Scholieren op het al dan niet platte land fietsen heel wat af. Middelbare scholieren helemaal. Als je op een verjaardag of zo het onderwerp “fietsen naar school vroeger” aansnijdt, dan krijg je verhalen te horen over de wind, die áltijd tegen was, het regenpak, dat je wel bij je had, maar nooit aantrok, dat stomme ding, over gladheid, sneeuw en kou, kortom over áfzien! En onderweg gebeurde er ook nog wel eens wat. Gestoei, met de sturen in elkaar, valpartijen met belanden in greppel of sloot. Wat ben ik blij, dat ik al dat gedoe van onze eigen schoolgaande fietsers nooit van dichtbij heb hoeven aanschouwen.

Nou stond er vanmorgen in de krant, dat scholieren op het fietspad tussen Elspeet en Nunspeet, dat door het bos loopt, regelmatig met elkaar in de clinch liggen. Het is een 2-richtingen-fietspad en die lui komen elkaar op dat, misschien wel wat te smalle, pad dus tegen. En als je weet hoe scholieren doorgaans fietsen, met minstens drie naast elkaar, dan is zo’n fietspad al gauw te smal.

Maar dat allemaal daargelaten is het bovendien nog eens zo, dat de ene groep op een reformatorische middelbare school zit, terwijl de andere onderwijs geniet met een protestants-christelijke saus. Dan kun je elkaar kennelijk niet zomaar ongestoord passeren op de weg naar dat onderwijs, maar gaat op de vuist. De directeur van een van de scholen zegt, dat dat in zijn tijd op de middelbare school óók al zo was dus is er niks nieuws onder de zon. Maar nu haalt het de krant in het kader van de kerstvrede en de normen en waarden.

Er moet dus een oplossing komen, maar eerst krijgt de provincie de schuld van de ongeregeldheden. Het staat er echt: “De provincie geeft aanleiding tot verkeerd gedrag”. Want er is geen tweede fietspad aan de andere kant van de weg en dat moet er snel komen, zegt men, want dat is de allerbeste oplossing. Een nieuw fietspad van “maar” 10 kilometer. Bovendien gaat de politie extra patrouilleren langs de fietsroute van de jongelui. En wij maar mekkeren over de moslims.

De aller-aller-állerbeste oplossing lijkt mij, dat die kinderen met z’n allen, liefst samen met hun ouders, maar eens “hervormd” moeten worden. Oh hemel, dat is dan weer een ándere religie, hè? Of is protestants-christelijk en hervormd hetzelfde? Nou ja, ze bekijken het maar. Binnenkort is het kerstvakantie. Dat geeft rust in de kerk.

Voor de meesten van die kleuters is het trouwens maar een kwestie van een paar jaar vechtfietsen, want het gaat nu om leerlingen van de eerste twee leerjaren. In de hogere klassen worden ze met bussen vervoerd naar een christelijke leerfabriek in Apeldoorn. Dat scheelt agressie, want dan hoeven ze niet meer zo’n onchristelijk eind te fietsen………

Morgen ga ik de kerstboom vast neerzetten, denk ik. Aan de overkant van de straat zie ik dat mensen ‘m dit weekend al hebben neergezet en dat staat erg gezellig nu het zo vroeg donker is.

Ik probeer qua tijd altijd een beetje ’n gaatje te houden tussen Sinterklaas en Kerst, omdat ik de sfeer van het ene feest toch wel hemelsbreed vind verschillen van het andere. Maar heel Nederland is al vol met kerst, in de winkels, in de straten, de radio heeft het kerstrepertoire al uitgebreid uit de kast dus waarom zou ik wachten tot de volgende week? Gezelligheid kent geen tijd.

En ik hou wel van dat kerstgefrutsel. Ik ben kerstberen aan het maken voor mijn kleinzonen en daar heb ik ook nog een middag “kerstkoekjes bakken” mee afgesproken. Dus ik kom wel in de stemming, hoor!

Onze dochter en schoonzoon, die sinds een week of zes een jong katertje hebben, mailden me bovenstaande foto. Kees vindt hun kerstboom gewéldig! Ze hadden er vanwege de kinderen toch al allemaal onbreekbare spullen in, maar dat komt nu wel érg goed uit bij de combinatie Kees en kerstboom…….!

‘k Moet weer effe zeuren, hoor! Over de reclame, ja. De C1000 heeft rond deze tijd van het jaar altijd reclamespotjes om hun waren aan te prijzen, die speciaal gericht zijn op de eetfestijnen met Kerstmis. Vorig jaar hadden ze die dure kooktermen, waar de mensen geen raad mee wisten en die ik toen heel geestig vond.

Maar gisteravond zag ik de nieuwste lichting. Een familie, gezeten aan het kerstdiner. Moeder vertelt wat het voorafje is: zalm op een bedje van komkommersla, een andere mevrouw, zeker een tante of zo, vertelt over de lamskoteletjes, vader prijst de wijn aan en oma vertelt wat ze als toetje hebben: tarimesoe. Dat verhaspelt ze dus. Dat doen oma’s als ze het niet zo goed weten. Ze wordt verbeterd door haar kleinkind van 10: “neééééh, oma! Tiramisu!”. Nou, oma staat dus weer mooi voor gek. Weet zij veel! Zij is van de custardvla, de griesmeelpudding met bessensap en de maizenapap.

Het valt me op, dat oma’s wel vaker gebruikt worden in een dergelijke rol. Opa’s nooit! Oma zit chagrijnig achterin de auto bij die “Even Apeldoorn bellen”- reclame met die leeuw bovenop het dak en de kroon spant die reclame van Kraaykamp jr. met die halfzachte oma (die hij zelf speelt) met die Koopmans pannenkoekmix, die je moet shaken. Het is gewoon niet leuk!

Oude mensen voor gek zetten. Had je met meneer Frits eens moeten proberen. Oh, maar dat was een ópa, natuurlijk…….

We hebben een hele lieve bescheiden hardwerkende hulp van Marokkaanse origine, die ons elke week een ochtend heel blij komt maken. Als ze na een paar uur is vertrokken, loop ik heel erg gelukkig te zijn in ons schone huis. Ze doet het fantastisch en ik weet dat ik een enorme bofkont ben.

Haar Nederlands is, ondanks dat ze een Nederlandse echtgenoot heeft, niet geweldig, maar we kletsen zo ongemerkt toch nog heel wat af. Dan vertelt zij ons over haar Ramadan en wij vertellen haar over onze Sinterklaas en zo. We hadden dan ook een geurig Sinterklaascadeautje voor haar om thuis uit te pakken. Nee, geen gedicht, dat gaat weer te ver qua inburgering, hoewel ik wel een lofzang op haar had willen rijmen, maar ik twijfel of ik dat kaartje met : “Voor Amina van Sinterklaas” er nou aan had moeten hangen……Het blijft toch een katholieke heilige, die Sint.

Nou ja, met Kerstmis ga ik maar koekjes voor haar bakken, dat is toch meer richting islam…….

Toen we zaterdagmiddag in de supermarkt boodschappen deden liep daar een Zwarte Piet rond met een vrouwenstem. Een Zwarte Pieternel dus. Nou zitten kinderen daar tegenwoordig helemaal niet mee, heb ik het idee, ze weten wel waar Piets rondingen vandaan komen.

Ze deed het leuk trouwens. Erg leuk was ook, dat op een bepaald moment via de omroepinstallatie van de winkel te horen was: “Attentie, Zwarte Piet, wil je toestel 4 bellen, Zwarte Piet, toestel 4!”. Het bracht bij veel mensen een glimlach tevoorschijn…..!

We hebben gisteravond hier het Sintfeest gevierd met z’n allen. Er was vantevoren maar één plek geschikt voor het verzamelen van de cadeautjes en dat was opa’s werkkamertje op de eerste etage. Dus was het buiten bij de voordeur zetten van de hele handel eigenlijk geen optie vanwege de door het kleine volk te ontdekken logistieke acties .

Er moest luidruchtig worden aangebeld, een brief van Sinterklaas door de brievenbus worden gedaan met instructies en een heel verhaal over Klimpieten door het raam en zo. Het raam van opa’s kamer moest dan ook wijd opengezet, de luxaflex slordig scheef gehangen, want die klimpieten hebben een ruige reputatie al komen ze van alles brengen.Kortom, het is een hele organisatie met vier van die gelovige kindertjes, maar je doet als ongelovigen je best en gaat er voor zolang het nog kan.

Ze stonken er dan ook vierkant in, de jochies, waren vliegensvlug boven en vonden e.e.a. zeer geloofwaardig! Waar de Pieten zo gauw een ladder vandaan hadden, waarom het raam niet zoals gewoonlijk op slot zat, het waren allemaal vragen waarop we voorbereid waren, maar ze werden niet gesteld. Het aanzicht van zoveel cadeautjes maakte het hoe en waarom volkomen onbelangrijk. Een lesje voor volwassenen: accepteer een resultaat en vraag je niet af hoe het er is gekomen.

Nou ja, het was oergezellig en iedereen is verwend. De kinderen natuurlijk het meest, maar daar gaat het om bij dit feest. (Jee, ik blijf nog rijmen ook!). Kinderen hebben trouwens zonder Sinterklaas ook niet te klagen tegenwoordig. Maar dat vindt deze oma dan en die moet niet zeuren. Sinterklaas is nog steeds jarig vandaag en ook nog niet het land uit. Het gevaar van “mee in de zak” is nog niet geweken……..

Hansje van Pinksoup kwam tot de ontdekking dat ze onbetaald een doosje potloden had meegenomen uit de Hema. Of liever gezegd: meegekrégen, want de caissière had ze ongescanned in haar plastic tasje gedaan. Dat is dus een kwestie van overmacht, ze kon er niks aan doen. Ze vreesde een slapeloze nacht, want het voelde als gestolen goed en dat gedijt niet, dat weten we allemaal. Ze vraagt zich af of ze terug moet voor die € 2,95 die de potloden gekost zouden moeten hebben.

Ik zou het maar niet doen en het als een meevallertje beschouwen. Het gééft me toch een administratieve ellende als je het anders wilt doen! Daar zijn ze helemaal niet op berekend bij de Hema en nemen je je eerlijkheid dan alleen maar kwalijk.

Hoe ik tot die gedachte kom ligt aan een ervaring die ik had, jaren geleden en ook in een tijd, dat we bepaald niet ruim in onze slappe was zaten, dat scheelt ook. Ik wist precies wat er in mijn portemonnee zat, zal ik maar zeggen. Bij een caissière van een supermarkt kreeg ik teveel wisselgeld terug. Je hebt dat wel eens, je weet dat het niet klopt, maar ziet zo gauw niet hoe of wat. Dat was die keer bij mij ook zo. Het was erg druk en dan schuif je snel door, maar toen ik buiten was kwam ik er achter, dat ze me van een ander bankbiljet had terug gegeven dan van waarmee ik betaald had. In mijn voordeel dus.

Ik vond, dat ik terug moest, terwijl mijn man zei: “Ja, kom zeg, dan moet ze maar opletten!”. Maar ik zie dan een wenend meisje voor me, dat aan het eind van de dag bij haar chef op het matje wordt geroepen, bedreigd met ontslag vanwege een kastekort. Dat wilde ik beslist niet op mijn geweten hebben dus ik ging terug naar de kassa waar ik had afgerekend.

Daar had inmiddels een wisseling van medewerksters plaatsgehad en de caissière die mij had geholpen was weg. Ik legde uit wat er naar mijn mening gebeurd was en tot mijn grote verbazing zei het kassameisje hooghartig: “U moet zich vergissen, mevrouw, wij maken geen fouten!”. Voor de vorm drong ik nog wat aan, maar ze had geen zin in gereken en oponthoud in haar rij. Nou, toen kon ze de boom in met haar arrogantie!

Mijn man, die buiten bij de boodschappen was gebleven, lachte vergenoegd en ging meteen aan de slag om te bedenken wat (hij) we met het douceurtje zou(den) doen. Soms duurt eerlijkheid wel eens het kortst…….

Vandaag een heel klein vlaggetje uit, want ik ben jarig. Maar ik heb, zomaar gratis en voor niks, een verkoudheid en een nare koppijn voor mijn verjaardag gekregen. Ook nog wel andere dingen, hoor, die veel leuker zijn, maar ik loop zelf virussen uit te delen aan mijn visite. Nou ja, het zal wel weer voorbijgaan, net als het afgelopen levensjaar……hatsjoe en snif dan maar!!

Münsterland bleek, toen we terugkwamen, bij achterblijvers beelden te hebben opgeroepen van ingesneeuwde mensen zonder stroomvoorziening. Nou, dat kan ergens in die regio wel zo geweest zijn, maar dan niet bij ons! Toen we uit Apeldoorn vertrokken vrijdagmiddag lag er al heel wat sneeuw hier, maar in Zwolle, waar we voordat we richting Duitsland gingen nog even moesten zijn, lag helemaal niks en werd er met verwondering naar ons dik besneeuwde autodak gekeken. We reden kennelijk voor de buien uit richting Münsterland, het motsneeuwde een beetje, maar het stelde weinig voor. De volgende morgen zagen we pas sneeuw van sneeuwpopkwaliteit en -volume.

Ons vakantiehuis hád een open haard, de verwarming deed het en er was stroom. Op de televisie zagen we dat Apeldoorn er erger aan toe was. Crisis zelfs tot stroomuitval aan toe. Gebeurt er es wat, zíjn we d’r niet! Meer dan 800 kilometer file, openbaar vervoer plat, maar wij zaten er érg gezellig bij moet ik zeggen! Dus verwacht van mij geen verhalen over ontberingen en hongertochten door Münsterland. We hebben zaterdag gewoon de boodschappen kunnen doen.

Zondag was er in het dorp waar we zaten een Weihnachtsmarkt met alles d’r op en d’r aan. Bratwurst, Hornbläser, Glühwein en een draaimolen. En véél mierzoete Weihnachtsmusik. Bij ons moet eerst Sinterklaas de deur uit voordat we beginnen, maar in Duitsland is het eerste Adventsweekend het startsein om met versieren aan te vangen. Alles verlicht, als je stroom hebt dan, hè, bomen, ramen, huizen, kerstkransen aan de voordeur. Gezellig, gezellig.

Ik hou d’r van. Maar eerst gaan we de goede Sint nog uitgeleide doen de volgende week. Traditie is traditie. Hoewel onze jongste kleinzoon het allemaal niet meer kan bijhouden, hoor! Die zingt:”Zie ginds komt Sint Maarten……..”

Alsof het niet óp kan, zijn we dit weekend alweer de hort op. Naar Duitsland deze keer. Münsterland is het doel. Dat schijnt ter hoogte van Twente/Drente aan de andere kant van de grens te liggen. Ik zie het wel, ik laat me rijden deze keer. Van Münster weet ik nog, dat er in 1648 een Vrede werd getekend, waardoor er een einde kwam aan de Tachtigjarige oorlog. Dus zal het er wel vreedzaam zijn. Er gaan kleinkinderen mee dus oma vermaakt zich wel.

Het wordt ook Sinterklaasweer heb ik me laten vertellen dus ik hoop wel op een open haardje in het huis waar we naar toe gaan. Voor de rest van de gezelligheid zorgen we zelf wel. En ik hoop dat ze er Talpa kunnen ontvangen voor het voetbal, want een stel ontheemde mannen kunnen we niet gebruiken natuurlijk. Gôh, dat ik nog eens blij zou zijn met Talpa……..