Ze hadden Maartje van Weegen in de anti-chambre gezet van de Tweede Kamer. Door de “galm” die ze meekreeg bij haar commentaren en door het feit, dat ze in zo’n smal kamertje zat, deed ze ons erg denken aan een toiletjuffrouw. Er zat zelfs een tegelmotiefje op de muur achter haar. Het schoteltje ontbrak nog…….

En nu maar hopen, dat niet alle mooie plannen en beloften, door iedereen gelanceerd en gedaan, net zo hard weer door het toilet gaan als het op daadkracht aankomt. Ondanks de winst van mijn favoriete partij, terug van weggeweest, heb ik toch ’n beetje buikpijn over een eventuele coalitie. Ik heb zulke rare combinaties horen noemen door Balkenende, terwijl wie zoveel wint toch moet regeren? Ik denk als een toiletjuffrouw, vermoed ik……

Andere weblogs lezen helpt je soms aan een onderwerp voor een eigen verhaal. Gelukkig maar, anders kwam er helemaal niks van terecht als je geen echte schrijver bent. Geïnspireerd, noem ik het dan maar, door de oester van Merel. Ik heb nooit oesters gegeten en zal dat waarschijnlijk na haar plastische beschrijving van een en ander ook nooit doen. Woorden als “smurrie”, “snotterig”, en “verrottingssmaak” zijn weinig aanmoedigend om eens wat te proberen in die richting.

Ik heb in mijn leven ook nooit zo in het oestercircuit gezeten, dat zal het ook zijn. Toen wij in ons eerste vrijstaande huis woonden, een klein beetje op stand, hadden we buren, die daar helemaal thuishoorden. Huis mooi ingericht, antiek en design zo hier en daar, sjieke keuken, prachtig sanitair, kortom van alles, dat wij ook wel wilden ooit, misschien, eens, als het er van komt, maar niet hadden.

Toen mijn buurvrouw jarig was kwam ze mij uitnodigen voor haar “meidenmiddag”. Kijk, die benaming had mij al moeten waarschuwen, maar wist ik veel! Ik trok mijn beste meidenpak aan en ik ging. Inderdaad, allemaal meiden van het type “doe maar gek, dan doe je gewoon genoeg”. En daar zat ik, mijn meegebrachte bloemen in een emmertje in de keuken en dat vond ik al raar. Want al moet mijn visite een half uur wachten op hun eerste versnapering, bloemen gaan bij mij voor. Daar hebben ze recht op als eerste fase van hun stervensbegeleiding. En ik voelde me gewoon opgelaten. Nu, na zoveel jaren en ervaringen, kan ik me nog exact het ontheemde gevoel herinneren.

De gastvrouw kondigde stralend aan dat ze escargots in de oven had. Verrukt gejoel was de reactie. Nou heb ik gelukkig Frans gehad zodat ik wist wat het waren, maar niet hoe je ze moest eten. Met tangetjes en vorkjes, zoiets ja. Ik heb bedankt door te zeggen, dat ik er niet zo van hield. Dat wist ik niet, maar ik voelde me al zo ongelukkig, dat ik de onderneming van slakken eten onder het toeziend oog van de meiden, niet zag zitten.

Ik weet nu dus nóg niet of ik ze wel lust. Dat doet me niks, want ik vind het ook nog zielig voor de slakken, dat ze uit hun huis gehaald worden. Het zal je maar gebeuren. Nee, ik ben het typische voorbeeld van een spruitjestype……

We hebben geen debatten gevolgd , alleen vanavond die van het Jeugdjournaal. Ze deden het wel leuk, de lijsttrekkers. Bekentenissen van hun jeugdzonden zelfs. Marijnissen had zelfs wel eens een boek gepikt in zijn jonge jaren. Ze willen tegenwoordig de kinderen ook graag aan het lezen hebben dus echt een goed voorbeeld was ie niet. Maar jat-technisch gezien is het wel een knap staaltje natuurlijk, dan is kauwgom of een rolletje drop maar een makkie. Het was wel komisch allemaal.

Toen na afloop de kinderen gevraagd werd een t-shirt van een bepaalde kleur aan te trekken en daarmee hun keuze bekend te maken áls ze hadden mogen stemmen en daarmee achter de desbetreffende lijstaanvoerder te gaan staan, had Zalm er een beetje weinig bij zich. Maar dat kan aan de camera-opstelling hebben gelegen.

Freek de Jonge was later op de avond, toen alle kinderen in dromenland waren, meesterlijk in zijn verkiezingsconference. Vooral zijn slot”preek” zat goed in elkaar, vond ik. En hij gaf alle partijen er eerlijk evenveel van langs, alleen die Bos rode rozen aan het eind van het programma maakt hem weer verdacht!

Dat we, terwijl we naar hem keken en luisterden, een toastje Zalm aten was puur toeval. Goedkoop in de aanbieding deze week, inderdaad……!

Er lijken verdorie wel geen andere onderwerpen meer te bestaan dan de politiek. Vorige week hadden we tenminste Barney nog, ook Haags. Ik wou nog weten of die het zou redden ook, die pijltjesgooier. He made my (Sun)day.

Maar nu is er alleen maar politiek. Moet ook over gepraat worden, weet ik wel, maar het probleem is, dat ik niet zwevend ben. Ik weet het al en hoef niet meer overtuigd te worden.Ik zie heus wel de onvolkomenheden van de partij van mijn keuze, maar er is er niet één, die geen onvolkomenheden heeft. Ik kan dus kiezen wat ik koos en dat is een rustig idee. Hoef niks te volgen aan debatten, even het nieuws luisteren en je bent weer bij.

Ik vind het verhipte jammer voor Amsterdam dat ze een goede burgemeester dreigen kwijt te raken, omdat die zich “geroepen” voelt het partijbelang te laten voorgaan. Alsof het geen partijbelang is, dat onze hoofdstad een stabiele leider heeft, die gezien is in zijn stad. Maar een roeping heeft ook wel wat natuurlijk. Al dan niet laat. Wie de partij dán had moeten roepen, ja, dat weet ik ook niet, hoor! Dus waar heb ik het over.

De maand januari is meestal niet zo opwindend dus geeft die verkiezingshappening wel een beetje leven in de brouwerij. Als we woensdag weten hoe het allemaal heeft uitgepakt, dit gekrakeel, dan begint het eigenlijk pas. Dan moeten de mannetjes en vrouwtjes worden uitgezocht en hopelijk hebben we er daar genoeg goeie van. Dat was de vorige keer een beetje het probleem en het wordt tijd voor serieuze mensen met oog voor het lándsbelang.

En dan maar kleuren mengen, paars is toch geen mode meer, maar grijs en kleurloos ook niet. Dát hebben we nou wel gehad….

De laatste aflevering van Inspector Morse gezien gisteravond. Het moest ook wel de laatste zijn, want hij ging er in dood. Tussen zijn ziekteverschijnselen en, door de dokter afgeraden , drankgebruik door loste hij nog een moord op, wat zeg ik, wel drié. Toen ging hij er bij liggen, bedankte zijn adjudant Lewis en hij ging. Dood.

Dat de acteur, John Thaw, in het echt ook is doodgegaan en dat je dat ook weet, maakte deze aflevering wel een beetje érg “uit het leven gegrepen”. Als je dat zo kunt zeggen in dit geval. De acteur had zijn eigen einde al op z’n gezicht, vond ik. Zonder schmink was het de ouwe Morse niet meer en ook niet de ouwe Thaw. Dat was duidelijk te zien. Dat moet voor zijn medeacteurs ook vreemd zijn geweest.

Ik vond het een mooie serie. Ten eerste om de Oxford-locatie, waar ik ben geweest, die wel iets chics had, de mooie muziek, de rustige Engelse passie met bijbehorend tempo. En dan die mooie auto van ‘m!

Jammer, dat ie dood is en dat bedoel ik in stereo.

Er begint al een beetje stemming te ontstaan rond de stemming nu er nog een weekje is te gaan. Iedereen die je hoort is toch wel stervensbenieuwd wat het gaat worden deze keer. De peilingen laten toch steeds weer net iets anders zien en peilingen zijn maar peilingen, het NAP is betrouwbaarder. Merel heeft last van stemkriebels. Die werk ik doorgaans weg met Strepsils of zo, maar de soort waar zij het over heeft, die ken ik niet. Ik stem dan ook al heel lang en ook nog altijd hetzelfde dus dat is om te beginnen al helemaal niet spannend. Je kunt dat gerust een vorm van “trouw” noemen, die heus wel eens aan twijfel onderhevig is geweest, maar vooral deze keer heb ik er wel vertrouwen in.

Het stemmen zelf, dat hebben we meegemaakt van het rode potlood (aan een touwtje) in een stemhokje met een gordijntje tot aan de supersonische stemmachine van nu. Onze stemplicht verloopt altijd heel gezellig. We worden verwacht in een kleine school bij ons in de buurt, waar tussen de kleurige kindertekeningen al jaren dezelfde mensen het stembureau bemannen en bevrouwen. Allemaal gepensioneerde ambtenaren, die omringd door thermoskannen koffie, zich met veel genoegen van hun taak kwijten. Vooral als de dag vordert houden ze de wachtenden op de hoogte van het opkomstpercentage, want daarop worden weddenschappen afgesloten, in welke wijk die het hoogst is. Onze buurt scoort niet slecht.

Wij krijgen altijd officiëel toestemming van de voorzitter van het stembureau om met z’n tweeën achter het scherm te verdwijnen. Mijn man kan niet zien wat hij doet, maar weet wel wat ie wil. Daarom mag ik voor hem op de machine het juiste plekje aanraken. Het is leuk om even net te doen of we dat ter plekke nog moeten uitvechten. Ik kan eigenlijk doen wat ik wil, hij legt zijn stem in mijn handen. Dat is gymnastisch bezien een hele prestatie. Ik maak er geen misbruik van en voer zijn opdracht netjes uit, daar kan hij op vertrouwen. Daarna nog een keer voor mezelf. Over de partij zijn we het wel eens, maar ik mag nog wel eens een voorkeursstem uitbrengen. Op een vrouw of zoals de laatste keer op Wouter Bos. Ik vind dat hij nu dan maar eens wat moet laten zien. Ik blijf niet aan de gang…….

We werden door onze dochter en haar man verrast met kaarten voor een Nieuwjaarsconcert door pianist Wibi Soerjadi. We moesten er voor naar Harderwijk naar het Cultureel Centrum aldaar. Ze hebben dat centrum gevestigd in een middelbare school, die nu dus multifunctioneel is, zodat we onze jassen zelf mochten weghangen in de leerlingengarderobe tussen de kluisjes, waar volgens een aangebracht bordje “niet mocht worden rondgehangen”. Alleen door jassen.

We kregen gratis een programma uitgereikt bij de deur door een vriendelijke mevrouw en waar vind je dat nog? Het had iets heel gemoedelijks allemaal. Vriendelijke koffieschenkers zonder stress, terwijl er toch wel zo’n paar honderd mensen hun bruine vocht wilden hebben.

De hele upper ten van Harderwijk was er trouwens. Veel geroep van: “Hé, hallo, zeg! Hoe is het met jullie? We moeten gauw weer eens afspreken!” Dus zien en gezien worden, zoals in Apeldoorn eigenlijk als je een concert in Orpheus bezoekt. Het “grijs”-gehalte was aardig hoog, wat tijdens het concert voor veel gekuch en gehoest zorgde.

De Bösendorfer vleugel, 2.90 m. lang, die Wibi altijd vergezelt op zijn reizen en die hij na afloop van een concert altijd een klopje op z’n kast geeft, zoals je een paard prijst als het goed gelopen heeft, stond samen met een plant het grote podium te vullen. Ik vond Soerjadi altijd al niet zo groot van stuk, maar op zo’n groot podium lijkt ie helemaal klein. Tót hij begint te spelen.

Veel Liszt, maar dat is nou eenmaal z’n handelsmerk. Liszt is mij vaak wat te lawaaiig en virtuoos om het virtuoos-zijn. Maar als je tegen mij zegt: “Aimez-vous Brahms?” dan zeg ik : “Oui!” en die speelde hij gelukkig ook. En Chopin. Hij nam voor elk programmaonderdeel ruim de tijd om zich te concentreren. De zaal was dan ook muisstil, dat moet gezegd. Een soort “Oosterse”concentratie.

En ach, ik zag hem nog voor me, zoals hij bij Ria Bremer “de gouden stuiver” won bij Stuif es in , begin jaren tachtig of zo. Hij was een jaar of tien, elf. Hij was toen samen met z’n broertje, die nog niet eens bij de pedalen kon!

Na afloop krijgt een artiest meestal bloemen. Zo niet in Harderwijk. Wibi kreeg een doos GEROOKTE PALING. Dat stond in grote letters op de doos, goed te lezen op rij 24. Vèrgaande sluikreclame. Hij had daar zo weinig moeite mee, dat hij vier toegiften gaf, maar daar staat ie om bekend. “Ik doe het zo graag, pianospelen!” heeft hij wel eens gezegd. Als je het voor je beroep doet is dát natuurlijk mooi meegenomen!

Omdat de politie een nieuw detectiesysteem heeft, waarmee ze gestolen auto’s kunnen opsporen, dan moeten die overigens wel lángsrijden, werd op de A50 een auto achtervolgd, waarin twee mannen zaten. Die waren niet op een rechtmatige manier aan die auto gekomen. Toen de dieven merkten dat ze werden gevolgd namen ze de eerste de beste afslag, die bij Hattem, en verlieten hardlopend de auto. Om aan de politie te ontkomen doken ze een meertje in. Eén van de twee bereikte zwemmend de overkant en wist te ontkomen, maar de andere kwam letterlijk niet meer boven water en was spoorloos. Er was twijfel of ook hij de dans ontsprongen was of wellicht was verdronken. Het water was namelijk érg koud.

Het gebeurde is inmiddels zo’n week of drie geleden. Vanmorgen stond in de krant, dat het lichaam van de 29-jarige Dave Koster uit Beverwijk door duikers was gevonden. Nu hij dood blijkt te zijn mag zijn doopceel kennelijk voluit gelicht. Op het moment, dat ze bezig waren zijn lichaam in een lijkwagen te schuiven, kwam zijn familie aanrijden, omdat die wilden kijken op de plaats waar Dave het laatst levend was gezien.

Dat is ontzettend triest natuurlijk en er werd een halve bladzijde aan gewijd, want dat is een mooi verhaal en dat lezen de mensen graag. Zijn vader is ook nog eens invalide en rolstoelgebonden. Alle ingrediënten voor een hoog Story-gehalte.

En toch, hè…ik krijg een raar achterstevorengevoel. Want toevallig reed die jongen wél in een gestolen auto, probeerde hij wel aan de politie te ontkomen en dat deed hij niet voor niks. Als er dan boven het artikel staat “Dave is weer bij zijn oma en gestorven dochtertje” dan denk ik: “dat hoop ik oprecht voor hem, want het zal verder misschien wel een goeie knul zijn geweest, maar dát hij daar is: risico van het vak!” Toch……?

Mijn zusje in Australië is jarig op 20 januari. Horoscoopsgewijs is ze dus een grensgeval. Ze kijkt naar wat de Steenbok haar te bieden heeft én naar de Waterman. Ze mailde me, dat ze er (natuurlijk! kóm, zeg!) niet in gelooft, maar toch even de jaarvoorspelling had gelezen in een blad, van een “gerenommeerde” astroloog.

En ze verkeert nu in de grootste verwarring, zegt ze, want de Steenbok krijgt een moeilijk jaar, waarin ze heel zuinig moet zijn met geld en de Waterman wordt aangeraden toch vooral de bloemetjes buiten te zetten en veel te reizen. Dat is geen zuinig advies. Bovendien wordt haar voorspeld, dat “iemand uit het verleden zich met haar komt verzoenen”. Ze heeft net met haar vriend gebroken en begint zich nou juist wat comfortabeler te voelen in haar leven als single en van haar mag ie wegblijven, die vriend. Vooropgesteld dan dat het déze vriend is, want ze had er wel meer “in het verleden”. Straks staan ze in de rij voor de deur, weet je veel!

Ik lees ze, ondanks dat ik er (natuurlijk! kóm, zeg!) niet in geloof, ook altijd, die horoscopen. Dat doe ik dan voor elk lid van de familie. Soms breng ik ze op de hoogte van de uitkomst, maar eigenlijk alleen als ze er financieel op vooruit dreigen te gaan of zo. Met ellende belast ik ze niet. Dat ze moeten uitkijken in het verkeer, op hun gezondheid moeten letten en ruzies bij moeten leggen, nou, dat weten ze zelf ook wel.

Bij Lars stond afgelopen week, dat het hem, op maatschappelijk gebied, even niet meezat en dat is wel opmerkelijk natuurlijk, maar het kwám goed! Dat geloof ik ook wel zonder horoscoop. Die dingen worden zo vlak en slim geschreven, dat iedereen er wel iets kloppends uit kan halen. Dat Steenbokken deze week gezellige tijden met hun familie gaan beleven en worden verwend, dat lijkt me heel logisch als je jarig bent.

Mijn zus zegt, dat ze gewoon van beide sterrenbeelden er het gunstigste uitpikt. Ze gelooft er toch niet in dus dat kan makkelijk. Je kunt bijvoorbeeld de bloemetjes buiten zetten en een ander laten betalen. Is dat zuinig of niet? Helemaal niet moeilijk…….

In een programma, dat ik van de week op tv zag, hadden ze Geert Mak, die ik waardeer als kroniekschrijver van onze Nederlandse samenleving met zijn hebbelijkheden, waarbij hij de ónhebbelijkheden niet uit de weg gaat. Hij gaf zijn visie op hoe het op dit moment gaat in ons land. Hij is niet optimistisch. Hij vindt, dat de Nederlanders aan het navelstaren zijn en zich teveel binnen de landsgrenzen druk maken over van alles, terwijl een derde van de beslissingen die ons Nederlanders aangaan in Brussel wordt genomen. De allergrootste problemen liggen zelfs nog buiten Europa ook.

Hij vergelijkt de situatie van nu: een machtsstrijd, die aan de gang is en een dreigende oorlog, met de toestand in 1914, toen iedereen dacht, dat de oorlog snel voorbij zou zijn. Omdat de mensen in hun hoofd niet toe waren aan een “geavanceerde” oorlogvoering duurde die vier jaar en eiste miljoenen levens. Dat zou nu ook wel weer eens het geval kunnen zijn, zegt hij. Dat de mensen dus niet voorbereid zijn op de mogelijkheden van een moderne oorlog. Op terrorisme kún je je zelfs helemaal niet voorbereiden. Dat is dan wel weer een rustig idee.

Ter illustratie: Lars heeft de “Band of Brothers”-cyclus op dvd aangeschaft en wilde die op ons surroundsysteempje even testen. Onze buurman is wat dovig en de zijne niet, vandaar. Hij was met de kerst hier en dus klonken er zeer onchristelijke geluiden op de geboortedag van het Kindeke. Een verslag van een grotendeels “ouderwetse” grondoorlog. Het is een document, die dvd, ( de reden ook dat ie ‘m gekocht heeft, het is een rustige jongen verder), maar tevens een duidelijk bewijs dat een oorlog op die manier nooit meer zal worden gevoerd.

En wij maar navelstaren. Aan de andere kant denk ik met mijn simpele verstand: als iedereen nou eens zou zorgen, dat zijn eigen straatje geveegd wordt en de ramen, die zicht geven op de rest van de wereld zodanig gelapt zijn, dat in de gaten kan worden gehouden waar iedereen mee bezig is en wij gewoon op z’n Hollands de gordijnen open laten, zodat iedereen kan zien hoe goed wíj het bedoelen hier? Maar dat laatste kan natuurlijk weer niet in verband met de energie, want we zijn ook nog zuinig en milieubewust.

Nou ja, eerst maar eens een échte regering kiezen, want de afgelopen verkiezingen hebben bewezen, dat men er een zooitje van kan maken dus waarom dan niet iets waar wél over nagedacht is? En die normen en waarden, dat is ook nog een heel werk, hoor! En we willen nog op vakantie van de zomer, ja, óver de grens natuurlijk! Even genieten van het gemak van de euro. Maar niet te ver weg, want dan zijn we gauw weer thuis als het nodig is…….