoenen zullen ze wel niet gelet hebben…….

Minister Hoogervorst heeft weer iets nieuws verzonnen. Na de belasting op “vet”, nu de “zeurloze” kassa. Iedere supermarkt moet een kassa hebben waar mensen probleemloos kunnen afrekenen zonder dat hun kroost ongemerkt snoep op de band kan leggen, terwijl hun ouders dat niet willen.

Dus geen schapjes rond de kassa, waar verleidelijke pakjes, zakjes, rolletjes of reepjes zoetigheid liggen. Geen impulsaankopen, geen gezeur. Opvoeden en voet bij stuk houden als je vindt dat er niet gesnoept moet worden, dat je tot nu toe helemaal zelf moest doen, hou er maar mee op: dat doet de minister wel voor je. Hij zorgt dat er geen dingen in het zicht liggen waar je discussie met je kinderen over kunt krijgen. De makkelijkste weg.

Zou die man daar nou een dagtaak aan hebben, zulke dingen bedenken? “Zeurloze” kassa’s, hoe kóm je er op! Misschien zit er wel een zeurzak van een caissière achter, waar blijf je dan met je “zeurloos”? En “zeurloze” kinderen bestaan niet, vraag maar aan elke moeder die met een paar koters boodschappen moet doen. Volgens mij bestaat het woord ” zeurloos” niet eens en heeft minister H. dat ook nog verzonnen! Wat een talént, die man……….

Zo nu en dan heb ik last van acute nostalgie. Dan wil ik weten of iets of iemand nog bestaat. Zo was ik op zoek naar “Ons Honk”, een natuurvriendenhuis in Lage Vuursche, waar wij als kinderen in de vijftiger jaren met onze ouders vaak zijn geweest.

Zij waren toen leden van het “Instituut voor Arbeidersontwikkeling” kortweg “Het Instituut” genoemd. Veel oud-AJC-ers waren daar bij en als ik het zo bekijk, en als kind weet je dat natuurlijk niet zo, waren het dus behoorlijk rooie rakkers, die vader en moeder van ons. Idealisten waren het toen zeker. Het natuurvriendenhuis werd later van het Nivon, heb ik begrepen, en de kleur werd van uitsluitend rood nog wat meer groen. “Ons Honk” schijnt nu gesloten te zijn. Ik heb er nog wel een oude foto van gevonden uit die jaren en die roept veel herinneringen op.

Die foto stond op een “oude ansichten”-pagina van een soort veilingsite, waar je prentbriefkaarten kunt aanschaffen door er op te bieden. Ik weet niet precies hoe dat werkt, maar ik heb er ook geen behoefte aan om zo’n foto in het echt te hebben. Maar met een beetje doorklikken kwam ik een afbeelding tegen van de Singel in Bussum, waar wij hebben gewoond. Weliswaar een plaatje uit de dertiger jaren, terwijl wij er pas twintig jaar later woonden, maar toch leuk! En de laan, waar ik als jong kantoormeisje bij een uitgeverij heb gewerkt. Een kaart zonder auto’s, zoals ze allemaal zijn.

Paradijselijke door bomen geflankeerde lanen met zo hier en daar een paar starende kinderen vanwege de fotograaf, of een dame in lange jurk met hoed, die haar middagwandeling doet na de thee. Leuk hoor, zo is het dus geweest op de plekken, die wij hebben gekend. En zo wordt het nóóit meer. Is dat erg? Ach, ik denk het niet. Nou ja, een beetje misschien wel, vanwege de rust. Kom, ik ga “Joop ter Heul” maar weer es lezen……….

Onze dochter vertelde dat van de week, op de crèchedag van haar zoons, in de groep van haar oudste alleen maar jongens aanwezig waren. De leidsters besloten toen er een “mannen”-dag van te maken met echte “mannen”-activiteiten.

Ze hebben er een bakfiets, waar een groepje kinderen in past en zo gingen ze naar het station om te kijken naar de bouwwerkzaamheden, die daar op het ogenblik plaatsvinden. Er wordt geheid, gegraven met grote machines, er zijn grote hijskranen en heel veel stoere Bob-de-Bouwers. En bij het station zijn natuurlijk ook veel treinen. Dat sloot allemaal wel aan bij de mannendag.

Daarna zijn ze kipnuggets gaan eten bij Mac Donalds. Mannenvoer dus. Of alle ouders het eens waren met deze actie vermeldt de historie niet, maar ik vond het een geinig idee, lekker rolbevestigend en dat mag best voor een keertje.

Ze hebben zich er niet makkelijk vanaf gemaakt, de leidsters. Een bakfiets vol kinderen voortbewegen door het verkeer vind ik al een prestatie, maar vooral zo’n origineel idee geeft blijk van initiatief! De crèche is alles behalve een “bewaarplaats” op die manier. En zoiets onthouden ze, hoor, die kinderen! Leuk……..