In het blad, dat wij ontvangen van onze pensioenverstrekker, de PGGM, stond een mooie tip. Als je partner geen zin heeft om met je mee te gaan naar dansles, of je hébt er geen, dan is er een andere mogelijkheid: doggy dancing. Dansen met je hond!

Vereiste is wel dat het beest goed luistert en gehoorzaam is, anders wordt het niks. Op de maat van vrolijke muziek kun je ‘m dan van alles leren: de twist, achteruit lopen (een beetje hond kán dat toch al?), over je armen springen of over je voeten, terwijl je loopt , draaien, buigen en zo nog het een en ander. Of het dier dat allemaal leuk vindt vermeldt de historie niet, maar te proberen is het natuurlijk altijd. Op www.alerthonden.nl of www.hondenschooldelft.nl staat meer informatie voor mensen met een gewillige hond. Leuk ideetje misschien voor de 25-jarige bruiloft van tante Jo en oom Frits. Weer eens wat anders dan de polonaise.

Wij hadden vroeger een hele slimme hond, een zwarte labrador die Goochem heette en dat was niet voor niks. Of we hem zo gek hadden gekregen? Dacht ’t niet dus…..gewoon te slim.

De diagnose was dus juist gesteld: het was de voeding, die mijn computer had geveld. Dat was ook te ruiken en ik vind dat altijd een beetje paniekerig. Dat zal wel komen doordat ik de laatste tijd nogal veel branden heb gezien op de televisie. Sporthallen, bejaardenhuizen, ’n schip, dat in een te droog dok lag. Nu we weer een beetje regen hebben zo nu en dan zal het wel wat minder snel fikken overal, maar je weet maar nooit.

Mijn zoon heeft de nieuwe voeding er, zittend aan de tafel, even ingezet. Verder moet hij zich bezig houden met zijn eigen herstel. De computer kan dus weer volop aan het werk, hij nog niet. Daar baalt ie behoorlijk van trouwens. Gebrek aan leuke verpleegsters, denk ik…..

Wie is een dichter of wat is poëzie? Ik moet zeggen, dat ik niet veel met gedichten heb. Ik probeer ’t wel, maar zodra ze wat vagelijk worden en ik ze vier keer moet overlezen om enigszins te snappen waar een en ander over gaat is zoiets niet aan mij besteed. In Vaassen woont een man, Martin Terwel, die gedichten maakt. Omdat het op geen andere manier lukte heeft hij zijn toevlucht moeten nemen tot het uitgeven in eigen beheer van zijn werk. Dat gaat wel eens zo, hij zal de tijd ook niet mee hebben. In het artikel, dat ik over hem las, zei hij ook: “Je meet je hoogtepunten af aan je dieptepunten, want hoe dieper je in de put hebt gezeten des te hoger zul je stijgen”. Dat is een uitspraak die mij, ruimtelijk gezien, op z’n minst logisch lijkt.

Even een voorbeeld van een gedicht. “Teveel zon laat je verbranden, Teveel regen maakt je nat, ’t Beste in het leven, Is van alles wat”. Nou, daar is geen speld tussen te krijgen.

Nog een en die vond ik zelf wel geestig: “De dominee zag tijdens het zakken van de kist, Een handvat los zitten en keek alsof hij dat niet wist, Hij reageerde zeer alert en sprak leep:”God zegene de greep”.”

Zulke gedichten begrijp ik, hoewel naar mijn gevoel er weinig klopt van het ritme, maar zoals gezegd: ik heb er geen verstand van. De bundel van Martin Terwel, die “Uit Zichzelf” heet is, behalve bij een paar boekwinkels in de regio ook te koop bij de C1000 in Vaassen, een kruidenier. Hij zal gedacht hebben: “Geen fratsen, dat scheelt….!”

Er mankeert iets aan mijn computer. Het is een rare gewaarwording, dat je op het knopje van je computer drukt om ‘m aan te zetten en er gebeurt gewoon niks! Dat is toch de eenvoudigste handeling, die zelfs voor een simpele ziel als ik ben, altijd het gewenste resultaat oplevert. Hij doet ‘t. Behalve gisteren. Er hing ook een raar luchtje op mijn kamer, ’n beetje chemisch. We denken met z’n allen dat het de voeding is. Mijn inpandige techneut is van de week geopereerd en nog niet in staat om zich in rare bochten te draaien en tillen mag ie al helemaal niet dus ik wacht voor het herstel rustig op zijn herstel. Er zijn nog meer computers in huis dus ik zit niet op een eiland.

Ik gebruik nu de computer van mijn echtgenoot, die er een spraakprogramma op heeft zitten (en daar word je als niet-blinde helemaal gestoord van omdat ik het niet echt goed versta) en een brailleprogramma, waarmee hij alles leest. Hij heeft al de toeters en bellen die hem zo welkom zijn voor mij even uitgeschakeld. De monitor weet trouwens ook niet wat ‘m overkomt, dat er weer eens iemand naar hem kijkt! Nou ja, ik ben blij, dat ik toch m’n ei kwijt kan al mis ik mijn eigen kamertje altijd, hoog op zolder, broeierig in de zomer en koud in de winter, maar toch mijn eigen plek.

Ik zag vanmorgen een advertentie in de krant over een generatiehypotheek. Ouders kunnen hun kinderen helpen bij het vinden van een eigen plek, of beter gezegd: het betálen van een eigen plek. Er was een foto te zien van een dochter, die enthousiast een huis aan het bekijken was. Er stond, dat ze “de mond van d’r moeder “had en “de serre van d’r vader”. Vader stond er glunderend bij op de foto. Ik moest meteen denken aan het liedje “op een mooie Pinksterdag”, waarin gesteld wordt dat vader er “alleen maar voor de centen” is en “de rest is flauwekul”.

Het zou leuk zijn als de huizenprijzen zodanig waren, dat de kinders het zelf konden redden en we het behalve over de mond van hun moeder gewoon over de ogen van hun vader konden hebben in plaats van over zijn portemonnee…….

Een gezellig dagje gisteren. Ons vader was jarig. Hij had er zeer mooi weer bij en een zwoele zomeravond als toetje. Zijn kinderschaar heeft hem verwend met leuke cadeaus en het was erg gezellig.

Het was echt zo’n avond, dat het gaat schemeren en dat ze, hoewel de kindertjes eigenlijk naar bed moeten thuis, zo lekker bij elkaar zitten, dat niemand zin heeft om de zitting op te heffen. Dat zou bij inklapbare tuinstoelen makkelijk moeten kunnen. Van de weeromstuit zijn de kinderen erg lief aan het spelen, zodat de noodzaak om ze in bed te knikkeren ook niet direct aanwezig is. Ik vond het altijd wat vreemd, dat in landen waar deze temperaturen dagelijks aan de orde zijn, de kinderen ’s avonds nog zo laat rondliepen, maar ik kan me er nu wel iets bij voorstellen.

Ik kan me trouwens nog herinneren uit mijn eigen kindertijd, dat mijn moeder het ’s avonds om zeven uur wel genoeg vond. Ook ’s zomers. Dan lag je in bed, nog hartstikke licht buiten, kinderen met minder strikt klokkende ouders speelden nog buiten, er kwam een bellende ijsboer langs, soms ook nog róepend dat hij ijs verkocht, alsof je dat al niet wist! Ik zeg nu ijsboer, maar ’t was eigenlijk een “ijscoman”. Een ijsboer was iets heel anders. Die bezorgde wekelijks grote staven ijs bij de slager en de melkboer voor hun koelcel.

Omdat het raam vanwege de warmte open stond, hoorde je ze buiten ook nog gezellig praten met de buren of zo. Ik vond het gemeen om in bed te moeten liggen, terwijl ik tóch niet slapen kon. Onze kinderen zijn vanavond vertrokken toen het al bijna donker was en hun kroost was nog uitermate helder en gezellig. Die hebben geslapen als rozen, zeker en ook vast. Hopelijk hebben ze er vanmorgen een beetje plezier van gehad, de ouders, als ze nog even wilden uitslapen…….?

Moeders zijn rare wezens. Dat weten ze ook wel en anders wordt het ze regelmatig verteld door hun kroost. En of dat kroost klein of groot is, dat maakt geen verschil. Ik heb namelijk vanmorgen mijn volwassen zoon afgeleverd bij het ziekenhuis, omdat hij een kleine operatie moet ondergaan, waar hij trouwens wel volledig voor onder zeil moet.

Het is hetzelfde ziekenhuis waar ik met hem heen moest om z’n amandeltjes te laten verwijderen toen ie 4 was. Dat is dus inmiddels 28 jaar geleden, maar ik had hetzelfde gevoel als destijds, was net zo gespannen. Hij trouwens niet, de koele kikker. Als alles naar wens verloopt, en waarom zou het dat niet, kan ik hem vanmiddag ook alweer ophalen, want hij mag niet zelf rijden.

Toen we aankwamen werd hij verwelkomd door een aardige verpleegster, die hem naar een wachtkamer verwees, waar de verpleegkundige “die vandaag voor u zal zorgen”, zoals ze zei, hem zou ophalen. Nou hoop ik maar, dat hij een mooie, zachtaardige lieverd treft, want dat heeft ie wel verdiend. Hij mankeert nooit wat. Hij had onze huisarts in al die 18 jaar dat we hier wonen maar één keer gezien vanwege een verrekte enkelband na het voetballen, dat hij ooit nog eens gedaan heeft. Een dure voor het ziekenfonds is ie dus niet.

Als hij straks weer thuis komt zal deze verre van mooie, maar soms, als ze haar best doet, best wel zachtaardige moeder goed voor ‘m zorgen…..Florence is my middle name……

Dat er overal bezuinigd moet worden is een bekend verhaal. Dat er bij de omroepen bezuinigd moet worden is ook geen nieuws, maar dat de Wereldomroep zo beknot wordt, dat ze, zoals een woordvoerder vanavond in het Journaal zei, hun eigen voortbestaan niet meer zien zitten, is toch erg.

Als argument voor de bezuinigingen wordt van hogerhand gesteld, dat het internet een zodanig alternatief voor de diensten van de Wereldomroep is, dat die omroep overbodig wordt. Dat is dus alsof je zegt: schaf de kranten maar af, want je hebt toch een radio! Dat is toch appels met peren vergelijken?

Even een tegenstellinkje: hier in Apeldoorn waren er grote rellen rond de lokale omroep. De leiding daarvan wilde ook eens een bezem halen door van alles en programmatechnisch vond ik dat geen slecht idee, omdat er veel goedbedoelende mensen erg aan het hobby’en waren. Hetgeen de kwaliteit van de programma’s niet altijd ten goede kwam. Dat soort veranderingen, die dus behalve economische, want die moesten natuurlijk ook, tevens kwalitatieve verbeteringen opleveren, nou, daar is natuurlijk niks mis mee. En het komt in ons Veluwse stadje A. ook allemaal wel goed.

Maar bij een Wereldomroep hebben we het wel over een Wéreldomroep! Die moet toch blijven? Van belang voor zoveel mensen over de hele wereld. Nederlanders zitten nou eenmaal óveral, dat is altijd zo geweest. Dus niet alleen voor de vakantieganger, die op zijn strandje aan de azuren kusten toch even wil horen wat er “thuis” gebeurt.

Toen we vorig jaar in Australië waren klonk het maar wát leuk: “Dit is Radio Nederland Wereldomroep in Hilversum, …” en dan kwam hoe laat het was in Nederland en wat voor weer….onbelangrijk misschien, maar voor ons leuk en raar tegelijk. Nee, wij gaan nooit weg zonder de juiste frequenties ingetoetst op de wereldontvanger….voor “the global feeling”, zullen we maar zeggen!

‘k Las vanmorgen in de krant, dat het afgelopen weekend in Groningen een “snack”-incident heeft plaatsgevonden. Twee stappende Groningers kwamen elkaar namelijk tegen bij een automatiek, waar zich vanwege het late of vroege uur, het is maar van welke kant van de nacht je het bekijkt, nog slechts één kroket achter een trekraampje bevond. Ze wilden ‘m allebei hebben. Er werd om gevochten.

Toevallig passerende agenten hebben bemiddeld en de vechtersbazen “heengezonden”, zoals dat in politietaal heet. Kijk, een beetje psychologische diender had die kroket getrokken en hem doormidden gedeeld: “Alsjeblieft, ieder de helft en nou zoet gaan slapen!”. Nu bleef de kroket verweesd achter en is misschien de volgende dag wel weggegooid vanwege de Keuringsdienst van Waren.

Weer een kans gemist om het imago van “de politie is je beste kameraad” te verbeteren. Had gekund voor de prijs van één kroket…..’n koopje……

Wij luisteren en kijken nogal eens naar Belgische zenders. Op de radio omdat ze goeie muziekprogramma’s hebben en op de televisie omdat we dan Baantjer kunnen zien zonder de hinderlijke reclameonderbrekingen en ze hebben leuke quizzen.

Op zondagavond zien we “Pappenheimers”, leuk gepresenteerd en ik weet niet wat ’t is, maar ik vind Belgen leukere kandidaten. Niet zo bloedserieus als hier, waar een deelnemer aan een quiz, die het wat minder goed doet, de volgende dag nauwelijks naar z’n werk durft en als ie toevallig leraar is, niet naar school. Zo’n Belgische quiz is gewoon gezellig.

Nou, vanavond moesten de koppels van Pappenheimers anagrammen oplossen. Ze waren best moeilijk. Eén daarvan was, let op : “malle laxeerwind”. Ze kregen er nog een omschrijving bij: kroonpretendent, ook weer zo’n mooi woord, dat je hier nooit hoort. Piekeren, piekeren….en wat bleek de oplossing? Willem Alexander. Malle laxeerwind. Wij vonden het wel geestig…..!

Nou loop ik al zo lang rond hier en pas nu is het duidelijk! Een onderzoeker in het Gelderse Vallei Ziekenhuis in Ede, die alles weet over slapen en waken heeft het uitgedokterd en wereldkundig gemaakt. Ik heb een gendefect! En daarom ben ik ’s avonds niet naar bed te krijgen en ’s morgens niet een van de snelsten. En ik kan daar helemaal niks aan doen, dat ik dat heb. Gewoon aangeboren: ik mis een stukje van mijn klokgen en daarom ben ik biologisch van slag met mijn klok.

Wat me dan wel weer verbaast is, dat ik vroeger toen de kinderen klein waren er ’s morgens hartstikke vroeg uit was en ’s avonds er redelijk vroeg weer in omdat ik wel wist, dat het de volgende dag wéér vroeg dag zou zijn. Je kunt jezelf dus wel conditioneren en op die manier aan je klok knutselen. Het zal wel niet goed zijn voor de veren, maar toch. Bovendien is mijn ega er een die, zodra hij zijn ogen opent, ook helemaal wakker is! En dan gaat roepen van : “En? Hoe is het met mijn vrouwtje vandaag?” en dat moet ie niet dóen! Althans niet voor de koffie. Hij weet dat wel, maar doet het toch. Vindt ie leuk. Zijn gen is heel.

Nu we geen directe verplichtingen meer hebben als we de dag beginnen, laat hij me wel mijn eigen ritme bepalen, hoor! Ik kan me onbezorgd laten besturen door mijn kapotte gen. Héérlijk…..!