Prins Bernhard is dood en dat heeft een langdurige nasleep. Voor mijn gevoel veel langer dan bij de twee vorige konink-lijken. Het programma voor de hele week is bekend, wordt correct afgewerkt en toch moet er in elk nieuwsprogramma, of het nou tv is of radio, overgeschakeld worden naar een verslaggever, die ter plekke staat te zijn. Want veel meer doet ie niet, er gebeurt niks dus heeft ie eigenlijk ook niets te melden.

Die man gaat dan mensen interviewen die in de rij staan te wachten om langs te baar te lopen. Er was een mevrouw die zei dat ze het “wel leuk” vond om even te gaan. Ze schrok er zelf van: “O nee, het ís niet leuk natuurlijk!”, giechelde ze. Twee mannen uit Brabant maakten er een dagje uit van, zeiden ze. Ze waren toevallig vrij. Eerst even langs de prins, maar daarna de stad in, wat drinken en misschien nog even naar het strand. Gezellig. We hoorden ook een mobiel gesprek, dat een vrouw in plat Haags met haar schoonzuster voerde:”Ja, ik staat in de rij, maar gelukkig is het goed weer. O gunst, ze houwe een luidspreker voor me gezicht! Ik kom straks nog wel even bij je langs voor een bakkie als ik naar de mart ben geweest. Ja, doeg!”. Dat is dan kennelijk nieuws.

Mensen staan met plastic boodschappentassen in een condoleancerij. Het volk, ja, net wat u zegt, maar ik vind het eigenlijk geen gezicht. Ach, Bernhard zal het niet zo erg vinden, hij las de Telegraaf, maar van sommige mensen snap ik niet wat ze daar doen.

Die veteranen zondag, toen Bernhard na 67 jaar Soestdijk verliet, dat was ontroerend. De jagers met hun saluut, wat je ook van jagen vindt, het was de afsluiting van een tijdperk. “Einde van de jacht” ook voor Benno. Maar ondertussen zal ik blij zijn als het zaterdag is. De verslaggevers ook, denk ik……..

We vierden gisteravond Sinterklaas, zodat de kinderen de hele zondag de tijd hadden om met hun nieuwe spulletjes te spelen. We waren in het huis van onze jongste dochter en haar man. De kinderen waren wel wat opgewonden, maar ze zijn zo zoetjesaan door de wol geverfd, hoor! Ze zien hem aankomen op televisie of “in het echt” in stad of dorp. Vanwege al een Sinterklaasfeest op school of kinderspeelzaal en dan nog Sinterklaas op papa’s werk dus dan kan Sinterklaas gewoon thuis er nog wel bij.

Dat had je vroeger minder, dan concentreerde de spanning zich op één avond. En wat moesten wij ons in bochten wringen om het allemaal een beetje natuurlijk te laten lijken! Er was meestal een leuk Sinterklaasverhaal op de televisie ’s middags om in de stemming te komen. En dan ’s avonds een plotseling wc-bezoek compleet met waterspoeling om de afwezigheid van een van de ouders te verklaren, er moest hoognodig even iets aan de buurvrouw worden gevraagd, je holde je ongelukkig om op tijd weer binnen te zijn na het gebonk op de ramen.

Onze dochter vertelde gisteravond gewoon, dat ze voetstappen had gehoord buiten en even was gaan kijken. In werkelijkheid had ze de in de garage verzamelde zakken met cadeautjes op haar gemakje achter het huis gezet en toen pas alarm geslagen! Het is makkelijk als je wat buitenaf woont, waar het donker is en je de ruimte hebt! Ze was niet eens gemist, want er was andere familie zat! De vreugde bij het “vinden” van een en ander was uiteraard groot en hoe dat spul daar gekomen was? Volkomen oninteressant!

Sinterklaas vieren is het leukst met kinderen eigenlijk. Alleen de gedichten moeten superkort zijn, want daar hebben ze geen geduld voor. Dat is wel jammer, want wij zijn een familie van rijmelaars. Maar dat komt later wel weer. We spreken elk jaar af, dat we het niet te gek zullen maken, maar het was toch wel weer zo, dat er veel cadeautjes waren voor iedereen.

Ik begin zelf al in augustus rond te kijken, dat is een afwijking, ik weet het. Ik kan niet tegen “last minute”. Behalve bij gedichten, dat is heel gek, die rammel ik er zo uit als er druk op staat. Nog een afwijking waarschijnlijk.

Onze oudste kleinzoon, die al leuk begint te lezen, was zeer trots dat hij de namen op de pakjes zelf kon lezen. Hij mocht ze uitdelen. Hij was de hele avond in topvorm. Erg leuk. “Dit cadeau is voor…..”, zei hij dan. Z’n vader zorgde voor de eerlijke verdeling.

’n Hele gezellige avond en nu óp naar de kerst. Ik heb het idee, dat de mensen in deze donkere tijden en dat donker dan in meerdere opzichten, behoefte hebben aan licht en warmte. Ik ook. Ik heb al veel buitenkerstverlichting in de tuinen gezien . Onze kerstboom staat ook vroeg dit jaar, dat is zeker en dan met onze nieuwe verwarmingsketel……..

Kijk, tegenwoordig is het niks bijzonders meer als de vrouwelijke helft van een bruidspaar uitgedijd voor de ambtenaar van de burgerlijke stand verschijnt en zelfs een pastoor blijkt er niet mee te zitten.

In vroeger tijden was dat een schánde en ik herinner me daarover een liedje van Jules de Corte: “Het bruidspaar”.

Het jonge paar kwam stijfgearmd van het stadhuis
Geëscorteerd door slechts een paar familileden.
Er zou geen bruiloft zijn, omwille van de vrede
Alleen een heel bescheiden schijnreceptie thuis.

Welnu, de enige die kwam was Truus van Hoof
En alle anderen lieten taal noch teken merken.
Die zaten ’s zondags vroom en vredig in hun kerken
Om God te danken voor hun spijkerhard geloof.

Ach ja, het christelijk mededogen was kennelijk ver te zoeken in die dagen. Tijden verbeteren ook wel eens! Een stel hier in Apeldoorn had het, terwijl ze breeduit op de voorpagina van de krant stonden vandaag met de op hun trouwdag geboren baby in hun armen, toch heel wat gezelliger! “Wat een trouwcadeau!”, verzuchtte de bruidegom, die niet eens tijd had gehad om zijn trouwpak uit te trekken.

De avond voor de bruiloft waren de vliezen al gebroken, maar de bruid had nog geen weeën dus hadden ze de festiviteiten maar gewoon door laten gaan. Je moet maar durven! De burgerlijke stand haalden ze ongestoord, maar in de kerk moest de pastoor zijn verhaal snel afraffelen, omdat de bruid wel érg rare gezichten begon te trekken!

Ze moesten rap naar huis, waar om half vijf ’s middags dochter Isabelle werd geboren. De familie zat toen al hoog en breed in het restaurant waar de receptie en het diner plaats vonden. Zonder het bruidspaar, want dat was even verhinderd. De familie heeft er een heel gezellig feest van gemaakt. De bruid was dus in haar allerlaatste zwangerschapsweken en dan vind ik het toch wel een staaltje van spannende timing, hoor, zo’n bruiloft! Ze doen ook vast aan bungyjumpen of zo……….

In Japan is een zogenaamde “knuffelrobot” op de markt gebracht, las ik. Bestemd voor eenzame ouderen. Het beest kan rollen met z’n ogen om diverse gemoedstoestanden te simuleren en als je bepaalde zinnetjes tegen hem zegt heeft ie de mogelijkheid om terug te praten. Hij is, echt Japans, ook zeer beleefd in zijn optreden en dat is mooi meegenomen natuurlijk.

Ik ben wel ouder, maar niet eenzaam dus voor mij hoeft zo’n ding niet. Bovendien heb ik een knuffel, die best wel beleefd is in de omgang, regelmatig terugpraat waarbij ik niet op mijn woorden hoef te letten. Dat rollen met z’n ogen wil alleen niet zo lukken, maar hij weet door een zogenaamd “gefocuste” blik op zijn lege glas en door daarna zijn ogen op mij te richten zonder woorden wel te bewerkstelligen dat ik opsta en nog een borrel voor ‘m inschenk. En wie is hier dan de robot? Met afstandbediening.

Als ik ooit in een eenzame toestand mocht geraken denk ik toch, dat ik liever een hond zou hebben of zo. Die kunnen dingen met hun ogen doen waarmee je subiet voor de bijl gaat. Zijn gemoedstoestand is overduidelijk af te lezen aan zijn bodylanguage, terugpraten kun je hem best leren en ’n onbeleefde hond heb ik nog nooit gezien. Ja, als méns en die zijn meestal nog ondankbaar ook……..

Soms wou ik wel, dat ik, zoals mijn echtgenoot, in de zomer jarig was. Hij heeft altijd mooi weer, het is vaak lekker warm, we kunnen buiten zitten en leuke buitendingen doen. Dat hadden mijn pa en moe wel eens wat beter mogen plannen destijds. Want vandaag was het koud en grijs en het enige buitending, dat ik heb gedaan vanmorgen was, op een holletje, wat boodschappen doen. Het is niet anders.

Mijn zusje is geweest en tegen de avond kwam mijn familie gezellig eten en hoewel dat allemaal binnen plaats vond was ik daarna toch best tevreden met mijn winterse verjaardag. Ik ben weer een jaar ouder, dat wel.

Hoewel mijn zoon vannacht om twaalf uur, toen mijn verjaardag begon, iets heel diepzinnigs zei. Zelfs op dat uur en na wat pilsjes, maar toch. Hij stelde, dat het eigenlijk onzin is om je verjaardag ver”jaar”dag te noemen. Je gedenkt je geboortedag. Ik ben op een leeftijd, dat ik geen zin meer heb in jaartallen dus ik vind dat een mooie gedachte.

“Happy birthday” is een mooie wens. Leuker dan de mij vaak gestelde vraag vandaag:”En hoe oúd ben je nu geworden?”. De hoeveelste “return of the day” het was is eigenlijk onbelangrijk en dat heeft ie mooi verzonnen, of niet dan……?

In ons huis ben ik hevig aan het schoonmaken, want dat schuurstof van de schilders zit echt overal, maar nu bleek, dat er een minstens zo hevige schoonmaak nodig was in de reactiebox van mijn computer! Mijn nederig weblogje schijnt erg interessant te zijn om te vervuilen met reactiespam. In eerste instantie wist ik niet wat ik er anders aan moest doen dan het handmatig te verwijderen, maar het zat door het hele archief.

Zoon L-rs is er met de bezem doorheen gesneld, heeft een blacklist voor me opgesteld en ze komen d’r niet meer in: de casino’s, sextoyverkopers, medicijnmannen en verdere robotgestuurde vervuilers. Nu kán het zijn dat mensen, die ik wél graag zie reageren, daar even moeite mee hebben. Dat zou ik niet leuk vinden en om die reden zou ik een mailtje daaromtrent zeer op prijs stellen!

De werkzaamheden hier in huis lopen verder naar wens. Wel hoop ik, dat de visite er dinsdag als ik jarig ben niet gek van opkijkt dat we met een kale trap zitten zonder bedekking, met een onbehangen trappenhuis en dat we geen gordijnen hebben, want de raamposten moeten nog een keer geschilderd. Dat gebeurt pas woensdag. De akoestiek in de kamer is prachtig, dat wel.

Toch is het wel gezellig, hoor, kamperen in je eigen huis, maar je wordt er wel moe van. Hoewel, aan het eind van elke dag staat daar ons bed! Een eiland in de ongeciviliseerde bende! En ik slaap uitstekend! Als een blok namelijk……..

De busmaatschappij in Flevoland gaat, ook om meer klanten te genereren, een koffieautomaat plaatsen in de bushokjes. Een proef, want het apparaat moet wel vandalismebestendig zijn, maar het is zonder meer een klantvriendelijk idee. Als je ooit in een tochtige polder op de bus hebt staan wachten, weet je dat een bakje troost een goede gedachte is.

In Flevoland mag je je bekertje kofiie ook meenemen in de bus. Sfeerverhogend, denk ik, en als de chauffeur de bochtjes en drempels dan nog een beetje chic neemt, helemaal.

Ik herinner me van de toenmalige minister van verkeer May-Weggen, dat ze leuke plannetjes had in de trant van “koffie, krantje en croissantje”, maar dat was voor de trein, dacht ik. Wat daarvan terecht gekomen is, weet ik niet, want zo vaak zit ik niet in de trein, maar toen wij laatst naar Maastricht gingen hebben we tijdens die uren durende reis geen catering gezien!

Vroeger waren er altijd van die mannetjes met bladen koffie op de perrons, die in de paar minuten dat de trein ergens stil stond door de coupéraampjes zoveel mogelijk koffie trachtten te verkopen. In die tijd was de koffie van station Meppel wereldberoemd in heel Nederland!

Ik was er een keer bij, dat een mevrouw koffie kocht en betaalde met een briefje van vijfentwintig, waar de man op het perron niet zo gauw wisselgeld voor had. Nou ja, hij deed het niet flitsend, zal ik maar zeggen, expres of niet. De trein begon te rijden en de man liep nog even mee voor de vorm, maar het was te laat. Een duur kopje koffie en ze is tot aan Groningen chagrijnig aan het mopperen geweest, terwijl de hele coupé heimelijk de grootste lol had.

Op het station Apeldoorn zag ik een keer dat zo’n zakenmannetje in z’n enkele overhemd even vlot een bekertje koffie ging halen bij de kiosk op het perron. Dat duurde ook allemaal een beetje te lang, de trein vertrok met zijn colbert en dure attachékoffer. De stationschef kon er weinig aan doen, zei hij, behalve even bellen dat ze op het volgende station zijn spullen even uit de eerste klas moesten halen. De man was in álle staten, had besprekingen waarbij hij niet gemist kon worden, een boel commotie en de wachtende meute vermaakte zich kostelijk. Verslaving, de oorzaak van rampen………

Nu hoorde ik gisteren toch een schilder tegen zijn collega’s zeggen, dat de “smetplanken” al in de grondverf stonden. Bij navraag blijken dat de houten planken in het trappenhuis te zijn, waar de leuningen op gemonteerd zitten. Die zijn er nu vanaf, zodat ik soms als een viervoeter naar boven stekker. Van mij mag ie ze dus wel afschilderen .

Maar van het woord “smetplank” had ik echt nog nooit gehoord. In mijn Prismawoordenboek staat het dan ook niet en Van Dale zit in een verhuisdoos en daar kan ik even niet bij. Ik weet niet uit welke eeuw dat woord stamt. Smetstof, smetvrees, maar smetplank? Nou ja, een mens is nooit te oud om een nieuw woord aan zijn vocabulaire toe te voegen. Het klinkt wel lekker ambachtelijk……

Mooi berichtje in de krant vanmorgen. Gisteren stond er een Deventernaar terecht, omdat hij beweerde een gloednieuwe dvd-speler bij het grof vuil te hebben “gevonden”. De openbaar aanklager geloofde hem niet. Verdacht hem van diefstal of in ieder geval heling. De man bleef bij hoog en bij laag volhouden, dat het was zoals hij zei: gevonden langs de stoep.

Zijn advocaat hielp ‘m nog een handje door op te merken, dat er wel vaker nog erg goeie dingen bij het grof vuil staan. Laatst een nog heel goede computer bijvoorbeeld, langs de straat gezet door een openbaar aanklager. De rechter kon er weinig tegenin brengen en sprak de man vrij.

Dus ga rustig op het dievenpad. Je weet nu wat je te doen staat als je gesnapt wordt: gewoon zeggen, dat je iets “gevonden” hebt. Wat een paradijs is het hier toch……!

Casaspider heeft samen met zijn vrouw getracht zijn zevenjarige slimme zoon ervan te overtuigen, dat Sinterklaas niet bestaat. Vorige week nog naar zijn aankomst geweest en nu dit! Hun zoon gelooft ze dus gewoon niet en zingt als hij zijn schoen mag zetten( dat dan weer wel! ) met geloofsovertuiging het hoogste Sinterklaaslied. Je moet wát, als kind.

Ik kan me eigenlijk alleen van de oudste dochter herinneren hoe ze van haar geloof viel. De rest heeft elkaar ingelicht, denk ik. Geen grote toestanden, die ik me kan herinneren. We woonden in die dagen nogal klein dus veel “geheime plaatsen” hadden we niet. Eigenlijk alleen een kelder, die heel ouderwets in de kamer zat. De deur daarvan zat ook nog eens op een onlogische plaats, waardoor menigeen het voor de gangdeur aanzag en we ons bezoek vaak door een schreeuw of greep hebben moeten behoeden voor een val in de diepte. Die kelder was dus onze enige bergplaats en we deden in de laatste weken voor Sinterklaas het licht daar niet aan om glurende oogjes geen kans te geven iets te ontdekken.

Maar ze was slim, hoor! Allerlei feitjes bij elkaar optellend was ze er al relatief jong achter, dat er niet veel klopte van het hele verhaal. Ze vond op een bepaald moment ook een briefje, dat ze, geadresseerd aan de Sint, in haar schoen had gestopt, in een kast. Ja, stom om het niet weg te gooien, maar mama vond het zo liéf! Maar toen was het wel gebeurd. Vanzelf dus.

We hebben haar ingewijd en toen was ze lid van “de andere kant”, de kant die haar zusje in de luren legde met het sprookje rond Sinterklaas. En dat vond ze ook wel wat hebben, hoor! Ondanks, dat ze nog geen zes was, speelde ze het spel vanaf toen perfect mee en ze had dan van die blikken van verstandhouding naar ons, prachtig! Ze voelde zich heel groot tegenover het simpele zusje, dat alles maar voor zoete koek slikte. Het wurm…….