Omdat onze oudste zoon voor een kleine medische ingreep een anamneseformulier moet invullen, waarop allerlei vragen staan over gewicht, lengte, doorgemaakte ziekten en leefgewoonten, kwam zo’n formulier ter sprake tijdens een etentje dat we hadden met een collega en z’n vrouw.

Ook hij had ooit eens zo’n formulier ingevuld samen met de behandelend arts. De dokter had hem gevraagd of hij wel eens alcohol gebruikte. “Nou”, zei onze vriend, “op verjaardagsfeestjes en zo, dan wel”. Later had zijn vrouw het formulier teruggezien in het dossier en gemerkt, dat de dokter bij “alcoholgebruik” het woord “sporadisch” had ingevuld.

Als je nou weet, dat Jan er een is uit een gezin van 11 kinderen, allemaal met aanhang en nakroost en zijn vrouw ook de nodige familieleden heeft dan doet het woord “sporadisch” wat komisch aan. Ze komen met gemak tot zo’n dertig, veertig verjaardagen per jaar! Die dokter was vast enig kind…..

Onze oudste dochter is woensdag voor het eerst na haar zwangerschap weer aan het werk gegaan op school. Ook haar jongste gaat nu twee dagen per week naar de kinderopvang. Dat gaat prima, het is een heel leuke speelzaal waar ze erg tevreden over is. Het was weer even wennen, zei ze, maar de verbreding van haar dagelijkse horizon bevalt goed.

Omdat ze haar kind op de meest natuurlijke wijze voedt was het de bedoeling dat Joris Driepinter zou leren de afgekolfde melk van z’n moeder via een flesje tot zich te nemen op de dagen dat ze wat uren van elkaar gescheiden zijn. Daar voelt ie weinig voor dus zolang dat nog niet lukt, pendelt ze tussen school en de opvang om even te voeden. Gelukkig is het bijna om de hoek en werkt de school daaraan mee.

Ze hebben zelfs een “k.h.” voor haar ingericht en, hoewel ze op dit moment de enige is, voor de eventuele andere jonge moeders op school. Een “k.h.” is een “kolfhok” om in alle rust te kunnen aftappen. Niet in de bezemkast, maar in het archief want daar kwam toch geen mens.

Mijn dochter vertelde, dat deze vrouwvriendelijke geste het werk was van een mán, nota bene! Prachtig toch, zelfs als de school het wettelijk verplicht zou zijn of zoiets. En dat het een “hok” wordt genoemd, ach…koeien staan ook niet altijd in de wei……

De uitreiking van de klassieke Edisons was net op de televisie. Vonden we leuk om even te volgen. De mezzo-sopraan Anne Sophie van Otter kreeg onder anderen een Edison voor haar hele oeuvre en ze kan er wat van. Heel terecht, die onderscheiding. Er was nog een Nederlandse klarinettist, die er een kreeg, een Amerikaanse zangeres ook en zij beiden werden begeleid door een pianist. En kinderachtig misschien, maar ik noem de namen van die twee niet, want het gebeurde weer! De aankondiger noemde alleen de solist en niet de begeleider. En nou weet ik wel, dat die solist de Edison kreeg, maar het is toch een kleine moeite om éven de pianist te noemen? Die doet toch z’n best om de solist tot zijn of haar recht te laten komen? En het is ’n vák , hoor, begeleiden!

Op de radio hoor je het soms ook niet wie de begeleider was van een solist. Ik erger me daar altijd dood aan en helemaal niet omdat ik ook een beetje piano pingel, maar ik vind het gewoon raar. Nou ja, ik ga naar het Koningin Elizabethconcours kijken op de BRT. Allemaal pianisten, die het met dat geweldig begeleidende Nationale Belgische Orkest helemaal solo moeten doen!
Genieten is dat! Tot later!

Vanmiddag zag ik een scholier snaaierij jatten in de supermarkt. Heel snel ging het. Er stonden wat mensen tegelijk bij een bepaalde plek om iets uit het schap te pakken. Alleen legde iedereen het gepakte in zijn kar of mand en de jongen stopte het vliegensvlug in zijn rugtas. Dat had ie meer gedaan, dat kunstje.

Wat moet je dan doen? Hij was zo verdwenen en ik heb ‘m niet meer gezien. En ’n keurig jochie, hoor! Niks lichtgetinte huidskleur, maar type tennisclub. Het blijft me bezighouden dan, want ik snap ’t niet. Ja, normen en waarden, net wat u zegt….maar moet ik nou…..? Eigenlijk wel, hè….?..Pff..

De Belgen winnen niet alleen áltijd bij Tien voor Taal, maar ook nog eens als ze hard lopen! Etienne van Acker liep bij de rondjes om en door ons park 253 kilometer in 24 uur en dat was maar 8 kilometer verwijderd van het parkrecord en hij deed hier voor het eerst mee!

Het aantal liters water en ander vocht, die hij tijdens zijn prestatie tot zich heeft genomen, vermeldt de historie niet, maar hij zal net zoveel verloren zijn aan transpiratie, want het was bloedheet.

De Russische Irina Reutovich liep 220 kilometer dus Etienne liep nog even extra naar Zwolle zo ongeveer. Ik heb respect voor ze, hoor! Ik las in een interview dat ze het in de vroege ochtenduren het moeilijkst hadden gehad, ook vanwege het feit, dat er toen vrijwel geen publiek stond om ze aan te moedigen.

’s Nachts, toen de minder sportieven gewoon zoals het hoort in bed lagen, hoorden wij nog wel gejoel en geklap als er weer een clubje lopers langskwam en dan dacht ik: “Mooi, hoor, jongens, maar jullie liever dan ik!”. En ik ben best wel sportief, vind ik zelf: ik kijk altijd naar Studio Sport en soms naar Vak M als Mart een beetje gewoon doet tenminste en ik doe aan denksport…cryptogrammen en zo….kilometers cryptogrammen……

Dat gedoe met die veranderde etherfrequenties bezorgt mijn man een hoop werk. Gelukkig heeft ie vorige week een nieuwe wereldontvanger gekocht. Van een merk, waar we nog nooit van gehoord hadden trouwens: een Sangean. Dat apparaat heeft zulke mooie goed voelbare toetsen, dat hij zelf frequenties kan intoetsen zonder iemand te hoeven vragen wat er nou weer in het display staat.

Als hij de frequenties zou weten dan, want niets staat meer op de oude plaats. Alleen kabelluisteraars schijnen nergens last van te hebben, maar hij wil kabelloos in de tuin zitten. Ik ga eens even kijken of ergens niet een lijstje staat met de nieuwe frequenties, dat ik kan uitprinten.

Ik hoorde gisteren in de auto Tom Mulder, die telefonisch werd geïnterviewd, omdat zijn Radio 10 FM is overgenomen door Sky Radio. Hij was blij en zijn 35 medewerkers ook. Dan blijkt, dat ie ook heel gewoon kan praten! Zonder extra aangezette “bas” in z’n stem en zonder het Gooise “brouw-erretje”. Die Tommie toch.

Nou, op www.radio.nl vond ik dus de nieuwe frequenties. Concertradio is nu alleen maar via de Astra-satelliet te beluisteren. Dat moet dus binnenshuis, maar verder hebben we alles in het menu van de radio gezet. Mijn etherpiraat had er trouwens al de nodige zelf gevonden. Hij is niet voor niks gelicenceerd radiozendamateur. Die gaan niet zitten afwachten tot er eens iemand met een lijstje aan komt zetten….!

Het bruist in Apeldoorn dit weekend! Er is van alles te doen. Dicht bij ons huis start vanmiddag om 2 uur in het Mheenpark een 24-uursloop. Dat verandert het park in een mega-camping. Mensen van allerlei nationaliteiten komen dan met gróte tenten en nog grotere caravans en werkelijk hun héle familie compleet met al hun tuinmeubilair naar Apeldoorn om dat ene familielid, dat meedoet aan de wedstrijd, aan te moedigen. Ze hebben er deze keer erg mooi weer bij en dat is ook wel eens anders geweest. Maar het ziet er erg gezellig uit. Ik zag ook een tent met veel computers dus de wereld kijkt mee!

Wij hebben vanwege een grote geluidsinstallatie een klein beetje geluidsoverlast, maar dat moet kunnen, eens per jaar. We gaan vaak ’s avonds even kijken, want ik vind het toch wel stoer, hoor, 24 uur lopen! En dat met die warmte. Het is leuk om, terwijl ik er geen moer verstand van heb, te kijken naar de “loopstijlen”. Van, in mijn ogen, “gesjok” tot “veerkrachtige tred”, maar wel allemaal met dezelfde blik op oneindig. We wilden gistermiddag nog even met de kinderen naar de speelweide in het park, maar er bleken al zoveel kampeerders met de wipwap zo ongeveer in de voortent te staan, dat we maar niet zijn gebleven.

In het centrum van Apeldoorn wordt dit weekend voor de 13e keer het “Jazz in the Woods”-festival gehouden. Op maar liefst 15 podia. Er is muziek in de stijl van Jazz, Soul, R&B, Jazzdance, Dixieland, Rock, Funk en Zydeco, dus er is voor iedereen wel wat. Ze verwachten door het mooie weer erg veel mensen. Dus zetten wij thuis wel een cd’tje op van de Dutch Swing College Band.

In de krant stond, dat de bijeenkomst van de “Stiltekring voor de Vrede”, die elke laatste zaterdag van de maand op het Raadhuisplein bij elkaar komt, niet doorgaat….gôh….?…..

Bij de slijterijafdeling van de supermarkt was er een oude man voor mij aan de beurt, die het meisje achter de toonbank onheus stond te bejegenen, zullen we maar zeggen. Met andere woorden: hij stond te schelden en had behoorlijk de pest in. Waarom dat was bleek al snel, want hij had zijn kleinzoon naar de slijterij gestuurd om twee flessen citroenjenever te halen, die in de aanbieding waren, maar het knaapje had de flessen niet meegekregen omdat hij te jong was.

” Nou moest ik verdomme zelf lopen en dat gaat toch al zo moeilijk, want ik heb haast geen lucht….” en zo ging het gemopper nog een poos door. Dat kostte aardig wat lucht trouwens, maar dat was andere lucht dan “looplucht” kennelijk!

“Ja, ik vind het erg vervelend voor u, meneer, maar wij krijgen een boete als we sterke drank meegeven aan kinderen!”, zei het meisje, “dat zijn de regels!”. “Die moeten ze dan maar rap veranderen!”, zei opa, “Het is toch te gek, dat je je kleinzoon niet eens meer een boodschapje kunt laten doen!”. Nog steeds mopperend verliet hij de winkel. Buiten hoorde ik ‘m zijn verhaal nog eens een keer doen tegen een andere bejaarde man. Ze wilden toch minder regels in Den Haag? Deze meneer weet er alvast een die afgeschaft kan worden……tot z’n kleinzoon 16 is.

Vorige week hielden ze in een bouwmarkt in Nieuwegein een uitverkiezing van de “Klusvrouw van het Jaar”. Als je miss-verkiezingen hebt en sportvrouwen, filmdiva’s, schrijfsters en andere kunstenaressen prijzen kunt laten winnen, waarom dan geen klusvrouw? Er zaten er drie in de finale. Ze moesten een wasbak ophangen met afvoerleidingen en al, een slot in een nieuwe deur zetten, inclusief het vervaardigen van het sleutelgat en ze moesten een lectuur-opberg-ding ontwerpen en daarna ook maken.

Het verhaal vermeldde niet of de jury bestond uit mannen, maar geen van de dames kwam onberispelijk uit de strijd. Er mankeerde overal wel wát, maar toch, de 35-jarge Yvonne uit Almere had het ’t minst slecht gedaan, zeiden ze. Nou, ik vond ze zonder meer allemáál geweldig! Uit de bijbehorende verhalen over de activiteiten van de vrouwen op klusgebied bleek, dat ze hun hand niet omdraaiden voor stucen, metselen of tegelen. Ik bedoel maar.

Het mooiste vond ik de uitspraak van nummer drie van de einduitslag, toen ze haar vroegen of dat nou moeilijk was: een badkamer betegelen? “Ach”, zei ze “het is net koekjes bakken. Doen, wat er op het pak staat….!”.

In de jaren zestig heb ik via de thuiszorg in Bussum eens gewerkt bij drie zeer oude dames. Ze waren zusters en heetten Sophie, Emma en Christine. Het huis waarin ze woonden was uit het begin van de dertiger jaren, stond op een plek van stand en er was weinig aan gedaan.

Sophie had als huishoudster haar werkgeefster overleefd en die had testamentair bepaald, dat ze er tot aan haar dood mocht blijven wonen. Dit zeer tot ongenoegen van een neef, het enige familielid van mevrouw. Hij kwam zo’n drie keer in de week met zijn vrouw op bezoek om te constateren of Sophie al afgetakeld genoeg was om te worden overgeheveld naar een verzorgingshuis. Er dreigde zelfs een rechtszaak, omdat neef van mening was, dat zijn tante het woongenot van Sophie niet volgens de wet geregeld had. Ze was tenslotte geen familie.

Emma en Christine, die als iets jongere zusters Sophie kwamen bijstaan in de strijd, woonden eigenlijk in Amsterdam en vonden Bussum maar een gat. Een deftig gat, maar toch: een gat. Toen ik er kwam woonden ze al een jaar bij hun zuster, maar waren nog steeds op visite. Ingepakte koffers en tassen stonden klaar om direct af te reizen naar Amsterdam zodra Sophie niet meer te redden was.

Ik had als van oorsprong Amsterdamse een leuk contact met ze. Als zij het over De Pijp of de Nieuwmarkt hadden wist ik waar dat was en dat vonden ze leuk. Er heerste verder een soort “Arsenicum en oude kant “- sfeertje. De dames zaten elkaar nogal eens af te katten en te betuttelen. Jurken en kapsels werden van elkaar bekritiseerd en er werd gehandwerkt. Voor wie of wat, daar ben ik nooit precies achter gekomen, want ze waren ongetrouwd, maar wel “bij de kerk” en die kant zal hun gebrei en geborduur wel opgegaan zijn.

Ik moest elke week een tientje, gestoken in een witte envelop waar ze “NN” opgeschreven hadden, bij de dominee in de brievenbus doen, want daar kwam ik toch langs als ik naar huis fietste. Als dan het kerkkrantje kwam, de week daarop, werd er gauw gekeken of bij de rubriek “Giften” de “NN” vermeld stond en als dat zo was knikten ze tevreden. Maar ze verlangden naar Amsterdam en wilden toch ook Sophie niet in de kou laten staan.

De zaak is, naar ik later heb gehoord, op “natuurlijke” wijze opgelost, omdat Sophie zo vriendelijk was om dood te gaan op haar zevenentachtigste. De zusjes konden naar huis, de neef kreeg wat hij wilde: een huis, waar hij verschrikkelijk veel geld in heeft moeten stoppen om het aan te passen aan de moderne tijd, omdat het echt nog in de oorspronkelijke staat verkeerde. Ik heb er heel wat koper gepoetst……