We zijn even de grens over geweest. Hebben de familie in Friesland opgezocht. Ik heb wel eens eerder over ze geschreven. De weg naar het noorden was mistig, maar na Meppel wordt het zo lekker rustig op de weg,zelfs op een vrijdagmiddag, dat hebben ze in de Randstad sinds de zestiger jaren niet meer beleefd!

We overlopen elkaar niet, wij en onze Friese tak, maar zo eens per jaar praten we bij. In het Fries. Wat mij betreft is dat éénrichtingsverkeer, want ik zit de hele avond geestelijk op ’t puntje van m’n stoel om te volgen waar ze het over hebben. Ik ben namelijk de enige niet-Fries. Op zo’n moment heb ik hevig behoefte aan een inburgeringscursus.

Elke keer dat we bij de familie komen is er weer wat verbouwd aan een huis, want mijn zwagers zijn van die mannen die dat allemaal zelf doen. Riolering, gas, electriciteit, water, schilderen en behangen, ze hebben er geen anderen bij nodig. Zulke types zijn het.

Ik hoorde trouwens nog een mooi verhaal van een van mijn schoonbroers. Die ging met de VUT en had kenbaar gemaakt, dat hij niet zoveel voelde voor een afscheidsreceptie. Hij was inspecteur bij de waterzuivering Friesland, veel buiten in de natuur, nou ja, hij zag zo’n opgeprikte toestand in pak met toespraken niet zitten. Zo’n man is het.

Hij had gevraagd of het geld, dat ze uitspaarden door hem geen festiviteiten te hoeven aanbieden, kon worden overgemaakt naar Artsen zonder Grenzen. Nou, daar was men zeer enthousiast over, wát een geste, wat een práchtig idee! Totdat “van hoger hand” de mededeling kwam, dat dat niet kon. Het was die dure receptie of het was niks. “Nou, dan maar niks”, zei Wiebe en hij vertrok. Met stille trom, na meer dan 25 jaar. Zo’n man is het, een Fries mét Grenzen…….

We hoorden op de radio een meneer van de Stichting CPNB vertellen over de komende Boekenweek. Over het Styx-leven en dood-thema, het boekenweekgeschenk, hoe dat heet en door wie het is geschreven en over Boudewijn Büch, die nu dood is, maar gelukkig wel zijn essay af had. Heel interessant allemaal. Die meneer vertelde ook, dat de Boekenweek dit jaar een “opkontje” krijgt. Nou, dan kun je toch merken dat iemand in de literaire hoek zit, hoor! Zo’n woord krijg je als gewoon mens niet verzonnen.

Hoewel…misschien heeft hij wel kleine kinderen, want die maken de leukste woorden. Logische woorden ook. Onze kleinzoon klom voor het eerst bij ons de trap op naar de eerste etage. Daar was hij als baby natuurlijk wel eens te slapen gelegd, maar nu ging hij echt op onderzoek . Hij kwam in de badkamer en daar staat de wasmachine. We hebben geen bad. Dus noemt hij dat de waskamer. Zoals onze dochter vroeger de kachel de brandkast noemde. Simpel toch?

Taal moet leven, vind ik ook en het Nederlands kan misschien door alle internationale invloeden wel een opkontje gebruiken. Gôh, leuk woord eigenlijk: opkontje….hoe vaker je ’t zegt, hoe leuker het wordt…opkontje, opkóntje, ópkontje……Ik ga Van Dale maar eens bellen.

Ons huis is beveiligd vandaag. Een monteur heeft allerlei sensoren, magneetsluitingen op de buitendeuren en een kastje opgehangen. Het mooie van het systeem is, dat het “sprekend” is en dat is handig voor een blinde heer des beveiligde huizes. Een vriendelijke vrouwenstem leidt je door het menu en vertelt wat je moet doen of (fout) gedaan hebt. Er zou ons niets meer moeten kunnen gebeuren.

Ik moet wel wennen aan het idee, dat we verbonden zijn met een meldkamer. “Onzin”, zeggen ze hier, “als het alarmsysteem uitstaat en je bent gewoon thuis, is er niks veranderd in je huis. Je zet het pas aan als je gaat slapen en als je het huis verlaat”. Dat zal wel, maar ik ben als de dood dat ik wat verkeerd doe en er iets gaat loeien of zo. Ik zal me er niet teveel mee bemoeien dan kan ik ook nergens de schuld van krijgen.

Ik vind het best een nuttige investering, die beveiliging, want hij helpt niet alleen tegen boze mannen met slechte plannen, maar ook tegen brand en ik zal er wel aan wennen. En mijn ega heeft er een vriendinnetje bij, dat tegen ‘m praat. Nadat hij al meer dan veertig jaar mijn gepraat heeft moeten aanhoren gun ik hem dat van harte……

In Engeland hebben ze hart voor de mensen en vooral voor de bejaarden. Want zelfs als je crimineel bezig bent geweest als ouwe knar wordt er goed voor je gezorgd. Ik las, dat de gevangenis van Portsmouth stoeltjesliften langs de trappen heeft laten aanbrengen in een vleugel van het gebouw, dat de bewaking een speciaal op ouderen gerichte verpleegkundige training heeft gekregen, dat er bejaardengymnastiek wordt gegeven en dat er spelletjes voor ouderen worden georganiseerd. Ik bedoel maar.

De reden, dat er zoveel oude mensen daar zitten is, dat hun pensioen dusdanig is, dat ze in misdaad en met name fraude hun toevlucht zoeken om een en ander aan te vullen. Al die aanpassingen zullen wel goedkoper zijn dan te zorgen dat mensen zich op hun oude dag financieel een beetje kunnen redden.

Ik heb trouwens nog niet zo heel lang geleden een reportage gezien van een Brits bejaardenhuis, waarbij een mevrouw van 89 op een zolderkamertje woonde in een villa-achtig huis. Ze kwam nooit beneden, want ze kon geen trappen meer lopen en een lift was er niet. Ze zag erg weinig mensen, want ook het verplegend personeel zag al die trappen niet zitten. De enige keer, dat die mevrouw de begane grond zal bereiken zal dus wel tussen zes plankjes zijn.

Dan kun je inderdaad beter fraude plegen daar, want dan word je in de watten gelegd. Kom, ik ga zo mijn AOW maar eens verbrassen……….

Sportief Apeldoorn staat op z’n kop. Waarom? Nou, AGOVV gaat voetballen tegen Feijenoord in de strijd om de Amstelcup! Volendam en VVV zijn al verslagen en nu Feijenoord nog even. Er gaan zo’n 48 bussen naar de Kuip, gevuld met AGOVV-supporters, maar ook met Feijenoordfans. Dat schijnt gewoon te kunnen. Op de heenweg dan.

Er zijn ook drie bussen met AGOVV-sponsors, want die lui kun je natuurlijk niet mengen met het gewone volk. Als die voetballiefhebbers zich niet gedragen, als ze heel erg zouden verliezen bijvoorbeeld, dan loopt de sponsoring gevaar en ze moeten nog een nieuwe tribune. Het moet voor de sponsor gezellig blijven met een hapje en een drankje.

In de krant werden wat notabelen geïnterviewd, zoals burgemeester De Graaf, die je dan ineens gewoon Fred mag noemen. Onze burgervader zegt “dat onze mannen zullen vechten als leeuwen om het verlies beperkt te houden”. Dat klinkt heroïsch, maar ook behoorlijk realistisch.

We hebben Feijenoord elk jaar wel ’n keertje hier voor een oefenwedstrijd. In 1999 wonnen ze met 1-4, in 2000 werd het 0-4, in 2001 was de uitslag 0-6 en vorig jaar waren ze echt goed: 0-7. Nou, het schrikt de Apeldoorners niet af. Menzo, de trainer zegt: “Ach, die jongens moeten genieten van de wedstrijd, van het feit dat ze in de Kuip spelen, niet met z’n elven het doel dichttimmeren, maar vooruit voetballen, want daar komen de mensen voor”.

Als ze dat voor elkaar krijgen lijkt het me wel leuk te worden voor iedereen, want van hun clublied moeten ze het niet hebben. Het “hand in hand” kent iedereen, maar er zullen toch geen mensen zijn, die vol overgave op de tribune zitten te zingen: “Makkers, zingt nu al tezamen voor onze club een luid ‘hoezee’ “en “op dan makkers, staalt uw spieren, brengt uw club in veil’ge ree”. Dat is de tekst, die AGOVV in z’n clublied heeft staan. “Kameraden” …nou ja…kán nog. Maar “makkers”? Net als het Wilhelmus: in de revisie met dat lied!

Ik hoop, dat ze het een beetje gezellig hebben woensdag, de provincialen tegen de Randstadters…….

Je heet Peter van de Vorst en dan word je uit de vereniging van Royalty Watchers gezet! Met zo’n naam zou dat niet moeten kunnen. De reden is, dat zijn werk geen journalistiek niveau heeft vanwege zijn werkgever. Ze zijn bij de vereniging, die o.a. Maartje van Weegen en Frits Wester onder zijn 19 leden telt, not amused.

Het zal wel van een bedenkelijk niveau zijn en een deel van mijn kinderschaar schaamt zich bij deze bekentenis van hun moeder waarschijnlijk te pletter, maar ik sluit mijn dag vaak af met het kijken naar RTL-Boulevard. De herhaling dan, want het origineel is vroeger op de avond op een tijd, dat mijn niveau zich richt op andere zaken.

Als je dit programma hebt gezien ga je heel vrolijk slapen. Dat scheelt pillen en slaapverwekkende drankjes. Het is heel humoristisch gedaan door een paar jongens, die het relativeren in hun bloed hebben, want niks en niemand vinden ze belangrijk. Dat moet kunnen in een tijd, waarin iedereen zichzelf en hetgeen ze aan het doen zijn als het middelpunt van het wereldgebeuren beschouwt. Ze behandelen álles: van Bush tot Idols en toch heb ik nergens het idee, dat ze maar wat doen, want rectificeren hoeven ze eigenlijk nooit.

Diepgang hoef je niet te verwachten en daar is het ook niet voor bedoeld. Verhaaltje voor het slapen gaan, meer is het niet. Misschien nu wat minder over de koninklijke familie nu Peter zijn watch-stekje als journalist is kwijtgeraakt, maar dat vinden jarige Beatrix en ik niet zo’n gemis……..

Toen we zondag op de verjaardag van Stijn waren, die drie jaar werd en daar diverse jonge ouders waren met hun kroost, ving ik in de drukte onbedoeld een gesprek op van mijn schoonzoon met een van zijn vrienden, die ook nog niet zo heel lang vader is. Ze zijn vrienden vanaf de kleuterschool en zijn elkaar door de jaren heen trouw gebleven, ondanks opleidingen, vriendinnen en nu dus vaderschap. Ze vertelden elkaar over “hoe het voelt om vader te zijn”.

Mijn schoonzoon zei, dat hij aan de zijkanten van zijn vrijstaande huis hekken had laten plaatsen, zodat “de jongens” veilig konden spelen en niet zomaar de weg op rennen. “De jongens”, zei hij. De ene drie jaar en de andere drie maanden. Het viel hem zelf op, hoe trots en “gewoon” dat klonk!

Zijn vriend, die een dochtertje heeft van een maand of vier, vertelde, dat hij met een paar schoentjes die ze bij haar geboorte had gekregen naar een babywinkel was gegaan om een bijpassend pakje te kopen. Hij was daar omgeven geweest door allerlei zwangere vrouwen, die hem enthousiast met raad en daad hadden bijgestaan en die het zo leuk hadden gevonden, dat hij zo’n boodschap kwam doen.

Toen de verkoopster zijn keuze wilde inpakken en vroeg of het een cadeautje was, had hij gezegd: “Jazeker! Voor mijn dochter!”. Hij had ter plekke een brok in z’n keel gekregen en was snel de winkel uitgesprint. Het zijn binken, hoor, die knullen, maar als vader? Softies zijn het! Prachtig…….!

Utrecht is léuk! Dat wisten we al, want er woont een kind van ons en alleen dat maakt Utrecht al leuk. Om naar toe te gaan ook. Maar vandaag gidste hij ons als een échte Utrechter langs al zijn favoriete winkeltjes, wees ons zijn restaurantjes, maakte ons attent op leuke huisjes, geveltjes en gebouwen, kortom: ’t is helemaal zijn stadje.

Ik heb lekker rondgeneusd in boekwinkels, kookwinkels, ’n leuke winkel met “Engelse” spullen, de Bijenkorf, die we bij ons niet hebben en al die winkels die je in élke andere stad ziet hebben we mooi links laten liggen. Wel sjouwen op de terugweg, want we waren met de trein. Utrecht mag dan leuk zijn, met 80 inbraken per dag of was het nou per uur? daar wil ik even af wezen, hebben we de auto maar achtergelaten bij het station in Apeldoorn. Hij was nog heel toen we terugkwamen, want ook hier wéét je ’t maar nooit, maar toch : Utrecht scoort slechter of beter, ’t is maar hoe je het bekijkt.

Ik was trouwens in een van die winkeltjes, waar ze “huis-, tuin- en leuke dingen” hadden zoals het daar heette, aan het struinen door de nauwe paadjes tussen de schappen, toen er ineens een mevrouw tegen me begon te praten. “Oh, kijk eens, dát is leuk voor in de gang!” Omdat ik niet wist of ze antwoord verwachtte zei ik niks. Ze keek op, sloeg haar hand voor haar mond en zei :” Gunst, ik dacht dat u m’n moeder was!”. Die was inmiddels alweer een gangetje verder. Ze bleek net zo groot als ik, ook een zwarte jas aan, nou ja, een moedertype dus. We werden er een beetje lacherig van, maar het was een grappige vergissing. Ik herinner me zelf ooit wel eens een wildvreemde man bij de hand te hebben gepakt om die mee te trekken naar een leuke trui die ik gezien had, omdat ik dacht dat ik m’n zus te pakken had. In de ban van je koopwoede gebeurt je zoiets, omdat je niet kijkt en de ander nog naast je verwacht. Je schaamt je te pletter!

Nou, toen het ging regenen, we hebben eigenlijk aardig geboft met het weer tijdens ons Utrechtse dagje, zijn we naar huis gegaan. En daar heeft Lars ook nog eens heerlijk gekookt voor zijn ouwelui. Hij steekt best wat op in die restaurantjes van ‘m……!

Het was feest vandaag, want onze oudste kleinzoon werd drie jaar en dat wou hij best weten. Tot schaamte van zijn ouders, die hem nog zó hadden voorgehouden, dat het daar vandaag niét om ging, wisten zij veel, informeerde hij bij binnenkomst van nieuwe visite geïnteresseerd naar de aanwezigheid van een cadeau voor de jarige. Hij had niet te klagen.

Het werd een drukke receptie. We hebben sinds lang niet zoveel klein grut bij elkaar gezien. Familie en vrienden met babies, peuters en kleuters. Erg leuk om te zien allemaal, want het is prachtig volk. Als je bedenkt, dat dat allemaal nog groot moet groeien, goed moet eten, naar school gaan, sporten, leren en studeren, om aardige, verstandige mensen te worden, die de juiste keuzes maken bij verkiezingen en zo, nou, nou, dan hebben ze nog heel wat te doen. Stijn is al drie, mooi op weg. En wij gingen naar huis. Voor alles is een tijd…..

In de krant stond een bericht, dat mij zeer verheugt “Breien wordt weer hip”stond er. Nadat de ene handwerkwinkel na de andere het loodje legde. Er was praktisch geen bolletje wol meer te krijgen of er was keuze uit een zeer beperkt assortiment.”Mevrouw, het is oorlog in de wolsector!”, zei een winkelier eens tegen mij.Het was gewoon “uit”. Truien breien voor je kinderen had geen zin, want ze trokken ze toch niet aan met al die verwarmde scholen, huizen en werkplekken. Ze zetten liever de thermostaat een graadje hoger.

Dus die revival: ik vind het leuk! Het schijnt, dat Julia Roberts tussen haar filmopnames door vlijtig zit te rikketikken en dat Ellen van Damme tijdens een interview laatst ook iets op de pennen had. Nou, dat zijn allebei toch hippe dames! Dan hoef je je niet te schamen als je je superkorte naveltruitje zelf breit. Op pennen van een nummertje 6 of 8 en een beetje dik garen is het een kwestie van een paar uur. Je oma als helpdesk, hoewel het in de krant staat als “Het Nieuwe Breien”. Niks van waar, hoor, het moet gewoon op dezelfde manier als vroeger.

Maar het is bijna wel weer gedaan met de lange winteravonden, terwijl ze het in de krant juist hadden over “op de bank met warme chocolademelk”en “hang naar nostalgie”. Nou, dat geloof ik niet .’ t Is ook voordelig als je ziet wat die korte truitjes in de winkel kosten én je bent origineel! Dat is ook iets wat de jongelui tegenwoordig wat meer willen zijn, toch? Blauwe schoolpleinen vanwege alleen maar spijkerstof, dat is wel over, dacht ik.

Maar publiekelijk breien aan de Costa Brava…dat zie ik ze nog niet doen. En je mag trouwens met breipennen het vliegtuig niet in….

*Oh, bijna wat vergeten…….
Als ik het goed begrepen heb van onze locale systeembeheerder gaat deze site dit weekend over naar een andere server. Dus kan het zijn, dat de enkeling, die hier wel eens komt kijken even de weg kwijt raakt. Hoelang dat gaat duren weet ik niet, want ik heb van die sector geen verstand. We hebben niet voor niks een beheerder. We merken het wel, ’t is maar dat je het weet!